چهارشنبه 12 اسفند 1394

یک اقیانوس شعر

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،ادبیات ،گفتگو ،

یک اقیانوس شعر

یک اقیانوس شعر
مجموعه شعر «اقیانوس آرام» آخرین سروده علیرضا بهرامی است که به تازگی از سوی انتشارات مروارید به بازار آمده است. این کتاب در برگیرنده ۵۲ شعر در قالب آزاد و در ۱۲۰ صفحه به بازار کتاب عرضه شده است.
1394/12/11
مجموعه شعر «اقیانوس آرام» آخرین سروده علیرضا بهرامی است که به تازگی از سوی انتشارات مروارید به بازار آمده است. این کتاب در برگیرنده ۵۲ شعر در قالب آزاد و در ۱۲۰ صفحه به بازار کتاب عرضه شده است.
علیرضا بهرامی شاعر، مستندساز و روزنامه‌نگار همدانی است. «اقیانوس آرام» علاوه بر شعرهایی که با محور صلح سروده شده، سروده‌هایی تأثیرگرفته از سفرهای بهرامی است. انتشار مجموعه شعر «اقیانوس آرام» بهانه‌ای شد تا با این شاعر همدانی گفت‌وگو کنیم.
  • از حال و هوای شعرهای دفتر جدیدتان بگویید؟
«اقیانوس آرام» در روند طبیعی دنیای شاعری من قرار دارد؛ روندی که در شعرهای پیش از آن، به ویژه در مجموعه «وقتی‌که برف می‌بارد»، پایه‌گذاری شده است.
این مجموعه ۵۲ شعر در قالب سپید یا آزاد را دربرمی‌گیرد که هم از نظر زبان و فرم و هم از منظر محتوایی مبتنی بر جهان‌بینی امروزم، از یک‌دستی برخوردارند. حدود ۱۰ شعر مجموعه به‌نوعی ضد جنگ و در تقبیح آن است و بقیه، از‌‌ همان جهان‌بینی‌ای که گفتم نشأت گرفته‌اند.
شعرهایی که از سفرهای سال‌های اخیرم به سراسر ایران و کشورهای مختلف جهان تأثیر پذیرفته‌اند، مخاطب را به سفری دور دنیا می‌برند تا از دلتنگی‌ها، دلشوره‌ها و در عین ‌حال، عشق‌ورزی‌های آدمی بگویند.
  • تفاوت این مجموعه شعر را با کارهای قبلی خود در چه مؤلفه‌هایی می‌بینید؟
به طور حتم هر مؤلفی در مسیر کاری خود، اگر هشیار و هوشمند باشد، سیر تکوینی رو به رشدی را پی می‌گیرد. در میان مجموعه‌هایی که در قالب آزاد از من انتشار یافته‌اند، «وقتی‌که برف می‌بارد» شعرهای کوتاه‌تری را شامل می‌شد که بسیاری از آن‌ها، بیشتر با نحوه‌ بیان و تکیه‌کلام‌ها و نگاه‌های رایج و مست‌تر در فرهنگ عمومی ما ارتباط داشت. در مجموعه‌ «اصلا مهم که نیست»، شعر‌ها بیشتر تحت تأثیر تحولات خاص اجتماعی‌سیاسی کشور در چند سال پیش و در مسیری بین «وقتی که برف می‌بارد» تا «اقیانوس آرام» قرار داشت.
 حالا در «اقیانوس آرام»‌‌ همان نگاه و فرم، به جنبه‌های جهانی نزدیک‌تر، و طبعا از منظر زبانی هم پخته‌تر شده است.
 برخی دوستان سر‌شناس در حوزه‌ شعر ایران در نخستین روزهای پس از انتشار، در تماس‌های تلفنی بیان کردند به امضای خودم در شعر رسیده‌ام یا دارم می‌رسم. این حرف خیلی برایم خوشحال‌کننده است؛ زیرا نزدیک ربع قرن زحمت کشیده‌ام تا به اینجا برسم.
  • اسم کتاب از کجا می‌آید؟
اسم‌های کتاب‌هایم را خیلی سریع انتخاب می‌کنم؛ «تا آخر دنیا برایت می‌نویسم»، «وقتی‌که برف می‌بارد»، «اصلا مهم که نیست»، «غم صدای تو یعنی...» و حالا «اقیانوس آرام». حتی کتاب‌هایی که گردآوری و تالیف کرده‌ام «سیگار» همفری بوگارت، «روباه رقاص»، «دریا پیراهن آبی توست»، «آدم‌برفی شاد»، «پانتومیمی از دوستت دارم»، «درختی که تکیه داده است» و... خصوصا درباره مجموعه شعرهای خودم، از ضمیر ناخودآگاه می‌آید؛ ناخودآگاهی که مبتنی است بر متن و تصویرهای ذهنی که آن‌هم با کلیت کتاب حتما متناسب است.
  • به نظر شما، شاعر آرامش را در شعر جست‌وجو می‌کند؟
نمی‌دانم اصلا آرامشی وجود دارد؟! خود من در میان شاعران و هنرمندان، نشانه آرامش توصیف می‌شوم. در حالی که اصلا آرامش درونی ندارم و هیچ‌کس نمی‌داند چه جنب و جوشی همیشه در وجودم جریان دارد و چقدر مضطربم؛ پس اگر بقیه‌ کار جهان هم این‌طور باشد، آیا آرامشی در جایی وجود دارد؟ در خود کتاب هم گفته‌ام: «اقیانوس مگر می‌تواند آرام باشد؟!» یا در شعری دیگر، تهران را به «اقیانوس ناآرام» تشبیه کرده‌ام.
  • گویی شعر‌ها در عین سادگی سؤال‌های پیچیده‌ای را در خود دارد که نشان از حسرت انسان امروز است. خود شما این موضوع را چگونه می‌بینید؟
به هر حال، انسان موجود سرگردانی است که در اوج حیرت، مامن و آرامشی را جست‌وجو می‌کند که انگار مانند مفاهیمی چون کمال، نقطه‌ای نیستند که دست‌یافتنی باشند.
بله، مهم‌ترین منتقدهای ادبیات ما دست‌کم در یک دهه‌ گذشته، مرا شاعر حسرت‌ها و دلتنگی‌ها و دوری‌ها توصیف کرده‌اند؛ پس حتما چیزی هست که این‌طور می‌گویند. ضمن آن‌که ما مردم شکست‌خورده‌ای در یک پس‌زمینه‌ تاریخی چندقرنی بوده‌ایم که قطعا در ژن ما هم تأثیر‌هایش نهادینه شده است؛ البته فراموش نکنید که شما با خواندن شعرهای «اقیانوس آرام» که از تنهایی‌ها و دلشوره‌ها حرف می‌زنند، در‌‌ نهایت به حس خوب عاشقانه‌ای دست پیدا می‌کنید که لذت‌بخش است.
  • برخلاف نام کتاب آرامشی در این شعر‌ها دیده نمی‌شود. فکر نمی‌کنید علیرضا بهرامی در این شعر‌ها به دنبال گذشته می‌گردد؟ یا آرامش را در گذشته جست‌‌وجو می‌کند؟
گذشته خوب، خاطره‌انگیز و حس‌برانگیز است؛ ولی فکر می‌کنم مسأله‌ مهم‌تری وجود دارد و آن این‌که انسان همیشه در جست‌وجوی آن چیزی است که ندارد. من ‌هم در این میان، گاهی فکر می‌کنم، گاهی با خودم حرف می‌زنم و گاهی شعر می‌گویم. همین!

* درباره نویسنده
علیرضا بهرامی سال ۱۳۵۶ در همدان متولد شد. وی دبیر جایزه کتاب شعر خبرنگاران و دبیر سرویس فرهنگ و هنر خبرگزاری ایسناست. پیش از مجموعه شعر «اقیانوس آرام» شعرهایی با عنوان‌های «اصلا مهم که نیست»، «غم صدای تو یعنی...»، «تا آخر دنیا برایت می‌نویسم» و «وقتی برف می‌بارد» از این شاعر به چاپ رسیده است. «تا آخر دنیا برایت می‌نویسم» گزیده ۳۰ غزل و دیگر شعرهای کلاسیک او بود که در سال ۱۳۸۶ توسط نشر داستان‌سرا به چاپ رسید. «وقتی که برف می‌بارد» نیز مجموعه‌ای از ۶۰ قطعه شعر سپید کوتاه است که در ۶۳ صفحه توسط نشر امرود منتشر شده است.


برچسب ها: همشهری همدان ، علیرضا بهرامی ، مجموعه شعر اقیانوس آرام ،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic