شنبه 20 شهریور 1395

تماشای ماندن در وضعیت آخر

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :تئاتر ،روزنامه همشهری ،

تماشای ماندن در وضعیت آخر

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
تماشای ماندن در وضعیت آخر
ماندن در وضعیت آخر، آخرین اثر نمایشی محمدمهدی کلهری کارگردان همدانی است که تا 20 شهریور در سالن اصلی تئاتر شهر همدان (آوینی) به روی صحنه رفت....
1395/06/20
ماندن در وضعیت آخر، آخرین اثر نمایشی محمدمهدی کلهری کارگردان همدانی است که تا 20 شهریور در سالن اصلی تئاتر شهر همدان (آوینی) به روی صحنه رفت.
کلهری رئیس اداره فرهنگ و ارشاد شهرستان فامنین است. او همچنین یکی از کارگردانان شناخته‌شده تئاتر در همدان به شمار می‌رود. به همین دلیل دغدغه تئاتر او را رها نکرده و در کنار کار اداری به تولید آثار هنری و آموزش تئاتر نیز مشغول است. از نمایش‌هایی که نویسندگی و کارگردانی کرده می‌توان به «ساده اما اجق وجق» ، «نمایش موش و گربه» ، «پادشاه خوابش می‌آید» ، «سه به‌علاوه یک» و «اینجا وضعیت غیر طبیعیه» اشاره کرد. به بهانه اجرای نمایش ماندن در وضعیت آخر با این کارگردان شناخته شده گفت وگو کرده‌ایم.

  • از چگونگی ورودتان به عرصه تئاتر بگویید؟

از سال ۷۹ با ثبت نام در کلاس‌های بازیگری انجمن نمایش همدان به عنوان هنرجو وارد دنیای نمایش شدم و پس از بهره مندی از دانش و تجربه اساتید خوب این شهر استاد حسین صفی، استاد نصرالله عبادی و استاد احمد بگلریان دوران مقدماتی را پشت سر گذاشته و پس از مدتی کوتاه با استاد صادق عاشورپور آشنا شدم. در چند نمایش به عنوان بازیگر در خدمت این کارگردان خوب شهر بودم. جدیت استاد عاشورپور و ایمان قوی  او به هنر نمایش باعث می‌شد که شاگردانش با پشتکار، جدیت و شور هنری، پا به عرصه صحنه نمایش بگذارند.
  • با توجه به این‌که امروز خود شما وارد عرصه آموزش شده اید به نظرتان شیوه آموزش کدام یک از مدرسان در همدان تاثیرگذارتر بوده است؟
البته هرکدام از اساتید نمایش در جای خود و هر کدام به نحوی اثر گذار بوده اند چه اساتیدی که بنده افتخار شاگردی آنها را داشته ام و چه اساتیدی که در محضرشان نبوده ام. اما به جرات می‌توان گفت حضور استاد حسین صفی در جریان‌سازی علمی هنر نمایش استان و نگاه علمی وی به این هنر را نمی‌توان منکر شد او همواره به شاگردانش تأکید می‌کند که تنها راه موفقیت و ماندگاری در تئاتر امروز داشتن دیدگاه آکادمیک و علمی است و گسترش همین دیدگاه چه مستقیم و چه غیرمستقیم هنرجویان رشته نمایش همدان را به سمت تحصیلات آکادمیک رهنمون شد که بنده هم از این قاعده مستثنی نبودم.
  • نوشتن را در چه دوره ای تجربه کردید؟
رشته نمایش را با گرایش کارگردانی در دانشگاه ادامه دادم، کم کم در خلال انجام پروژه‌های دانشگاهی قلم خود را نیز آزمودم، رفته رفته علاقه شدیدم به بازیگری مبدل به گرایش به کارگردانی و نویسندگی شد، شوری که در بازی دنبال می‌کردم در کارگردانی یافتم وکم کم علاقه‌مند شدم آنچه را کارگردانی می‌کنم فکر، ایده و شیوه مخصوص به خودم باشد. این شد که دست به قلم شدم و نمایشنامه‌هایی برای اجرا نوشتم، نمایشنامه‌هایی که گاهی برای اجرای گروه‌های دیگر و شیوه‌های کارگردانی دیگر مناسب به نظر نمی‌رسد.
  • در هنر نمایش به دنبال چه بودید؟
من نمایش را موجود زنده ای می‌دانم که عوامل و عناصر آن دارای حیاتی ارگانیک است. نمایش از دیدگاه من قلب دارد، مغز دارد، چشم دارد، دست، زبان و بازو دارد. موجودی زنده است که حرکت می‌کند، از مبدأ به مقصدی، سفری عینی و سفری ذهنی دارد. هرکدام از عناصر آن باید در هماهنگی کامل با عنصر دیگر باشد، من نمایشی را نمی‌توانم متصور باشم که معلولیت داشته باشد، به همین خاطر در طول دوران تحصیل و تجربه کاری خودم سعی کردم در تمام شاخه‌های مرتبط نمایش تجربه ای اگر چه در حد مبانی کشف کنم. مدتی سرگرم مطالعه در خصوص طراحی صحنه، گریم، طراحی لباس، سبک‌ها و شیوه‌های مختلف بازیگری شدم، هرکدام از این عناصری که اشاره کردم دریایی از دانش را در خود نهفته دارد. من تنها به اندازه تشنگی خود از آنها سیراب شدم و سعی کردم آنقدر از آنها بدانم که به کارم بیاید. رفتن در دریای ژرف هرکدام امکان دارد پژوهشگر را در خود غرق سازد اما من تکلیفم را با خودم روشن کرده بودم. من پژوهشگر نبودم، همه را مطالعه می‌کردم که کارگردانی کنم باید زبان مشترک کارگردان با دیگر شاخه‌های مرتبط با این رشته را می‌آموختم.
  • ایده نمایش‌های شما از کجا می‌آید؟
گاهی در رشته‌های مختلف هنرهای نمایشی تدریس کرده ام بیش از آن که آموزش داده باشم آموخته ام. در این رشته سرو کار ما با انسان است؛ انسان اندیشمندی که قادر به گفت‌وگو است. تمام نمایش‌های مهم جهان در خصوص گفت وگوی اندیشه‌هاست، هر فرد از افراد جامعه برای قشر نمایشنامه نویس و کارگردان فردی جالب است، هر فرد به تنهایی می‌تواند شگفتی‌آفرین باشداز آنجاست که در خلال همین ارتباطات و تأملات ایده‌های نمایشی در ذهن من شکل می‌بندد.
  • در نمایش‌های شما انتقال پیام چگونه صورت می‌گیرد؟
ما باید تماشاگر را با اندیشه آشنا کنیم. ماهی به او ندهیم ماهی‌گیری را یادش بدهیم، این یاد دادن به معنای پیام دادن نیست بلکه اندیشه باید اثری کیفی داشته باشد نه کمی.
  • گفته می‌شود «ماندن در وضعیت آخر» را بدون متن کار کرده اید؟
نمایش «ماندن در وضعیت آخر» با روش کارگاهی که در مورد آن توضیح دادم شکل گرفت، در ابتدای کارگاه با ایده‌های مبهم و کلی، کار را در کنار بازیگران آغاز کردیم، کم کم و ناخودآگاه ایده اصلی که مطابق با سلیقه جمع بود تقویت شد و راه خود را بسط داد و پیشرفت کرد. هر چیزی که پیش می‌رفت در ادامه تعهد به ایده و پیش زمینه خود شکل می‌گرفت به شکل مبسوط بین من و بازیگران درباره تحلیل ایده صحبت می‌شد. از خلال همین مباحث در ذهن من راه نمایش روشن می‌شد همان روز چند صفحه نمایشنامه نوشته می‌شد و بازیگران نقش‌ها را تمرین می‌کردند. در این روش، گویی تمام عوامل در اتاقی تاریک گرد هم جمع شده اند و کم کم اتاق روشن و روشن‌تر می‌شود تا این‌که به طور کامل تمام جزئیات اتاق و شخصیت‌ها نمایان می‌شوند و این برای گروه شگفت انگیز است.
  • داستان نمایش چیست؟
داستان فردی است به نام دکتر که وسیله ای به نام «کش خنده» را به شکلی مجازی برای مخاطبان خود تبلیغ می‌کند. او طرفداران زیادی دارد و به خاطر محبوبیتش آمار فروش کش خنده خیلی بالاست. اما دکتر دچار نقصی است، او به شدت از پاهای خود متنفر است به همین دلیل باید مدام جوراب در پاهایش باشد، طی اتفاقی یک لنگه جوراب او نخ کش می‌شود و ناگهان چشمش به پاهای زشت خود می‌افتد پس از آن دچار افسردگی شدید می‌شود و دیگر قادر نیست برای تبلیغات جلوی دوربین حاضر شود. او همکاری به نام خانم پرستار دارد که کم کم متوجه می‌شویم منفعت اصلی از فروش کش خنده‌ها عاید او می‌شود. همین جاست که تصمیم می‌گیرد از وجود دکتر به شکلی دیگر بهره‌برداری کند و ماجراهایی که پس از این تصمیم در نمایش رقم می‌خورد.
  • مخاطب نمایش شما چه کسانی هستند؟
نمایش برای نوجوانان آماده شده اما گستره مخاطبی با حضور تمامی سنین را در سالن نمایش می‌تواند در بر بگیرد، چرا که معضل شبکه‌های مجازی یک معضل اجتماعی گسترده است هر چند که نوجوانان ما بیشتر از همه به این بیماری روز جوامع بشری مبتلا هستند.
  • آیا قرار است پس از اجرا در جشنواره ای حضور داشته باشد؟
بله قصد شرکت در جشنواره کودک و نوجوان را دارم که امیدوارم زحمات گروه اجرایی در جشنواره نمود مناسبی داشته باشد.
  • از مخاطبان رضایت دارید؟
به طور کلی می‌توان گفت در قرنی که زندگی می‌کنیم هنر تئاتر یکی از تاثیر گذارترین هنرهای هفتگانه است، با وجود تمام رسانه‌های دیداری و شنیداری نوین هنوز تماشاگرانی هستند که زمانی را برای دیدن نمایش اختصاص می‌دهند و مسیری را طی می‌کنند تا به دیدن نمایش بنشینند.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/تماشای-ماندن-در-وضعیت-اخر?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، هنرمندان همدان ، نمایش در همدان ، نمایش ماندن در وضعیت آخر ،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic