شنبه 5 دی 1394

پرسش های بی پاسخ جشنواره تئاتر

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :مطالب در خبر گزاری ها ،

پرسش های بی پاسخ جشنواره تئاتر

حسین زندی

هفته گذشته بیست و دومین جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان درهمدان به کار خود پایان داد اما همچنان پرسش های بی پاسخی را در اذهان برجا گذاشت.

این رویداد فرهنگی و هر اتفاقی که موجب برداشتن گامی در راه توسعه فرهنگی شود مثبت است اما انتظار می­رود پس از بیست و دو دوره برگزاری این جشنواره که بخش عمده ای از آن در همدان برگزار شده، پاسخی به برخی پرسش ها داده شود اما گویی عزمی برای پاسخگویی وجود ندارد و حتی روحیه پرسشگری نیز از میان رفته است.

این­که بین المللی بودن جشنواره را تا چه اندازه می توان پذیرفت؟ چرا توجهی به کمبود سالن نمایش در همدان نمی­شود؟ تاثیرجشنواره برتوسعه گردشگری  چه میزان است؟ چقدر کار پژوهشی برای بررسی تاثیر حضور جشنواره در روحیه، اقتصاد و فرهنگ مردم همدان انجام شده است؟ سوال های بی پاسخی است که هیچ نهاد و مسئولی در صدد پاسخ گفتن آن نیست. یا هزینه های جشنواره با نتیجه آن همخوانی دارد؟ مهمتر این­که به طور کلی ما تئاتر می خواهیم یا نه؟ این­ها تنها بخشی از پرسش هایی است که  متولیان و برگزار کنندگان هر جشنواره­ای ابتدا باید از خود بپرسند و در صدد پاسخ گفتن آن باشند. به قول استاد ابراهیمی دینانی توانایی در سوال کردن هنر است و پاسخ دادن به پرسش علاوه بر هنر دانش نیز می خواهد. به طور مثال هربار از مسئولان فرهنگی استان پرسیده می شود که آیا سالن های تئاتر همدان برای برگزاری یک جشنواره بین المللی جوابگو و کافی هست؟ پاسخ این است که کدام استان را سراغ دارید که 8 سالن و آمفی تئاتر داشته باشد. اما شهر نیم میلیون نفری همدان را هرگز با شهرهای کوچک کشورهای در حال توسعه مانند هند، ترکیه و ارمنستان مقایسه نمی کنند که آیا تعدادسالن های همدان  با این شهرها برابر است؟ یا اصلا حق این مقایسه را داریم؟

سابقه تئاتر مدرن درهمدان به بیش از یک قرن  پیش می­رسد، به زمانی که میرزاده عشقی «پیس» هایش را در همدان می نوشت و اجرا می کرد، بعدها مشفق همدانی و دیگران راه او را ادامه دادند تا شش ده پیش نوبت به رضا همراه، سیف الله گلپریان، حسن بیابانی، نصرالله عبادی، کهنمویی، نعمت الله گرجی، برادران باب الحوایجی و هنرمندان دیگر رسید. این روند تا اواخر دهه 60 ادامه داشت و همدان جزء چند شهر اول تئاتر کشور بود.هر چند گاهی با افت و خیز هایی مواجه می شد اما آثار به نمایش درآمده و تداوم اجراها در طول سال  نشان از این رونق ورشد هنرتئاتر در همدان داشت.

امروز با این­که چندین جشنواره هنری در همدان برگزار می شود و دبیرخانه دائمی یکی از پرآوازه ترین جشنواره های تئاترایران یعنی جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان در همدان است اما تاثیر هنر تئاتر را در رفتار مردم به ویژه  کودکان نمی توان دید و حضور جشنواره نتوانسته بر معیشت مردم همدان اثرگذار باشد.

اجرای و تماشای تئاتر به یک ماه پیش از جشنواره و زمان جشنواره محدود شده است در طول سال به بهانه های مختلف تئاتر تعطیل است  این موضوع بیانگر تبلیغاتی بودن جشنواره است و نشان می دهد مسئولان برنامه ای برای رشد این هنر متعالی در استان ندارند و بیشتر شعار توسعه فرهنگی را در گفتار دارند، چراکه اگر قرار برعملی شدن آن بود، هرسال حداقل یک سالن به فضاهای نمایشی شهر اضافه می شد، پژوهشکده تئاتر در همدان ایجاد می شد و گامی در جهت تداوم اجرای نمایش در این شهر برداشته می شد و مهمتر از همه این­که دبیرخانه جشنواره در طول سال فعال بود.

همدان بیش از 600 نفر فعال و هنرمند در حوزه تئاتر دارد اما از این سرمایه انسانی هرگز به درستی استفاده نشده است. بیشتر پیشکسوت های این عرصه و هنرمندان قدیمی یا خانه نشین شده اند شغل دیگری را برای معاش خود انتخاب کرده اند، جوان تر ها نیز پس از چند سال فعالیت سرخورده می شوند و عطای نمایش همدان را به لقایش می بخشند چرا که فضای  کار کردن محدود است.

در حوزه ای فرهنگی مقوله ای با عنوان خصوصی سازی در عرصه فرهنگ وجود دارد یعنی فرهنگ را باید به اهلش واگذار کرد. اگر متولی گری جشنواره و به طور کلی هنر را به هنرمندان این شهر واگذار کنند مطمئنا وضعیت بدتر نخواهد شد.

 

 


برچسب ها: تئاتر همدان ،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic