تاریخ انتشار: 30 دی 1394  -   1:02:43 بعدازظهر(PM)
پرینت بگیرید

انتخاب خبر- حسین زندی: سابقه شکل گیری تشکل­های دانشجویی در دانشگاه ها به زمان تاسیس اولین دانشگاه کشور بر می­گردد اما بیش از 8 دهه از این تاریخ می­ گذرد و تحولی درساختار این تشکل­ها ایجاد نشده است.اما این که چه عواملی باعث شده تشکل­ های دانشجویی نه در محیط دانشگاه و نه پس از فارغ ­التحصیلی در زمینه مشارکت­های مدنی موفق نباشد بسیار پیچیده است. در این نوشتار کوتاه نیز نمی­ توان ریشه یابی کرد چراکه چنین مسئله مهمی نیاز به پژوهش­های گسترده دارد.

تشکل­های غیر دولتی با ساختار و شکل و شمایل امروزین پس از روی کار آمدن دولت اصلاحات در سال 1376  وارد عرصه اجتماع شدند. این پدیده با بهره گیری از ساختارهای غربی اما با یک تفاوت عمده  بروز کرد. تشکل های غیر دولتی در غرب بر اساس قوانین هر کشور توسط افراد حقیقی که هدف و برنامه مشخصی دارند بوجود می ­آید و پس از ثبت در دفاتر مربوطه رسمیت یافته و فعالیت را آغاز می­کند این فعالیت بدون دخالت هیچ نهاد دولتی ادامه می ­یابد. اما در ایران تاسیس یک نهاد غیردولتی روزبه روز دشوارتر می­ شود و نهادهای مختلف برای ایجاد آن مانع ­تراشی می­ کنند و پس از تاسیس نیز دخالت نهادهای حکومتی مانع استقلال و فعالیت مستقل آنان می­شود در واقع  می توان گفت در ایران هیچ تشکل غیردولتی مستقلی وجود ندارد و اتفاقا حاکمیت نیز به دنبال همین موضوع است.

از قضا با این­که جامعه ­شناسان­ مردم همدان را شهروندانی محافظه­ کار می­دانند اما آنها در مواجهه با این پدیده اجتماعی، یعنی  تشکیل نهادهای غیردولتی و پیوستن به این تشکل­ها نسبت به سایر استان ها پیش­قدم بودند. از سال 1376 تا 1384 نزدیک به 300 تشکل در حوزه های گوناگون فعال بودند و با روی کارآمدن دولت نهم رفته­ رفته این وضعیت رو به افول گذاشت به ­طوری که در سال 1392تشکل­های عضو معاونت جوانان وزارت ورزش به کمتر از 30  نهاد رسیده بود بیشتر آنها نیز در دو حوزه خیریه و مذهبی فعالیت می­کردند.

فعالیت تشکل­های دانشجویی نیز بر این منوال است که پس از شکل­گیری در چارچوب دانشگاه فعالیت­ها نیز آغاز می­شود این تلاش­ها گاهی با توجه به یک رویداد و اتفاق در جامعه پررنگ تر می­شود و گاهی با تغییراتی در وزارت علوم یا بدنه دولت مدت ها به محاق می­رود. تفاوتی ندارد؛ چه تشکل­های علمی دانشجویی چه سیاسی و فرهنگی در دانشگاه همه مشمول چنین روندی هستند.

از دل این گروه­ها و تشکل­ها گاهی به نام­هایی بر می­ خوریم که با آن­ها «فعال دانشجویی» اطلاق می­شود و به عنوان فرد نتیجه تلاش های خود در دانشگاه(همانطورکه گفته شد چه فرهنگی چه اجتماعی یا علمی و سیاسی)  را به افراد جامعه اعلام می­کند اما این تلاش­ها پس از پایان دوره تحصیلی این افراد تمام می­شود  دیده می­شود فردی که در دانشگاه بسیار فعال است پس از دوران تحصیل نه تنها هیچ فعالیتی ندارد بلکه افسرده و منفعل می­شود.

استان همدان با دارا بودن ده ها هزار دانشجو ظرفیتی بالقوه در زمینه فعالیت­های دانشجویی و دانشگاهی دارد و می­تواند این ظرفیت را بالفعل کند اما با وجود اینکه تشکل­های زیادی در داخل دانشگاه مانند انجمن­های علمی، ادبی، سیاسی وموارد دیگر شکل گرفته، در عمل نتوانسته به موفقیت قابل قبولی دست یابد. از سوی دیگر خلاء ارتباط بین تشکل های دانشجویی و مدنی خارج از دانشگاه نیز به این ضعف دامن زده است به طور مثال حدود 13 تشکل حوزه محیط ­زیست در استان همدان فعال است و در تعدادی از دانشگاه­های استان از جمله دانشگاه بوعلی و دانشگاه آزاد در رشته محیط­ زیست همه ساله صدها دانشجو تحصیل می­ کنند اما تشکل های محیط زیستی خارج از دانشگاه نتوانسته ­اند با دانشجویان تعامل قابل قبولی داشته باشند.

حال پرسش این است که چه عاملی باعث این مسئله مهم است و چگونه می­توان از ظرفیت دانشگاه و فعالان دانشجویی و نهادهای درون این فضای آموزشی بهره برد؟ آیا تشکل های غیردولتی درایران چنین توانایی های را دارند که در باززنده سازی     تشکل­های دانشجویی در خارج از دانشگاه نقش ایفا کنند؟

همان­گونه که اشاره شد پاسخ گفتن به این پرسش ها مستلزم کاری تحقیقی است تا براساس ریشه شناسی و تاریخچه نهادهای دانشگاهی و وضعیت جامعه ایران بتوان به نتایجی رسید اما تجربه جوامع دیگر می تواند در کوتاه مدت راهگشا باشد. در این کشورها نهادهایی تخصصی در زمینه توانمندسازی  تشکل­های غیر دولتی وجود دارد که در داخل مدارس و دانشگاه­ها نیز فعالیت می­کنند و با استعدادیابی، آموزش و توانمندسازی، دانش آموزان و دانشجویان مستعد و علاقمند را آماده حضور در تشکل های مدنی بیرون از دانشگاه می­کنند.

توانمندسازی دانشجویان ایران در زمینه فعالیت­های مدنی می تواند این نگرانی را برطرف کند تلاش­های نهادهای غیر دولتی تداوم خواهد داشت وا ز حالت مقطعی بودن خارج می­شود. علاوه بر دخالت­های دولت در فعالیت های نهادها و سازمان­های غیردولتی در ایران آسیب دیگری وجود دارد، آن­هم تداوم نداشتن عضوگیری و جذب نیروهای داوطلب است که منجر به تداوم نداشتن فعالیت­ها می­شود به طور مثال کمتر تشکلی را می­ توان سراغ گرفت که یک پروژه و برنامه طولانی مدت داشته باشد و چندین سال یک برنامه را پیگیری می­کند و به نتبجه برساند. بهره گیری از توان و ظرفیت دانشگاه و جذب فارغ­ التحصیلان علاقمند در تشکل­های غیردولتی این معضل را برطرف می­ کند و به تقویت جامعه مدنی در ایران کمک خواهد کرد.

http://entekhabkhabar.ir/visitorpages/show.aspx?IsDetailList=true&ItemID=6827,1



برچسب ها: تشکل های مدنی ، پیوند تشکل های دانشگاهی با نهادهای مدنی ، همشهری همدان ،

کشورهای همسایه رقیب اصلی همدان در حوزه گردشگری

30 دی 1394 - 12:00 کد خبر : dsfr-4351 dsfr.ir/dx71m

کشورهای همسایه رقیب اصلی همدان در حوزه گردشگری
حسین زندی
تودیع و معارفه مدیر کل میراث همدان

عصر روز دوشنبه سالن اجتماعات استانداری همدان شاهد مراسم تودیع ریحان سروش مقدم مدیرکل سابق میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان و معارفه علی مالمیر به عنوان جانشین او در این سمت بود.

در این مراسم که عده ای از مقامات کشوری و استانی از جمله اسدالله درویش امیری معاون امور مجلس، حقوقی و استان های سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور، محمد ناصر نیکبخت استاندار، طه محمدی امام جمعه همدان و تعدادی از مدیران استانی، کارکنان اداره میراث فرهنگی، اهالی رسانه و اعضای تشکل های مدنی حوزه میراث و گردشگری حضور داشتند بیش از آن که به حوزه میراث فرهنگی همدان پرداخته شود اتفاقات هفته گذشته کشور، یعنی رد صلاحیت نامزدهای انتخابات آینده و به نتیجه رسیدن برجام در سخنان سخنرانان نمود داشت.

کشورهای همسایه رقیب اصلی همدان در حوزه گردشگری

سروش مقدم ضمن تقدیر از مدیران ارشد استان، فعالان عرصه میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری و همکاران خود گفت: نمی خواهم در این مراسم آمار ارائه کنم، در این مدت اگر اتفاقی در حوزه کاری من افتاده باشد تلاش زنجیره ای همه همکاران و همراهان من بوده است، همچنین فرصت و فضایی که دولت تدبیروامید با تدبیر کم نظیر در اختیار عرصه گردشگری و میراث قرار داده، سبب شد آرزویی که سال ها در این حوزه وجود داشت به یک هدف تبدیل شود. رویایی که در حوزه گردشگری داشتیم از حالت امنیتی خارج شده و به یک هدف فرهنگی، اقتصادی تبدیل شد این وضعیت را مدیون دولت تدبیر امید هستیم.

سروش مقدم به فعالیت تشکل های حوزه میراث و گردشگری در استان اشاره کرد و گفت: استان بسیار فعالی در حوزه تشکل های غیردولتی داشتیم در این حوزه هم دولت فضای باز و آزادی را در اختیار فعالان این حوزه قرار داد و هم این تشکل ها با کم ترین هزینه برنامه های بسیار خوبی را برگزار کردند.

سروش مقدم همچنین به توسعه گردشگری تاکید کرد و گفت: رقیب ما در گردشگری، استان های دیگر کشور عزیزمان نیست بلکه رقیب ما استانبول، قاهره، دوبی و شهرهای گردشگرپذیر کشورهای همسایه است کشورهایی که گردشگری ما را به سرقت برده اند. ما باید این شرایط را به وجود آوریم تا گردشگران منطقه را به ایران بیاوریم در این صورت هم اعتبار و سرمایه برای کشورمان خواهد آورد و هم فرهنگ ایران را معرفی می کنیم.

توصیه به تغییر در اداره میراث فرهنگی

او در پایان به دلایل استعفایش اشاره کرد و با توصیه مدیر جدید به تغییر در مدیریت این اداره گفت: پوزش می خواهم که به دلایل برخی مشکلات نتوانستم بیشتر در خدمت مردم شریف همدان باشم امیدوارم در این مسیر یک مدیر جوان که از جنس فرهنگ است نوید دهنده یک تیم جوان در مدیریت میراث استان باشد. امیدوارم سال 2016 و 2017 برای همدان سال ثبت جهانی باشد. این فرهنگ هگمتانه آن قدر غنی هست که می خواهم عشق هگمتانه در قلب و ذهنم بماند و قلب و ذهنم را زباله دان کینه نکنم. سروش مقدم با خواندن دو شعر از میرسیدعلی همدانی و احمد شاملو با مردم همدان بدرود گفت.

حسین زندیحسین زندی
ریحان سروش مقدم در حال سخنرانی

اشتباه در رد صلاحیت

محمد ناصر نیکبخت استاندار همدان در این مراسم با اشاره به موضوع برجام گفت: مسئله برجام به نتیجه رسید و توفیقی نصیب ملت ایران شد که بعد از 12 سال تحریم ظالمانه و مطمئنا شکننده که برای کشور ایران تصویب شد و هر یک از این تحریم ها برای از پا درآوردن یک کشور کافی بود با تدبیر بسیار ارزشمند و عاقلانه دولت تدبیر و امید و شخص جناب دکتر روحانی که گفت «دنیای عاری از خشونت را می خواهیم» به نتیجه رسید این نتیجه حمایت ملت خستگی ناپذیر ایران را به همراه داشت. به نظر من بعد از رخداد انقلاب اسلامی هیچ رخدادی را به این اهمیت نداشتیم.

نیکبخت با اشاره به رد صلاحیت نامزدهای انتخاباتی ادامه داد: انتظار ما این است که زمینه را برای حضور حداکثری مردم فهیم فراهم کنیم اما با رویه ای که مشاهده شد من فکر می کنم اشتباهاتی رخ داده است و انتظار داریم شورای محترم نگهبان ورود کند و در این رد صلاحیت ها تجدید نظر شود و شاهد اعاده حقوق نضیع شده بعضی داوطلبان باشیم.

نیکبخت گفت: انتظار داریم دقت نظری را در نظر بگیرند و فقهای شورای نگهبان که به مسائل دین و دنیا واقف هستند ورود پیدا کنند و شاهد تجدیدنظر باشیم به نظر حقیر اشتباهی صورت گرفته به طور مثال از 60 نامزد رد صلاحیت شده 51 مورد را به اتهام بند یک قانون رد کرده اند یعنی 85 درصد با این اتهام رد شده اند و یا گفته اند صلاحیت 72 نفر احراز نشده، یعنی نشناختیم در یک استان نه خیلی بزرگ مثل همدان این مسئله قابل قبول نیست انتظار داریم خدایی ناخواسته تصویری برای مردم ایجاد نشود که این عدم احراز را به مهندسی انتخابات نسبت دهند امیدواریم با بررسی دوباره شرایطی فرهم شود که صحنه های حماسی ایجاد شود.

گردشگری اولویت اول

استاندار همدان بار دیگر به اولویت اول توسعه استان تاکید کرد و گفت: میراث و گردشگری جزء اولویت های اول توسعه استان ماست، شرایط طبیعی و خدادادی و باستانی وجود دارد اگر چیزی کسر داریم فعالیت های ماست سیستم اداری باید ورود پیدا کند و از برنامه ها و راه حل ها استفاده کند.

او افزود: کشورهای دنیا یکی پس از دیگری سبقت می گیرند تا به ایران بیایند و سرمایه گذاری کنند با توجه به این که در اقمار ما و خاورمیانه همه جا ناامنی است ایران مقصد گردشگری مناسبی است این ها در نتیجه مقاومت مردم و به نتیجه رسیدن برجام است.

کمبود اعتبار

نیکبخت در این مراسم با تاکید بر کمبود اعتبار میراث استان گفت: همه کمک کنند به آقای مامیر مدیرکل جدید چون میراث برای من مهم است و یک آجر از بناهای همدان نباید آسیب ببیند. با این اعتبارات و کادر اداری آن قله و افقی را که در نظر داریم را نمی توانیم محقق کنیم امیدوارم سازمان به استان کمک کند تا برنامه ها را پیش ببریم.

او با تقدیر از مدیرکل سابق گفت: در دوره آقای سروش مقدم کارهای زیربنایی خوبی انجام شد و ایشان با آن همه مسائل و مصائب زحمت زیادی کشیدند طرح سراب ها و غار علیصدر در دوره ایشان پیگیری شد.

تغییر نیاز اصلی میراث

نیکبخت خطاب به مالمیر از تغییر و توسعه گفت و ادامه داد: آقای مالمیر انتخاب بنده هست، بر ایشان تعصب دارم و معتقدم می تواند موفق شود اما خط قرمز من میراث است و تمامی توجهی که باید به توسعه استان داشته باشیم در همین حوزه گردشگری است. رویکرد شما باید تغییر و توسعه باشد هیچ گونه کم کاری و سکونی بخشودنی نیست انتظار داریم در این حوزه تحول بیشتری را شاهد باشیم.

انتظار برجام

اسدالله درویش امیری معاون امور مجلس، حقوقی و استان ها نیز سخنان خود را با موضوع تحریم ها آغاز کرد و گفت: جا دارد به وزیر امور خارجه با درایت و با کفایت و تدبیر خسته نباشید بگوییم و تشکر کنیم. 12 سال در سخت ترین و بدترین شرایط جهانی و بین المللی قرار داشتیم که با تدبیر ایشان و دولت تدبیر به ثمر نشست.

درویش امیری گفت: من بسیار متاسفم که از کنار این دستاورد بسیار بزرگ که جهانیان را مات و مبهوت کرد به سادگی گذشتیم یکی از دستاوردها این بود که یک مقام آمریکایی اعتراف کرد 50 میلیارد دلار از دارایی های بلوکه شده ایران در دسترس ایران قرار خواهد گرفت چیزی که سال ها ملت بزرگ ایران منتظرش بودند و 400 فرد و شرکت از فهرست تحریم خارج خواهند شد. من عرض می کنم جناب آقای ظریف وزیر خارجه با تدبیر، تیم مذاکره کننده و رئیس جمهور، شیخ دیپلمات خسته نباشید.

او ادامه داد: امروز ما افتخار می کنیم که ایرانی هستیم و باید در این کشور جشن سرور و شادی برگزار می شد اما با کمال تاسف به این دستاورد بزرگ دولت و ملت نگاهی نمی کنیم.

حسین زندیحسین زندی

معاون امور مجلس، حقوقی و استان های سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور ادامه داد: گردشگری ما چوب تحریم را بر شانه خود احساس کرد. ببینید در شهرهای بزرگ گردشگری چه تحولی رخ داده است سال گذشته لندن 18 میلیون و 800 هزار گردشگر با 20 میلیارد دلار درآمد داشته، پاریس 16 میلیون و 100 هزار نفر با 16 میلیارد درآمد، سئول 10 میلیون نفر گردشگر با 15 میلیار دلار درآمد، شهر دوبی 14 میلیون نفر و 11 میلیارد دلار و هنگ کنک که اندازه یک شهر کوچک ایران است 8 میلیون توریست با 7 میلیار و 400 میلیون دلار درآمد در سال 2015 بوده است. حالا از شما، از خودم و از همه ایرانیان سوال می کنم ایران با تمدن 10 هزار ساله و صدها هزار اماکن تاریخی و آثار با ارزش نمی تواند منبع بزرگی برای ایران بعد از نفت باشد؟ بیایید لااقل گذشته را جبران کنیم، موانع حوزه گردشگری را برداریم و مشکل اساسی جامعه که اشتغال جوانان است را حل کنیم.

او افزود: پس از تحریم و پس از برجام چند اتفاق دیگر برای ما افتاد؛ ورود سرمایه گذاران برای زیرساخت های گردشگری و ساخت هتل که همین روزها ما با تیم های مختلفی از کشورهای درجه یک خارجی برای مذاکره مواجه بودیم. دیگری توسعه حمل و نقل هوایی که اخبارآن را متاسفانه صدا و سیما لااقل برای دلخوشی مردمی که ساعت ها در فرودگاه معطل می مانند یک بار بیشتر پخش نکرد و محدودیت های بانکی که در حوزه گردشگری خارجی داشتیم و هر گردشگر باید به جای کارت اعتباری پول نقد با خودش می آورد و 1500 دلار بیشتر هم حق نداشت بیاورد. کدام عقل سلیم می گوید که حقوق کارمندان سفارتخانه را باید در چمدان بریزی و ببری به آنان بدهی؟

درویش امیری گفت: این نتیجه تحریم بود آن هایی که فریاد می زدند آن قدر قطعنامه صادر کنید تا قطعنامه دانتان پر شود. امروز کجا است آن مرد؟ امروز هم طوری رفتار می کنند که انگار در این کشور مردم نباید خوشحالی کنند.

درویش امیری در پایان سخنانش به اهمیت همدان اشاره کرد و گفت: همدان جزء 5 استان گردشگری ما است که داری شناسنامه تاریخی است قابلیت های استان در صنایع دستی میراث و گردشگری بسیار زیاد است. از جمله شهر سفال، غار علیصدر و هگمتانه که دنیایی از تاریخ را در خود جای داده است امیدوارم که با کمک مدیریت استان و استاندار همدان و همکاری بخش خصوصی همچنین سهیم شدن دیگر دستگاه های اجرایی استان سهم گردشگری ما که کمتر از 13 را بالا ببریم.

این مراسم با قرائت حکم انصاب علی مالمیر که از سوی مسعود سلطانی فر ارسال شده بود پایان یافت.



Read more: http://www.donyayesafar.com/n/4351#ixzz3xolGj2Kn

http://entekhabkhabar.ir/VisitorPages/show.aspx?IsDetailList=true&ItemID=6812,1


برچسب ها: تودیع و معارفه مدیرکل میراث همدان ، سروش مقدم ، علی مالمیر ، میراث فرهنگی همدان ، اسدالله درویش امیری ،

در مراسم تودیع مدیر جدید میراث همدان مطرح شد

گردشگری چوب تحریم را بر شانه‌اش احساس کرد

» سرویس: فرهنگی و هنری - میراث و صنایع دستی

ریحان سروش‌مقدم که در تاریخ یکم خردادماه سال گذشته به مدیر کلی میراث فرهنگی استان همدان رسیده بود، پس از 19 ماه، روز گذشته صندلی خود را ترک کرد.

به گزارش خبرنگار میراث فرهنگی ایسنا، «ریحان سروش مقدم»، مدیرکل سابق میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان همدان 4 ماه پیش استعفای خود را به ریاست سازمان میراث فرهنگی داد و با گذشت این مدت روز گذشته (دوشنبه 28 دی) سرانجام مدیر جدید انتخاب و به استان معرفی شد.

به گفته حسین زندی، فعال میراث فرهنگی این استان که در جلسه تودیع و معارفه مدیران سابق و جدید میراث فرهنگی و گردشگری استان همدان حضور داشت، صندلی مدیرکل میراث فرهنگی استان همدان روز گذشته به «علی مالمیر» رسید.

در مراسم تودیع و معارفه­ که عصر روز دوشنبه در سالن اجتماعات استانداری همدان برگزار شد، عده­‌ای از مقامات کشوری و استانی از جمله اسدالله درویش امیری معاون امور مجلس، حقوقی و استان­‌های سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور، محمد ناصر نیکبخت استاندار، «طه محمدی»، امام جمعه همدان و تعدادی از مدیران استانی، کارکنان اداره میراث فرهنگی، اهالی رسانه و اعضای تشکل های مدنی حوزه میراث و گردشگری حضور داشتند.

قلبم را زباله‌دان کینه میراث فرهنگی نمی‌کنم

در ابتدای مراسم، «ریحان سروش مقدم»، مدیرکل سابق میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان همدان بدون اشاره به چالش‌هایی که موجب استعفایش شدند گفت: نمی‌خواهم در این مراسم به ارائه آمار بپردازم، از کسی کینه به دل ندارم، فرهنگ هگمتانه آن­قدر غنی هست که می­خواهم عشق هگمتانه در قلب و ذهنم بماند و قلب و ذهنم را زباله‌دان کینه نکنم.

سروش مقدم با از مردم همدان، مدیران استانی و فعالان حوزه میراث فرهنگی عذرخواهی و علت استعفای خود را پاره‌ای مسایل و مشکلات شخصی عنوان کرد، در حالیکه از چند ماه گذشته «فشارهای موجود در حوزه مدیریت خود» و «کمبود اعتبار» را علت انصراف از این سمت عنوان می‌کرد.

به گفته زندی، «محمدناصر نیکبخت»، استاندار همدان نیز بدون پرداختن به موضوع اصلی مراسم تودیع و معارفه، از اصل موضوع گذشت و به بررسی صلاحیت نامزدهای انتخاباتی پرداخت.

در ادامه این مراسم، «اسدالله درویش امیری»، معاون امور مجلس، حقوقی و استان­‌ها نیز سخنان خود را به سمت رفع تحریم‌ها برد و گفت: به وزیر امورخارجه بادرایت و با کفایت خسته نباشید گفته و تشکر می‌کنیم. 12سال در سخت­‌ترین و بدترین شرایط جهانی و بین­‌المللی قرار داشتیم که با تدبیر ایشان و دولت تدبر به ثمر نشست.

وی اظهار کرد: گردشگریِ ما چوب تحریم را بر شانه خود احساس کرد. ببینید در شهرهای بزرگ گردشگری چه تحولی رخ داده است. سال گذشته لندن 18 میلیون و 800 هزار گردشگر با 20 میلیارد دلار درآمد داشته، پاریس 16 میلیون و 100 هزار نفر با 16 میلیارد دلار درآمد، سئول 10 میلیون نفر گردشگر با 15 میلیارد دلار درآمد، شهر دوبی 14 میلیون نفر و 11 میلیارد دلار و هنگ‌کنگ که اندازه یک شهر کوچک ایران است، 8 میلیون توریست با 7 میلیار و 400 میلیون دلار درآمد در سال 2015 داشتند. حالا از شما، از خودم و از همه ایرانیان سوال می­‌کنم ایران با تمدن 10 هزار ساله و صدها هزار اماکن تاریخی و آثار با ارزش نمی­‌تواند منبع بزرگی برای ایران بعد از نفت باشد؟ بیایید لااقل گذشته را جبران کنیم، موانع حوزه گردشگری را برداریم و مشکل اساسی جامعه که اشتغال جوانان است حل کنیم.

او افزود: پس از تحریم و پس از برجام چند اتفاق دیگر برای ما افتاد؛ ورود سرمایه‌گذاران برای زیرساخت­‌های گردشگری و ساخت هتل که همین روزها ما با تیم­‌های مختلفی از کشورهای درجه یک خارجی برای مذاکره مواجه بودیم. دیگری توسعه حمل و نقل هوایی که اخبار آن را متاسفانه صدا و سیما لااقل برای دلخوشی مردمی که ساعت‌ها در فرودگاه معطل می­‌مانند یک‌بار بیشتر پخش نکرد و محدودیت‌های بانکی که در حوزه گردشگری خارجی داشتیم و هر گردشگر باید به جای کارت اعتباری، پول نقد با خودش می‌آورد و 1500 دلار بیشتر هم حق نداشت بیاورد. کدام عقل سلیم می­‌گوید که حقوق کارمندان سفارتخانه را باید در چمدان بریزی و ببری به آنان بدهی؟

«درویش امیری» در پایان سخنانش به اهمیت همدان اشاره کرد و گفت: همدان جزو 5 استان گردشگری ماست که دارای شناسنامه تاریخی است. قابلیت‌های استان در صنایع دستی، میراث و گردشگری بسیار زیاد است. از جمله شهر سفال، غار علیصدر و هگمتانه که دنیایی از تاریخ را در خود جای داده است. امیدوارم که با کمک مدیریت استان و استاندار همدان و همکاری بخش خصوصی، همچنین سهیم شدن دیگر دستگاه‌های اجرایی استان سهم گردشگری‌مان را بالا ببریم.

http://isna.ir/fa/news/94102917734/%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D8%B4%DA%AF%D8%B1%DB%8C-%DA%86%D9%88%D8%A8-%D8%AA%D8%AD%D8%B1%DB%8C%D9%85-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D8%B1-%D8%B4%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A7%D8%B4-%D8%A7%D8%AD%D8%B3%D8%A7%D8%B3-%DA%A9%D8%B1%D8%AF


برچسب ها: تودیع و معارفه مدیرکل میراث همدان ، علی مالمیر ، سروش مقدم ، میراث همدان ، اسدالله درویش امیری ،

دوشنبه 28 دی 1394

هنر، آسیب‌های اجتماعی را کاهش می‌دهد

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :هنر ،روزنامه همشهری ،

هنر، آسیب‌های اجتماعی را کاهش می‌دهد

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
هنر، آسیب‌های اجتماعی را کاهش می‌دهد
«فریدون پاک‌نژاد» متولد ۱۳۳۹ در گیلان است...
1394/10/27
«فریدون پاک‌نژاد» متولد ۱۳۳۹ در گیلان است. این هنرمند نقاش از آغاز دهه ۷۰ به همدان مهاجرت، و به گفته خودش اولین آموزشگاه نقاشی را پس از انقلاب در این شهر تاسیس می‌کند. در طول ۲۴ سال گذشته ده‌ها نقاش حرفه‌ای را آموزش داده است. به گفته صاحب‌نظران پاکنژاد یکی از تاثیرگذار‌ترین معلمان نقاشی همدان است. این هنرمند سال‌ها دچار بیماری سرطان بود و خوشبختانه به کمک هنر بر این بیماری پیروز شده و این روز‌ها سلامتی خود را به دست آورده است. گفته‌های «فریدون پاک‌نژاد» در خصوص نقاشی و هنرجویان همدان را در ادامه می‌خوانید:

 نقاشی را چگونه یاد گرفتید؟ یا از کجا این هنر نزد شما آغاز شد؟
از کودکی علاقه زیادی به نقاشی داشتم و از اول دبستان نقاشی کردن را شروع کردم. خانواده شلوغی بودیم و در هر فرصت و کوچک‌ترین جای خلوتی که پیدا می‌کردم شروع به نقاشی می‌کردم تا این‌که با یک استاد خیلی خوب ، زنده‌یاد «حسن مهجور» آشنا شدم. بعد‌ها با «جواد بختیاری» که از مدرسان بزرگ نقاشی و خط است کار کردم. این استادان در رشد من بسیار تاثیر داشتند.

 در خانواده کسی نقاشی می‌کرد؟
نه هیچ‌کس. نه در خانواده و نه فامیل نقاش نبود که بگوییم ارثی هست!

 چه سالی به همدان آمدید؟ و چه شد در این شهر ماندگار شدید؟
سال ۱۳۷۰ به همدان آمدم. وقتی آمدم دیدم هیچ آموزشگاه نقاشی در این شهر نیست و از لحاظ هنری زیرساخت‌های کمی دارد. اولین آموزشگاه نقاشی را آن زمان در پاساژ وحدت ایجاد کردم.

 برخورد‌ها چطور بود؟
در ابتدا ناملایمات زیاد بود.  کم‌کم جا افتاد و اداره ارشاد هم کمک کرد. در این مدت استادانی تربیت کرده‌ام و تحویل این شهر و جامعه هنری داده‌ام که همگی نقاش درجه یک هستند؛ «بابک روشنی‌نژاد»، «بهمن محمدی»، «بیژن غنچه‌پور» و «بهرام غنچه‌پور» از نقاشان بر‌تر کشور هستند. هنرجوهای من مهم‌ترین سرمایه من هستند و وقتی می‌بینم بهترین کار‌ها را ارائه می‌کنند لذت می‌برم.

 در همدان به نقاشان تجربی و خودآموخته‌ای مانند «حبیب رضایی‌منش» برخورده‌ام که می‌گویند با نگاه کردن به کارهای شما نقاشی یاد گرفته‌اند. این امر چگونه امکان پذیر می‌شود؟
در کشور ما نقاشی معرفی نمی‌شود. مردم عادی به آثار و پدیده‌های هنری نگاه می‌کنند و رد می‌شوند به همین علت چیزی در خاطر آنان نمی‌ماند. ما باید به بچه‌ها دیدن را بیاموزیم و من در اینجابه‌جای نگاه کردن چگونه دیدن و درست دیدن را به هنرجو‌ها آموزش می‌دهم. در درست دیدن، تفکر و اندیشه وجود دارد. وقتی کسی خوب می‌بیند خوب هم نقاشی می‌کند من هم با دیدن به نقاشی علاقه‌مند شدم.

 امروز وضعیت آموزش چگونه است؟
من و دیگر همکارانم با چنگ و دندان کار می‌کنیم و هیچ نهادی به ما کمک نمی‌کند. خیلی از آموزشگاه‌ها اجاره‌ای است و خیلی از مالکان ملکشان را به آموزشگاه اجاره نمی‌دهند، زیرا شهرداری گفته آموزشگاه ارزش ملک را پایین می‌آورد.

 معاونت فرهنگی اجتماعی شهرداری چه حمایتی می‌کند؟
شهرداری برای فرهنگ و هنر ردیف بودجه دارد. در شهرهای دیگر مانند تهران به هنرمندان کمک می‌کنند، اما در همدان ما هنوز چنین چیزی نداریم. امیدواریم از بودجه فرهنگی به هنرمندان هم اختصاص داده شود.

 در مورد برون‌داد و نمود اجتماعی هنر از جمله نقاشی چه نظری دارید؟
هنر باعث کم شدن آسیب‌های اجتماعی است اما توجهی به هنر نمی‌شود. ممکن است یک روز در سال به مقوله هنر اختصاص یابد، اما با یک روز در سال هیچ اتفاقی نمی‌افتد. باید در تمام سال به مقوله هنر پرداخت تا از مواهب آن بهره‌مند شد. هنر چشم دل را باز می‌کند و باعث می‌شود ارتباط انسان با خدای خود بهتر شود.

 کمبود گالری در همدان چه تاثیری بر کار شما دارد؟
محل نمایشگاه‌ها را به دور‌ترین جای شهر برده‌اند و اداره‌های دولتی را در مرکز شهر ایجاد شده‌اند. یک بار نمایشگاهی را در یک محل خصوصی برگزار کردم که قرار بود ۱۰ روز باشد. اما استقبال خوب مردم باعث شد ماه‌ها آنجا بمانم. مسئولان اجازه بدهند بخش خصوصی وارد میدان شود و شرایطی فراهم کنند تا مردم آثار هنری را ببینند.

 از مراحل ساخت موزه هنرهای معاصر همدان چه خبر؟
من خبر ندارم حتی نمی‌دانستم چنین اتفاقی قرار است در شهر بیفتد. هیچ کس از ما نظرخواهی نمی‌کند.

 بسیاری از نقاشان همدانی از جمله شاگردان مطرح شما مهاجرت کرده‌اند؛ علت مهاجرت هنرمندان چیست؟
من حدود ده سال پیش این هشدار را دادم که هنرمندان در حال مهاجرت هستند و نگذارید این اتفاق بیفتد. همه شاگردانی که نام بردم از همدان رفتند؛ چرا باید اینگونه باشد؟ من هنرجوهایی مانند «مرضیه برجیان» یا «سولماز مصلح» را می‌توانم نام ببرم که بسیار نقاشان خوبی هستند؛ اما اگر شرایط کار در این شهر فراهم نشود مهاجرت خواهند کرد. استقبال مردم از هنر خوب است و این مشکلات با حمایت نهادهای فرهنگی دولتی حل می‌شود. با وجود مشکلات، همدان از نظر آموزش شرایط خوبی دارد و می‌توانیم کاری انجام دهیم که هرکس در ایران می‌خواهد تابلوی نقاشی بخرد به همدان بیاید. خوشبختانه وضعیت اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی نسبت به سال‌های پیش بهتر شده، اما درخواست دارم به هنرمندان بیشتر توجه کنند.

 چگونه می‌توان توجه مردم همدان را بیشتر به هنر نقاشی جلب کرد؟
 اگر قرار باشد شهری زیبا ترسیم شود و به توسعه برسد باید مدیران هنرمندی داشته باشد. یک حسابدار نمی‌تواند به ارزش یک اثر کم‌نظیر نقاشی پی ببرد. انتظار نداریم مدیران هنرمند باشند، بلکه می‌گوییم از هنرمندان استفاده کنند.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D9%87%D9%86%D8%B1%D8%8C-%D8%A7%D8%B3%DB%8C%D8%A8%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D8%B1%D8%A7-%DA%A9%D8%A7%D9%87%D8%B4-%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%AF%D9%87%D8%AF?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، فریدون پاکنژاد ، نقاشی همدان ، آموزش نقاشی در همدان ،

شنبه 26 دی 1394

ردپای بیابانزایی در منابع طبیعی همدان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،زیست بوم ،

ردپای بیابانزایی در منابع طبیعی همدان

نویسنده: حسین زندی
ردپای بیابانزایی در منابع طبیعی همدان
توسعه منابع طبیعی شهرستان همدان در سال‌های اخیر با مشکلات متعددی مواجه بوده است. از طرفی کاهش منابع آبی و بارش‌های آسمانی و کاهش اعتبارات، توسعه منابع طبیعی را با مشکل روبه‌رو کرده و موجب شده تلاش نهاد متولی این بخش، اداره منابع طبیعی و آبخیزداری همدان، برای جبران کمبود‌ها، حفظ روند توسعه و جلوگیری از تخریب روزافزون بیش از پیش باشد...
1394/10/26
توسعه منابع طبیعی شهرستان همدان در سال‌های اخیر با مشکلات متعددی مواجه بوده است. از طرفی کاهش منابع آبی و بارش‌های آسمانی و کاهش اعتبارات، توسعه منابع طبیعی را با مشکل روبه‌رو کرده و موجب شده تلاش نهاد متولی این بخش، اداره منابع طبیعی و آبخیزداری همدان، برای جبران کمبود‌ها، حفظ روند توسعه و جلوگیری از تخریب روزافزون بیش از پیش باشد. برای بررسی توسعه منابع طبیعی شهرستان همدان پای صحبت «علیرضا الوندی»، رئیس اداره منابع طبیعی و آبخیزداری شهرستان همدان، نشستیم که در ادامه می‌خوانید:
 اراضی تحت پوشش اداره منابع طبیعی شهرستان چقدر مساحت دارد؟
کل وسعت اراضی شهرستان همدان ۲۷۳هزار هکتار است که ۱۲۸هزار هکتار آن جزو منابع ملی است و اداره منابع طبیعی و آبخیزداری همدان وظیفه حفاظت و احیای این اراضی را بر عهده دارد. از این ۱۲۸هزار هکتار اراضی ملی حدود ۴۷۹ هکتار جنگل دست‌کاشت است. متأسفانه در شهرستان همدان جنگل طبیعی و اراضی جنگلی نداریم. بخشی از جنگل‌کاری دست‌کاشت واقع در سد اکباتان و زمین‌های پیرامونی آن است. حدود ۳۰ هکتار در اراضی آبشینه و حدود ۵۰ هکتار جنگل‌کاری نیز در حاشیه جاده محور همدان-تهران انجام داده‌ایم.
 در ادامه محور همدان-تهران، بعد از پلیس‌راه، محوطه‌ای جنگل‌کاری شده است. این بخش مربوط به کدام نهاد است؟
منطقه مذکور متعلق به استان همدان و مربوط به اداره‌ها یا شهرستان‌های مختلف است؛ پس از پلیس‌راه همدان به سمت جاده تهران تا انبار نفت و سیلو در حوزه شهرستان بهار است. از آن به بعد حوزه کبودراهنگ محسوب می‌شود. وسعت حوزه کبودراهنگ زیاد است اما متأسفانه چند سالی است با پدیده خشکسالی و بیابانی شدن این اراضی مواجه شده‌ایم و تأمین آب برای آبیاری بسیار دشوار شده است.
 در خصوص وضعیت دیگر شهرستان‌های استان بگویید؟
به‌طور کلی بخش زیادی از اراضی شهرستان‌های استان مانند ۴۰ هکتار از اراضی قهاوند شامل ملی، کشاورزی و مراتع در حال حاضر به بیابان تبدیل شده است. سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری کشور با پیگیری‌های انجام‌شده در سال‌های گذشته توسط اداره متبوع در همدان پذیرفت که همدان هم جزو استان‌هایی است که بیابان دارد. این تقسیم‌بندی به لحاظ برنامه‌ریزی کوتاه‌مدت، بلندمدت و تخصیص بودجه مهم است.
 از جمله مباحثی که در رسانه‌ها و بین مردم وجود دارد، بیابانی شدن دشت‌های همدان به خصوص دشت قهاوند و کبودراهنگ به دلیل چاه‌های عمیق و بهره‌برداری بی‌رویه از منابع آبی همدان است. به نظر شما بیابان‌زایی چقدر متأثر از ایجاد نیروگاه و حفر چاه‌های عمیق کشاورزی است؟
ابتدا باید توجه داشت بحث کویر که در دیگر بخش‌های ایران وجود دارد با بیابان متفاوت است. درست است که عوامل طبیعی مثل خشکسالی باعث ایجاد بیابان شد اما عامل انسانی صددرصد اصلی‌ترین نقش را در بحث بیابانزایی دارد. در بحث نیروگاه باید کار‌شناسان امور آب اظهار نظر کنند اما به احتمال زیاد نیروگاه می‌تواند بسیار مؤثر باشد. چاه‌های غیرمجاز و عمیق و برداشت‌های بی‌رویه از سفره‌های آب زیرزمینی صددرصد در بیابانزایی مؤثر بوده است. حال در این قضیه کدام بخش بیشتر تأثیرگذار بوده را باید کار‌شناسان امور آب و کار‌شناسان مربوطه بگویند. اما آنچه کار‌شناسان اداره منابع طبیعی و آبخیزداری همدان برداشت کرده‌اند این است که همه این موارد باعث ایجاد بیابان در همدان شده است.
 محدوده حوزه آبخیز همدان کجاست؟
آغاز حوزه آبخیز در شهرستان همدان از ارتفاعات الوند است. در سال‌های گذشته این حوزه به این شکل بوده که بارندگی و نزولات آسمانی توسط رودخانه‌هایی مانند «سیمین‌رود» و رودخانه‌های اطراف از مسیر دشت قهاوند عبور می‌کرد؛ بخشی به سمت سد اکباتان می‌رفت و بخشی به سمت منطقه فرقان در اراک هدایت می‌شد؛ یعنی شامل حوزه وسیعی بوده که موجب حاصلخیزی بالای دشت قهاوند همدان می‌شده است. در واقع آب‌های جاری و نزولات آسمانی که از ارتفاعات الوند جاری می‌شده عامل مهم این حاصلخیزی بوده است.
 شرایط امروز حوزه آبخیز همدان چگونه است؟
امروز متأسفانه تمام آن مسیر‌ها را بسته‌ایم و باغ‌ها را ایجاد کرده‌ایم. برداشت‌های بی‌رویه از سفره‌های آب زیرزمینی داشته‌ایم و دیگر حتی یک خروجی آب به سمت سد اکباتان نداریم. از طرفی این کار موجب تشکیل یک کانون بیابانی در انتهای محوطه سد اکباتان شد که با پیگیری‌های اداره منابع طبیعی دنبال آن هستیم تا اعتبارات دولتی و مشارکت‌های مردمی را برای احیای دوباره منطقه به کار ببندیم که البته کار بسیار سختی است. وقتی طبیعت را دستکاری می‌کنید و از بین می‌برید احیا کردن آن بسیار سخت می‌شود.
روند باززنده‌سازی، هزینه و نیروی انسانی بسیاری نیاز دارد و شاید سال‌ها زمان ببرد. تخریب طبیعت ممکن است در یک پروسه زمانی مثلا ۱۰ساله اتفاق افتاده باشد اما احیای آن ممکن است ۱۰برابر زمان ببرد تا شاید بتوان آن طبیعت را دوباره احیا کرد.
 آیا در این روند گفته شده تاکنون کار مهمی صورت گرفته است؟
در بحث احیای آبخیز منطقه برنامه‌ریزی و کارهای اجرایی خوبی انجام شده است. حدود ۵۰درصد کارهای اجرایی و مطالعاتی آبخیزداری انجام شده است؛ اما باید در نظر داشت کار آبخیزداری کاری است که هزینه‌بردار است و اعتبارات زیادی می‌خواهد. همچنان به جذب اعتبارات نیاز داریم تا در این حوزه هزینه کنیم. برنامه ویژه‌ای که در حال حاضر در دست اجرا داریم، این است که اجازه ندهیم بیابان در منطقه قهاوند بیش از این توسعه پیدا کند؛ آن را کنترل کنیم و در ادامه به حالت مراتع قبلی بازگردانیم.
 بازگردیم به بحث جنگل‌کاری و حفظ آن؛ چقدر توانسته‌اید جنگل‌کاری صورت گرفته را حفظ کنید؟
همان‌طور که گفته شد جنگل‌کاری انجام شده در همدان دست‌کاشت است. وقتی اراضی جنگلی و جنگل طبیعی نداشته باشیم ایجاد جنگل در طبیعت با مشکل مواجه می‌شود. وقتی با اراضی جنگلی و جنگل طبیعی مواجهیم توسعه جنگل راحت‌تر انجام می‌شود چون شرایط اقلیمی راحت‌تری دارد. اما در استان همدان ضمن انجام برنامه‌ریزی اصولی با محدودیت‌هایی مواجه هستیم. مثلاً برای توسعه جنگل باید از گونه‌هایی استفاده کنیم که در منطقه دوام داشته باشند؛ گونه‌های درختان پهن‌برگ مانند زبان‌گنجشک، افرا و اقاقیا.
 آیا این گونه‌های گیاهی بومی منطقه هستند؟
اولویت ما در این بحث استفاده از گونه‌های بومی منطقه است که با شرایط آب و هوایی منطقه سازگار و به خشکی یا کم‌آبی مقاوم باشند. در سوزنی‌برگ‌ها نیز از سرو و کاج استفاده کردیم. مشکل عمده ما در جنگل‌کاری محدودیت آب است. ۱۲۷هزار هکتار اراضی منابع ملی داریم و می‌توانیم در نقاط مختلف شهرستان این کار را انجام دهیم. آنچه برای سال‌های ابتدایی حداقل در ۵ یا ۶ سال نخست نیاز داریم حمایت بیشتر مانند آبیاری، مراقبت و واکاری است؛ اما عملا با توجه به کمبود آب و شرایط خاص همدان در این خصوص و برای تداوم توسعه با مشکل مواجه هستیم.
 آخرین وضعیت گونه‌های کاشته‌شده در چه شرایطی است؟
شرایط نگهداری واقعاً سخت است. گونه‌هایی که در سال‌های گذشته کشت شدند ‌درصد موفقیتشان بالا بود. گونه‌هایی که از سال ۹۲ و ۹۳ کشت شد، مراقبت بیشتری می‌خواهد. ۱۰درصد خطای طبیعی است، اما سعی می‌کنیم تا آنجا که می‌توانیم برای کاهش این خطا و نگهداری بیشتر تلاش کنیم.
 مسئله‌ دیگری که این سال‌ها با آن مواجه بوده‌ایم آلودگی‌های متعدد هوا، ریزگرد‌ها و گرد و غبار است. آیا قطع درختان و تبدیل زمین‌های کشاورزی، باغ‌ها و مراتع توسط بخش خصوصی یا شهروندان به مناطق مسکونی را در این خصوص مؤثر می‌دانید؟ در صورت تأیید چقدر توانسته‌اید جلوی این کار را بگیرید؟
در سال‌های گذشته درست جایی شهرسازی کردیم و آن را توسعه دادیم که خوش آب‌وهوا‌ترین منطقه و بهترین اراضی از نظر سرسبزی بود. این کار عملاً کاهش بافت سبز منطقه همدان را تحت تأثیر خود قرار داد. تبدیل اراضی به مناطق مصنوعی و باغ‌ها به خانه‌باغ باعث می‌شود بهترین خاک و بهترین مناطق سرسبز شهر به خانه‌های مسکونی تبدیل شود.
 در این خصوص باید دستگاه‌های متولی حتی دستگاه قضایی و انتظامی با توجه به شرایط قانونی که دارند پیگیر مسئله باشند. در واقع عملاً به دست خود فضای سبز، منابع آبی و طبیعی را تخریب می‌کنیم و از بین می‌بریم. متأسفانه این روند همچنان ادامه دارد.
 آیا بارش‌های آسمانی نیز مؤثر بوده است؟
بارش‌های ما در ۱۰ سال گذشته از حد ۳۵۰ میلی‌متر که حد مجاز است به مرز ۳۰۰ میلی‌متر رسیده که اگر این روند ادامه داشته باشد کشاورزی در استان با مشکل مواجه می‌شود. در مراتع هم به همین شکل است؛ یعنی مقدار بارش از ۳۵۰ میلی‌متر کمتر شده و پوشش مرتع هم از بین رفته است.
 پس آیا به‌طور کلی می‌توان گفت بحث توسعه در استان با علامت سؤال‌های متعددی مواجه است؟
هدف توسعه رفاه و تعالی انسان است. توسعه‌ای که انسان را از مواهب خدادادی همچون طبیعت و منابع طبیعی محروم سازد توسعه نیست بلکه تخریب است. ممکن است در کوتاه‌‌مدت شاهد رونق و توسعه باشیم اما در آینده و در بعد کلان به سمت تخریب حرکت می‌کنیم.کاهش پوشش گیاهی، شور شدن اراضی مانند آنچه در قهاوند داریم، بیابانی شدن اراضی، افزایش ریزگرد‌ها، شن‌های روان، کاهش تولیدات کشاورزی، افزایش مهاجرت و تمام اینها باعث تخریب منابع طبیعی می‌شود. این‌چنین تخریبی، آسیب‌پذیری اقتصادی صددرصد دارد. هر کجا هم آسیب‌پذیری اقتصادی داشته باشیم تبعات بعدی مانند آسیب‌پذیری سیاسی، اجتماعی و فرهنگی هم داریم.
  • ایجاد نیروگاه و برداشت‌های بی‌رویه از سفره‌های آب زیرزمینی باعث بیابانزایی در منابع طبیعی همدان شده است.
  • http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%B1%D8%AF%D9%BE%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D9%86%D8%B2%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D9%86%D8%A7%D8%A8%D8%B9-%D8%B7%D8%A8%DB%8C%D8%B9%DB%8C-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، بیابانی شده همدان ، منابع طبیعی همدان ، کم آبی همدان ،

جمعه 25 دی 1394

هنرمند باید دیده شود

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :هنر ،روزنامه همشهری ،موسیقی ،

هنرمند باید دیده شود

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
هنرمند باید دیده شود
«جواد مرادیان»، موسیقی‌دان همدانی، عضو پیوسته خانه موسیقی كشور است كه كنسرت‌های زیادی را در خارج از كشور از جمله‌تركمنستان، گرجستان، ارمنستان و كردستان عراق برگزار كرده است...
1394/10/23
«جواد مرادیان»، موسیقی‌دان همدانی، عضو پیوسته خانه موسیقی كشور است كه كنسرت‌های زیادی را در خارج از كشور از جمله‌تركمنستان، گرجستان، ارمنستان و كردستان عراق برگزار كرده است. شرایط موسیقی همدان را در گفت‌و‌گو با او كه هم مدرس موسیقی است، هم كارآفرین بر‌تر این حوزه و هم مدیر یك آموزشگاه، جویا می‌شویم.
  • شما كه مؤسس یك آموزشگاه و یكی از كارآفرینان برتر حوزه هنر و موسیقی هستید، شرایط كار در موسیقی را چگونه ارزیابی می‌كنید؟
ما فارغ‌التحصیل هنر و موسیقی داریم اما وقتی درس دانشجویان رشته موسیقی تمام می‌شود، به جز برخی آموزشگاه‌ها جایی نیست كه این هنرمندان را جذب كند. چند سال پیش، كه به عنوان كارآفرین بر‌تر معرفی شدم، بیش از ۱۵ معلم موسیقی جذب كرده بودم اما در واقع برای كارآفرینی فقط جذب نیرو كافی نیست، باید نوآوری هم داشت. آنچه من در كار گنجانده بودم موسیقی به عنوان مكمل درمان بود و تأثیر موسیقی بر غده تالاموس مغز را بررسی كرده بودم. ما این ایده را روی چند بیمار، از جمله بیماری كه نابینا شده بود، آزمایش كردیم. همچنین در یك مركز‌ درمان اعتیاد ۱۸ ماه روی تعدادی از افراد معتاد كار كردیم. نتیجه تحقیقات گروه روان‌شناسی دانشگاه پیام نور همدان این بود كه موسیقی باعث افزایش آندروفین و در نتیجه سبب كمتر مصرف كردن مواد می‌شود. موسیقی را می‌توان به عنوان یك مكمل درمان در نظر گرفت. در آمریكا از دهه ۱۹۵۰ فارغ‌التحصیلان «موسیقی‌ـ درمانگر» فعالیت  خود را آغازكرده‌اند. این افراد در بیمارستان‌ها از موسیقی به عنوان یك درمان غیرشیمیایی استفاده می‌كنند.
  •   گفته می‌شود یكی از آسیب‌های موسیقی در آموزشگاه‌ها تداوم نداشتن آموزش است. تا چه حد این موضوع درست است و علت مهاجرت هنرجویان چیست؟
تعدادی از هنرجو‌ها كه مهاجرت می‌كنند و به تهران می‌روند به این دلیل است كه می‌خواهند از آموزش‌های استادان بزرگ موسیقی كشور بهره‌مند شوند و از امكانات تهران استفاده كنند اما خیلی از هنرجویان هم پس از پشت سر گذاشتن آموزش‌ها در تهران، برگشته‌اند.
 اگر ما برنامه به هنرجویان بدهیم تا معرفی شوند مهاجرت هم كنترل می‌شود. آنچه باعث رشد هنرمند می‌شود بازخورد و بازتاب اثر او است. اگر بازخورد را از زندگی هنرمند بگیریم انگیزه‌ای برای كاركردن نمی‌ماند. اگر هر ماه برای همین هنرجو‌ها كنسرت برگزار كنیم، حتی كنسرت رایگان، قطعا به هنرجویان بازخورد داده‌ایم.
  •   بیشتر هنرجویان شما در چه رده سنی قرار دارند؟
براساس تحقیقی كه در آموزشگاه‌ها انجام دادیم ۷۰درصد از هنرجویان كمتر از ۲۰ سال سن داشتند و جالب این است كه بهترین سن آموختن موسیقی نیز همین سن است. به همین دلیل مدارس بهترین فضا برای این موضوع هستند. خوشبختانه به تازگی جشنواره موسیقی در دبیرستان‌ها برگزار می‌شود. براساس یك پایان‌نامه كه در ایران نوشته شده دانش‌آموزان دبیرستانی كه نوازنده‌ساز هستند، ضریب هوشی بالاتری دارند.
  •   این روز‌ها جوانان خیلی به موسیقی عامه‌پسند گرایش پیدا كرده‌اند اما آموزش‌ها بیشتر بر موسیقی فاخر متمركز است. تعاملی بین آموزشگاه‌ها و نهادهای دولتی برای تغییر ذائقه جوانان وجود دارد؟
من كارهایی را كه در كنسرت‌ها ارائه می‌كنیم به سه بخش تقسیم می‌كنم؛ ابتدا موسیقی كه مورد علاقه اهل ‌فن است، دیگری برای كسانی كه اتفاقی وارد سالن شده‌اند و علاقه‌ای به این موسیقی ندارند و سوم برای خانواده نوازندگان تا بتوانند به راحتی ارتباط برقرار كنند؛ البته در كنسرت‌های حرفه‌ای‌ قضیه متفاوت است و استادان حرفه‌ای مخاطب حرفه‌ای دارند اما در كنسرت‌های آموزشی باید سلیقه‌های گوناگون را در نظر گرفت.
  •   استعدادیابی در آموزشگاه‌ها چگونه صورت می‌گیرد؟
به دلیل كمبود موضوع استعدادیابی در موسیقی، من تحصیلات دانشگاهی را در رشته روان‌شناسی پی گرفتم تا یك مركز استعدادیابی تأسیس كنم. با این روش دنبال این هستیم كه بتوانیم تشخیص دهیم هنرجویی كه به آموزشگاه مراجعه می‌كند به كدام هنر علاقه دارد و مستعد آموزش و یادگیری است یا نه؟ دیگر این‌كه اگر در موسیقی استعداد دارد كدام‌ساز و رشته موسیقی برای او مناسب‌تر است. یك سری تست‌های روان‌شناسی ساده به ما كمك می‌كند افراد برون‌گرا و درون‌گرا مشخص و هنرجو‌ها را تفكیك كنیم. همچنین نوع علاقه افراد را به‌سازها و نوع موسیقی مشخص می‌كنیم. به هنرجویان توصیه می‌كنم در كلاس همه‌سازها یك بار حاضر شوند تا با صدای واقعی‌سازها آشنا شوند و سپس سازشان را انتخاب كنند.
  •   وضعیت آموزشگاه‌ها در سطح مدیریت چگونه است؟
یكی از مشكلاتی كه در مدیریت آموزشگاه‌ها داریم این است كه بخش مدیریت فرهنگی ما ضعیف است. مسئولان مجوز ایجاد شعبه دیگری از یك آموزشگاه موسیقی را نمی‌دهند. سبزی‌فروشی و بستنی‌فروشی شعبه دوم می‌زند اما برای موسیقی نمی‌توان این كار را كرد. اگر شعبه‌هایی را در شهرستان‌ها ایجاد كنیم‌تردد هنرجو كمتر می‌شود و افراد بیشتری جذب این  هنر می‌شوند. ما از استان‌های دیگر از جمله كردستان، كرمانشاه و مركزی هنرجو داریم كه این یك امتیاز مثبت برای همدان است، بدین معنی كه وضعیت موسیقی در همدان بهتر از سایر استان‌های همجوار است.
  •   تفاوت شیوه‌های آموزشی در آموزشگاه‌ها چگونه است؟
یكی از مشكلات ما در آموزش این است كه معلم موسیقی فقط یك شیوه آموزشی برای همه سنین دارد؛ یعنی كودك ۸ ساله با نوجوان ۱۵ ساله یا جوان ۲۰ ساله برای او تفاوتی ندارد. در حالی كه بر اساس داده‌های روان‌شناسی در هر یك از این سنین نحوه آموزش باید متفاوت باشد.
  •   شما در این زمینه چه كار كرده‌اید؟
هم با معلم‌ها صحبت می‌كنیم كه تفاوت قائل شوند هم به خانواده‌ها می‌گوییم تصور نكنید فرزند شما اگر به آموزشگاه موسیقی آمد حتما سال آینده نوازنده خواهد شد؛ در درجه اول همین كه در یك فضای فرهنگی قرار می‌گیرد مثبت است. پس از این مرحله است كه كودك یا نوجوان با‌سازها آشنا می‌شود و برای یافتن علاقه خود ممكن است‌ساز تخصصی‌اش را تغییر دهد.
  •   نهادی برای پیگیری مطالبات آموزشگاه‌ها وجود دارد؟
ما یك انجمن موسیقی داریم كه چندان در این مباحث دخالت نمی‌كند.
  •   تعامل اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی چگونه است؟
اگر اداره ارشاد به این نتیجه برسد كه آموزشگاه‌ها را به دیده بنگاه اقتصادی و بنگاه اشتغال ببیند، كه تاكنون ندیده است، بسیاری از مشكلات ما حل خواهد شد. بیش از ۵۰ معلم موسیقی در سطح همدان داریم كه در آموزشگاه‌ها شاغل هستند و در هیچ نهاد خدماتی خصوصی آماری در این سطح نداریم. ۵۰ معلم موسیقی بیمه هستند و هیچ نگرانی‌ای هم برای اداره ارشاد ندارد. همه آموزشگاه‌ها اجاره‌ای است و ارشاد تسهیلاتی برای خرید فضای آموزشی در اختیار آموزشگاه‌ها نمی‌گذارد. به تازگی یك آموزشگاه موسیقی در همدان تعطیل شد و چند معلم شغلشان را از دست دادند در حالی كه با یك وام می‌توانستند از این كار جلوگیری كنند.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D9%87%D9%86%D8%B1%D9%85%D9%86%D8%AF-%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%D8%AF%DB%8C%D8%AF%D9%87-%D8%B4%D9%88%D8%AF?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، جواد مرادیان ، آموزشگاه های موسیقی همدان ،

شنبه 19 دی 1394

تعریف جشنواره عوض شود

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،تئاتر ،گفتگو ،

تعریف جشنواره عوض شود

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
تعریف جشنواره عوض شود
«مهدی فرشیدی‌سپهر» از منتقدان برگزاری جشنواره بین المللی تئاتر کودک در همدان است. وی در اعتراض به روش‌های پیشین، امسال نمایش خود را در جشنواره شرکت نداد...
1394/10/19
«مهدی فرشیدی‌سپهر» از منتقدان برگزاری جشنواره بین المللی تئاتر کودک در همدان است. وی در اعتراض به روش‌های پیشین، امسال نمایش خود را در جشنواره شرکت نداد. نمایش «سلطان و گاگول» از نمایش‌های موفق او در بیستمین دوره جشنواره تئاتر کودک و نوجوان همدان بود که با استقبال خوبی مواجه شد. این کارگردان شناخته شده تئاتر، نقدهای خود را به شیوه برگزاری بیست و دومین جشنواره تئاتر کودک و نوجوان همدان در مهر امسال در گفت و گو با همشهری بیان می کند.
  • علت این‌که در جشنواره امسال اجرا نداشتید، چه بود؟
2 سال است که کار به جشنواره ارائه نمی‌دهم. من در سال 1394 تئاترهای به همراه دوستانم اجرا کرده‌ام، به نظرم جشنواره در مسیر غلطی حرکت می‌کند.
  • منظور از مسیر غلط چیست؟
می‌شود در حوزه های مختلف بررسی کرد. ابتدا نوع داوری کارها با 3 داور. ما نیاز به حضور 10 داور در رده سنی جوان، میانسال و مسن داریم، تا از دیدگاه‌های مختلفی اجراها را بررسی کنند. چرا که به شکل مرسوم داوری‌ها کاملا سلیقه‌ای و و با معیارهای شخصی انجام می‌شود. مورد بعدی دعوت از گروه‌های خارج از استان به صرف این‌که کار تک نفره دارند است. آیا این آثاربه درد مردم ما می‌خورد؟ از طرفی دیگر بخش‌های اجرایی تئاتر مانند دستیاری و مدیریت صحنه در بخش ارزیابی دیده نمی‌شود.
  •  در این شرایط به نظر شما چه دستاوردی را می توان برای جشنواره متصور شد؟
 در این شرایط همه به سمت نویسندگی و کارگردانی و بازیگری روی می‌آورند چون وقتی در این نقش باشند مورد توجه هستند. بنده از رشت تا کیش، از تبریز تا سیستان و بلوچستان بدون اجازه و مجوز هیچ اداره دولتی و فقط به میل قلبم سفر می‌کنم و با اهالی تئاتر دوست هستم. شهادت می‌دهم رشته‌هایی مثل منشی‌گری صحنه، دستیاری و مدیریت صحنه روز به روز فرسوده‌تر می‌شوند و این به نظرم از سهل‌انگاری و کجروی جریانات جدی تئاتر و جشنواره ناشی می‌شود.
  • آثاری که در جشنواره اجرا می شود در طول سال چه عاقبتی پیدا می کنند؟
چرا من باید تئاتری بسازم و در جشنواره‌ای ارائه دهم، داورها مرا ببینند و به عنوان اولین نفر انتخاب کنند و بعد هم به خانه بروم؟ یک جشنواره باید برگزیده‌های خود را به اجرای عمومی بگذارد و به شهرهای مختلف بفرستد. اگر من تئاتری را اجرا کنم و 6 هزار نفر در همدان ببینند و تشویق کنند و بعد در یزد، گناباد، سنندج، یاسوج، مشهد، تهران، بیجار و غیره و غیره تئاتر اجرا نشود، یعنی چه؟! جشنواره حواشی بی‌فایده بسیار دارد، به جای آن داورهای جوان و مسن و پیر و میانسال را دور هم جمع کنید تا یک گروه بزرگ داوری ایجاد شود. گروه‌ها را به شهرستان‌ها بفرستید تا برای مردم اجرا کنند. بهانه‌ای وجود ندارد که مشکل مالی را مطرح کنیم در حالی که این همه هزینه‌های هنگفت برای برگزاری اختتامیه و افتتاحیه‌ها صرف می‌شود. من این شانس را داشته‌ام ما می‌توانیم با داشتن اتاق فکر جدید این مسائل را اصلاح کرده و تغییر دهیم.
  • در این جشنواره‌ها از نخبگان بین المللی چقدر استفاده می شود؟
خانم‌هافمن، پروفسور تئاتر وقتی در کشور خودش سخنرانی می‌کند، صدها نفر در حال ضبط صحبت‌های او هستند، به این دلیل که او نخبه است. ولی همدان از بین تخصص‌های او تربیت مربی را انتخاب کرد و در کلاس او 13 نفر حضور داشتند. در صورتی که همه اهالی تئاتر که در همدان حضور دارند باید از کلاس او بهره می‌بردند و می‌آموختند. انتخاب غلط رشته آموزشی او در سال 94 در همدان یکی دیگر از گواهی‌هایی است که قطار تئاتر جشنواره بیرون از ریل  حرکت می‌کند.
  • صاحب نظران ضعف نمایشنامه نویسی ایران را بسیار جدی می دانند. نظر شما چیست؟
یکی از مشکلات، اجرای نمایشنامه‌های خارجی است. سوال من این است که چرا؟ بچه‌های ما خودشان سراسر درام و قصه هستند. چرا باید علاء‌الدین که از صد سال پیش است اجرا شود؟ باور کنیم اگر نویسنده این داستان زنده بود، الان چیزهای دیگری می‌نوشت. چرا نباید یک قصه‌ای درست کنیم که اوج درام در چراغ قرمز اتفاق بیفتد؛ بچه‌ای که جلوی ترمینال دچار حادثه می‌شود و اوج قصه او را تا جلوی موزه هگمتانه می‌کشاند. به نظر من سهل‌انگاری  برخی مدیران، برگزاری غلط جشنواره، کلیشه سازی، دادن جایزه به کسانی  است که متن‌های خارجی را کار می‌کنند و این کج‌فکری را به وجود می‌آورد.
  • پیشنهاد شما چیست؟ چه کار باید کرد؟
به نظرم تشویق نشدن نویسندگان داخلی به این‌که راجع به همین مردم قصه بنویسند این اوضاع را به وجود آورده است. دیگر باید از گفتن قصه به زبان روباه و گرگ و خرس و موش دست برداریم. از گفتن قصه توسط شخصیت‌هایی که اسم‌هایشان الکساندر، دنی، پیتر و لوسین است.‌هاکلبریفین به چه درد مردم ما می‌خورد؟ این یک قصه‌ای است که امریکای جنوبی تولید کرده و خودشان هم دیگر به این نمی‌پردازند. من به دوستان و خواهرها و برادرهایم در این صنف می‌گویم که  خواهش می‌کنم از خواب کلیشه‌ای خارج شوید. راجع به این مردم قصه بگویید. 3 دهه بعد که این بچه‌ها 30‌ساله شدند می‌بینیم که بچه‌هایی که بی‌داستان بومی بزرگ شده‌اند چه نسل سستی را خواهند ساخت.
  • برای ارتباط مداوم کودک و تئاتر از چه روشی باید بهره جست؟
مشکل عدم اعتماد به نفس مشکلی است که از رشت تا کیش، از تبریز تا سیستان و بلوچستان در ایران هست. به نظرم باید راجع به عزت نفس، رابطه با نفس، برقرارکردن رابطه خوب با خویشتن حرف بزنیم. متاسفانه به بچه‌ها می‌گوییم این را اینجوری بنویس. پسر خوبی باش برای بابا. شاگرد خوبی باش برای معلم. دختر گلی باش برای مامان. هیچ کس به این بچه‌ها نمی‌گوید برای خودت چه باید باشی؟ تو برای خودت چه وظیفه‌ای داری؟
  • وظیفه هنرمند برای تقویت این ارتباط چیست؟
هر هنرمندی وظیفه دارد در طول سال به غیر از قراردادهایی که با شهرداری، حوزه هنری، استاندار و مرکز هنرهای نمایشی می‌بندد یک سفر خصوصی بدون دعوت به یک شهر کوچک یا بزرگ برود و با مردم و سالن‌های تئاتر حرف بزند. به این شکل بازوهای خصوصی‌ خودش را تا بیست سال دیگر قوی کند. اهالی تئاتر در ایران برای دیدن تئاتر به شهرهای دیگر نمی‌روند چون عادت دارند به این‌که در جشنواره‌ای دعوت شوند و حضور پیدا کنند. به نظرم این درست  نیست.
  • در جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان امسال بیشتر مخاطبان بزرگسال بودند و کودکان کمتر دیده شدند. نظرتان راجع به این مورد چیست؟
تئاتری در فستیوال آگورا در بلژیک رفتم که خیلی جالب بود. در این فستیوال ورود مردم عادی ممنوع بود. فقط نویسندگان، کارگردانان، منتقدان و روزنامه‌نگاران حضور داشتند. در این جشنواره هم می شد چنین کرد.
 7 روز خودمان خودمان را محک بزنیم، مورد نقد و بررسی قرار دهیم و بعد حاصل کار را در 360 روز بعد در جامعه اجرا کنیم.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%AA%D8%B9%D8%B1%DB%8C%D9%81-%D8%AC%D8%B4%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%B9%D9%88%D8%B6-%D8%B4%D9%88%D8%AF


برچسب ها: همشهری همدان ، مهدی فرشیدی سپهر ، تئاتر همدان ،

شنبه 19 دی 1394

سرانه فضای سبز همدان؛ یک‌هفتم کشور

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،زیست بوم ،

سرانه فضای سبز همدان؛ یک‌هفتم کشور

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
سرانه فضای سبز همدان؛ یک‌هفتم کشور
شرایط منابع طبیعی، مراتع و آبخیزداری استان چندان مناسب نیست. خشکسالی، چرای بی رویه دام ها، آتش سوزی جنگل‌ها و مراتع، فرسایش خاک و ناکامی طرح های این حوزه از جمله مشکلاتی است که اداره‌کل منابع طبیعی و آبخیزداری استان با آن دست به گریبان است...
1394/10/19
شرایط منابع طبیعی، مراتع و آبخیزداری استان چندان مناسب نیست. خشکسالی، چرای بی رویه دام ها، آتش سوزی جنگل‌ها و مراتع، فرسایش خاک و ناکامی طرح های این حوزه از جمله مشکلاتی است که اداره‌کل منابع طبیعی و آبخیزداری استان با آن دست به گریبان است. برای بررسی بیشتر این وضعیت با «محمدرضا همتی» مدیرکل منابع طبیعی استان گفت‌و‌گویی انجام داده ایم که در پی می آید.
  • چه مقدار اراضی در اختیار اداره منابع طبیعی و آبخیز داری استان قرار دارد؟
استان همدان حدود 905 هزار هکتار عرصه منابع طبیعی دارد که 47 درصد سطح استان را شامل می‌شود. از این مساحت 43 هزار هکتار جنگل طبیعی، دست‌کاشت و اراضی ذخیره‌گاهی است. 42 هزار هکتار زمین‌های شور و لم‌یزرع و بدون پوشش است. 822 هزار هکتار هم  مرتع است که دارای پوشش گیاهی خودرو یکساله است و تحت عنوان مرتع یا چراگاه محسوب می‌شود. مراتع در 3 دسته تقسیم‌بندی می‌شوند. 63 هزار هکتار جزو مراتع خوب و درجه 1 است که شامل مراتع ییلاقی و دامنه‌ها می‌شوند و دارای پوشش گیاهی خوب هستند. 317 هزار هکتار جزو مراتع متوسط با تولید تقریبا 100 تا 120 کیلوگرم علوفه در سال است و مراتع فقیر 400 هزار هکتار است که زیر 100 کیلوگرم علوفه برداشت شده در سال را به خود اختصاص می‌دهند.
  • وضعیت سرانه جنگلی استان در چه سطحی است؟
سرانه فضای سبز در بخش جنگل متاسفانه پایین است. سرانه جنگل در حال حاضر کمتر از 250 مترمربع است و البته این فضا بدون احتساب سرانه فض   ای سبز داخل شهر، روستایی و باغات است. در بحث جنگل و فضای سبز 250 مترمربع حالت استاندارد است. سرانه کشوری 1700 متر و سرانه جهانی آن حدود 6 هزار مترمربع است. سرانه فضای سبز جنگل استان حدود یک هفتم کشور است که فاصله زیاد است و به نسبت فضای اختصاص داده شده در دنیا فاصله‌ها زیاد است                                      .
  • برای توسعه فضای جنگلی استان چه باید کرد؟
 با توجه به این‌که استان همدان استان جنگلی نیست، بحث حفظ و توسعه فضای سبز به عنوان یکی از اهداف اصلی ما در استان مورد توجه است. در بحث جنگل اگر شرایط فراهم باشد، خود به خود شکل می‌گیرد. تعریف جنگل این است که خودرو باشد، خودش ایجاد شود و خودش را بتواند نگه دارد.
  • چرا همدان از این شرایط بی‌بهره است؟
همدان به چند دلیل این شرایط را ندارد؛ ارتفاع از سطح دریا، تبخیر و تعرق بالا  دارد که به دلیل هوای خشک و بادهای شدید و موسمی اتفاق می‌افتد، یخبندان‌های طولانی در زمستان و بهار که اگر تمامی این عوامل تداوم داشته باشد جنگل نمی‌تواند دوام بیاورد. به همین خاطر سطح جنگل استان متاسفانه کم است. به‌رغم این‌که استان زاگرسی و در استان کرمانشاه و کردستان شاهد جنگل‌های بلوط و بَنَ هستیم ولی در سطح استان این سطح بسیار بسیار پایین است.
  • عاقبت جنگل دست کاشت به کجا انجامید؟
از سال‌های گذشته بحث توسعه جنگل و فضای سبز در دستور کار قرار گرفته و تاکنون حدود 7 هزار هکتار در بخش دولتی طرح توسعه جنگل دست‌کاشت داشته‌ایم. از این میزان 1300 هکتار تحویل شهرداری‌ها شده و حدود 3400 هکتار تحت حفاظت منابع طبیعی است. مابقی جنگل‌های دیم دست‌کاشتی است که حالت نگهداری ندارد مانند بادام و گونه‌های مختلف از بادام شیرین و اِسکوباریا و گونه‌هایی مثل سماق و سنجد که معمولا در مناطق خاصی کشت می‌شود.
  • آیا طرح طوبی و واگذاری یک‌سری زمین‌ها برای تبدیل به باغ در همدان موفق بوده است؟
در بحث توسعه جنگل یا فضای سبز یکی از اهداف سازمان در سال‌های قبل این بود که با مشارکت مردمی وارد مبحث توسعه شود. از سوی دیگر مجموعه وزارت جهاد کشاورزی به دنبال این بود تا بحث توسعه سطح زیر کشت را داشته باشند. بنابراین طرحی به نام طوبی در کل کشور با هدف قراردادن اراضی منابع ملی مستعد برای توسعه باغات مثمر در اختیار افراد، تعریف شد. در سطح کشور اقدامات خوبی انجام شد اما چون بخشی از این طرح به انحراف برده شده و در حاشیه شهرهای بزرگ مثل تهران، اصفهان و شمال، بعضی اراضی تبدیل به ویلا و ساخت و سازهای اینچنینی شد متاسفانه این طرح در مجموع عملکرد موفقی نداشت و متوقف شد. خوشبختانه در استان همدان بخشنامه‌ای با موضوع ممنوع‌شدن واگذاری منابع ملی تا شعاع 15 کیلومتری همدان و 5 کیلومتری شهرهای بزرگ مثل نهاوند و ملایر تصویب شد که بخشی از منابع ملی را از دسترس متصرفان و کسانی که نیت سوء نسبت به منابع ملی داشتند، خارج کرد. حدود 600 تا 700 هکتار که واگذار شد عملکرد موفقی داشت و برای اهداف طرح مورد استفاده قرار گرفت.
  • طرح واگذاری باغ و طرح طوبی در چه وضعیتی است؟
طرح واگذاری اراضی برای ایجاد باغ در قالب کمیسیون اصل 32 تا زمان حاضر همچنان ادامه دارد. لازمه این طرح بحث تامین آب است زیرا برای ایجاد یک باغ اول باید منبع آب تعریف شود. قانونگذار در دستورالعمل‌های اصلاحی یا آیین‌نامه‌ها شرط آب را پررنگ کرد تا در پرونده واگذاری حتما مجوز آب از مراجع رسمی مانند امور آب را داشته باشد.بنابراین در جاهایی که آب موجود است این طرح انجام می‌شود اما در جاهایی که مشکل آب و کمبود آب دارند طبیعتا خیلی کم اجرا می‌شود. نمونه‌های طرح طوبی در ملایر و نهاوند حدود 600 تا 700 هکتار است. در حال حاضر همین طرح تحت عنوان دیگر قابلیت اجرا دارد اما شرط آن تامین آب است.
  • وضعیت مراتع استان چگونه است؟
در بحث مراتع مشکلاتی داریم. یکی از مشکلات فشار چرای دام است؛ به این ترتیب که باید حدود 600 هزار واحد دامی در سطح مراتع استان باشد اما بیش از 2میلیون یا قریب به 2 میلیون واحد دامی در مراتع تعلیف می‌شوند که این 3/5 برابر میزان مجاز است. این یکی از مشکلات است که بخشی از آن به دامداران روستایی و بخشی به دامداران عشایر باز می‌گردد.
  • سال زراعی گذشته آتش سوزی ها در مراتع افزایش پیداکرد. آمار دقیقی دارید؟
از مشکلات دیگر در بحث مراتع، آتش‌سوزی است که در فصل تابستان به دلیل گرمی هوا و خشکسالی، پیکر گیاهان خشک می‌شود و در فصل تابستان آماده اشتعال می‌شود. امسال تاکنون 68 مورد آتش‌سوزی در حدود 212 هکتار سطح مراتع و بخش کمی از جنگل‌های دست‌ کاشت اتفاق افتاده است. به محض اطلاع از آتش‌سوزی همکاران حضور پیدا کرده و با وسایل دستی و پیش پا افتاده مانند بیل و آتش‌کوب اطفای حریق می‌کنند.
  • ساماندهی عشایر نتیجه داشت؟
از مشکلات دیگر ما هر سال ورود زودهنگام عشایر است. چون منطقه جنوبی کم ‌آب و کم‌پوشش است و تمایل دارند که زودتر بیایند. در حال حاضر شکل زندگی عشایری تغییر پیدا کرده و با شکل کوچ قدیم فاصله زیادی دارد. به این ترتیب که با خودرو دام را انتقال می‌دهند. عشایر تمایل دارند زودتر وارد استان شوند در حالی‌که مراتع استان آمادگی حضور آنان را ندارد و به این دلیل در اوایل سال با عشایر مشکل داریم و از سوی آنها اصرار بر آمدن و از ما انکاراست. این مشکلات گاهی تا مرحله تشکیل پرونده و ضبط دام پیش می‌رود و برای ما تبعاتی به همراه دارد.
در مسأله دام روستایی پیچیده‌تر است به این دلیل که در محل هستند.  سعی کرده‌ایم با شورا و دامداران وارد مذاکره شویم، تفاهمنامه‌هایی تنظیم و طرح همیاران طبیعت را اجرا کنیم؛ به این ترتیب برای علاقه‌مندان کارت صادر می‌کنیم تا به ما در انتقال اطلاعات و گاهی گوشزد کردن قواعد به دامداران کمک‌کنند.
  • تعداد همیاران طبیعت در استان چند نفر است؟
همیاران طبیعت در حال حاضر 6400 نفر در سطح استان هستند که برای آنان کارت صادر شده است.
  • وضعیت استان در زمینه مرتع داری در چه سطحی است؟
طرح‌های مرتع‌داری با دستور‌العمل فنی به دامداران  واگذار  می‌شود تا اجرا کنند. در این زمینه موفقیت‌هایی داشته‌ایم اما رضایت‌بخش نیست. مشکل دیگر در بحث مراتع این است که به صورت مُشاعی بهره‌برداری می‌شوند؛ به این ترتیب شخصی که زودتر دست پیدا کند بیشتر بهره می‌‎برد. برای رفع این مشکل به دنبال طرحی هستیم تا با شرایط قانونی و اجازه نقل و انتقال این نوع حقوق بهره‌برداری اصلاح شود و با نظارت بتوانیم مراتع را تحویل بدهیم و تحویل بگیریم. این طرح به دلیل محدودیت‌های قانونی که دارد به آرامی حرکت می‌کند اما تلاش می‌کنیم با ارائه طرح در مجلس نسبت به رفع مشکلات آن اقدام شود.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%B3%D8%B1%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%81%D8%B6%D8%A7%DB%8C-%D8%B3%D8%A8%D8%B2-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%9B-%DB%8C%DA%A9%E2%80%8C%D9%87%D9%81%D8%AA%D9%85-%DA%A9%D8%B4%D9%88%D8%B1?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، منابع طبیعی همدان ، محیط زیست همدان ،

بگذارید حسینیه خانگی همدان عزاداری کند

» سرویس: فرهنگی و هنری - میراث و صنایع دستی
1451397700451_IMG_7863.JPG

یکی از معدود خانه‌های تاریخی دارای حسینیه که فقط 8 سال در فهرست آثار ملی ثبت بود، متاسفانه در معرض نابودی است.

به گزارش خبرنگار میراث فرهنگی ایسنا، اشعار مذهبی محتشم کاشانی هنوز روی دیوارهای خانه «نراقی‌ها» در ابتدای خیابان شریعتی (عباس‌آباد) به عنوان تنها حسینیه خانگی در همدان خودنمائی می‌کند. یکی از مهمترین بناهای تاریخی و متعلق به یکی از خاندان‌های معروف این شهر تاریخی که بخش‌هایی از آن در دهه 20 و به دنبال خیابان‌کشی‌ها تخریب شد و البته هنوز تیزی تخریب‌ها به سوی این بنا کمانه نکرده‌اند.

حسین زندی، فعال میراث فرهنگی همدان درباره‌ی آخرین وضعیت این بنای تاریخی به خبرنگار میراث فرهنگی ایسنا، توضیح داد: «زمستان‌نشین» این خانه که هفتم مهر 1381 با شماره ثبت6141 در فهرست آثار ملی ثبت شد، اواخر سال 89 با رای دیوان عدالت اداری به عنوان یکی از مهمترین بناهای همدان از فهرست آثار ملی خارج شد، در زمان خیابان‌کشی‌های دهه 20 شمسی تخریب شد، اما هنوز بنای اصلی آن باقی مانده است.

او با بیان این که خانه «نراقی‌ها» در اواخر دوره قاجار ساخته شده و بیش از یک قرن قدمت دارد، گفت:‌ این بنا یکی از خانه‌های اعیانی دوره قاجاریه و یکی از معدود خانه‌های تاریخی دارای حسینیه‌ی خانگی در همدان است که پلان آن دارای سه حیاط مرکزی و دو ورودی است و به طور کلی مجموعه کاملی از معماری سنتی مناطق سردسیر است و البته هنوز اشعار مذهبی که به صورت گچبری روی دیوارهای این حسینه نقش بسته است، وجود دارند.

وی با اشاره به این نکته که گفته می‌شود اتفاقات تاریخی و سیاسی مهمی هم در این خانه رخ داده است، ادامه داد:‌ تا دهه 70 شمسی یکی از نزدیکان مالک در این خانه زندگی می‌کرد و از آنجا که این بنا به مرمت و بازسازی اساسی نیاز داشت، خالی از سکنه شد و ورثه نیز با توجه به گران بودن قیمت زمین در این محدوده، قصد فروش آن را داشتند، اما هیچ نهادی برای خرید آن پیشقدم نشد، بنابراین اواخر دهه 80 پیش از آنکه از ثبت خارج شود، بخشی از دیوار حیاط آن توسط میراث فرهنگی مرمت شد اما کمبود بودجه و خروج آن از فهرست آثار ملی مرمت را نیمه تمام گذاشت.

آن‌قدر به خانه آب‌بستند که درخت در زیرزمین رشد کرد

خانه «نراقی‌ها» در همدان

زندی با بیان این که در حال حاضر مالکان این بنا قصد تخریب آن را دارند، بیان کرد:‌ در سال‌های گذشته با رها کردن آب به زیرزمینِ بنا، پایه‌های آن آسیب دیده ودر زیرزمین آن درخت رشد کرده است. به دلیل همکاری نکردن مالکان، این خانه اکنون حالت نیمه متروکه به خود گرفته است و احتمال تخریب و جایگزین شدن مجتمع تجاری به جای این خانه نیز وجود دارد، از سوی دیگر با بودجه اداره کل میراث فرهنگی خرید آن توسط این اداره بعید به نظر می‌رسد.

او به کارگیری روش‌های تشویقی و مکانیزم‌هایی برای حمایت از اینگونه بناهای تاریخی را ضروری دانست و اظهار کرد: به نظر می‌رسد به کارگیری اهرم‌های تشویقی برای مالکان که آنها را در حفاظت از بنا مشارکت دهد و همچنین حمایت‌های مالی از آنان توسط نهادهای دولتی، شرایط را بهتر می‌کند.

خروج 30 خانه از فهرست ثبت ملی در دولت قبل

این فعال میراث فرهنگی ادامه داد: متاسفانه در حالی که مردم همدان میلیون‌ها تومان در محرم هزینه می‌کنند، اما یک حسینه تاریخی در حال تخریب را نجات نمی‌دهند. برخی نهادها، شورای شهر و شهرداری نیز برای یک اثر تاریخی و مذهبی کاری انجام نمی‌دهند، این در حالی است که با نگاه حفظ هویت و اعتبار ملی ارگان‌ها و سازمان‌های دیگر می‌توان برای نجات بناهای تاریخی تلاش کرد تا بتوان در آینده این میراث غنی را حفظ کرد.

وی در ادامه با بیان این نکته که در دولت گذشته بیش از 30 خانه در سایه مدیریت دولتمردان از فهرست ثبت ملی خارج شد و در معرض تخریب قرار گرفت، گفت: اکنون با ناتوانی سازمان میراث فرهنگی در تامین هزینه خرید این املاک خطر نابودی خانه‌های خارج شده از فهرست آثار ملی بیش از پیش احساس می‌شود. اگر شهرداری‌های شهرهای مختلف رویه و روش شهرداری تهران را الگو قرار دهند و این خانه‌ها را خریداری کنند، کارنامه درخشانی را از خود به جا می‌گذارند.

سرنوشت خانه «نراقی‌ها» را مثل «اتحادیه» تغییر دهید

وی خرید خانه‌ی «اتحادیه» در تهران را نمونه‌ای دانست که اگر برای خانه‌ی «نراقی‌ها» در همدان رخ دهد، شهرداری همدان از جمله نهادهایی است که می‌تواند آن را خریداری کند و برای آن کاربری فرهنگی و مذهبی تعریف کند.

زندی ادامه داد: به گفته مدیران شهری، معاونت اجتماعی- فرهنگی شهرداری همدان هر سال بیش از 30 میلیارد تومان بودجه در اختیار دارد.

وی اضافه کرد: این اعتبار در صورت صحت، چیزی 10 برابر بودجه‌ی سالانه‌ی سازمان میراث فرهنگی کشور است.

زندی با اشاره به این مساله که استاندار همدان بارها به توسعه گردشگری در استان تاکید کرده است، اظهار کرد: یکی از راه‌های توسعه گردشگری فرهنگی حفظ و معرفی میراث فرهنگی بویژه خانه‌های تاریخی است، اما متاسفانه اخیرا نه تنها هیچ بنای تاریخی ثبت نشده، بلکه قبلی‌ها هم محافظت نمی‌شوند. خانه‌ی «نراقی‌ها» حالا قابل بازسازی و مرمت است و پیش از آنکه به طور کامل تخریب شود، بهتر است فکری به حال آن شود.

او همچنین به برخی از قول‌ها و تعهدهای مدیران شهری همدان اشاره کرد که «رئیس کمیسیون فرهنگی شورای شهر همدان سه سال پیش از این اعلام کرد شهرداری 35 فرهنگسرا را در سطح شهر همدان خواهد ساخت، فعالان مدنی در جلسه‌ای پیشنهاد دادند بخشی از بودجه را به خرید خانه‌های تاریخی برای تبدیل به فرهنگسرا اختصاص دهند» و اظهار کرد: با وجود این حرف‌ها و این‌که قول مساعد داده شد اما هیچ‌کدام از آن‌ها هیچ‌گاه عملی نشدند.

خانه «نراقی‌ها» در همدان

اجازه هیچ تخریبی را نمی‌دهیم

همچنین ریحان سروش‌مقدم، مدیر کل اداره میراث فرهنگی و گردشگری استان همدان که مدتی پیش به دلیل کمبود بودجه عمرانی از سمت خود استعفا داده اما هنوز به استعفای وی جوابی داده نشده؛ مدتی پیش درباره‌ی وضعیت این بنای تاریخی به خبرنگار میراث فرهنگی ایسنا تاکید کرد: هر چند متاسفانه زمانی که برخی از بناهای تاریخی توسط برخی از مالکان آن‌ها و با همکاری برخی از اشخاص از ثبت ملی خارج می‌شود، قدرت نظارتی میراث فرهنگی پائین می‌آید؛ با این وجود تا زمانی‌که ما هستیم هیچ‌گاه اجازه نمی‌دهیم چنین بناهای تاریخی که ثبت ملی شده یا به عنوان آثار واجد ارزش شناخته شده‌اند مورد ساخت و ساز قرار گیرند.

وی ادامه داد: با توجه به این‌که مالکیت و ثبت بناهای تاریخی شرایط جدیدتری پیدا کرده است و رضایت مالکان بناهای تاریخی برای ثبت آن بناها الزامی است قدری کارها سخت‌تر شده است، بنابراین ما نیز باید سیاست‌های تشویقی برای ترغیب مردم برای ثبت خانه‌ها و بناهای خود داشته باشیم.

او کشور ترکیه را نمونه‌ای در این اتفاق دانست و افزود:‌ سیاست‌های تشویقی در این کشور آن‌قدر زیاد است که مردم آن کشور حتی به زور تلاش می‌کنند تا خانه‌های خود را معیارها تطابق داده و آن‌ها را در فهرست آثار خود ملی کنند، اما متاسفانه این اتفاق در ایران برعکس است و مردم ما اعتراض می‌کنند که چرا خانه آن‌ها ثبت شده است!

وی بروز این نوع اتفاقات را یک نوع مردم‌گریزی دانست و ادامه داد: امیدوارم در برنامه ششم توسعه راهکاری برای این معضل هم در نظر گرفته شود و اشتیاق مردم به سمت ثبت بناهای خود برود نه خروج از قبت و تخریب آن‌ها.

واجد ارزش بودن بنا یک نوع اصل است

سروش مقدم بیان کرد: با معضلات کنونی ثبت هر بنای تاریخی به معنای افت قیمت و افت ارزش آن بناست، در حالی که از نظر معنوی و مادی باید این نوع نگاه را فرهنگ‌سازی کرد و بپذیریم و یاد بگیریم که واجد ارزش بودن بناهای تاریخی یک نوع اصل است و در نگاه مردم زمانی که آن‌ها یک بنای تاریخی را می‌بینند ارزش افزوده آن بنا بالا برود تا خود مردم نیز اشتیاق داشته باشند.

وی نبود چنین نگاهی را یک حلقه مفقوده دانست و تاکید کرد: باید همگی روی آن کار کنند و به یک نتیجه برسند.

به گزارش ایسنا، استان همدان دارای یک هزار و 800 اثر تاریخی و باستانی است که حدود هزار اثر آن در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده‌اند، اما تعداد خانه‌های مشابه خانه «نراقی‌ها» در همدان بسیار کم است، که متاسفانه در سایه توسعه شهری بیشتر خانه‌های تاریخی استان در دست نابودی هستند.

انتهای پیام

http://isna.ir/fa/news/94101205836/%D8%A8%DA%AF%D8%B0%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AF-%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86%DB%8C%D9%87-%D8%AE%D8%A7%D9%86%DA%AF%DB%8C-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D8%B9%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D8%AF

خانه «نراقی‌ها» در همدان

خانه «نراقی‌ها» در همدان


برچسب ها: خبرگزاری ایسنا ، میراث فرهنگی همدان ، خانه نراقی ها ، خانه نراقی ها همدان ،

جمعه 18 دی 1394

آخرین بازمانده راسته زنجیرباف‌ها

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :مشاغل ،روزنامه همشهری ،

گفتگو

آخرین بازمانده راسته زنجیرباف‌ها

نویسنده: حسین زندی/ خبرنگار همشهری -همدان
آخرین بازمانده راسته زنجیرباف‌ها
محله کبابیان همدان از جمله محله‌های قدیم این شهر است که دارای چمنی به همین نام است. همدان قدیم از مجموعه محله‌هایی شکل گرفته بود که در آنها محوطه ای میدان مانند، به نام چمن وجود داشت که مشاغل محلی در حجره‌ها و دکان‌های اطراف آن مشغول کار بودند...
1394/10/15
محله کبابیان همدان از جمله محله‌های قدیم این شهر است که دارای چمنی به همین نام است. همدان قدیم از مجموعه محله‌هایی شکل گرفته بود که در آنها محوطه ای میدان مانند، به نام چمن وجود داشت که مشاغل محلی در حجره‌ها و دکان‌های اطراف آن مشغول کار بودند. چمن کبابیان یکی از این محوطه های قدیمی است.استاد «علی زنگنه» متولد 1321 است. او می گوید مدت 50 سال است در مغازه دود گرفته‌اش در چمن محله کبابیان مشغول زنجیر‌بافی است و در دهه هفتم زندگی همچنان از پشتکار می گوید.
زنجیر‌بافی از جمله هنرهای دستی است که به وسیله مفتول سیمی با انبر، چکش و سنان بافته می‌شود. مفتول های سیمی را به اندازه دلخواه با انبر قطعه قطعه می کنند، سپس سیم بریده شده را با انبر روی سنان قرار می دهند و با چکش روی آن به روشی می‌کوبند تا خم شود و به شکل دلخواه درآید. در این نوع کار از هیچ نوع مواد چسباننده و جوش فلزی استفاده نمی‌شود و فقط تبحر استاد‌کار و ظرافت کار اوست که به زنجیر حالت می دهد. پس از ورود فناوری جدید آهنگری و جوشکاری زنجیرسازی جای زنجیر‌بافی را گرفت و بیشتر زنجیرها به‌صورت صنعتی تولید می شود. در گفت و‌گو با استاد علی زنگنه، که از جمله حافظان هنر دستی زنجیر‌بافی است، درباره گذشته این هنر در همدان پرسیدیم.
  • پیش از این‌که در این محله مغازه دایر کنید چه شغلی داشتید؟
من قبل از این‌که به این محله بیایم در تهران مغازه زنجیربافی داشتم. من در همدان ازدواج کردم اما همسرم راضی نشد با من به تهران بیاید، مجبور شدم درهمدان ماندگار شوم.
  • از گذشته چمن کبابیان چیزی به خاطر دارید؟
محله کبابیان به همین شکل بود، یک بخشی از آن را خراب کردند و خانه‌های نو ساختند و یک بخشی هم کهنه شده است.
  • شغل‌هایی که در 50 سال گذشته در این محله بوده هنوز یادتان هست؟
مشاغل دفه‌سازی(ابزاری در فرش‌بافی)، نجاری، بقالی، عطاری، آهنگری و شغل‌های دیگر در گذشته البته نه به شکل امروزی رایج بود. برخی مشاغل هم که دیگر فراموش شده است.امروز شغل هایی مثل سوپرمارکتی، نانوایی، تعمیرکار پول شمار، لوله‌کش، آژانس، زنجیربافی و سه مغازه کوچک نجاری جایگزین شده است.
  • حرفه‌ها و شغل‌های محله کبابیان کاربردی بود؟ تولیدات شما در همین محله مصرف می‌شد؟
شغل‌ها با هم مناسبت داشت، برخی اقلام و کالاها اینجا ساخته می شد و همین جا هم به فروش می‌رفت. اما زنجیربافی اینجا خریدار ندارد یا از بازار می‌آیند و می خرند یا از تهران و شهرهای دیگر مراجعه می‌کنند.
  • زنجیربافی را کجا یاد گرفتید؟
زنجیر‌بافی را از راسته زنجیرباف‌ها در بازار همدان یادگرفتم. قدیم به این شکل نبود. ده‌ها مغازه زنجیربافی در همدان وجود داشت که در هرکدام 5 یا 6 شاگرد و کارگر کار می کردند. اما حالا در کل همدان سه نفر مشغول زنجیربافی هستیم؛ بقیه از این کار دست کشیده اند و دنبال کار دیگری رفته اند.
  • این زنجیر چه کاربردی دارد؟ مواد اولیه تان از کجا می آمد؟
در قدیم برای حیوانات استفاده می کردند، می بستند گردن گاو تا فرار نکند. البته از این زنجیرها زخیم‌تر بود. همه مواد خام ما از تهران می آمد. زنجیرهایی که حالا درست می کنم بیشتر برای دربازکن «اف اف» و آبگرمکن و... استفاده می شود.
  • سابقه این شغل به چند سال پیش برمی گردد؟
به بیشتر از 1000 سال پیش. قبل از این‌که سیم تولید شود از تسمه‌های فلزی خام ساخته می‌شد که خیلی مشکل‌تر بود و در کوره های آهنگری ساخته می شدند. سابق بر این‌که ماشین نبود بیشتر کارها را چهارپایان انجام می دادند؛ به همین خاطر برای بستن چهارپایان از زنجیر استفاده می‌کردند.
  • روزی چند‌متر زنجیر می بافید؟ درآمد کار چطور است؟
حالاکه زمستان است 50‌متر اما بهار که روزها بلند می شود تا 70‌متر می بافم. درآمدم خوب است و راضی هستم. این کار مثل المپیک است؛ یکی طلا می گیرد، یکی نقره و یکی برنز. هرچه تلاش کنی همان‌قدر درآمد دارد.
  • شما طلا گرفتید یا برنز؟
من خدارا شکر طلا گرفتم.
  • مشتری‌های شما بیشتر چه کسانی هستند؟
از تهران 20 شرکت درخواست زنجیر دارند اما بافنده ای نیست. یکی از مهندسان صنایع به من گفت ما 20 میلیون تومان وام می دهیم سه چهار نفر کارگر بیاور، گفتم 20 میلیون برای خودتان، کسی در این شغل کار نمی کند. جوانان درس می خوانند فوق‌لیسانس می گیرند و بعد بیکار می گردند. زنجیربافی پشتکار می خواهد.
  • پس امروز مردم زنجیرهای مورد نیاز را از کجا تهیه می کنند؟
زنجیرهای صنعتی را در چین می سازند، می خرند و می آورند.
  • مشابه چینی این زنجیرهای دستی در بازار نیست؟
نه نمی‌توانند تولید کنند، کسی بخواهد این کار را یاد بگیرد باید چندسال شاگردی کند. چند نفر از اهالی محل گاهی پیش من می آیند و می نشینند.یک روز یکی از آنها به من گفت من زنجیر‌بافی را یادگرفته‌ام بلند شدم گفتم بیا بنشین درست کن. یک ساعت تلاش کرد یکی را خراب کرد و یکی را هم کج درست کرد.
  • در گذشته چند نوع زنجیر می بافتید؟
بیش از ده نوع. گاوبند، گوساله‌بند، رشمه، خشخشه، قوزو‌بند و...
  • زندگی شما همیشه از این راه گذشته؟
همیشه خدا رسانده است. یک بار عروسی پسرم نزدیک بود. همسرم گفت پول بده فردا برویم خرید، گفتم فردا صبح بیا. با خودم گفتم خدایا چکار کنم! فردا صبح یک تاجر اصفهانی آمد 300 هزار تومان سفارش داد.
  • چرا شاگرد تربیت نکردید؟
من 20 تا شاگرد داشتم اما همه رفتند. چون 5 سال باید بدون درآمد کار و شاگردی کنند تا یاد بگیرند اما کسی صبر نمی کند.
  • مهم‌ترین ویژگی کار شما چیست؟
خصوصیت کار ما این است که نه می توان از آن کم گذاشت نه می شود کم فروشی کرد، چون اگر یک چکش هم کم بزنی مشخص می‌شود.
  • آیا از کار شما مستندی تهیه شده است؟
تا حالا 6 مرتبه از کار من فیلم گرفته اند. اما چه فایده؟ مصاحبه هم بوده شاید کسی حوصله فکر کردن درباره راه حفظ و نگهداری مشاغلی را که جایگزینی ندارند و در حال فراموشی هستند،ندارد.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%A7%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%B1%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D9%87-%D8%B2%D9%86%D8%AC%DB%8C%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D9%81%E2%80%8C%D9%87%D8%A7?magazineid=


برچسب ها: مشاغل و حرفه های قدیم همدان ، مشاغل همدان ، همشهری همدان ، زنجیر بافی همدان ،

جمعه 18 دی 1394

داستان نویسی با رویکرد فرهنگ شهروندی

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،ادبیات ،کتاب ،

داستان نویسی با رویکرد فرهنگ شهروندی

نویسنده: حسین زندی همدان - خبرنگار همشهری
داستان نویسی با رویکرد فرهنگ شهروندی
«حمید حیاتی» نویسنده و پژوهشگر همدانی تاکنون دو اثر در حوزه فلسفه با نام‌های «میشل فوکو؛ پیدایش عقل کیفری»، «بر فراز عبث‌ناکی زندگی» و دو اثر در حوزه‌ ادبیات داستانی با نام‌های «انگار به آن طرف خیابان رسیده‌ای» و «نامه‌‌ای به خورشید» را منتشر کرده است...
1394/10/12
«حمید حیاتی» نویسنده و پژوهشگر همدانی تاکنون دو اثر در حوزه فلسفه با نام‌های «میشل فوکو؛ پیدایش عقل کیفری»، «بر فراز عبث‌ناکی زندگی» و دو اثر در حوزه‌ ادبیات داستانی با نام‌های «انگار به آن طرف خیابان رسیده‌ای»  و «نامه‌‌ای به خورشید» را منتشر کرده است. این نویسنده سال 1345در همدان زاده شده و نویسندگی را از دهه 70 خورشیدی آغاز کرده است. از او علاوه بر چهار اثر منتشر شده سه رمان دیگر دردست انتشار است. حیاتی در آخرین داستان خود یک سوژه با مضمون شهری را انتخاب کرده و نوشته است. داستان «آن‌ها سرهایی اندازه نعلبکی دارند» به مرحله دوم جشنواره جایزه داستان تهران نیز راه یافت.
جایزه داستان تهران مسابقه‌ای برای شناسایی استعدادهای داستان‌نویسی در ایران است که با رویکرد زندگی شهری و مسائل شهروندی به خلق اثر می‌پردازند. در آثار جشنواره امسال نیز مضامینی از جمله آلودگی هوا، ترافیک، فقر و دیگر مسائل شهری آمده بود. با «حمید حیاتی» درخصوص داستان‌نویسی شهری و تاثیر ادبیات در حوزه مسائل شهروندی به گفت وگو پرداختیم.

داستان شهری
«حمید حیاتی» دو تجربه موفق در حوزه ادبیات داستانی دارد که در یک سال گذشته از آثار مورد بحث این حوزه بود. این نویسنده در توضیح موضوع داستان شهری می‌گوید: داستان‌هایی که به نوعی با مضامین شهری مانند بناهای تاریخی شهر، مسائل شهروندی، موزه‌ها، ترافیک، مسائل اجتماعی و پدیده‌هایی که در شهر شاخص هستند ارتباط دارند،‌ در این مقوله می‌گنجد.این نویسنده ادامه می‌دهد: من در رمان «نامه به خورشید» بخشی از فضای شهری همدان را در سال‌های پس از 1320 به تصویر کشیدم. در داستان «آن‌ها سرهایی اندازه نعلبکی دارند» موضوع ترافیک را که مسئله روز کلانشهرها بخصوص همدان است مدنظر قرار دادم. مسئله ترافیک در همه شهرها یک معضل به شمار می‌رود. مسئله «خط سفید» در ترافیک مسئله‌ای است که نه توسط رانندگان و نه عابران پیاده رعایت نمی‌شود و من در داستان خود به آن تاکید کردم.

موضوع داستان
حیاتی با اشاره به موضوع داستان ادامه می‌دهد: داستان شخصی است که دچار(ترس شدید) عبور از خیابان است. این شخصیت با وسواس و ترسی که دارد سعی می‌کند تمامی قوانین و قواعدی را که برای گذشتن از عرض خیابان و یا خط عابر پیاده وجود دارد رعایت کند اما باز ترس دارد. در این بین همسرش همراه با روانپزشکی تلاش می‌کند به او کمک کند تا این ترس از او رها شود. در هنگام عبور از خیابان معمولا همسرش او را همراهی می‌کند اما یک روز که در جلسه انجمن اولیای مدرسه شرکت دارد، این مرد می‌خواهد از خط عابر بگذرد. وقتی تنها وارد خیابان می‌شود متوجه عمق فاجعه می شود و می فهمد که وضع رعایت مقررات بسیار بد است. خودرو‌ها بوق غیراستاندارد دارند، سرعت را رعایت نمی‌کنند و به قوانین توجه نمی‌کنند.
 وی اضافه می‌کند: شخصیت داستان درنهایت پس از سرگردانی در خیابان تصمیم می‌گیرد ازعرض خیابان عبور کند، با اینکه همه موارد را در نظر می‌گیرد و رعایت می‌کند. لحظه آخر خودرویی که به دلیل صدای زیاد پخش صوت به عابر توجه نمی‌کند او را نقش زمین می‌کند و در آخرین لحظه عمر، شخصیت داستان من خاطره اولین تصادفش با دوچرخه را از ذهن می‌گذراند و نقش زمین می‌شود.

تنهایی انسان
نویسنده رمان «نامه‌ای به خورشید» می‌گوید: تمامی بدی‌های ترافیک و مضرات رعایت نکردن اصول اولیه رانندگی را تکه تکه در داستان «آن‌ها سرهایی اندازه نعلبکی دارند» آورده‌ام. این داستان به طور غم‌انگیزی تنهایی یک انسان را در مقابل انبوهی از افرادی که به اصول شهروندی پایبند نیستند روایت می‌کند. بدی‌هایی که در ضدارزش‌های شهروندی ریشه دارد.
این نویسنده همدانی با تاکید به رسالت ادبیات داستانی ادامه می‌دهد: ادبیات داستانی به وجود آمده تا فرد امروز به انسان بودن نزدیک شود و این امر را همواره به ما یادآوری می‌کند. بنابراین داستان از راه برانگیختن حس آدمی برای بهتر زندگی کردن و بهتر کنش و واکنش نشان دادن انسان در ناخودآگاه کمک می‌کند و عواقب اعمال انسان را گوشزد می‌کند تا این انگیزه رعایت حقوق دیگران را در ما زنده کند و برجسته سازد.

همدان؛ مستعد برگزاری مسابقه‌های ادبی
حیاتی در پایان به برگزاری مسابقه‌های ادبی در شهر‌هایی مانند همدان اشاره می‌کند و می‌گوید: رویدادهای فرهنگی همیشه کمک می‌کنند تا رفتار فرهنگی فراگیر شود، در همدان نیز برگزاری مسابقه‌های فرهنگی توسط اهالی فرهنگ و بخش غیر دولتی می‌تواند راهگشا باشد. باید در نظر داشت مسابقه و جشنواره زمانی می‌تواند راهگشا باشد که تولیدهای فرهنگی بازنشر شود و در اختیار عموم قرار گیرد تا مخاطبان زیادی را درگیر کند.وی می‌افزاید: در سال‌های گذشته تشکل‌های ادبی بسیاری در همدان فعال بودند. این تشکل‌ها با حضور گرم علاقه‌مندان و گاهی برپایی نشست‌های ادبی با حضور نویسندگان و شاعران صاحب‌نامی مانند جواد مجابی، شمس لنگرودی، جمال میرصادقی و ابوتراب خسروی روزهای خوبی را برای ادبیات داستانی و شعر در همدان رقم زد. متاسفانه در حداقل 4 یا 5 سال گذشته این حضور و فعالیت‌ها کاملا از رونق افتاده است.این نویسنده با ابراز امیدواری درباره فعال شدن دوباره فضاهای فرهنگی و هنری همدان می‌گوید: امید است داستان‌نویس‌های همدانی با توجه به ضرورت پرداختن به موضوعات شهری، به نگارش و ترسیم فضای شهری همدان در سال‌ها و دهه‌های آتی بپردازند.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D8%B1%D9%88%DB%8C%DA%A9%D8%B1%D8%AF-%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF-%D8%B4%D9%87%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%DB%8C?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، نویسندگان همدان ، ادبیات داستانی همدان ،

جمعه 18 دی 1394

«و اما آن شب برفی»؛ دل نوشت 8 ساله

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،کتاب ،

«و اما آن شب برفی»؛ دل نوشت 8 ساله

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
«و اما آن شب برفی»؛ دل نوشت 8 ساله
حسین صفی را در همدان به‌عنوان مدرس تئاتر و نمایشنامه‌نویس می شناسند اما او در حوزه پژوهش دو اثر به نام های «ناشناخته های حیوانی در درام مدرن» و «زنان شاهنامه» را با همکاری محمد نجاری منتشر کرده است. سال 1393 تجربه دیگری در حوزه نویسندگی از حسین صفی به بازار کتاب آمد...
1394/10/16
 حسین صفی را در همدان به‌عنوان مدرس تئاتر و نمایشنامه‌نویس می شناسند اما او در حوزه پژوهش دو اثر به نام های «ناشناخته های حیوانی در درام مدرن» و «زنان شاهنامه» را با همکاری محمد نجاری منتشر کرده است. سال 1393 تجربه دیگری در حوزه نویسندگی از حسین صفی به بازار کتاب آمد. «و اما آن شب برفی» رمان پرحجمی با زبان و روایتی متفاوت است که توسط نشر نگیما منتشر شده است. صفی در گفت و‌گو با همشهری از تجربه رمان نویسی در همدان می گوید.
  • چه کتاب‌هایی را در دست انتشار دارید؟
به تازگی مجوز انتشار سه نمایش نامه با نام «باز باران» را دریافت کرده ام که سه‌گانه ای با عنوان باران است؛ «بارون میاد شرشر»، «اون شب که بارون اومد» و «باز باران» که توسط انتشارات نگیما منتشر می شود. این نمایشنامه ها حدود شش سال پیش نوشته شده و هر سه را خودم در همدان اجرا کرده ام.
  • رمان «و اما آن شب برفی» نسبت به دیگر کارهای شما خاص و حجیم است؛ ایده آن از کجا آمد؟
برای هر اثرهنری حال و هوا و فضاهایی منبع الهام گرفتن یا ایده گرفتن می شود. داستان شکل‌گیری ایده «و اما آن شب برفی» این‌گونه شکل گرفت که وقتی نیمه شبی از تهران به همدان رسیدم، دیدم همه برگ‌ها ریخته و سفیدی همه فضا را گرفته، همان شب این ایده به سراغ من آمد. در مرحله اول آن فضا بود که مرا جذب کرد، افزون بر آن به هر حال به‌عنوان نویسنده دل مشغولی‌هایی در
 حوزه های سیاسی، اجتماعی و عاشقانه داشتم و با موضوعاتی درگیر بودم، شرایطی دست داد و بعد 8 سال طول کشید تا کاررا نوشتم و منتشر شد.
  • استقبال از این رمان چگونه بود؟
 واقعیت این است که استقبالی نشد. متأسفانه شهر ما با فضاهای این چنینی بسیار فاصله دارد. این کار به همراه یک کار پژوهشی در سال 1393 منتشر شد و در نمایشگاه کتاب همان سال رونمایی شد اما در شهر همدان با این‌که به کتاب‌فروشی‌ها مراجعه کردم استقبالی نشد. هیچ جای خاصی نبود که حمایت کند تا کتاب دیده شود.
  • یعنی هیچ بازخوردی نداشت؟
جالب است ما در شهر تشکلی به نام انجمن داستان داریم اما آن چنان رخوت و بی‌همتی در این نهادها وجود دارد که این ها هم حتی کتاب را نخواندند که اگر نقدی هم داشتند مطرح کنند. به همین دلیل من اصلا به استان همدان امیدوار نیستم؛ در سطح کشور هم، چون رمان اول من بود و توزیع و پخش مناسب نبود اتفاق خاصی نیفتاد. در حالی که نمایشنامه ها و کارهای پژوهشی من بازخورد خوبی در سطح کشور گرفتند. البته ناشر مشکل توزیع داشت و کتاب فروشی‌های همدان هم همراهی نکردند و سفارش ندادند. به نظرم به مرور زمان راه خود را پیدا خواهد کرد.
  • آثاری در حوزه ادبیات داستانی پس از سال 1392 در همدان منتشر شد که مورد استقبال قرار گرفت از جمله «نامه به خورشید»، «یارم همدانی» و «مرغ درخت اقاقی» که نقدهای خوبی هم در‌باره این آثار منتشر شد. چرا «واما آن شب برفی» چنین اقبالی نداشت؟
حوزه‌های نقد، نظر، توزیع، تولید وانتشار با هم مرتبط است. اگر کتابی در حوزه نقد و نظر وارد نشود و کارشناسان و صاحب‌نظران کتاب ها را معرفی نکنند چگونه مردم با کارها آشنا شوند؟ وقتی شما می گویید در دوسال گذشته بیش از 6 اثر از نویسندگان همدانی منتشر شده و من خبر ندارم مقصر متولیان امور ادبیات داستانی هستند. علاوه بر نهادهای دولتی، انجمن‌های ادبی، نویسندگان و شاعران همدان باید این وظیفه را به دوش بکشند. سؤال من این است انجمن‌ها چه کار می کنند؟ انجمن داستان، انجمن نمایش و انجمن‌های شعر باید وارد این حوزه شوند.
  • به نظر شما چه تلاشی متوجه نویسنده کتاب است تا اثرش به دست مخاطب برسد؟
توجه داشته باشید کار من نوشتن است، سیستمی باید باشد که کارانتشار، توزیع و فروش کتاب را بر عهده داشته باشد که در کشور ما این سیستم بیمار است. باید نهادهای متولی مدیریت درست، منطقی و منصفانه به دور از خودبینی و سطحی نگری داشته باشد و نویسنده نتیجه را به گذشت زمان بسپارد. من این باور را ندارم که نویسنده ای کارش را بردارد، ببرد، امضا کند و خودش بفروشد.
  • بازگردیم به رمان «واما آن شب برفی»؛ از این کتاب راضی هستید؟
بله این کاملا یک کار دلی بود و در آن 8 سالی که این رمان را می‌نوشتم لذت می‌بردم. کتاب سه سال در ممیزی گیر کرد و 140 عنوان بازنگری داشت. با این حال 8 سال با این کار مشغول بودم و پیش می‌رفتم. اما به هر حال نباید چنین سرنوشتی داشته باشد؛ نویسنده، می‌نویسد تا منتشر شود، به دست مخاطب برسد و ارتباط برقرار کند. اما من به‌عنوان نویسنده کاری از دستم بر نمی آید. من اندیشه ام را در قالب رمان، شعر یا نمایشنامه می‌آورم اما کار فروش کتاب موضوع دیگری است.
  • فکر می کنم این کار را بیشتر از کارهای دیگر دوست دارید و انتظار دارید در مقایسه با دیگر آثارتان مانند «زنان شاهنامه» که تجدید چاپ شده، بیش از پیش دیده شود؟
در کتاب هایی مانند«ناشناخته های حیوانی در درام مدرن» و «زنان شاهنامه» مسأله این بود که این کتاب ها به‌عنوان کتاب درسی توسط برخی دوستان معرفی شدند اما این رمان چنین سرنوشتی نداشت.
  • آثار دیگری که توسط نویسندگان همدانی منتشرشده، مضامینی شهری و بومی دارند اما کار شما چنین نیست و مکان آن مشخص نیست، علاقه ای به بومی‌نویسی ندارید؟
من به این محدودیت ها علاقه ای ندارم. دردنیایی که با عنوان دهکده جهانی از آن یاد می شود، این مرزبندی ها معنا ندارد. آثار ادبی باید بشری باشد تا مانند آثار دوره یونان باستان ماندگار باشد. چرا شاهنامه و حافظ ماندگار است؟ چون زبان و بیان این ها جهان شمول است. هرچند به هر حال ردپایی از همدان در این رمان هست؛ مثلا همیشه شکوه بزرگی عناصر را به الوند نسبت داده ام.
  • یکی از ویژگی‌های رمان روایت و زبان این اثر است؛ چه عمدی در این کار بوده؟
نگاه من این بود که یک اتفاقی در روایت ادبیات داستانی ایجاد کنم. به همین دلیل زاویه نگاه‌ها، زبان و روایتی که در این رمان هست در کمتر کتابی می توان دید. به نظرم این زبان برگرفته از جغرافیای رخدادها به لحاظ زمان و مکان است. زبان آن هم زبان یک دستی نیست، بخشی از این اتفاق ها براساس فاصله گذاری خاصی است و در جاهایی هم به سراغ رمان نو و جریان سیال ذهن رفته ام. همه این 540 صفحه در یک شب اتفاق می‌افتد حال باید مخاطب و خواننده بگویند چگونه است.من این کتاب را بسیار دوست دارم، برای این‌که برای نوشتن آن عاشقانه وقت گذاشتم. من گاهی برای جایی یک نمایشنامه می‌نویسم، اما این کار را برای دلم نوشتم شاید سیاسی ترین رمان سال های اخیر باشد اما در لایه های متن هرکسی می تواند دغدغه ها و فکر می کنم راه خودش را پیدا کند.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%C2%AB%D9%88-%D8%A7%D9%85%D8%A7-%D8%A7%D9%86-%D8%B4%D8%A8-%D8%A8%D8%B1%D9%81%DB%8C%C2%BB%D8%9B-%D8%AF%D9%84-%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA-8-%D8%B3%D8%A7%D9%84%D9%87


برچسب ها: نویسندگان همدان ، کتاب همدان ، همشهری همدان ،

دوشنبه 7 دی 1394

«گل خندان و علی مردان‌خان» روی صحنه

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :تئاتر ،روزنامه همشهری ،گفتگو ،

«گل خندان و علی مردان‌خان» روی صحنه

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
«گل خندان و علی مردان‌خان» روی صحنه
«محمود حکمتی‌اطهر» کارگردان باسابقه تئاتر در همدان این روزها سرگرم تمرین نمایشی به نام «گل خندان و علی مردان خان» است که بهمن‌ سال جاری به روی صحنه خواهد رفت...
1394/10/07
«محمود حکمتی‌اطهر» کارگردان باسابقه تئاتر در همدان این  روزها سرگرم تمرین نمایشی به نام «گل خندان و علی مردان خان» است که بهمن‌ سال جاری به روی صحنه خواهد رفت. نویسنده نمایش «گل خندان و علی‌مردان‌خان»، «نیاز اسماعیل‌پور» است و محمود حکمتی اطهر، سیدمهرداد حسینی‌کاووسی، ابراهیم طاهری، ادیب مبارکی، میترا مولایی و حمید چیت‌ساز بازیگران اصلی این کار هستند.حکمتی اطهر از ابتدای دهه 60 با گروه هنری «نسیم‌آور» وارد حوزه تئاتر همدان شد و بیش از 30 سال است در عرصه بازیگری و کارگردانی فعالیت می‌کند. نمایش ایران به کارگردانی او از پربیننده‌ترین نمایش‌های همدان در سال های گذشته به شمار می رود. حکمتی‌اطهر در گفت‌و‌گو با همشهری از مراحل اجرای نمایش تازه‌اش می گوید.
  • دلیل انتخاب متن نمایشنامه «گل خندان وعلی مردان‌خان» چه بود؟
این کار 2 سال پیش در بخش نمایشنامه نویسی جشنواره بین المللی کودک و نوجوان همدان، مقام نخست را کسب کرد و برگزیده شد. یکی از دوستان کار را به من معرفی کرد. وقتی مطالعه کردم، دیدم متن خوبی است.
  • چقدر به متن اصلی پایبند بودید؟
متنی که به دست من رسید طولانی بود، طبیعتا تکرار مکررات زیاد داشت و مجبور شدیم با شرایط موجود در شهر همدان و امکاناتی که داشتیم آن را تلخیص و اصلاح کنیم. طبیعتا وقتی مجوز را از نویسنده می‌گیرید تا زمانی که این متن به اجرا برسد مقداری تغییر می کند.
  • مضمون و داستان نمایش چیست؟
نویسنده، شعر علی مردان‌خان سروده ایرج میرزا که مربوط به دوره قاجار است را با یک افسانه دیگر به نام گل خندان تلفیق کرده و با استفاده از ادبیات شفاهی و اشعار عامیانه نمایشنامه را نوشته است. به نظر من اسماعیل‌پور چند سبک را‌ ترکیب کرده و کار نویی را پدید آورده است.
  • افسانه‌ها بومی هستند؟
البته افسانه گل خندان را پیش از این من به روایت‌های مختلف خوانده ام. نام‌های مختلفی هم دارد فکر می کنم چنین سوژه ای توسط یک نویسنده اروپای شرقی نیز نوشته شده است.
  • نگاه طنز نویسنده به فناوری روز و ارتباط نمایش با مخاطب امروزی را در این کار چگونه می بینید؟
یک مسأله این است که ما چقدر بتوانیم انتقال‌دهنده پیام باشیم، موضوع دیگر به‌روزشدن قصه، شعر و داستان است. این کار برای گروه سنی نوجوان است و به‌روزشدن و استفاده از کلمات و اصطلاحات امروزی طبیعتا برای این رده سنی جذابیت ایجاد می کند وآنها با آن ارتباط خوبی برقرار می‌کنند.
 از کلمات غریب در متن نمایشنامه استفاده نشده، در امروزی‌شدن و این‌که‌ترکیبی از بیان امروز و دوره قاجار را همزمان داشته باشد نویسنده عمد داشته است. ما هم خواستیم مناسبات خانوادگی امروز و هم تکنولوژی روز را داشته باشیم. همچنین پیام اصلی که برگرفته از شعر مرحوم ایرج میرزاست را به تماشاچی رسانده باشیم.
  • نمایش چه زمانی اجرا خواهد شد؟
طبق آنچه با مسئولان اداره فرهنگ و ارشاد شهرستان هماهنگ کردیم از 10تا 21 بهمن عصرها برای عموم اجرا می‌شود و اگر با آموزش و پرورش به توافق برسیم صبح ها برای دانش آموزان اجرا می کنیم.
  • از تمرین ها راضی هستید؟
در شهر همدان کارگردان از جاروکشی تا تهیه دکور، هماهنگی اداری و گرفتن مجوز را بر عهده دارد. همراه من 10 بازیگر در این کار حضور دارند که به جز 4 بازیگر بیشتر آنان اولین‌بار است به روی صحنه می‌روند.
  • علت این‌که از بازیگران کم‌تجربه استفاده کردید چه بود؟
متأسفانه در همدان تعداد کارگردانان بیش از بازیگران هستند، دیگر این‌که رفتاری حاکم شده که هر بازیگری که یک یا 2 بار روی صحنه می رود غرور کاذبی دارد که بار بعدی تقاضای قرارداد مالی زیادی دارد،این کار در همدان مقدور نیست چون نه فروش بلیت مناسب است نه خانواده ها از تئاتر حمایت می کنند و نه نهادهای دولتی حمایتی از هنر دارند. در این اجراها درآمدی نیست که بتوانیم همه بازیگران را از افراد حرفه ای انتخاب کنیم.
  • محدودبودن تعداد اجراها چه ارتباطی با درآمدزابودن تئاتر دارد؟
در کشورهای اروپایی و شرق آسیا کارهایی هست که سال های متمادی و حتی نیم قرن، روی صحنه می رود و اجرا می شود اما در همدان مردم تمایلی به دیدن اجراهای نمایشی ندارند و هزینه نمی کنند هر چند قیمت بلیت یک سوم تهران است. عده ای گرانی بلیت را بهانه قرار می دهند.
نیروهایی که کاری را به مرحله اجرا می رسانند هزینه دارند، دستمزد می‌خواهند،این هزینه ها از چه جایی باید تامین شود؟ بخش خصوصی هم حمایت نمی کند از طرف دیگر ما محدویت هایی از طرف اداره ارشاد هم داریم. در طول چند سال گذشته اداره ارشاد تهران اعلام کرده بود مراکز استان ها باید حداقل 15 اجرا داشته باشند اما اداره شهرستان اعلام کرده به بیش از 10 اجرا اجازه نخواهند داد.
  • اجرا برای دانش آموزان چه شرایطی دارد؟
برای هماهنگی با آموزش و پرورش همه مراحل صدور مجوز که توسط اداره فرهنگ و ارشاد اعمال می‌شود، وجود دارد. همان مراحل دوباره باید در آموزش و پرورش تکرار شود تا ما از مدارس بخواهیم دانش‌آموزان را برای تماشا به سالن بیاورند. برای مدارس البته قیمت بلیت بسیار پایین است تا دانش‌آموزان با اجرای کار صحنه‌ای آشنا شوند.
  • برنامه بعدی شما چیست؟
در طول کار از انتخاب متن تا اجرا بیش از 20 بار با خودم می گویم که این کار آخرین کار من است.در بخش فرهنگ وهنر به ویژه تئاتر مشکلات زیادی داریم و آرزو می کنم که روزی بخشی از این مشکلات کم شود.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%C2%AB%DA%AF%D9%84-%D8%AE%D9%86%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%B9%D9%84%DB%8C-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D9%86%E2%80%8C%D8%AE%D8%A7%D9%86%C2%BB-%D8%B1%D9%88%DB%8C-%D8%B5%D8%AD%D9%86%D9%87?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، نمایش در همدان ،

شنبه 5 دی 1394

پرسش های بی پاسخ جشنواره تئاتر

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :مطالب در خبر گزاری ها ،

پرسش های بی پاسخ جشنواره تئاتر

حسین زندی

هفته گذشته بیست و دومین جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان درهمدان به کار خود پایان داد اما همچنان پرسش های بی پاسخی را در اذهان برجا گذاشت.

این رویداد فرهنگی و هر اتفاقی که موجب برداشتن گامی در راه توسعه فرهنگی شود مثبت است اما انتظار می­رود پس از بیست و دو دوره برگزاری این جشنواره که بخش عمده ای از آن در همدان برگزار شده، پاسخی به برخی پرسش ها داده شود اما گویی عزمی برای پاسخگویی وجود ندارد و حتی روحیه پرسشگری نیز از میان رفته است.

این­که بین المللی بودن جشنواره را تا چه اندازه می توان پذیرفت؟ چرا توجهی به کمبود سالن نمایش در همدان نمی­شود؟ تاثیرجشنواره برتوسعه گردشگری  چه میزان است؟ چقدر کار پژوهشی برای بررسی تاثیر حضور جشنواره در روحیه، اقتصاد و فرهنگ مردم همدان انجام شده است؟ سوال های بی پاسخی است که هیچ نهاد و مسئولی در صدد پاسخ گفتن آن نیست. یا هزینه های جشنواره با نتیجه آن همخوانی دارد؟ مهمتر این­که به طور کلی ما تئاتر می خواهیم یا نه؟ این­ها تنها بخشی از پرسش هایی است که  متولیان و برگزار کنندگان هر جشنواره­ای ابتدا باید از خود بپرسند و در صدد پاسخ گفتن آن باشند. به قول استاد ابراهیمی دینانی توانایی در سوال کردن هنر است و پاسخ دادن به پرسش علاوه بر هنر دانش نیز می خواهد. به طور مثال هربار از مسئولان فرهنگی استان پرسیده می شود که آیا سالن های تئاتر همدان برای برگزاری یک جشنواره بین المللی جوابگو و کافی هست؟ پاسخ این است که کدام استان را سراغ دارید که 8 سالن و آمفی تئاتر داشته باشد. اما شهر نیم میلیون نفری همدان را هرگز با شهرهای کوچک کشورهای در حال توسعه مانند هند، ترکیه و ارمنستان مقایسه نمی کنند که آیا تعدادسالن های همدان  با این شهرها برابر است؟ یا اصلا حق این مقایسه را داریم؟

سابقه تئاتر مدرن درهمدان به بیش از یک قرن  پیش می­رسد، به زمانی که میرزاده عشقی «پیس» هایش را در همدان می نوشت و اجرا می کرد، بعدها مشفق همدانی و دیگران راه او را ادامه دادند تا شش ده پیش نوبت به رضا همراه، سیف الله گلپریان، حسن بیابانی، نصرالله عبادی، کهنمویی، نعمت الله گرجی، برادران باب الحوایجی و هنرمندان دیگر رسید. این روند تا اواخر دهه 60 ادامه داشت و همدان جزء چند شهر اول تئاتر کشور بود.هر چند گاهی با افت و خیز هایی مواجه می شد اما آثار به نمایش درآمده و تداوم اجراها در طول سال  نشان از این رونق ورشد هنرتئاتر در همدان داشت.

امروز با این­که چندین جشنواره هنری در همدان برگزار می شود و دبیرخانه دائمی یکی از پرآوازه ترین جشنواره های تئاترایران یعنی جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان در همدان است اما تاثیر هنر تئاتر را در رفتار مردم به ویژه  کودکان نمی توان دید و حضور جشنواره نتوانسته بر معیشت مردم همدان اثرگذار باشد.

اجرای و تماشای تئاتر به یک ماه پیش از جشنواره و زمان جشنواره محدود شده است در طول سال به بهانه های مختلف تئاتر تعطیل است  این موضوع بیانگر تبلیغاتی بودن جشنواره است و نشان می دهد مسئولان برنامه ای برای رشد این هنر متعالی در استان ندارند و بیشتر شعار توسعه فرهنگی را در گفتار دارند، چراکه اگر قرار برعملی شدن آن بود، هرسال حداقل یک سالن به فضاهای نمایشی شهر اضافه می شد، پژوهشکده تئاتر در همدان ایجاد می شد و گامی در جهت تداوم اجرای نمایش در این شهر برداشته می شد و مهمتر از همه این­که دبیرخانه جشنواره در طول سال فعال بود.

همدان بیش از 600 نفر فعال و هنرمند در حوزه تئاتر دارد اما از این سرمایه انسانی هرگز به درستی استفاده نشده است. بیشتر پیشکسوت های این عرصه و هنرمندان قدیمی یا خانه نشین شده اند شغل دیگری را برای معاش خود انتخاب کرده اند، جوان تر ها نیز پس از چند سال فعالیت سرخورده می شوند و عطای نمایش همدان را به لقایش می بخشند چرا که فضای  کار کردن محدود است.

در حوزه ای فرهنگی مقوله ای با عنوان خصوصی سازی در عرصه فرهنگ وجود دارد یعنی فرهنگ را باید به اهلش واگذار کرد. اگر متولی گری جشنواره و به طور کلی هنر را به هنرمندان این شهر واگذار کنند مطمئنا وضعیت بدتر نخواهد شد.

 

 


برچسب ها: تئاتر همدان ،

سه شنبه 1 دی 1394

لزوم توجه به صنعت گردشگری زمستانه همدان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :میراث فرهنگی ،گردشگری ،

 

لزوم توجه به صنعت گردشگری زمستانه همدان

  سه شنبه 1 دی 1394      3313
هگمتانه - گروه خبر: پاییز همدان بدون گردشگر گذشت، مسؤولان به‌دنبال راهكاری برای جذب گردشگر در فصل زمستان باشند
استان همدان جزء 5 استان تاریخی كشور محسوب می‌شود و از تمدنی 3 هزار و 500 ساله برخوردار است. هزار اثر ثبتی، یك هزار و 800 جاذبه گردشگری همچنین موقعیت جغرافیایی و شرایط آب و هوایی از جمله قابلیت‌هایی است كه می‌تواند این استان و به‌ویژه مركز آن را به‌عنوان یكی از مقاصد اصلی سفر گردشگران داخلی و خارجی مطرح كند.
همواره مدیران و متولیان گردشگری استان در تلاشند تا همدان را به‌عنوان مقصد گردشگری به گردشگران و مسافران معرفی كنند، اما به عقیده كارشناسان حوزه گردشگری، یك شهر یا یك منطقه زمانی به این خواسته می‌رسد كه تداوم گردشگرپذیری آن به ثبات برسد و در تمام فصول سال گردشگران به آنجا سفر كنند.
اگرچه استان همدان از جمله استان‌هایی است كه قابلیت جذب گردشگر در چهار فصل سال را دارد، اما گردشگری همدان تنها به تعطیلات نوروز و سه ماهه فصل تابستان خلاصه می‌شود و پاییز و زمستان بدون گردشگر است. خالی بودن هتل‌ها و اقامتگاه‌ها در این ایام از آن حكایت می‌كند كه مسؤولان گردشكری استان برنامه‌ای مدون برای معرفی همدان به‌عنوان یك مقصد گردشگری ندارند.
راهكارهای توسعه گردشگری همدان در 6 ماهه دوم سال چیست؟ استان همدان از چه ظرفیت‌هایی برای جذب گردشگر در فصول سرد سال برخوردار است؟ حال و هوای گردشگری همدان در فصل پاییز چگونه بود؟ برای جذب گردشگر در فصل زمستان چه باید كرد؟ چرا مدیران و مسؤولان گردشگری استان نتوانسته‌اند تا كنون برنامه‌ای برای معرفی همدان به‌عنوان مقصد گردشگری تدوین كنند؟ و سؤالات دیگری در این زمینه كه كارشناسان و فعالان حوزه گردشگری استان در گفتگو با خبرنگار هگمتانه به آنها پاسخ می‌دهند.
* پاییز بدون گردشگر همدان
حسین زندی از فعالان گردشگری همدان در رابطه با ظرفیت‌های استان برای جذب گردشگر در طول سال به‌ویژه فصول سرد به خبرنگار هگمتانه گفت: استان همدان مملو از جاذبه‌های گردشگری است كه می‌تواند یك مقصد گردشگری برای گردشگران داخلی و خارجی در تمام طول سال باشد، اما همچنان از قافله عقب است.
وی افزود: به‌عنوان مثال یكی از جاذبه‌های گردشگری استان، پاییز زیبا با مناظر بكر و چشم‌نواز است كه می‌تواند سبب رونق طبیعت‌گردی در استان باشد. در دسترس بودن دره‌های زیبای عباس‌آباد، حیدره و دره مرادبیك از یك‌سو و از سوی دیگر وجود روستاهای زیبا با معماری منحصر به‌فرد در میان باغ‌های گردوی همدان، تویسركان و اسدآباد می‌تواند هر گردشگر علاقه‌مند به طبیعت‌گردی را جذب استان و شهر همدان كند.
زندی خاطرنشان كرد: در حالی‌كه مسؤولان گردشگری، شركت‌های مسافری و تورگردانان استان با برنامه‌ریزی و ارائه راهكارهای خلاقانه از جمله برگزاری تورهای طبیعت‌گردی و همچنین برگزاری همایش‌ها و جشنواره‌های مختلف عكاسی و ادبی در سطح ملی و بین‌المللی می‌توانستند علاقه‌مندان به طبیعت را از سراسر كشور و حتی خارج از كشور به همدان بكشانند اما در این زمینه بسیار منفعل و بدون برنامه عمل كردند تا همدان پاییزی بدون گردشگر و مسافر را پشت سر بگذارد.
* مبادله گردشگر
این فعال حوزه گردشگری با انتقاد از شركت‌های مسافری و تورگردانان استان همدان گفت: این شركت‌ها و مؤسسات همواره برای برپایی تورهای خارج از استان برنامه‌ریزی و تبلیغ می‌كنند، اما هیچ‌گاه به این موضوع فكر نكردند كه می‌توانند برای همدان هم تور تعریف كنند.
زندی ادامه داد: یكی از اقدامات مؤثر كه این مؤسسات و شركت‌ها می‌توانند در راه افزایش گردشگر در استان انجام دهند مبادله مسافر با مؤسسات و شركت‌های مسافری خارج از استان است. به این صورت كه جلساتی با تورگردانان استان‌ها و شهرهای دیگر برگزار كنند و علاوه بر تبلیغ جاذبه‌های گردشگری استان همدان در فصول سرد به ازای برگزاری یك تور در یك شهر از شركت‌های مسافری و تورگردانان آن مقصد، برگزاری توری در همدان را مطالبه كنند.
وی خاطرنشان كرد: به‌عنوان مثال آژانس‌های مسافری همدان می‌توانند با همكاران خود در جنوب كشور جلساتی داشته باشند و به ازای برگزاری تور در شهرهای جنوبی، برگزاری تورهای زمستانی را در همدان مطالبه كنند؛ چرا كه بسیاری از مردم همدان دوست دارند در فصل سرما به مناطق گرمسیر كشور سفر كنند و بسیاری از اهالی جنوب كه تا به‌حال برف را از نزدیك ندیده‌اند، علاقه دارند در این فصل برای گردش و تفریح به شهری سردسیر بروند. 
زندی عنوان كرد: گردشگری موضوعی فرا بخشی است و مربوط به یك ارگان و یك سازمان خاص نمی‌شود. بخش خصوصی نیز در این زمینه مسؤولیت‌هایی دارد كه مسؤولان گردشگری استان باید با آنها جلساتی برگزار كرده و علاوه بر گوشزد كردن مسؤولیت‌هایی كه در قبال صنعت گردشگری استان دارند با آنها برای برگزاری تورهای داخلی و خارجی در فصول سرد همكاری و همفكری كنند.
* جاذبه‌های گردشگری استان در فصل زمستان
اگر چه فصل پاییز همدان با تمام جذابیت‌های گردشگری خود به دلیل نداشتن برنامه‌ای مدون از سوی مسؤولان گردشگری و آژانس‌ها و مؤسسات مسافری استان بدون حضور گردشگر به پایان رسید، اما زمستان همدان نیز پر از جاذبه‌های گردشگری است كه ظرفیت جذب گردشگران داخلی و خارجی را دارد؛ بنابراین جذب گردشگر در این فصل از سال باید در رأس برنامه‌ها و اقدامات متولیان گردشگری استان و مؤسسات مسافری همدان باشد.
یك كارشناس گردشگری در رابطه با زمستان گردشگر پذیر همدان و جاذبه‌های گردشگری این استان در فصل سرد به خبرنگار هگمتانه گفت: گردشگری زمستانی در 3 مقوله طبیعت‌گردی، رویدادها و ورزش‌های زمستانی می‌گنجد كه با توجه به جغرافیای كوهستانی همدان، برگزاری جشنواره زمستانی و همچنین برگزاری آیین‌ها و مراسم گوناگون در روستاها و مناطق مختلف استان در فصل زمستان و نیز بارش برف و وجود پیست تاریك‌دره، استان همدان در هر سه زمینه قابلیت جذب مسافر در فصل زمستان را دارد.
محمد لك با بیان اینكه نباید صنعت گردشگری در یك فصل منقطع شود، ادامه داد: متأسفانه در استان همدان برنامه‌ریزی برای جذب گردشگر در تمام فصول سال وجود ندارد و این در حالی‌است كه همدان از معدود استان‌ها و شهرهای كشور است كه با برخورداری از چهار فصل و همچنین ظرفیت‌های دیگر گردشگری قابلیت پذیرش گردشگر در انواع شاخه‌های گردشگری و همچنین در تمام فصول سال را دارد.
وی به برخی از جاذبه‌های گردشگری استان در فصل زمستان اشاره كرد و گفت: به عنوان مثال پیست اسكی تاریك‌دره كه سومین پیست مطرح كشور پس از پیست‌های دیزین و شمشك است با شرایطی منحصر به فرد و با فاصله تنها 10 كیلومتری از شهر می‌تواند به عنوان نماد گردشگری زمستانی همدان در كشور و جهان مطرح شود.
این كارشناس گردشگری خاطرنشان كرد: در بسیاری از كشورهای خارجی به‌ویژه كشورهای اروپایی كه از زمستانی سرد برخوردارند، اقتصاد گردشگری زمستانی در گرو ورزش اسكی و یخ‌نوردی است؛ اما در شرایطی كه استان همدان هم دارای پیست است و هم با جغرافیای كوهستانی خود در كوهنوردی و صخره‌نوردی می‌تواند مطرح باشد، مدیران گردشگری استان برنامه‌ای برای جذب گردشگر زمستانی ندارند.
لك با بیان اینكه ماندگاری برف و مساعد بودن شرایط اقلیمی در همدان برای ورزش‌های زمستانی مطلوب است و می‌توان گردشگران زیادی را به این بهانه جذب كرد، اشاره‌ای به دیگر ویژگی‌های استان همدان در گردشگری زمستانی كرد و گفت: گردشگری زمستانی فرصتی است كه استان همدان سرمایه‌های فرهنگی و تاریخی خود را به دیگر نقاط كشور و جهان معرفی كند. به عنوان مثال تله كابین گنجنامه می‌تواند بهانه‌ای باشد تا گردشگران را به این منطقه بكشانیم و كتیبه‌های تاریخی گنجنامه را به آنها معرفی كنیم.
وی افزود: در بسیاری از كشورهای سردسیر در زمستان جشنواره‌هایی برگزار می‌شود كه گردشگران بسیاری را از نقاط مختلف به آن كشور می‌كشاند؛ از این‌رو می‌توانیم با برگزاری جشنواره‌های برفی و یخی گردشگران خارجی به‌ویژه گردشگران كشورهای گرمسیر همسایه از جمله شیخ‌نشینان حاشیه خلیج فارس را به سمت همدان جذب كنیم.
* ضرورت برنامه‌ریزی برای جشنواره زمستانی
این كارشناس گردشگری خاطرنشان كرد: البته جشنواره زمستانی چند سالی هست كه در همدان برگزار می‌شود؛ اما به دلیل عدم برنامه‌ریزی صحیح، اتخاذ تصمیمات بعضا غیركارشناسی توسط مدیران گردشگری استان و همچنین تبلیغات ضعیف نتوانسته آن‌طوركه باید در جذب گردشگر موفق عمل كند.
وی از جشنواره زمستانی سال قبل به عنوان ضعیف‌ترین جشنواره زمستانی همدان از زمان برگزاری آن نام برد و خاطرنشان كرد: متأسفانه جشنواره زمستانی سال قبل به دلیل اتخاذ یك‌سری تصمیمات غیركارشناسی و شخصی و همچنین حذف برف از محوریت جشنواره و تبلیغات ضعیف نتوانست پای گردشگران داخلی و خارجی را به همدان باز كند.
لك ادامه داد: متأسفانه آمار مسافران هتل‌های همدان در مدت برگزاری جشنواره افزایشی نداشت و حتی بسیاری از مردم شهر از برگزاری برنامه‌های در نظر گرفته شده برای این جشنواره بی‌خبر بودند و صرفاً مدیران گردشگری استان به همراه تعدادی از مدیران شهری و استانی در این مراسم‌ شركت می‌كردند كه برای مثال می‌توان به برگزاری جشنواره غذاهای سنتی همدان در هتل بوعلی اشاره كرد كه نه اهالی رسانه و نه حتی اهالی شهر همدان از مكان و محل آن مطلع نبودند.
این كارشناس گردشگری معتقد است: برنامه‌ریزی برای جشنواره زمستانی از ابتدای سال باید شروع شود و اگر تاكنون متولیان گردشگری استان برنامه‌ای برای این جشنواره تدوین نكرده‌اند امثال نیز این جشنواره با شكست مواجه خواهد شد.
* تبلیغات مناسب راهكاری برای جذب گردشگر زمستانی
یك راهنمای گردشگری نیز در گفتگو با خبرنگار هگمتانه تبلیغات مناسب را از جمله راهكارهای توسعه گردشگری استان در طول سال از جمله فصول سرد ذكر كرد و با بیان اینكه بسیاری از مردم كشور فقط جاذبه‌های تاریخی استان همدان را می‌شناسند، افزود: در بخش مناطق حفاظت شده، تالاب‌ها، محورهای گردشری، گردشگری ورزشی، سلامت، روستایی، فرهنگی و مذهبی همدان جاذبه‌هایی دارد كه هنوز برای مردم كشور ناشناخته است.
افسون رضایی، رایزنی با دست اندركاران ساخت فیلم‌های مستند برای تهیه برنامه‌هایی در مورد جاذبه‌های گردشگری استان و پخش آنها در شبكه‌های صدا و سیما و فضای مجازی به‌منظور معرفی و بازاریابی گردشگر در فصل سرد را از وظایف متولیان گردشگری استان ذكر كرد و افزود: متأسفانه تاكنون چنین اقدامی از سوی مدیران گردشگری استان صورت نگرفته است. 
این راهنمای گردشگری خاطر نشان كرد: زیرساخت‌های گردشگری استان نیز برای جذب گردشگر در فصول سرد باید مورد توجه قرار بگیرد و با اصلاح و تجهیز فضاهای اقامتی و آماده‌سازی آنها برای فصول سرد خدمات مناسبی به گردشگران ورودی استان در زمستان ارائه كرد تا سفری خاطره‌انگیز و ایمن به استان ما داشته باشند.
به هرحال آنچه مسلم است چرخ صنعت گردشگری استان لنگ می‌زند و ورود گردشگران مقطعی نمی‌تواند گشایشی در اقتصاد همدان ایجاد كند از این‌رو از متولیان گردشگری استان گرفته تا مدیران شهری و بخش خصوصی باید با هم‌اندیشی و برنامه‌ریزی مناسب به‌گونه‌ای عمل كنند كه استان همدان گردشگری پایداری داشته باشد.
http://www.hegmataneh-news.ir/Users/index.aspx


برچسب ها: گردشگری زمستانی همدان ، روزنامه هگمتانه ،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic