تبلیغات
همدان نامه (همدان بلاگ) - کودک، نمایش فانتزی و دنیای واقعی
دوشنبه 29 آذر 1395

کودک، نمایش فانتزی و دنیای واقعی

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :تئاتر ،

کودک، نمایش فانتزی و دنیای واقعی

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
کودک، نمایش فانتزی و دنیای واقعی
بهداد بلیغ‌فر متولد 1371 در همدان و دانشجوی رشته بازیگری و کارگردانی تئاتر دانشگاه پردیس هنرهای زیبا تهران است.نمایش «این همه من» آخرین کار بهداد بلیغ‌فر است که به بخش مسابقه تئاتر خیابانی بیست و سومین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان همدان راه یافته است. به همین بهانه با وی گفت‌وگو کرده ایم....
1395/09/24
بهداد بلیغ‌فر متولد 1371 در همدان و دانشجوی رشته بازیگری و کارگردانی تئاتر دانشگاه پردیس هنرهای زیبا تهران است.نمایش «این همه من» آخرین کار بهداد بلیغ‌فر است که به بخش مسابقه تئاتر خیابانی بیست و سومین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان همدان راه یافته است. به همین بهانه با وی گفت‌وگو کرده ایم.
  • چه اتفاقی شما را به سمت نمایش کشاند؟
معلم علوم تجربی من به رسم نمایشک ها و بازی های نمایشی مرسوم روی مان را سیاه کرد و عمرمان را سفید. نفسش گرم که دلمان را گرم کرد. 8 سال گذشت و من از هر دری از این خانه راهی برای به جریان انداختن اندیشه کودک و نوجوان استفاده کردم. مفید بودنش با آن هایی که هم سعی و هم قدم در این مسیر بودند و کم ایستادند و بیش حرکت کردند.
  • در بین کارهایی که بازی کرده اید کدام کار همچنان در ذهنتان مانده است؟
نمایش ستاره های جیبی به کارگردانی نیما بیگلریان که در بهترین زاویه قلبم جای دارد من را به اینگونه از تئاتر زلف به چنگ کرد؛ نمایشی پر از ایده، نو و ناب. اما نمایش «پادشاه خوابش می آید» محمدمهدی کلهری موج جریان جدیت در این نوع نمایشی را در من و هم نسلانم به راه انداخت؛ نمایشی پر از دانایی، روشنگری و خلاق. برای بازی در این نمایش موفق شدم تندیس جشنواره و دیپلم افتخار بهترین بازیگری مرد جشنواره را کسب کنم. « دوست من گولاخوف» کار مزدک مهیمنی در واقع نقدی بود به همه ساختارهای کاغذی و باورهای غلط. دریافتم پا درعرصه‌ای جدی نهاده ام که از حساسیت بخصوصی برخوردار است؛ آن هم بنا به مواجهه خود با مخاطبش و مسجل شد که این صحنه جای بزرگان است. این تجربه بعدها در نمایش های 3به علاوه یک محمدمهدی کلهری و چرکولک مزدک مهیمنی تکرار شد.
  • چه زمانی به سراغ کارگردانی رفتید؟
نمایش« تو بگو تو چی» را برای بخش خیابانی در جشنواره پیشین نوشتم و اجرا کردم. درامی خوش ساخت و ساده اما مدعی و با نگاهی نقادانه. این نمایش در 5 بخش کاندیدا و در 3 بخش جایزه های طراحی صحنه، نویسندگی و کارگردانی را از آن خود کرد. سپس قسمتی از دغدغه ام را که جایی قایم کرده بودم در فرصتی محترم و مغتنم روی کاغذ آورده و رنگ کردم. ماحصل آن شد رنگ و رنگ و رنگ برای گروه سنی الف یا خردسال. این نمایش در بیست و دومین جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان «بورسا» در کشور ترکیه برگزیده شد و 6 اجرا داشت.
  • از حضورتان در بیست و سومین جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان همدان بگویید. با چه کاری در آن شرکت کرده اید؟
نمایش خیابانی «این همه من» همه آموخته‌های من در این سال ها است. نمایشی پر زحمت به لحاظ اجرایی و به زعم خودم جذاب، نو و پر ایده برای مخاطبینش. تلاش یک سال من و همکارانم از شکل‌گیری ایده، تحقیق و پژوهش تا طراحی حرکت و الی آخر. نمایش این همه من برگزیده در بخش مسابقه تئاتر خیابانی ببیست‌و سومین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان است.
  • پیام این نمایش چیست؟
این نمایش با رویکردی روان‌شناسانه فارغ از مختصات جغرافیایی و با زبان مشترک و جهان شمول در فضایی استعاری به مساله‌ای جدی در زندگی کودکان امروز می‌پردازد.
  • برای کودک امروز چه پیامی ضروری‌تر است؟
بیراه نرفته ایم اگر در این عصر نو با نسل جدیدی که در اقیانوس اطلاعات و دنیای مجیک غرق است، تئاتر نو و با جسارت تولید کنیم که در آن اندیشه جاری است، پر است از سوال و نشانه و برگرفته شده از زندگی واقعی کودکان در عصر حاضر. هنرمندان تئاتر کودک بایستی به این نکته توجه داشته باشند که بعد از آموختن قادر باشند از خود سوال کنند. چه و چگونه گفتن است که جریان تعقل را در ذهن هنرمند و مخاطب راه می اندازد.
  • جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان برای بهتر شدن چه چیزی کم دارد؟
همواره در تمامی این 7 دوره‌ای که به نحوی در جشنواره حضور داشتم علاقه مند بودم بخشی به بخش‌های جشنواره اضافه شود که درباره کودکان باشد. اگر گونه تئاتر کودک را به 2 دسته تقسیم کنیم قسمتی از آن را نمایش‌هایی تشکیل می دهند که برای کودکان است، کاری که تئاتر امروز دارد انجام می دهد و قسمت دیگر درباره کودکان که البته جای خالی آن به شدت احساس می شود.
  • گذشته از جشنواره، نیاز تئاتر امروز برای پوست اندازی چیست؟
زندگی اجتماعی کودک، خانواده کودک و مواجهه کودک با جامعه. به نظر من وقت آن رسیده که چندی دست از سر زندگی آلیس در سرزمین عجایبی که ساخته‌ایم برداریم.
کودک به خندیدن احتیاج دارد اما آیا غم از کودک امروز جداست؟ کودکان همگی قهرمان هستند اما آیا ترس جزو محسوسات کودکان محسوب نمی شود؟ دروغ نازیبایی است اگر بگوییم که هیچ یک از این ها دغدغه نیست و از جهان کودک فاصله دارد. این شکاف را ما ایجاد کرده ایم، ما به معنای یک مجموعه و بد نیست که یک بار کودک را با جهان واقعی روبه‌رو کنیم تا فانتزی نهفته در واقعیت خودش کشف شود نه این که ما فانتزی را به آن وصله کنیم.
  • بنابراین به تعبیر شما کودک امروز با نمایش‌های ایرانی همذات پنداری نمی کند؟
فراموش نکنیم کودک امروز قادر است به قدر 2 هزار پا دومینو بچیند و توانایی این را دارد که چشم بسته روبیک را مرتب کند. او انتظار دارد به جای تایید بله و خیر گرفتن سطحی و کهنه در حین اجرا که مرسوم شده است اجازه پیدا کند در دنیای فانتزی نمایش مشارکت کند در درام جای خود را پیدا کرده و خودش را ببیند.
امید که جشنواره کودک فرصتی باشد برای انجام این اقدام‌های مهم و نیاید روزی که به جای وصف گفتن از این نوع، به دنبال مثنوی در مدح باشیم.


برچسب ها: همشهری همدان ،

http://katygomoran.hatenablog.com/
سه شنبه 17 مرداد 1396 08:54 ق.ظ
I used to be suggested this blog by my cousin. I'm no longer certain whether this post is written by means
of him as no one else know such specific approximately my difficulty.
You're incredible! Thank you!
https://permissibleclif59.wordpress.com
شنبه 14 مرداد 1396 05:06 ب.ظ
Link exchange is nothing else but it is simply
placing the other person's website link on your page at proper place and
other person will also do same in favor of you.
BHW
جمعه 1 اردیبهشت 1396 10:22 ق.ظ
Very nice post. I just stumbled upon your blog and wished to say that
I have really enjoyed surfing around your blog posts.
In any case I will be subscribing to your feed and I hope you write again soon!
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر