شنبه 22 آبان 1395

مالک غار علیصدر کیست؟

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :گردشگری ،میراث فرهنگی ،زیست بوم ،ایسنا ،مطالب در خبر گزاری ها ،

مالک غار علیصدر کیست؟

غار علیصدر

در واگذاری و اداره غار علیصدر که از ابتدای دهه ۷۰ در اختیار بخش خصوصی قرار گرفته، مجموعه میراث فرهنگی نقش نداشته و فقط نرخ‌گذاری این مجموعه‌ طبیعی-ملی و نظارت بر کارکرد بخش خصوصی را برعهده داشته است.

به گزارش ایسنا، غار علیصدر به عنوان مهمترین برند گردشگری استان همدان این روزها حال و روز خوشی ندارد؛ متولیانش معلوم نیستند، یک‌بار صحبت از بخش خصوصی می‌شود و یک‌روز میراث‌فرهنگی مسئول نظارت بر آن است؛ درآمد سالانه‌ بازدید از آن (۳۵ هزار تومان برای گردشگر داخلی و ۷۰ هزارتومان برای گردشگر خارجی) میلیاردها تومان است، اما رسیدگی به این اثر ثبت‌ملی شده به اندازه‌ای کم است که ورودیِ آن به اندازه یک ماشین باز شده و حتی کف غار را هم سنگ‌فرش کرده‌اند.

ماجرا زمانی آغاز شد که دادستان دیوان محاسبات کشور در گفت‌وگو با یکی از رسانه‌ها اعلام کرد، "طبق تصمیمات مسئولان استان همدان، غار علیصدر به طور غیرقانونی به شرکتی سیاحتی با نام علیصدر واگذار شده و حتی شماری از مدیران دولتی نیز در آن مسئولیت دارند! آن هم با مبلغ اجاره سالانه ۷۰۰ هزار تومان! درحالیکه درآمد این شرکت خصوصی از محل فروش بلیت ورودیه غار سالانه ۱۹ میلیارد تومان است."

این صحبت‌ها در حالی مطرح شدند که محمودرضا عراقی، معاون عمرانی استاندار همدان با تأکید بر اینکه مشکلی در مجموعه غار علیصدر وجود ندارد، به ایسنا گفته است: «واگذاری غیرقانونی غار علیصدر به بخش خصوصی را به صراحت تکذیب می‌کنم.»

به گفته‌ وی، از ۲۵ سال قبل براساس اصل ۴۴ قانون اساسی، غار علیصدر از طرف دولت با بخش عمومی غیردولتی به صورت مشارکتی اداره می‌شد. ۴۰ درصد سهام این شرکت مربوط به دولت شامل سازمان ایرانگردی و جهانگردی بوده و ۴۰ درصد سازمان همیاری شهرداری‌ها و ۲۰ درصد شهرداری همدان در این شرکت سهم دارند.

و جالب‌تر این‌که رئیس هیئت مدیره شرکت سیاحتی علیصدر با بیان اینکه غار علیصدر تا چند سال پیش به طور کامل زیان‌ده بوده، می‌گوید: «غارعلیصدر سالانه ۲ میلیارد تومان سود داشته که تماما صرف هزینه‌ها شده و اگر تاکنون سودی هم داشته، حاصل دولت و شهرداری شده است.»

ورودیِ غار علیصدر را به اندازه ورود یک ماشین باز کردند

اما میراث فرهنگی و محیط زیست استان همدان نسبت به بهره‌برداریِ خصوصی از  این محوطه‌ تاریخی و نفیس تاکید می‌کنند؛ بهره‌برداری که دوستداران میراث فرهنگی معتقدند «تا کنون آسیب‌هایی را به این محوطه وارد کرده که حتی ممکن است احتمال ثبت جهانی را از آن سلب کند.»

حسین زندی، فعال میراث فرهنگی و محیط‌زیست همدان در این زمینه به ایسنا می‌گوید: فعالان مدنی استان همدان از مدیریت شهری و اجرایی این استان درخواست می‌کنند اتفاقات موجود در غار علیصدر «شفاف‌سازی» شود که چه کسی و چگونه از این غار بهره‌برداری کرده و سرمایه‌های ملی آن امروز کجا هستند؟

او ادامه می‌دهد:‌ تخریب‌هایی که گردانندگانِ غار علیصدر و مسئولانی که در ۲۰ سال اخیر از غار بهره‌برداری کردند وارد آورده‌اند، باعث شد یکی از زیباترین غارهای ایران به غار مصنوعی تبدیل شود. در طول این سال‌ها کف غار سنگ‌فرش شده و ورودیِ غار به اندازه‌ای بزرگ شد که حتی ماشین نیز می‌تواند به داخل آن برود. اقداماتی که برای یک غار طبیعی بسیار نابخردانه است.

او می‌افزاید: حتی قندیل‌های غار که همیشه از آن آویزان بودند و دست همه به آن‌ها می‌رسید، امروز نیستند و فقط قندیل‌هایی وجود دارند که به هیچ عنوان امکان کندن آن‌ها نیست.

وی با تأکید بر اینکه غار علیصدر مهمترین برند گردشگری استان همدان بود، ادامه می‌دهد: اقدامات عمرانی انجام شده در این غار برای همیشه امکان ثبت جهانی را از بین برد، چون غار علیصدر محتمل‌ترین گزینه در همدان برای ثبت جهانی بود.

غار علیصدر از دهه ۷۰ در اختیار بخش خصوصی است

علی مالمیر، مدیرکل میراث فرهنگی و گردشگری استان همدان نیز در این زمینه به ایسنا می‌گوید: ‌در حدود سال ۷۳ زمانی که سازمان ایرانگردی و جهانگردی زیر نظر وزارت ارشاد بود، غار علیصدر که سهامداران غالبِ آن بخش عمومی یعنی شهرداری، سازمان همیاری‌ها، استانداری و وزارت ارشاد بودند، بهره‌برداری از این غار را تحویل یک شرکت خصوصی دادند. با هماهنگی‌های انجام شده با استانداری و وزارت ارشاد، آن شرکت خصوصی تشکیل شد و بهره‌برداری از غار را بر عهده گرفت.

او با تأکید بر این‌که به واسطه‌ ثبت ملی بودن غار، مدیریت آن به هیچ‌کس داده نشده است، بیان می‌کند: بهره‌برداری از غار علیصدر براساس اسناد به آن‌ها واگذار شد. از سوی دیگر میراث فرهنگی یک طرف موضوع است. با توجه به اینکه این اثر طبیعی و ملی در ۱۵ دی ۱۳۸۷ در فهرست میراث طبیعی ملی به ثبت رسیده، در چارچوب ضوابط مشخص، میراث فرهنگی موظف به نظارت بر آن بود.

وی بخش گردشگریِ اداره کل میراث فرهنگی و گردشگری استان همدان را متولی نظارت و نرخ‌گذاری ورودی غار می‌داند و ادامه می‌دهد:‌ از زمانی که دستورالعمل غارها مصوب شد - که بر اساس آن غارها را تقسیم‌بندی کردند - تولیت برخی از غارها در اختیار سازمان میراث فرهنگی قرار گرفت و ذیلِ آن نیز مصوبه کارگروهی بود که تحت عنوان بهره‌برداری از غارها فعالیت انجام می‌داد؛ چون دولت براساس اصل ۴۴ و برای بهتر شدن خدمات، امور را به بخش خصوصی واگذار کرد، در واقع بهره‌برداری از این موضوع نیز در چارچوب این قابلیت واگذاری به بخش خصوصی داده شد که می‌تواند از آن بهره‌برداری کند، اما تولیت همچنان در اختیار بخش عمومی است و این موضوع همچنان ادامه دارد.

غار علیصدر، جزو نفایس ملی است

«مالمیر» با تاکید بر این‌که غار علیصدر جزو نفایس ملی است، ادامه می‌دهد: به همین دلیل این غار از نظر مالکیت به هیچ‌کس واگذار نمی‌شود، فقط امکان بهره‌برداری از این اثر طبیعی می‌تواند براساس ضوابط قانونی به یک بخش عمومی یا خصوصی واگذار شود که در حدود سال ۱۳۷۰ تا ۱۳۷۳ این اتفاق رخ داد و تملک و مالکیت غار از نظر قانونی به هیچ‌کس واگذار نشد.

مدیرکل میراث فرهنگی و گردشگری استان همدان در ادامه اظهار می‌کند: میراث فرهنگی از هیچ کدام از هزینه‌ها اطلاعی ندارد، چون متولی واگذاری غار به بخش خصوصی نبوده است. ما حتی از قرارداد و مفاد آن نیز مطلع نیستیم. فقط براساس وظیفه‌ نظارتی خود، نحوه‌ی بهره‌برداری را نظارت می‌کنیم.

وی ادامه می‌دهد: شاید در غار علیصدر قبل از ثبت محوطه‌سازی انجام شده یا اقداماتی در ورودی‌های آن انجام شده باشد، اما معتقدم به علت حضور بهره‌بردار و وجود دوربین کمترین آسیب‌ها به محوطه و قندیل‌ها وارد شده و در واقع با آغاز کار بهره‌برداری و انجام برخی از اقدامات، آسیب‌ها بسیار کم شد.

برخی اتفاقات در غار علیصدر خوشایند محیط‌زیست نبود

محمدرضا محمدی، مدیرکل حفاظت سازمان محیط‌زیست استان همدان نیز در این زمینه به ایسنا توضیح می‌دهد: آنچه در غار اتفاق افتاده مانند برخی اقدامات عمرانی و ناهمخوانی‌هایی که با طبیعت غار ایجاد شد، - از دو دهه قبل تا چند سال پیش - اتفاقاتی است که با محیط‌زیست همراه نبوده و قطعا خوشایند فعالان محیط‌زیست نیست، اما اتفاقات سه سال اخیر رو به جلو بوده‌اند.

وی کنترل نحوه ورود افراد به غار، جلوگیری از ورود آلودگی به سبب ورود گردشگران با کفش‌ها به غار، مبارزه با رشد جلبک‌ها در داخل غار، همچنین استفاده از پروژکتورهایی که منتهی به تغییر رژیم زیستی داخل غار می‌شوند را از جمله اقدامات مفیدی می‌داند که در طول سه سال گذشته وضعیت غار را بسیار بهتر کرده‌ و ادامه می‌دهد: معتقدیم اقدامات سه سال گذشته برای توقف مشکلات سال‌های قبل بوده است.

او با تأکید بر اینکه از سال ۷۱ غار علیصدر در اختیار بخش خصوصی است، بیان می‌کند: در فرایند مدیریت به طور قاطع اهمال‌هایی وجود داشته است که شاهد به وجود آمدن برخی اقدامات در این غار بوده‌ایم.

http://www.isna.ir/news/95081913705/%D9%85%D8%A7%D9%84%DA%A9-%D8%BA%D8%A7%D8%B1-%D8%B9%D9%84%DB%8C%D8%B5%D8%AF%D8%B1-%DA%A9%DB%8C%D8%B3%D8%AA


برچسب ها: ایسنا ، غار علیصدر ، حسین زندی ،

یکشنبه 9 آبان 1395

او معماری همدان را زنده کرد

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،میراث فرهنگی ،گفتگو ،

او معماری همدان را زنده کرد

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
او معماری همدان را زنده کرد
هفته اول آبان‌ماه سالگرد درگذشت مهندس محمد قهوه‌ای معمار برجسته همدانی است. به همین مناسبت با همسر زنده‌یاد قهوه‌ای گفت‌و‌گو کردیم.ناهید ارژنگی سال 1333 در همدان متولد شد و سال 50 با مهندس محمد قهوه‌ای یکی از مطرح‌ترین و تاثیرگذارترین معماران همدان ازدواج کرد...
1395/08/08
هفته اول آبان‌ماه سالگرد درگذشت مهندس محمد قهوه‌ای معمار برجسته همدانی است. به همین مناسبت با همسر زنده‌یاد قهوه‌ای گفت‌و‌گو کردیم.ناهید ارژنگی سال 1333 در همدان متولد شد و سال 50 با مهندس محمد قهوه‌ای یکی از مطرح‌ترین و تاثیرگذارترین معماران همدان ازدواج کرد. وی در حدود 4 دهه زندگی مشترک به عنوان همسر، همراه و دستیار یک معمار تجربه‌های زیادی کسب کرد. ساختمان استانداری، مسجد شهرک مدرس، مدرسه آمنه، رستوران تپه عباس‌آباد، ساختمان شرکت سیاحتی علیصدر و ده‌ها اثر ماندگار دیگر از یادگارهای این معمار بزرگ همدانی است.دی ماه سال 94 مدرسه آمنه به عنوان یکی از 10 اثر برتر معماری ایران از سوی انجمن مفاخر معماری انتخاب و معرفی شد. اما چنان که باید حق این معمار پیش و پس از مرگش ادا نشده است. امیررضا یوسفیان شهردار سابق همدان در مراسم گرامیداشت یاد او قول داد یک خیابان و دانشگاه آزاد همدان نیز قرار بود دانشکده‌ای را به نام او نامگذاری کنند. این 2 وعده اما هنوز عملی نشده است. ناهید ارژنگی (قهوه‌ای) از زندگی خود با مهندس محمد قهوه‌ای با ما می‌گوید.
  • چگونه با مهندس قهوه‌ای آشنا شدید و چه سالی ازدواج کردید؟
پدرم حاج محمدباقر ارژنگی سینمادار معروف همدان و مالک سینما تاج بود و از اشخاص سرشناس همدان به شمار می‌آمد. خانه ما در خیابان باباطاهر بود که بعدها پدرم با ما همسایه شد. کلاس 11 بودم که مهندس به خواستگاری من آمد. پدرم گفت محمدآقا جوان بسیار خوبی است و من نتوانستم جواب رد بدهم. آن زمان موقع خواستگاری پیش از ازدواج قند می‌شکستند. پدرم گفت باید یک سال صبر کنید تا دیپلم بگیرد. سال 50 بود که  عقد کردیم و یک سال بعد دیپلم گرفتم و بعد ازدواج کردیم.
  • نپرسیدید نام خانوادگی قهوه‌ای از کجا آمده است؟
پرسیدم، پدرم گفت چون پدرشان کامیون داشتند و در کار واردات قهوه بودند این نام خانوادگی را انتخاب کرده‌اند.
  • چند فرزند دارید؟
3 فرزند داریم. سال 53 اولین دخترم متولد شد که بعدها معماری خواند و با پدرش همکار شد. دختر دومم مهندس کامپیوتر است و سومی نیز حقوقدان است.
  • از وقتی با مهندس قهوه‌ای ازدواج کردید شغلشان معماری بود؟
حدود 2سال در تهران زندگی کردیم. مهندس در خیابان تخت طاووس(عباس‌آباد کنونی) دفتر مهندسی داشت اما همیشه می‌گفت من باید به همدان برگردم. تهران معمار زیاد دارد و باید برگردم، درسی که خوانده‌ام و زحمتی را که کشیده‌ام در همدان هزینه کنم. باید معماری همدان را زنده کنم. او علاقه خاصی به همدان داشت. وقتی به همدان برگشتیم استانداری یک خانه سازمانی به ما داد و بعد هم مهندس قهوه‌ای در همان دهه 50 خانه خودمان را ساخت. از سال 56 تاکنون در همین خانه هستیم. او بعدها می‌گفت این خانه بهترین خانه من است. آن زمان، خانه ما خیلی لوکس و خاص بود. همه می‌آمدند و نگاه می‌کردند. این خانه از اولین کارهای مهندس قهوه‌ای است و همزمان با خانه دکتر خویی ساخته شده است.
  • ایشان در همدان با چه کسانی همکار بود؟
دفتر کار همسرم در خیابان خواجه رشید بود. حاج‌محمد رنجبران معمار بود و همسرم مهندسی می‌کرد و تیمی از بناها، جوشکارها، گچکارها و کارکنان خودش را جمع کرده بود و با آنها کار می‌کرد. ایشان بسیار دقیق بودند.
  • بازگردیم به همراهی شما با مهندس، آیا در مسائل حرفه‌ای هم به ایشان کمکی می‌کردید؟
تمام مسئولیت‌های خانه و کارهای بانکی مهندس با من بود. حتی چک‌های او را من امضا می‌کردم. گاهی صدها بار نقشه را تغییر می‌داد. 5 صبح که بیدار می‌شد به من می‌گفت ناهید چای بیاور و روی نقشه‌ها کار می‌کرد. آن زمان کامپیوتر و تجهیزات مهندسی وجود نداشت. یک دفتر کروکی داشت که طرح‌ها و نقشه‌ها را روی آن می‌کشید.
  • چه تعداد اثر از مهندس برجا مانده است؟
بیش از 300 خانه ساخته اما 2 نمونه مشابه و شکل هم پیدا نمی‌کنید. همه متفاوت هستند. مهندسان دیگر وقتی یک کار خوب می‌سازند بقیه را از روی آن تکرار می‌کنند اما مهندس قهوه‌ای کار خوب و متفاوت می ساخت. از تقلید متنفر بود و وقتی از کارهای او به شکل ناشیانه‌ای کپی و تقلید می‌کردند ناراحت می‌شد. می‌گفت کاش لااقل مثل کار من بسازند، کار من را خراب می‌کنند. می‌گفت شومینه بزرگی که من در یک سالن بزرگ می‌سازم این معمارها در یک اتاق 12 متری کار گذاشته‌اند!
با توجه به تحصیلات ایشان در دانشکده هنرهای زیبا، بیشتر از معماری مدرن غربی تاثیر می‌گرفت یا معماری ایرانی؟
از معماری ایرانی الهام می‌گرفت و با آموخته‌های خودش از دانشگاه ترکیب می‌کرد. مهندس برای اجرای کارها و نقشه‌هایش بسیار وقت می‌گذاشت. طراحی خاص پله‌ها، شومینه، حوض‌خانه و آبنما از خصوصیات کارهای اوست.
  • پس از درگذشت مهندس، آیا تیم کاری ایشان به دیدار شما می‌آیند؟
مهندس قهوه‌ای همیشه در کنار ما بوده و هست. به همین خاطر هنوز در قلب ماست. استاد اکبر گچکار، استاد حاج‌رضای کاشیکار، استاد جلال جوشکار و استاد بیاض همه با معرفت هستند و به ما سر می‌زنند. حتی استاد جلال پس از درگذشت مهندس برای تعمیر خانه آمد و بسیار زحمت کشید.
  • شغل معماری بر زندگی مشترک شما سایه نمی‌انداخت؟
مهندس قهوه‌ای معماری از درونش می‌جوشید و عشق به معماری همیشه با او بود. برای زیباتر شدن گنبد مدرسه آمنه شب‌ها تا صبح نمی‌خوابید تا کار بی‌نقص و زیبایی ارائه کند. وقت می‌گذاشت، برای معماری همدان از جانش گذشت. خیلی وقت‌ها با او که صحبت می‌کردم به من می‌گفت فعلا صبر کن بعد درباره‌اش حرف می‌زنیم، فکرم جای دیگری است.
  • با سفارش‌دهندگان و کارفرمایان چه برخوردی داشت؟
بنا بر آنچه در طول 40 سال زندگی مشترک دیدم یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های شخصیتی مهندس این بود که حتی در اوج جوانی از حق شخصی خود می‌گذشت اما راضی نمی‌شد کارش مطابق نظرش اجرا نشود. با کسی قرارداد نمی‌بست، گاهی مشتریان مراجعه می‌کردند و می‌گفتند فعلا شرایط پرداخت مالی را نداریم می‌گفت اگر داشتید بدهید اگر نداشتید هم ندهید.
  • همانطور که می‌دانید معماری بومی همدان در حال نابودی است. با معماری جدید همدان خو گرفته بود؟
مالکان یکی از برج‌های همدان سراغ مهندس آمدند و گفتند که چنین برنامه‌ای داریم. شما نقشه و اجرا را بر عهده بگیرید، مشکل مالی هم نداریم. مهندس گفت این کارها از من بر نمی‌آید. او با ساخت‌وسازهایی که به صورت عمودی و بی‌قواره در شهر رشد می‌کند مخالف بود. مهندس وقتی از کنار برخی ساختمان‌ها و برج‌ها می‌گذشت، رنج می‌برد، ناراحت می‌شد و می‌گفت زحمت کشیده‌اند، مصالح را کار کرده‌اند اما خوب ساخته نشده و غصه می‌خورد. می‌گفت برخی بساز بفروش‌ها، هماهنگی معماری با همدان، گذشته همدان و طبیعت این شهر را درک نکرده‌اند.
  • چه پیشنهادی داشت؟
می‌گفت همدان نقشه شهری و طرح جامع استاندارد ندارد. بنابراین مسئولان نباید به من بگویند چه بسازم. شهر علاوه بر ساختمان‌های عمودی، بناها و ساخت و ساز افقی هم نیاز دارد.
  •  مهم‌ترین میراث مهندس قهوه‌ای برای شما چه بود؟
بچه‌های خوبی که تربیت کردیم. اخلاق و رفتار مهندس به هر 3فرزندم درست منتقل شده است.
  • با کدام یک از معمارها ارتباط داشت؟
با زنده‌یاد مهندس ضیاءالدین جاوید، مهندس سیدرضا هاشمی و دکتر سیاوش تیموری.
  • نقاشی را از کجا آموخته بود؟
نقاشی در وجودش بود. در کودکی با نقاشی روی سفال آغاز کرد. این هنر را همچنان ادامه داد به طوری‌که اکنون ده‌ها تابلو از او به یادگار مانده است.
  • چه مدت در دانشگاه حضور داشت؟
از دهه 70 مدتی در دانشگاه آزاد تدریس می‌کرد اما مدرسان این دانشگاه برخورد خوبی با او نداشتند.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%A7%D9%88-%D9%85%D8%B9%D9%85%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D8%B1%D8%A7-%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%87-%DA%A9%D8%B1%D8%AF?magazineid=


برچسب ها: هنرمندان همدان ، همشهری همدان ، مهندس محمد قهوه ای ،

سه شنبه 27 مهر 1395

پیاده‌راه‌سازی فقط سنگفرش کردن نیست

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،گردشگری ،میراث فرهنگی ،

پیاده‌راه‌سازی فقط سنگفرش کردن نیست

نویسنده: حسین زندی خبرنگار
پیاده‌راه‌سازی فقط سنگفرش کردن نیست
یکی از طرح‌هایی که برای حفظ هویت تاریخی شهر از سال‌های دور پیگیری شده، پیاده‌راه‌سازی دایره اول شهر همدان است در این طرح 6 خیابان منشعب از میدان اصلی شهر به پیاده‌راه تبدیل می‌شود با این رویکرد و آثار و اماکن موجود در دایره اول و دوم شهر حفظ می‌شود...
1395/07/26
 یکی از طرح‌هایی که برای حفظ هویت تاریخی شهر از سال‌های دور پیگیری شده، پیاده‌راه‌سازی دایره اول شهر همدان است در این طرح 6 خیابان منشعب از میدان اصلی شهر به پیاده‌راه تبدیل می‌شود با این رویکرد و آثار و اماکن موجود در دایره اول و دوم شهر حفظ می‌شود. از سال 1384 هر از چندگاه این طرح در انجمن شهر و رسانه‌ها مطرح نقل مجالس می‌شد، اما اراده‌ای برای تصمیم‌گیری در مدیران شهری درباره آن وجود ندارد. اردیبهشت‌ماه امسال اعضای شورای اسلامی شهر تصویب کردند شهرداری اجرای پیاده‌راه را در 2 خیابان از 6 خیابان اصلی آغاز کند. پس از این تصمیم، اجرای طرح در خیابان بوعلی آغاز و مقرر شد به محض پایان یافتن سنگفرش این خیابان، اجرای طرح در خیابان اکباتان ادامه یابد. اجرای سنگفرش خیابان بوعلی همدان ادامه دارد و اگر شهرداری به وعده خود عمل کند، به زودی اجرای طرح به خیابان اکباتان خواهد رسید. اجرای طرح پیاده‌راه‌سازی در خیابان اکباتان نیز مانند بوعلی مخالفان و موافقانی دارد. بیشتر کسبه و فروشندگان و مالکان در این خیابان با اجرای طرح مخالف اما بسیاری از کارشناسان و فعالان میراث فرهنگی و گردشگری با اجرای مشروط آن موافق هستند. فعالان میراث فرهنگی می‌گویند مدیران شهری تصمیم گرفته‌اند 6 خیابان اصلی را برای ایجاد پیاده‌رو سنگفرش کنند و ببندند، اما 6 خیابان دیگر را به قیمت تخریب بافت قدیم شهر در میانه این خیابان‌ها ایجاد کرده‌اند.
 نگاهی به کولانج، محوطه سرگذر و آقاجانی بیک این ادعا را ثابت می‌کند که نه فقط ورود اتومبیل و وسایل نقلیه به مرکز شهر کمتر نشده، بلکه روزبه‌روز بر تعداد آنها افزوده می‌شود. کارشناسان یکی از شرط‌های اصلی اجرای این طرح را بسته‌ شدن همزمان خیابان‌ها می‌دانند چون دایره مرکزی شهر این روزها رفته‌رفته به 12 خیابان تبدیل شده. آنها می‌پرسند اگر قرار بر این است که تعداد وسایل نقلیه‌ای که در مرکز شهر تردد می‌کنند، تغییر نکند یا بیشتر شود، چه ضرورتی برای بستن خیابان‌های اصلی و ایجاد پیاده‌راه وجود دارد یکی از انتقادهایی که به این طرح وارد شده، ساده‌انگاری در اجرای آن است.
 برای این تصمیم مهم بررسی جنبه‌های مختلف شهرسازی از جمله امور اجتماعی ضروری است، اما مدیران شهری فقط سنگفرش کردن خیابان را از دیگر استان‌ها کپی‌برداری کرده‌اند. بازآفرینی و احیای عناصر کهن از نیازهای اصلی در اجرای این طرح است که نادیده گرفته شده نماهای بناها، دیواره‌ها، تابلوهای فروشگاه‌ها، فضای سبز فراموش شده‌اند.
 حال که طرح در خیابان‌های بوعلی و اکباتان به صورت همزمان اجرا می‌شود، باید این 2 خیابان را با هم در نظر گرفت و در استفاده از عناصر مشترک، نمادها و نشانه‌ها و معماری این 2 خیابان در چیدمان و مبلمان شهری بهره برد. آرامگاه بوعلی سینا و تپه باستانی هگمتانه نمادهای اصلی 2 خیابان و یکی از سنگ آذرین و دیگری از خشت خام است و برای هماهنگی با این 2 نماد بهتر است از هر دو مصالح بومی استفاده شود. این در حالی است که مصالح جدید از جمله کامپوزیت و سرامیک در فضای دیداری و بصری این خیابان‌ها بیشتر خو‌دنمایی می‌کند.
به طور کلی پیوست فرهنگی اجتماعی طرح پیاده‌راه‌سازی ضعیف است وبه نظر می‌رسد در اجرا هم ضعیف‌تر خواهد شد. پیاده‌راه‌سازی فقط سنگفرش کردن نیست بلکه از نظر زیبایی شناختی احیای بافت قدیم گزینۀ مهم است.
 گردشگری پایدار با محور و رویکرد گردشگری فرهنگی در این طرح باید لحاظ شود. همچنین ایجاد سرزندگی و به نمایش گذاشتن هویت تاریخی این خیابان با ایجاد فضای جمعی و پیاده همراه با امکانات و مبلمان مناسب ضروری خواهد بود.


برچسب ها: همشهری همدان ، پیاده راه اکباتان ،

سه شنبه 20 مهر 1395

همت کنیم نوشیجان هم جهانی می‌شود

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :میراث فرهنگی ،گردشگری ،

یک تجربه خوب از جهانی شدن لالجین
همت کنیم نوشیجان هم جهانی می‌شود

نویسنده : سمانه رضایی

گردشگری

بعد از همه نامهربانی‌ها و خبرهای ناخوشایندی كه سال گذشته از نوشیجان شنیده شد، حال ایجاد پایگاه ملی در این ارگ نوشیجان، پایان یافتن پژوهش‌ها، وجود مستندات كامل از این اثر خشتی 2700 ساله و خبر خوب اعتبارات قابل توجه امسال، همه و همه امیدها را برای ثبت جهانی این اثر ارزشمند و كم‌نظیر زنده كرده است تا با خبر تغییر مدیریتی در شهرستان چشم‌ها به تلاش مسئولان برای هموار كردن این مسیر دوخته شود.
خبرهای خوبی از برنامه‌ریزی‌های در دست اقدام میراث فرهنگی در خصوص نوشیجان شنیده می‌شود كه با تأكید معاون رئیس‌جمهور و رئیس سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور در بازدید از این اثر، در حفظ و نگهداری آن، روزنه های امید را روشن كرده‌اند تا انتظارها را پایانی خوش باشد. در این خصوص گفت‌وگوهایی را انجام داده‌ایم كه می‌خوانید:
یك فعال گردشگری می‌گوید: محوطه باستانی نوشیجان را از زمان استرناخ، باستان‌شناس بریتانیایی بیشتر به عنوان آتشکده می‌شناختند اما با بررسی‌های اخیر زوایای دیگری از این اثر کم‌نظیر باستانی آشکار شد.
حسین زندی اظهار می‌دارد: آثار به دست آمده پیشینه آن را به عصر آهن می‌رساند و از دوره‌های مادی (هخامنشی) اشکانی آثاری به دست آمده که بسیار با ارزش است.
به گفته وی از این اثر باستانی با عنوان‌های آتشکده، قلعه، ارگ و... یاد می‌شود اما آخرین کسی که پژوهش‌هایی در این محوطه انجام داد علی هژبری، باستان‌شناس است که نوشیجان را نیایشگاهی مهری قلمداد کرد كه به نظر می‌رسد با وجود نشانه ها و آثار موجود این فرضیه قابل اثبات باشد.
زندی با اشاره به صدور مجوز پایگاه ملی محوطه باستانی نوشیجان این موضوع را اتفاق مبارکی می‌داند و می‌گوید: انتظار می‌رفت این اتفاق باعث رویدادهای و خبرهای خوشایندی باشد اما آنچه انتظار می‌رفت تاكنون اتفاق نیفتاده و چندان عملکرد ملموسی در نوشیجان دیده نمی‌شود.
وی معتقد است با اینکه اختصاص بودجه و ردیف ملی به صورت سالانه برای پایگاه‌ها در نظر گرفته می‌شود می‌بایست نوشیجان در یک سال گذشته شاهد تغییرات اساسی در مدیریت و حفاظت را شاهد بود كه امیدواریم بزودی این چنین شود.
وی با اشاره به اینكه نوشیجان شرایط بهتری را برای ثبت جهانی در بین آثار استان دارد خاطرنشان می‌كند: این اتفاق می‌تواند در مسأله ثبت جهانی نوشیجان هم مفید باشد، نوشیجان یکی از گزینه‌هایی است که در کنار دست‌کندهای استان وضعیت بهتر و آمادگی بیشتری برای ثبت جهانی دارد اما ثبت جهانی ملزوماتی نیز دارد.
به گفته زندی در مورد اعتبارات و بودجه چنین مکان‌هایی اگر برنامه ثبت جهانی را در پیش رو داشته باشیم نمی‌توانیم تنها به بودجه‌ای که از سازمان میراث فرهنگی در نظر گرفته می‌شود اکتفا کنیم و سایر ارگان‌ها نظیر فرمانداری ویژه باید نگاه ویژه‌ای به مقوله میراث داشته باشد.
وی می‌گوید: همچنین نمایندگان شهرستان و استان نیز در پس ذهن خود باید جایی برای مسأله میراث داشته باشند اما متأسفانه از طرف نمایندگان مجلس چه در شهرستان و چه استان هیچگونه همراهی دیده نمی‌شود.
زندی دراین زمینه به نقش نمایندگان به بودجه واعتبارات ملی اشاره می‌كند و می‌افزاید: همچنین در موضوع مدیریت محوطه و عقب نشینی شهرك صنعتی نمایندگان و فرمانداری می‌توانند كمك كنند و با مدیریت یكپارچه و هماهنگ شهرستان و رایزنی موجبات جابه‌جایی یا عقب‌نشینی این شهرك را ایجاد كنند.
وی معتقد است برای اینکه پرونده ثبت جهانی آماده شود نخستین نیاز ایجاد یک سایت موزه در کنار این اثر است که درخور چنین اثر کم‌نظیری باشد و دیگر اینکه مراکز صنعتی از تپه نوشیجان فاصله بگیرند.
همچنین مرکز تفریحی که در حال ساخت است از عرصه این اثر فاصله داشته باشد؛ چراکه یکی از مؤلفه‌های آثار جهانی این است که اطراف آن آثار زائد دیده نشود و از زیبایی بصری برخوردار باشد و اثر خودنمایی کند.
زندی ضمن انتقاد از عملكرد برخی كاركنان اداره میراث فرهنگی در گذشته در خصوص این اثر می‌گوید: متأسفانه در سال‌های گذشته این اثر با نابخردی عده‌ای از کارکنان میراث فرهنگی آسیب دید و لودری تا کنار بنای اصلی ارگ، در بالاترین نقطه تپه خاکبرداری کرد تا جاده‌کشی کند، اگرچه امروز روی آن زخم را با خاک پوشانده‌اند اما این از شیوه غلط مدیریت میراث فرهنگی در گذشته خبر می‌دهد و امیدوارم در آینده شاهد چنین مواردی نباشیم.
وی همچنین با اشاره به اینكه اطلاع‌رسانی در زمینه معرفی جاذبه‌های تاریخی به طور کلی در کشور ما با ضعف روبه‌رو است، این ضعف را در استان همدان مضاعف می‌داند كه در سال‌های اخیر نیز کمبود اعتبار بهانه‌ای برای این موضوع شده است.
زندی با بیان اینكه راه‌هایی در این خصوص وجود دارد از جمله استفاده از ظرفیت بخش خصوصی ابراز امیدواری می‌كند مدیریت جدید میراث شهرستان به این مسائل توجه کند.

مدیر پایگاه ملی نوشیجان نیز با اشاره به اینكه این اثر ارزشمند در سال 94 مصوب پایگاه ملی را ابلاغ شد، می‌گوید: خوشبختانه در سال گذشته یك صد میلیون اعتبار به این پایگاه اختصاص داده شد كه در بخش‌هایی چون راه‌اندازی سرویس بهداشتی، اصلاح شبكه آبرسانی، آب شرب و آبیاری فضای سبز هزینه شد.
علی خاكسار با بیان اینكه بخشی از این اعتبار نیز در بخش تجهیزات پایگاه و اصلاح تابلوها صرف شد می‌افزاید: امسال اعتبار خوبی برای این اثر در نظر گرفته شده كه بزودی ابلاغ می‌شود.
وی در خصوص اقدامات برای ثبت جهانی آتشكده نوشیجان با اشاره به اینكه با ایجاد پایگاه یك قدم به جلو برداشته شده است، اظهار می‌دارد: با مدیریت واحد، اقدامات خوب و قوی‌تر می‌شود در این زمینه كار كرد.
خاكسار با بیان اینكه خوشبختانه نوشیجان شاخصه‌های اولیه ثبت جهانی را دارد و باید معرفی شده و شناسانده شود، خاطرنشان می‌كند: به دلیل اینكه تقریبا پژوهش‌ها در نوشیجان اتمام یافته است و مستندات كامل دارد و چند جلد كتاب در این خصوص از زمان كاوش‌های اولیه چاپ شده است و اثر واجد همه شرایط ثبت است، باید زمینه حفاظت و نگهداری خود اثر و عرصه و حریم آن حركت كنیم تا بدون دخل و تصرف آن را حفظ كنیم و امتیازات را برای جهانی شدن كسب كند.
وی اظهار كرد: با اعتباراتی كه امسال در نظر گرفته شده گام اول بحث مرمت و ساماندهی نورپردازی و موضوع ترویجی اثر مدنظر است كه در این راستا حتماً همایش تخصصی كشوری یا بین‌المللی را در شهرستان ملایر به همراه بازدید تخصصی محوطه برگزار می‌كنیم.
خاكسار در خصوص مرمت این اثر نیز می‌گوید: سال گذشته اعتبار كم بوده و امسال با اعتباری كه در نظر گرفته شده مرمت و حفاظت خود اثر و نورپردازی تخصصی آن مدنظر است، با توجه به اینكه نوشیجان بنای خشتی 2700 ساله است كه باید بحث حفاظت فیزیكی ان انجام شود، به دنبال پوشش حفاظتی با سوله و پوشش استاندارد و بهتری هستیم تا همه محوطه را پوشش دهد كه با توجه به اینكه این موضوع اعتبارات زیادی می‌طلبد امسال پیش‌بینی می‌شود فاز اول را شروع كنیم.
وی در خصوص بحث اطلاع‌رسانی این اثر تاریخی نیز می‌گوید: در سایت نوشیجان همه اقدامات انجام شده و باید حفاظت و مرمت و معرفی و ترویج و آموزش را دنبال كنیم كه با توجه به اینكه در حوزه گردشگری استان اعتبارات خوبی در نظر داریم در نوشیجان حتما كار ویژه‌ای انجام می‌گیرد از جمله در فضای مجازی، اینترنت، ساخت فیلم‌ها و كلیپ‌های تبلیغاتی و البته برگزاری همایش‌ها و نشست‌های تخصصی كه بیشترین اثر را دارد.
خاكسار در خصوص سایت موزه نوشیجان نیز به كسب ابلاغ هیأت راهبردی تهران اشاره كرد.
وی در خصوص نظریه یكی از باستان‌شناسان كشور در خصوص اینكه این اثر تاریخی نیایشگاه مهری بوده است، نیز می‌گوید: علی هژبری یكی از باستان‌شناسان بسیار خوب است كه یك كار پژوهشی، میدانی و گمانه‌زنی در نوشیجان انجام داده و نظریه‌ای كه دارد قابل اعتنا است و باید به قضاوت گذاشته شود و روی آن بررسی صورت گیرد.
وی در ادامه با بیان اینكه نوشیجان یك اثر ملی با ارزش‌های جهانی و متعلق به همه كشور 80 میلیون جمعیت ایرانی است، می‌گوید: تاریخ بشری به این اثر ارزشمند نیاز دارد و انتظار می‌رود دستگاه‌های مرتبط حمایت كنند خصوصاً در كنار این مجموعه در گذشته یك شهرك ایجاد شده و به ضلع جنوب غربی آن نزدیك شده و سبب شده دید اثر كاهش یابد در حالی كه باید این اثر از همه جوانب حفظ شود و بتوانیم برای ثبت جهانی اثر عرصه و اعیان و حریم ان حفظ شود، این موضوع همكاری مسئولان را می‌طلبد.
وی یادآور شد: در قدم اول هیچ تلاش می‌كنیم هیچ بنایی در نزدیكی این اثر ایجاد نشود و در قدم دوم انتقال و جابه‌جایی این كارخانه را در دستور كار داریم.

http://www.hamedanpayam.com/shownews/specific/0x76a8111002c9c74f.html



برچسب ها: نوشیجان ، گردشگری همدان ، حسین زندی ،

هنرمندانه به مکان‌های تاریخی نور بپاشیم

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
هنرمندانه به مکان‌های  تاریخی  نور بپاشیم
جای خالی نورپردازی استاندارد و مناسب در بناها و اماکن تاریخی همدان به چشم می‌آید....
1395/07/17
 جای خالی نورپردازی استاندارد و مناسب در بناها و اماکن تاریخی همدان به چشم می‌آید.
 هنر و مهارت نورپردازی و طراحی آن، یکی از مهم‌ترین عوامل ایجاد حس در معماری است. هماهنگی نورپردازی با معماری می‌تواند یکی از عوامل تقویت‌کننده هویت یک مکان باشد.این مساله در بناهای تاریخی بسیار مهم‌تر و جدی‌تر است به دلیل این‌که خود دارای هویت هستند و از ارزش ویژه‌ای در معماری شهری و هویت بخشی به فضای پیرامونی برخوردارند.
در بناهای تاریخی شهر همدان نورپردازی استاندارد امری مغفول است. تعداد زیادی از این بناها نورپردازی ندارند و آنها که دارند به ناشیانه‌ترین شکل خودنمایی می‌کنند. پاییز 1387 مدیرکل وقت میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان اعلام کرد برای زیباسازی و نورپردازی اماکن تاریخی 300 میلیون تومان هزینه شده و برای نورپردازی اماکن جدید از جمله حمام قلعه، آرامگاه باباطاهر و میدان مبلغ 300 میلیون تومان پیش‌بینی شده و در دست اقدام است.اما  تعدادی از بناهای یادشده همچنان نورپردازی نشده‌اند و اگر هم شده‌اند، غیراستاندارد است و از نورهای زننده استفاده شده که با بنای تاریخی همخوانی ندارد.

عملکرد نامطلوب مسئولان
نصرالله آژنگ، پژوهشگر و نویسنده همدانی می‌گوید: شورای اسلامی شهر همدان در زمینه ساماندهی مرکز شهر عملکرد ناقص و غیراصولی دارد. مسئولان شهری باید یک بار به میدان حسن‌آباد تهران مراجعه کنند تا بدانند چه نوع نورپردازی برای یک میدان و مجموعه تاریخی لازم است. نورپردازی میدان تاریخی همدان باید استاندارد شود.
آژنگ ادامه می‌دهد: در یکی از شهرهای کشور اتریش میدان بسیار بزرگی قرار دارد که در آن جای پای اسب‌های رومیان  راکه به آنجا حمله کرده‌ بودند،حفظ کرده‌اند و با یک نورپردازی زیبا به گردشگران نشان می‌دهند. حتی در ساختمان قدیمی که در کنار این میدان هست محل سخنرانی هیتلر را حفظ کرده‌اند. بوداپست پایتخت مجارستان هم میدان یا پارکی دارد که مملو از مجسمه است اما شهر ما چند مجسمه دارد؟
وی اضافه می‌کند: اگر در همدان چشمه ها، چمن‌ها و محل‌های قدیمی را حفظ می‌کردند گردشگرپذیری شهر تضمین شده بود.به طور مثال زنده‌یاد غمام و آزاد همدانی در بقعه شاهزاده حسین(ع) به خاک سپرده و زیر سنگفرش‌ها از نظرها پنهان شده اند. باید مکان‌های تاریخی را با بهترین ابزار که نورپردازی یکی از آنهاست به مردم و به ویژه گردشگران نشان داد.

الگوی پایتخت
مجتبی جوادیه، کارشناس و راهنمای گردشگری در همدان با اشاره به تاثیر نورپردازی اماکن تاریخی در جذب گردشگر به شهرها می‌گوید: بیشتر شهرهای توریستی دنیا در شب رنگ و بوی دیگری به خود می‌گیرند. معمولا گردشگران می‌دانند که شب‌ها می توانند چهره متفاوتی از شهر مقصد را ببینند به علت همین موضوع علاقه‌مند هستند شب‌ها در شهر پرسه بزنند و معمولا با پای پیاده از هتل یا محل اقامتشان خارج می‌شوند و به مراکز توریستی، بازارهای شبانه و پاتوق‌ها سر می‌زنند.
وی ادامه می‌دهد: در این میان مراکز تاریخی، یادگارهای معماری و خیابان‌های قدیمی شهر در کشور ما مقصد اصلی این نوع از گردشگری است. معمولا این مکان‌ها را طراحان نور به صورتی نورپردازی می‌کنند که جدای از این‌که آثار ارزش خود را حفظ می‌کنند به زیبایی آن می‌افزایند. متاسفانه در کشور ما یک الگو در پایتخت مد می‌شود و همه شهرها از آن خوب یا بد پیروی می‌کنند.
این راهنمای گردشگری می‌افزاید: به عنوان مثال در خیابان ولیعصر درختان چنار نورپردازی می‌شوند بلافاصله این الگو در شهرهای دیگر کپی می‌شود. اما به نظر من باید تفاوتی بین نوری که به آرامگاه بوعلی و آبشار گنجنامه تابیده می‌شود وجود داشته باشد. به اعتقاد من تغییر رنگی که به سرعت اتفاق می‌افتد و اثری را مانند آبی به قرمز تغییر می‌دهد نورپردازی نیست یا این‌که نور به حدی زیاد باشد که مانند روز مکانی را روشن کند. البته محدودیت‌هایی وجود دارد.
جوادیه می‌گوید: در همدان نورپردازی شبانه خیابان‌ها و فضای شهری تا حدی قابل قبول است اما مکان‌های تاریخی و جاذبه‌های توریستی خیلی بیشتر جای کار دارد. به نظر من با توجه به معماری زیبای آرامگاه بوعلی و باباطاهر یا میدان مرکزی شهر و موارد دیگر مانند آبشار و کتیبه‌های گنجنامه می‌توان با نورپردازی بهتر به آنها جلوه بخشید.

 افزایش حضور گردشگران
معصومه مومنی، مدرس دانشگاه در همدان نیز می‌گوید: ساماندهی فضای پیرامون جاذبه‌های گردشگری از جمله فعالیت‌هایی است كه باید در راس برنامه‌های اجرایی سازمان‌های مربوط درآید. نورپردازی مقوله‌ای است که می‌توانددر جذابیت مکان‌های گردشگری نقش بسزایی ایفا کند و با جلوه دهی در شب و ایجاد خاطره ذهنی مناسب در گردشگران به افزایش حضور آنان در آنجا منجر شود.
این کارشناس گردشگری ادامه می‌دهد: نورپردازی‌ مکان‌ها و بناهای تاریخی در زیبایی بخشی و جلوه مطلوب آنها تاثیر بسزایی دارد و چنانچه به صورت اصولی انجام شود ابهت بنا را نیز دوچندان می كند. برعكس آن، با عمل غیراصولی، تاثیر مخرب و تهدید ارزش بنا را نیز پیش رو داریم، نظیر نورپردازی فعلی آبشار گنجنامه كه رنگارنگ است نه تنها جذابیتی برای بیننده ندارد بلكه تاثیرمنفی نیز بر ذهنیت گردشگر می‌گذارد.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D9%87%D9%86%D8%B1%D9%85%D9%86%D8%AF%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A8%D9%87-%D9%85%DA%A9%D8%A7%D9%86%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE%DB%8C-%D9%86%D9%88%D8%B1-%D8%A8%D9%BE%D8%A7%D8%B4%DB%8C%D9%85?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، نورپردازی مکان های تاریخی ،

چهارشنبه 14 مهر 1395

فرهنگ مکتوب ملایر

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،میراث فرهنگی ،کتاب ،

فرهنگ مکتوب ملایر

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
فرهنگ مکتوب ملایر
علیرضا گودرزی نویسنده و ملایرشناس، به تازگی کتاب «فرهنگ مردم ملایر» را منتشر کرده است....
1395/07/13
علیرضا گودرزی نویسنده و ملایرشناس، به تازگی کتاب «فرهنگ مردم ملایر» را منتشر کرده است.
گودرزی سال 1330 در روستای قلعه مهدی خان ملایر به دنیا آمد. او پس از پایان دوران تحصیل در آموزش وپرورش استخدام شد و در طول دوران معلمی علاوه بر تدریس، از نوشتن نیز غافل نشد. حاصل فعالیت او در زمینه نویسندگی 3 عنوان کتاب در 4 جلد است. «دانشنامه منطقه حفاظت شده لشکردر شهرستان ملایر» نخستین اثر منتشر شده گودرزی است. پس از آن کتاب «دانشنامه ملایر پژوهشی گسترده در نام جای‌های شهرستان ملایر» را منتشر کرد که با استقبال خوب مردم ملایر روبه‌رو شد. سومین اثر او «فرهنگ مردم ملایر» است که به تازگی در 2 جلد و قطع رحلی منتشر و روانه بازار شده است. به همین مناسبت با این نویسنده و پژوهشگر حوزه ملایرشناسی گفت‌وگو کرده‌ایم.
  • نوشتن را از چه زمانی آغاز کردید؟
در طول مدت زمانی که به عنوان دبیر در مدارس شهرستان مشغول تدریس بودم همزمان کارهای پژوهشی را هم پیش می‌بردم.
  • آن زمان کتابی هم منتشر کردید؟
خیر اما با نشریات محلی همکاری می‌کردم. بیشتر مطالب و نوشته‌های من در هفته‌نامه عندلیب به صورت یادداشت منتشر می‌شد.
  • درباره اولین کتابی که منتشر کردید توضیح می‌دهید؟
اولین کتاب من دانشنامه منطقه حفاظت شده لشکردر شهرستان ملایر است که انتشارات کبریا در ملایرآن را منتشر و سال 1388 در 2 هزار نسخه روانه بازار کرد. در این کتاب شناسایی توپوگرافی و ژئومورفولوژی منطقه و همچنین پوشش گیاهی و جانوری منطقه را بررسی کرده‌ام. علاوه بر منطقه لشکر در ضمیمه این کتاب به تالاب یا باتلاق آق‌گل می‌پردازم.
  • با توجه به پژوهش‌های شما مهم‌ترین ویژگی لشکردر چیست؟
این منطقه از نظر گوناگونی اهمیت دارد به ویژه کل و قوچ منطقه بسیار معروف است. اگر یک شکارچی بخواهد وارد کوهستان شود 3 روز هم بگردد نمی‌تواند شکار کند چون این کوهستان موقعیت بسیار متفاوتی دارد. در حالی که در مناطقی مانند خان‌گرمز وضع متفاوت است. همچنین تعداد وحوش در منطقه حفاظت‌شده نشان می‌دهد مردم ملایر فرهنگ بالا و والایی دارند و به حیوانات احترام می‌گذارند، آنها را حفاظت می‌کنند و علاقه‌ای به شکار ندارند. کسانی که در منطقه برای شکار می‌آیند و تخلف می‌کنند از دیگر مناطق می‌آیند. مردم شهرستان ملایر بسیار علاقه‌مند به محیط زیست هستند. این کتاب را نوشتم تا دیگران هم با شرایط و ویژگی‌های منطقه لشکردر و خصوصیات مردم ملایر آشنا شوند.
  • برای نوشتن این کتاب از جایی حمایت شدید؟ مثلا از نهادی سفارش گرفتید یا انگیزه شخصی داشتید؟
من به شهرستانم علاقه‌مندم و محیط زیست شهرم را نیز دوست دارم. به همین دلیل این کار را شروع کردم تا شهرستانم را به مردم کشورم و حتی دیگر نقاط دنیا معرفی کنم. خوشبختانه استقبال خوبی از کتاب صورت گرفت.
  •  کتاب دوم شما «دانشنامه ملایر، پژوهشی گسترده در نام جای‌های شهرستان ملایر» است. هدفتان از نوشتن آن چه بود؟
در این کتاب وجه تسمیه کل روستاهای شهرستان ملایر را بررسی کرده‌ام. ملایر تا سال 1224هجری قمری دهکده ‌ای کوچک بود که آن زمان به مرکز حکومتی تبدیل می‌شود. برای گرامیداشت دولتشاه حاکم ملایر نام ملایر حذف شده و دولت آباد نام گرفته بود. سپس از زمان پهلوی که به شهرستان تبدیل شد بار دیگر نام دولت‌آباد حذف و ملایر جایگزین شد. ما در ملایرتاریخ مکتوبی بیش از این نداریم. برای این‌که به تاریخ ملایر دست پیدا کنم باید به نام‌پژوهی متوسل می‌شدم. در این کتاب با استفاده از این نوع پژوهش به نکات مهم دست پیدا کرده‌ام. بر اساس قدمت واژه‌ها به تاریخ محلی دست پیدا می‌کنیم. در هر بخش با توضیح نام جای هر روستا به جغرافیا، جامعه و فرهنگ روستا نیز پرداخته‌ام. منابع آبی، زیارتگاه‌ها، مکان‌های تاریخی، بزرگان، زمین‌ها، باغ‌ها، آداب و رسوم را نیز معرفی کرده‌ام.
  • آخرین اثر شما کتاب «فرهنگ مردم ملایر» است. در این باره هم توضیح دهید.
کتاب سوم را به صورت دایره‌المعارفی گردآوری کرده و نوشته‌ام. آداب و رسوم، سنت‌ها، آیین‌ها وخرده‌فرهنگ‌های مردم شهرستان ملایر را در این کتاب 2 جلدی گنجانده‌ام. در کتاب فرهنگ مردم ملایر واژه‌نامه ملایری را نیز آورده‌ام زیرا احساس می‌کردم جای چنین موضوعی خالی است.
  • به غیراز شما فرد دیگری در حوزه ملایرشناسی کار کرده است؟
در حوزه فرهنگ عامه کسی کار نکرده یا اگر بوده به صورت مدون در قالب کتاب منتشر نکرده است. حال اگر کسی بخواهد پژوهشی در این زمینه انجام دهد می‌تواند از این منابع که من منتشر کرده‌ام استفاده کند. با این کار راه برای محققان بازتر شده و آنها راحت‌تر می‌توانند کارهای پژهشی خود را ادامه دهند.
  •  نهادهای فرهنگی و دولتی برای انتشار کتاب جدیدتان حمایتی کرده‌اند؟
حمایتی صورت نگرفت. کتاب دوم را با وام 24درصد منتشر کردم و سال‌ها قسط بانکی پرداخت کردم. برای انتشار کتاب جدیدم 10 میلیون تومان وام با بهره 28درصد گرفته‌ام که بسیار سنگین است. البته حمایت اصلی از طرف مردم صورت می‌گیرد؛ وقتی استقبال می‌کنند و می‌خرند بهترین حمایت است. کتاب‌های من تاریخ محلی است و 2 دسته مخاطب دارد؛ یکی مردم محلی که به منطقه و محل زندگی خود علاقه دارند و دیگری پژوهشگرانی که در این زمینه کار می‌کنند. البته زمان زیادی لازم است تا کتاب معرفی شود و به طور کامل به فروش برسد.
  • برنامه بعدی شما چیست؟ آیا کتاب جدیدی در دست انتشار دارید؟
با توجه به استقبالی که از کتاب دانشنامه ملایرصورت گرفت آن را بار دیگر منتشر خواهم کرد اما این بار کتاب با افزوده‌هایی منتشر می‌شود. منابع آبی و اقوام را اضافه کرده‌ام تا مخاطبان و علاقه‌مندان اطلاعات بیشتری از روستاها داشته باشند.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF-%D9%85%DA%A9%D8%AA%D9%88%D8%A8-%D9%85%D9%84%D8%A7%DB%8C%D8%B1?magazineid=
چاپ


برچسب ها: همشهری همدان ، نویسندگان ملایر ، علیرضا گودرزی ، فرهنگ ملایر ،

آخرین بازمانده سفالگری سنتی در لالجین

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
آخرین بازمانده سفالگری سنتی در لالجین
امسال مهم‌ترین رویداد برای شهر لالجین رقم خورد و این شهر از طریق شورای جهانی صنایع دستی به عنوان شهر جهانی سفال شناخته و ثبت جهانی شد...
1395/07/12
  امسال مهم‌ترین رویداد برای شهر لالجین رقم خورد و این شهر از طریق شورای جهانی صنایع دستی به عنوان شهر جهانی سفال شناخته و ثبت جهانی شد. ثبت جهانی لالجین بدون شک رهاورد زیادی برای سفالگران و مردم لالجین خواهد داشت و در صورت برنامه‌ریزی درست از سوی مدیران ارشد می‌تواند بر گردشگری و اقتصاد استان نیز تاثیر بگذارد.بیش از 600کارگاه سفالگری در لالجین وجود دارد که تعداد انگشت شماری از آنها ثبت شده است. یکی از این کارگاه‌ها متعلق به حاج عسگر عسگری است. حاج عسگر متولد 1305 در شهرلالجین است. برخی به او لقب پدر سفالگری لالجین را داده‌اند. این سفالگر با سابقه بیش از 75 سال در این رشته مشغول به کار است و آخرین بازمانده سفالگری سنتی در لالجین است. حاج عسگر در گفت‌وگو با همشهری از خاطرات خود می‌گوید:
  •  سفالگری را از چه کسی آموختید؟
سفالگری را ابتدا از پدرم،استاد غیاث‌علی نظری و سپس ازاستاد اسماعیل دایی یاد گرفتم. آن زمان پدرم سفالگری می‌کرد و من از کودکی در کنارش کار می‌کردم به مرور من هم استاد کار شدم.
  • سفال را با چه دستگاهی می‌ساختید؟
آن زمان ما با چرخ کار می‌کردیم، چرخ سفالگری را که چوبی بود با پاهایمان می‌چرخاندیم. گل سفال را روی صفحه چوبی آن می‌گذاشتیم و هر ظرفی که می‌خواستیم، می‌ساختیم. قدیم دینام برقی نبود‌.
  • چه چیزهایی می‌ساختید؟
دوران قدیم از کارهای تزئینی و دکوری خبری نبود. همه کارهایی که ما درست می‌کردیم ظروف غذاخوری و ظروف کاربردی بود. در بیشتر روستاها و حتی شهرها هم یخچال نبود و تابستان‌ها برای خنک کردن آب از کوزه استفاده می‌کردند. بیشتر تولیدات ما کوزه‌های سفالی بود که احتیاج به لعاب هم نداشت و ساده بود. البته کارهای لعابی هم می‌ساختیم.
  • خریداران کارهای شما چه کسانی بودند و از چه شهرهایی می‌آمدند؟
از شهرستان‌ها می‌آمدند. آن زمان از اصفهان، شیراز، شهرضا، مشهد، شیراز و سایر نقاط ایران مشتری داشتیم. اوایل با چهارپایان حمل می‌کردند اما به مرور کامیون‌ها وارد شدند و با آنها حمل می‌کردند. تاجرانی بودند که سفال‌ها را از ما خریداری می‌کردند و در شهرهای دیگر می‌فروختند. سفال همیشه مشتری داشته و هنوز هم مشتری دارد.
  • برای پخت سفال در کوره‌ها از چه سوختی استفاده می‌کردید؟
تا دهه 40 سوخت مورد استفاده کوره‌ها چوب و بوته‌های گیاهی بود. آن زمان رفته‌رفته نفت سیاه جای سوخت گیاهی را گرفت. چند سالی است که به کارگاه‌های جدید خارج از شهر گاز طبیعی می‌دهند و کوره‌ها با گاز روشن می‌شود.
  • شما بازنشسته هستید؟
قدیم آمدند گفتند آمدیم تو را بیمه کنیم. من ترسیدم چون نمی‌دانستم بیمه چیست و قبول نکردم. اما بعدها که پشیمان شدم و به اهمیت بیمه پی بردم دیگر کسی سراغی از من نگرفت. قدیم‌ها بهتر بود.
  • این روزها در کارگاه چه چیزهایی بیشتر تولید می‌کنید؟
کندوی زنبورعسل، خمره، خم، گلدان و ظروف دیگری می‌سازیم اما خریدار نیست. این روزها تمامی انبارهای ما پر است. هر روز کار می‌کنیم و امیدواریم یک روزی وضع بازار بهتر شود و تولیدات را بفروشیم. خدا می‌داند چه اتفاقی می‌افتد اما بعدها انشاالله خوب می‌شود.
  • روزی چند ساعت کار می‌کنید؟
در سال‌های اخیر کمتر کار می‌کنم و یکی از فرزندانم بیشتر کار می‌کند و نوه‌ام هم پیش او مشغول است.
  • چند نفر در این کارگاه مشغول به کار هستند؟
3 نفر در کارگاه ما کار می‌کنند. این روزها برای این‌که حوصله‌ام سر نرود ساعتی را به کارگاه می‌آیم و کار می‌کنم اما بیشتر پسرم اینجا را اداره می‌کند .
  • وضع درآمد چگونه است؟
از حدود 10 سال پیش قیمت سوخت گران شد و چون کارهای ما درشت است و اصطلاحا به تولیدات ما «درشت بار» می‌گویند دیر می‌پزند. یعنی پخت سفال‌های ما سوخت زیادی مصرف می‌کند . به همین دلیل صرفه زیادی ندارد و ناراضی هستیم. هرچه می‌فروشیم باید برای پول گاز پرداخت‌کنیم.
  • به عنوان پیشکسوت سفالگری لالجین ارتباط شما با مردم چگونه است؟
من مسن‌ترین سفالگر لالجین هستم و خوشبختانه مردم خوب لالجین همیشه با احترام  با من رفتار می‌کنند و حرمت می‌گذارند. من هم متقابلا وظیفه دارم به همسایگانم احترام بگذارم.
  • همانطور که می‌دانید لالجین ثبت جهانی شده، این اتفاق چه تاثیری در زندگی و کار شما دارد؟
من نمی‌دانم ثبت جهانی لالجین چه تأثیری روی کار ما می‌گذارد اما امیدوارم کارها بهتر شود و شرایط شغلی جوانان وضع خوبی پیدا کند. بعضی‌ها می‌گویند خارجی‌ها می‌آیند و سفال می‌خرند بازار بهتر می‌شود. اگر این اتفاق بیفتد ما هم خوشحال می‌شویم.
  • هنوز در لالجین سفال چینی وارد می‌شود ؟
سال‌های پیش سفال چینی به لالجین می‌آوردند اما مدتی است دیگر جنس چینی به لالجین نمی‌آورند. اگر جنس سفالی چینی وارد کنند وضع بازار ما بدتر خواهد شد.
  • همه سفالگران لالجین اهل این شهر هستند؟
در لالجین افراد بیکار کم داریم. حتی خیلی از سفالگران و کارگران از روستاهای اطراف و همدان می‌آیند و در لالجین کار می‌کنند. لالجین خیلی شهر خوبی است اما احتیاج به حمایت مسئولان دارد.
  • رابطه شما با مسئولان چگونه است؟
اداره میراث فرهنگی و شهرداری لالجین هیچ حمایتی نمی‌کند. شهرداری از کارگاه‌ها و کوره‌های سفالگری سنتی حمایت نمی‌کند و کارگاه‌های سنتی و قدیمی در حال تخریب هستند. شهرداری باید کمک کند تا کارگاه‌های سنتی لالجین حفظ شود.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%A7%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%B3%D9%81%D8%A7%D9%84%DA%AF%D8%B1%DB%8C-%D8%B3%D9%86%D8%AA%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D9%84%D8%A7%D9%84%D8%AC%DB%8C%D9%86?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، لالجین ، سفالگری ، حاج عسکر عسکری ،

یکشنبه 11 مهر 1395

شیره‌پزی؛ آیین ماندگار مانیزان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،میراث فرهنگی ،گردشگری ،

شیره‌پزی؛ آیین ماندگار مانیزان

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
شیره‌پزی؛ آیین ماندگار مانیزان
چند سال است که جشن شیره‌پزی به عنوان مهم‌ترین آیین دهقانی روستای مانیزان به دلیل این‌که بیشتر مردم آن به باغداری و تولید شیره انگورمشغول هستند در این روستا برگزار می‌شود....
1395/07/11
چند سال است که جشن شیره‌پزی به عنوان مهم‌ترین آیین دهقانی روستای مانیزان به دلیل این‌که بیشتر مردم آن به باغداری و تولید شیره انگورمشغول هستند در این روستا برگزار می‌شود.
 پنجشنبه گذشته هفتمین جشن سالانه شیره‌پزی در روستای مانیزان ملایر در استان همدان برگزار شد. طبق سنت هر سال بر اساس برنامه‌ریزی نهادهای دولتی شهرستان، اعضای شورا و مردم روستای مانیزان و فراخوان رسانه ها و موسسه های گردشگری این جشن با تعداد افراد بیشتری برگزار می شود. امسال نیز بیش از 2 هزار گردشگر در این جشن، مردم مانیزان را همراهی کردند.
اما با وجود شناخته‌شدن مانیزان به عنوان یک روستای هدف گردشگری مهم، مشکلات روستا روزبه روز بیشتر شده و هنوز آمادگی پذیرش گردشگر به صورت دائمی را ندارد. زیرساخت های روستا با مشکل روبه‌رو است. کمبود آب، نبود سرویس بهداشتی برای گردشگران، تعبیه نشدن سطل زباله در روستا و محل جشن از مشکلات اصلی روستاست.هفتمین جشن شیره‌پزی مانیزان با حضور مدیرکل و معاونان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان، نماینده ملایر در مجلس، مدیر کل امور روستایی استانداری و تعدادی از مدیران استانی و شهرستانی برگزار شد. در این مراسم برنامه های گوناگونی از جمله موسیقی محلی، سوارکاری و طبق‌گردانی اجرا شد و گردشگران از کارگاهای شیره‌پزی، غرفه های صنایع دستی، سوغات ملایر و مشتقات انگور مانند شیره، کشمش، باسلق، آب غوره و سرکه بازدید کردند. در این جشن 3 گردشگر از کشور فرانسه نیز حضور داشتند و از 3 شیره‌پز برتر روستا به نام‌های صغری بیات، سرور موسوی و لیلا بیات تجلیل شد.

ملایر؛ قطب باغداری کشور
فرماندار ویژه ملایر در این مراسم گفت: شهرستان ملایر شهرستانی فرهنگی و سرآمد در مسائل فرهنگی در استان است. علاوه بر این مقوله که افتخار آفرین است، روستاهای ملایر ویژگی های مثبت دیگری دارند که از آن جمله قطب باغداری و کشاورزی بودن استان است. هر سال 200 هزار تن انگور در شهرستان برداشت می شود. امسال نیز تاکنون 245هزار تن انگور در شهرستان برداشت شده است.
عبدالعظیم رضایی افزود: در این مراسم علاوه بر، گرهمایی و برنامه های فرهنگی و هنری که هر سال مد نظر داریم، ایجاد شور و نشاط اجتماعی را برای خانواده ها و گردشگران در برنامه داریم. در سال‌ جاری جشنواره خوشه انگور و جشنواره گندم را در شهرستان داشتیم که نشان می دهد اگر ما بتوانیم برنامه خوب تدارک ببینیم مردم همراهی می کنند. روستای مانیزان نیز باید از این ظرفیت بهره‌مند باشد.
فرماندار ملایر افزود: در روستا محرومیت داریم و معابر بسیار نامناسب است.اما علت این‌که سال گذشته اقدامی نکردیم این بود که طرح مناسب با فضای کالبدی روستا که روستایی تاریخی و هدف گردشگری است نداشتیم. اکنون در حال تهیه طرح هستیم و سال آینده اجرا خواهیم کرد.
رضایی ادامه داد: شیره‌پزی پیشینه ای برابر با عمر تولید انگور دارد و سال به سال به اهمیت آن به عنوان یک آیین ثبت شده در حوزه کشاورزی و به عنوان یک میراث معنوی افزوده می شود. سال به سال این مراسم بهتر خواهد شد و شور و نشاط اجتماعی را در بین مردم بیشتر خواهیم دید.

لباس محلی
روستای مانیزان 3عضو شورا دارد. نازی فخارمانیزانی یکی از اعضای شورای روستا است که در 4 سال گذشته بیشتر هماهنگی‌های جشن با او بوده است. مانیزانی فارغ‌التحصیل رشته طراحی لباس است و در کنار فعالیت در شورای روستا به کارهای هنری مشغول است. او با همکاری اداره میراث فرهنگی تلاش کرده است پوشش محلی و لباس هایی را که فراموش شده بود بازشناسی و طراحی کند. در جشن شیره‌پزان هرسال تعدادی از مردان و زنان روستا لباس ها را پوشیده و پس از 6 دهه با لباس محلی در مراسم حاضر می شوند.مانیزانی در باره چگونگی طراحی لباس‌ها می‌گوید: با کمک تصاویر قدیمی و مشورت سالخوردگان روستا تلاش کردیم بار دیگر این لباس‌ها را تولید کنیم که خوشبختانه مورد استقبال قرار گرفت.

عملی نشدن وعده ها
وی با اشاره به مشکلات روستا می گوید: جشن هفتمین سال را پشت سر می‌گذارد و من 4 سال برگزارکننده آن بوده ام. استقبال خارج از تصور مسئولان و مردم است. حتی در شهرها چنین جشنی نداریم. مشکل اصلی ما این است که مسئولان قول می دهند اما قول ها در این مدت عملی نشده است.
این بانوی مانیزانی می‌افزاید: طرح توجیهی مانیزان سال‌هاست تعریف شده، ما طرح توجیهی را داده ایم اما منتظر بودجه است. یک روستای هدف گردشگری بودجه ویژه نیاز دارد. متاسفانه بودجه اینجا نسبت به سرانه جمعیت بسته می شود. اگرتعداد جمعیت بیشتر باشد بودجه بیشتری دریافت می کند. باید روستا به صورت ویژه دیده شود چون روستاهای هدف گردشگری نماد یک استان هستند.

طرح هادی
اگرچه این روستا به عنوان یک روستای هدف گردشگری در نظر گرفته شده اما راه زیادی تا گردشگرپذیری آن وجود دارد. مشکلاتی چون اجرا نشدن طرح هادی روستا، نبود مدیریت پسماند و کمبود آب از اصلی ترین مشکلات آن است.عضو شورای مانیزان می گوید: در اجرای طرح هادی 2 مشکل وجود دارد؛ یکی این‌که مردم روستا از نظر مالی وضع مناسبی ندارند و نمی‌توانند همزمان عقب‌نشینی خانه‌ها را انجام دهند و هم ساختمان‌ها را بازسازی کنند. از سوی دیگر بودجه ای که به عنوان یک روستای هدف گردشگری اختصاص داده می شود بسیار ناچیز است و در 30 سال گذشته اعضای شورا و دهیاری کار چندانی در این زمینه انجام نداده اند.
مانیزانی می‌افزاید: این شیوه عملکرد باعث شده گردشگر تنها یک روز در سال به مانیزان مراجعه کند. ما روستا را برای یک روز در سال آماده‌سازی می‌کنیم و بعد رها می‌شود. بنیاد مسکن اجازه هرکاری نمی دهد. هیچ اتفاق جدیدی نیفتاده و تنها تبلیغات زیاد شده، جشن بزرگتر شده و مردم در یک روز به روستا می آیند اما شاهد یک رویداد جدید نیستیم. بلاتکلیفی مردم هم  مشکل دیگری است. دستورالعملی در این زمینه نداریم و روستایی نیز حق دخالت در ساخت و ساز را ندارد. این مسأله باعث دلسردی روستاییان شده است. بخش خصوصی در شرایط فعلی وارد کار نمی شود. به دلیل دلسردی و بلاتکلیفی مشارکت مردمی را نیز روز به روز از دست می دهیم.
او ادامه می‌دهد: اگر بخواهیم به جنبه های مثبت نگاه کنیم، می بینیم که مانیزان یک روز ملی به خود اختصاص داده، شیره آن برتر است، محصولات مرغوبی در زمینه باغداری دارد و به خوبی معرفی شده است. ما در شورا پل ارتباطی بین مردم و دولت هستیم اما مسئولان خوب عمل نکرده اند.

تغییر کاربری
این عضو شورا اظهار می‌کند : یکی از برنامه های شورای روستا این است که مکان های دولتی مانند مدارسی که دیگر از آن ها استفاده نمی شود تغییر کاربری داده و به مراکزی مانند اقامتگاه و بازارچه محلی و کارگاه تولید صنایع دستی تبدیل شود اما موانعی از سوی نهادهای دولتی ایجاد می شود و با وجود این مشکلات بخش خصوصی نیز برای سرمایه‌گذاری اقبالی نشان نمی دهد. وی ادامه می دهد: در این روستا یک چاه عمیق حفر شده است که استفاده از آن دومنظوره است؛ هم آب آشامیدنی مردم و هم بخشی از آب کشاورزی روستا از این چاه تامین می شود. اما به تازگی اداره آب فشار می آورد که تنها باید برای آشامیدن از این آب استفاده شود. در این صورت باغ ها به دلیل کم‌آبی خشک خواهند شد.مانیزانی توضیح می‌دهد: مهم‌ترین مشکل مانیزان کمبود آب است. قنات های روستا خشک شده است و نیازمند لایروبی است، نامه‌نگاری ها انجام شده و با پیگیری اعضای شورا و دهیار و حمایت مسئولان امیدوارم بودجه آن تامین شود تا بتوانیم یکی از قنات ها را احیا کنیم. البته قنات ها به دلیل حفر چاه های عمیق در بالادست روستا خشک شده است اما به هر حال لایروبی بخشی از مشکل را حل می کند.او ادامه می‌دهد: بیشتر فعالیت ما در برنامه‌ریزی، تصمیم‌سازی و هماهنگی بوده است. البته باز تأکید می‌کنم کمبود بودجه مهم‌ترین مشکل است. یکی از نیازهای اصلی روستا بهداشتی شدن وسایل شیره‌پزی است. نظارت بر شیوه پخت بهداشتی شیره صورت نمی گیرد که باید هرچه زودتر این مشکل برطرف شود.

ضرورت احیای آیین‌های قدیمی
علیرضا گودرزی نویسنده و پژوهشگر فرهنگ عامه در منطقه که کتابی درباره آداب ورسوم روستای مانیزان و جشن شیره پزان نیز نگاشته، می گوید: فرهنگ ها در حال تغییر هستند و ما سنت های بسیار خوبی داشتیم که با آمدن تکنولوژی از بین رفت. جشن شیره پزان از آن جمله است. برای حفظ این سنت ها باید آنها را به روز کرد.
وی اضافه می‌کند : جشن در روستای مانیزان برگزار می شود اما مسأله روستا حل نشده و مشکلات زیاد است. شما امروز مشاهده می کنید که پس از رفتن گردشگران انبوهی از زباله در داخل روستا به جای مانده است. منظر روستا جذابیت ندارد، بهسازی نشده، پذیرایی خوب نیست، روستا راهنمای گردشگر ندارد و محیط برای گردشگر آماده نیست.
گودرزی ادامه می دهد: بعد از نفت و صنعت خودروسازی، گردشگری صنعت پر درآمدی است اما مسئولان توجه نمی‌کنند. هزینه‌ای که برای برگزاری جشن می‌شود آیا سودی دارد؟ این شیوه به نظر من پاسخگو نیست وخوب کار نکرده ایم. باید گردشگر را در اینجا ماندگار کنیم و چند شب گردشگر را در روستا نگه داریم.با یک روز نمی توان منطقه ای را گردشگرپذیر کرد.
وی اظهارمی کند: اگر روستایی از گردشگری پول به دست بیاورد استقبال می کند. اگر به گردشگری فکر می کنیم باید همه جذابیت ها و ظرفیت ها را در نظر بگیریم. زمانی مانیزان یکی از بهترین نقشه های فرش منطقه را داشت اما امروز هیچ کس در بازارچه موقت فرش نداشت و حتی نان محلی هم نبود.این پژوهشگر ملایری می گوید: کوه های منطقه آهن دارد و انگور هم آهن را جذب می کند. همچنین ظرفی که برای پخت شیره استفاده می شود از جنس مس است و آهن دارد. به همین دلیل استقبال خوبی از شیره مانیزان می شود و محصول سالم و ممتازی است. اگر اینجا فضایی باشد که گردشگر خود بتواند انگور بچیند، بشوید و بخورد مسلما هزینه می کند اما ما برنامه نداریم. صنایع دستی منطقه ضعیف است و باید احیا شود.
وی می افزاید: گذشتگان در این منطقه ده ها جشن داشته اند که قابل احیاست. جشن کول که جشن سعادت و خوشبختی است، جشن گل یاس، جشن گل سرخ، آیین دختران پسر پوش، مراسم زن حکومت، جشن کله پاچه، جشن سربند و خیری کشان، جشن گلاب گیران و جشن گل یاس که مخصوص اشراف منطقه بوده همه از بین رفته اما قابل احیاست.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%B4%DB%8C%D8%B1%D9%87%E2%80%8C%D9%BE%D8%B2%DB%8C%D8%9B-%D8%A7%DB%8C%DB%8C%D9%86-%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D8%B1-%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%B2%D8%A7%D9%86?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، شیره پزی مانیزان ،

یکشنبه 11 مهر 1395

نحوه شیره‌پزی در مانیزان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،میراث فرهنگی ،

نحوه شیره‌پزی در مانیزان

حسین زندی
نحوه شیره‌پزی در مانیزان
سالانه ده‌ها تن انواع مختلف شیره در روستای مانیزان تولید می شود و علاوه بر ساکنان روستا که از راه تولید شیره و کشمش گذران زندگی می کنند افرادی که از روستا مهاجرت کرده اند نیز در روزهای جشن انگور و شیره‌پزان به روستا مراجعه می‌کنند و در این جشن سهیم می شوند...
1395/07/11
سالانه ده‌ها تن انواع مختلف شیره در روستای مانیزان تولید می شود و علاوه بر ساکنان روستا که از راه تولید شیره و کشمش گذران زندگی می کنند افرادی که از روستا مهاجرت کرده اند نیز در روزهای جشن انگور و شیره‌پزان به روستا مراجعه می‌کنند و در این جشن سهیم می شوند.
فیروز رضایی متولد 1338 در مانیزان است اما سال ها است به تهران مهاجرت کرده و این روزها برای مراسم شیره‌پزان به روستا آمده است. او می گوید: من در روستا باغ ندارم اما دیروز یک تن انگور خریدم و تبدیل به شیره کردم که مقداری را برای خوراک سالیانه با خودم به تهران می برم و بقیه را امروز به مسافران و گردشگران فروختم.
رضایی با اشاره به شیوه تولید شیره ادامه می دهد: مانیزان را به خاطر شیره سفید می شناسند. شیره ابتدا به صورت عسلی است و پس از چند روز قوام آوردن تبدیل به شیره سفید می شود. شیره عسلی را در یک تغار یا خمره سفالی می ریزند و پارویی درآن می اندازند و هر شب ساعتی به هم می زنند تا سفت تر شده و تبدیل به شیره سفید  شود. نوع دیگر شیره، شیره سیاه است که راحت تر است و از برداشت آخر انگور یا انگورهایی که از مرغوبیت کمتری برخوردارند به دست می آید.
او درباره مراحل پخت شیره می گوید: ابتدا انگور را می چینند و به خانه ها یا کارگاه ها حمل می کنند. سپس روی تخته هایی که پیش‌تر آماده شده ریخته و می شویند. پس از آبکش کردن در حوضچه گودی ریخته و پس از پوشیدن چکمه ای تمیز آن را له می کنند. پس از آن از دریچه پایین حوض آب انگور از سوی ناودانی به ظرف دیگری ریخته می شود.. برای تهیه باسلق هنگامی که شیره عسلی نیم جوش شده است نشاسته اضافه می کنند که تبدیل به باسلق می شود.
رضایی ادامه می دهد: در این مرحله خاک سفید را که خاک مخصوصی است داخل آب انگور می ریزند و شب تا صبح می ماند. علت ریختن خاک این است تا آب انگور را به قول معروف ببراند و صاف شود. سپس خاک ته‌نشین می شود و آب انگور مانند اشک چشم زلال می شود. آن آب را از خمره سفالی تخلیه کرده و داخل دیگ های مسی یا آلومینیومی می ریزند و روی اجاق یا در تنور می پزند.
او با اشاره به کارگاه‌های سفالگری مانیزان در گذشته می گوید: قدیم ها مانیزان کوزه‌گر داشته و خمره ها را در مانیزان می ساختند. از آن سفال ها هنوز در برخی خانه ها موجود است.
بخشی از انگورها تبدیل به کشمش خشک می شود که به صورت سایه خشک یا تیزابی است. برای سایه خشک کردن انگور ابتدا در داخل خانه ها چوب های سقف را طناب کشی و انگورها را از این طناب ها آویزان می کنند در طول پاییز و زمستان به مرور خشک می شود. بخش دیگری هم روی زمین پهن می کنند و خشک می کنند که یا معمولی است یا تیزابی. هنگام چیدن انگور، زمینی را مسطح می کنند وانگورها را روی آن پهن  و پس از خشک شدن جمع‌آوری کرده می فروشند. اگر بخواهند به کارخانه ها بدهند با ماده ای به نام تیزاب که در ظرف بزرگی ریخته می شود. انگورها را با آن می‌شویند و یا تیزاب اندود می کنند سپس در این زمین ها خشک می کنند که رنگ سبزی به خود می گیرد.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D9%86%D8%AD%D9%88%D9%87-%D8%B4%DB%8C%D8%B1%D9%87%E2%80%8C%D9%BE%D8%B2%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%B2%D8%A7%D9%86


برچسب ها: همشهری همدان ، شیره پزی مانیزان ،

یکشنبه 11 مهر 1395

مانیزان و ظرفیت‌هایش

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،میراث فرهنگی ،گردشگری ،

مانیزان و ظرفیت‌هایش

نویسنده: حیدر زندی
مانیزان و ظرفیت‌هایش
مانیزان در فاصله 30 کیلومتری مسیر ملایر به اراک در مجاورت روستای جوزان واقع شده است. حدود 300 خانوار در آن زندگی می‌کنند و بیشتر مردم از راه باغداری و کشاورزی روزگار می گذرانند...
1395/07/11
مانیزان در فاصله 30 کیلومتری مسیر ملایر به اراک در مجاورت روستای جوزان واقع شده است. حدود 300 خانوار در آن زندگی می‌کنند و بیشتر مردم از راه باغداری و کشاورزی روزگار می گذرانند. با این‌که زبان مردم منطقه لری و فارسی ملایری است، ساکنان مانیزان ترک زبان هستند که گفته می شود از مهاجران قشقایی اند. نبود شغل مناسب باعث مهاجرت جوانان به شهرهای ملایر، همدان، اراک و تهران شده و بیشتر سالخوردگان ساکنان اصلی روستا هستند. بیش از یکصد هکتار باغ انگور در روستا وجود دارد. به سخن دیگر می توان گفت محصول اصلی روستا انگور است. انواع شیره، باسلق، حلوا، آبغوره، مویز، سرکه و انگور سایه خشک از مشتقاتی است که ساکنان روستا از انگور به دست می آورند. هر سال بیش از 90 تن کشمش سبز تحویل کارخانه‌های اراک می‌شود اما این روستا را به خاطر مرغوبیت شیره سفید می شناسند.انتخاب روستاهای هدف گردشگری در ایران معمولا بر اساس یکی ازسرمایه های فرهنگی یا کشاورزی است. برخی از این روستاها را به دلیل دارا بودن محصولات خاص کشاورزی و برخی را به علت ویژگی معماری آن معرفی کرده اند. همچنین برخی دیگر را با توجه به پیشینه تاریخی و باستانی روستای هدف گردشگری برمی شمارند اما در ایران روستاهایی وجود دارد که بیشتر این ویژگی ها را همزمان داراست. مانیزان یکی از این روستاها است.
چند سال است که مانیزان به دلیل این‌که بیشتر مردم آن به باغداری و تولید شیره انگورمشغول هستند به عنوان روستای هدف گردشگری در استان همدان مورد توجه مسئولان قرار گرفته است اما دیگر داشته های روستا و مردمانش در سایه این نامگذاری پنهان مانده است و توجه چندانی به آیین ها، مراسم بومی و آثار تاریخی آن نشده است. در نتیجه مردم روستا چندان راضی به نظر نمی رسند و انتظار دارند پیش از این‌که مسافری وارد روستا شود مشکلات آن رفع شود.این سال ها مهم‌ترین آیین دهقانی منطقه یعنی جشن شیره پزان در این روستا برگزار می شود. در روز جشن شیره‌پزان صدها نفر از مردم شهرها و استان های مختلف و مسئولان استانی ومنطقه ای به مانیزان می آیند اما برگزاری این مراسم و حضور مسئولان هم نتوانسته روستا را به عنوان یک هدف پایدار و همیشگی معرفی کندچرا که گردشگران تنها در روزهای برداشت محصول به این منطقه قدم می گذارند و در سایر روزهای سال کسی احوال ساکنان مانیزان را نمی پرسد.
گفته می شود پیشینه روستا بسیار طولانی است. مانیزان در گذشته به دلیل قرار گرفتن در مسیر بازرگانان یک شهر پررونق و گذرگاه تجاری بوده و پیشینه آن به دوره مادها برمی گردد. بقایای یکی از مهم‌ترین قلعه های منطقه به نام قلعه مانیزان در کنار این روستا واقع شده است که نشان از گذشته آباد و پر رونق مانیزان دارد. محلی ها معتقدند یکی از نوادگان بهرام چوبین در این روستا و قلعه ای به نام خرخب یا حصار حاتم خانی حکومت می کرده است، همچنین مسیرهای زیرزمینی در روستا وجود دارد که بازگشایی نشده است.در گذشته برخورد مناسبی از طرف مردم روستا با گردشگران صورت نمی گرفت. از3 سال گذشته که اجرای بخشی از برنامه جشن شیره‌پزان به مردم سپرده شد و مردم با فواید حضور گردشگر در روستا پی بردند، استقبال خوبی از گردشگران می شود.
در روستاهایی مانند مانیزان ورود گردشگر متکی به اجرای مراسم خاصی است که هر سال یک بار انجام می شود. به نظر می رسد آثار تاریخی روستا به عنوان جاذبه گردشگری تاکنون مورد توجه نبوده است.عوامل پایدار بودن حضور گردشگران و تداوم این مراسم می تواند همه ساله تعداد بیشتری از گردشگران را به روستا دعوت کند و روزهای بیشتری به اجرای مراسم اختصاص یابد.علاوه بر این مانیزان ظرفیت‌های دیگری برای چهار فصل شدن حضور گردشگران دارد مانند آیین های برداشت گندم، آبغوره‌گیری و مهم‌تر از همه مراسم ناقارلی (مراسمی کهن است که در شب‌های زمستان و همزمان با جشن یلدا برگزار می شود) که به این ظرفیت ها کمتر توجه می‌شود.
حیدر زندی
خبرنگار همشهری -همدان

http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%B2%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%B8%D8%B1%D9%81%DB%8C%D8%AA%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C%D8%B4?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، روستای مانیزان ، جشن شیره پزان ،

درهای نخستین خانه بوم گردی همدان باز شد

نویسنده: حسین زندی ‌ همدان- خبرنگار همشهری
درهای نخستین خانه بوم گردی همدان باز شد
روزهای پایانی تابستان 59 با راه اندازی اولین خانه بوم‌گردی در همدان همراه بود. این خانه توسط نعیمه لشکری یکی از زنان کارآفرین همدان در روستای هدف گردشگری ورکانه راه‌اندازی شد تا علاقه‌مندان به بافت قدیمی و گردشگرانی که به روستای ورکانه می روند علاوه بر بازدید از بافت سنگی روستا و جاذبه‌های طبیعی و تاریخی مشکل اقامت نداشته باشند...
1395/07/05
روزهای پایانی تابستان 59  با راه اندازی اولین خانه بوم‌گردی در همدان همراه بود. این خانه توسط نعیمه لشکری یکی از زنان کارآفرین همدان در روستای هدف گردشگری ورکانه راه‌اندازی شد تا علاقه‌مندان به بافت قدیمی و گردشگرانی که به روستای ورکانه می روند علاوه بر بازدید از بافت سنگی روستا و جاذبه‌های طبیعی و تاریخی مشکل اقامت نداشته باشند و بتوانند با خوراکی‌ها و دست سازه‌های مردم و نیز با خرده‌فرهنگ‌های ورکانه آشنا شوند.نعیمه لشکری فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد برنامه‌ریزی گردشگری از دانشگاه تهران با سابقه تدریس و پژوهش در حوزه گردشگری است. برای بررسی هدف و برنامه او از این اقدام وظرفیت‌های روستای هدف گردشگری ورکانه، با این کارآفرین همدانی گفت‌وگویی انجام داده‌ایم.
  • هدف از ایجاد خانه بوم‌گردی چه بود؟
به  عنوان فردی که به موضوعات مرتبط با توسعه گردشگری توجه دارم، نیاز شدیدی به ایجاد تنوع در اماکن اقامتی استان مشاهده می‌کردم. بنابراین می‌توان گفت هدفم کمک به پاسخگویی به نیاز اشاره شده و از سوی دیگر راه‌اندازی کسب و کاری در حوزه تخصصی‌ام بود.
  • چرا ورکانه را انتخاب کردید ؟
 نزدیک بودن ورکانه به همدان این فرصت را فراهم می‌کند که اقامتگاه بوم‌گردی ورکانه بتواند بازار گردشگران شهر همدان را نیز هدف قرار دهد و خدمات اقامت و پذیرایی این گروه را در ورکانه فراهم کند. علاوه بر این، ورکانه ظرفیت خوبی در هر 2 بخش جاذبه‌های تاریخی و طبیعی دارد. مسیر دسترسی به روستا با مناظر طبیعی بکر و گذر از دریاچه سد اکباتان، ویژگی‌های طبیعی جذاب برای کوهنوردان و طبیعت گردان، وجود اصطبل تاریخی، معماری خاص روستا با استفاده از مصالح بومی، خانه پدری پروفسور موسیوند وموارد دیگر می توانند محور توسعه قرار گیرند و هر دو گروه گردشگران فرهنگی و طبیعت گردان را به روستا جذب کنند.
  • وضعیت گردشگرپذیری ورکانه را چگونه می بینید؟                                                                    
در حال حاضر به‌ رغم کاستی‌هایی که در معرفی روستا و جاذبه‌هایش وجود داشته گردشگرانی که من اصطلاحا آنها را گردشگران گذری می‌نامم به این دلیل که متأسفانه تأسیساتی برای نگه‌داشتن هر چه بیشتر آنها در مقصد مهیا نشده است به خصوص در روزهای تعطیل به ورکانه به عنوان مقصد گردشگری سفر می‌کنند.  بنابراین هنر برنامه‌ریزان می‌تواند این باشد که به برنامه‌ریزی پایدار ناظر بر ملاحظات زیست محیطی، اجتماعی و فرهنگی بپردازند و با ارائه برنامه‌هایی در قالب خدمات اقامتی، پذیرایی، فروش صنایع دستی و همچنین گشت‌های طبیعت گردی، مدت زمان حضور گردشگران را در روستا افزایش دهند و البته در کنار اینها از طریق کانال‌های موثر ارتباطی، منطقه را به عنوان مقصد گردشگری معرفی کنند.
  • شما اولین کسی هستید که اقدام به راه اندازی خانه بوم گردی در استان همدان کردید. توصیه شما به کسانی که به این حوزه علاقه‌مندند چیست؟
به  نظرم این نوع از کسب و کار کسانی را می‌طلبد که به لحاظ رفتاری بسیار با حوصله باشند چرا که نکات بسیار ظریفی دارد و توجه به آنها موفقیت یا عدم موفقیت شما را رقم می‌زند. همچنین لازم است علاقه‌مندان توجه داشته باشند که راه‌اندازی این فعالیت در عین کوچک بودن آن بسیار زمان بر است و برای رسیدن به مرحله بهره‌بردای باید صبور باشند. نکته دیگر اینکه در انتخاب مکان فعالیتشان عجله نکنند و حتما همه جوانب را بسنجند.
  • وضعیت اماکن اقامتی در همدان را چگونه می بینید؟                                                         
به طور کلی اماکن اقامتی همدان را می توان در 3 دسته هتل ها، مهمانپذیرها و خانه مسافرهایی که با مجوز یا بدون مجوز فعالیت می کنند، تقسیم‌بندی کرد. در این مورد نمی‌خواهم وارد مقوله کیفیت و قیمت اماکن اقامتی همدان شوم چراکه شرایط کیفی و قیمت اماکن اقامتی برای دست اندرکاران این حوزه روشن است. آنجایی که ارائه‌دهندگان بسته‌های گردشگری در نظر دارند اقامت قابل قبولی در بسته خود ارائه دهند تنها با گزینه هتل روبه رو هستند که می‌توان گفت بزرگ‌ترین بخش از هزینه‌های بسته گردشگری را به خود اختصاص می‌دهد و باعث بالا رفتن مبلغ کل بسته می‌شود تا جایی ‌که بخش بزرگی از مخاطبانش را به علت قیمت بالا از دست می‌دهد. بنابراین فراهم کردن اقامت با کیفیت معقول و قیمت مناسب می تواند خلئی را که ارائه کنندگان بسته های گردشگری همدان با آن روبه رو هستند پر کند که از نظر بنده مانعی زیرساختی بر سر راه توسعه گردشگری استان است. حال اگر مسئولان اماکن اقامتی بتوانند عناصر معماری، فرهنگ و هنر بومی را در دکوراسیون و ارائۀ خدمات به کار گیرند نه تنها از هزینه‌های غیر ضروری خود کاسته بلکه اقامت را از حالت کاربردی به عنوان مکانی برای استراحت خارج کرده و خود تجربه اقامت در چنین اماکنی می تواند به جاذبه گردشگری تبدیل شود.  
  • ما چه امکاناتی در اختیار گردشگران قرار می‌دهید؟
مهمانان ما در اقامتگاه بوم‌گردی ورکانه، اقامت در فضایی صمیمی شبیه به خانه‌ای با عناصر فرهنگ بومی را تجربه می‌کنند و با خوراک‌های محلی و به شیوه بومی پذیرایی می‌شوند. در آینده‌ای نزدیک می‌توانند با شیوه‌های تولید صنایع دستی منطقه و نان محلی آشنا شوند و در درست کردن آنها مشارکت کنند.  همچنین در گشت‌های پیاده‌روی، سوارکاری و دوچرخه سواری در مناطق اطراف به راهنمایی بلدهای محلی شرکت کنند.
  • خانه بوم‌گردی چه تفاوت‌هایی با سایر مراکز اقامتی دارد؟                                                                                         
به گمانم مهم‌ترین تفاوت اقامتگاه بوم‌گردی با سایر مراکز اقامتی این است که علاوه بر کارکرد اقامتی و پذیرایی که همه این مراکز دارند اقامتگاه بوم‌گردی نقش مهمی نیز در آشنایی گردشگران با فرهنگ منطقه از طریق ایجاد تجربه‌ای ملموس و عملی برای آنها ایفا می‌کند.  
  • آینده این کار را با توجه به تاکید مدیران ارشد به توسعه گردشگری چگونه می‌بینید؟
فکر می‌کنم آینده این کار چیزی بیش از تأکید مدیران ارشد می‌طلبد و بهتر است بگوییم مشروط به اقدمات موثر و عملی مدیران است در غیر این‌صورت ممکن است فراهم کردن ملزومات برای متقاضیان که اکثرا از نسل جوان هستند و سرمایه چندانی ندارند چنان سخت باشد که از انجام آن منصرف شوند. به طور مشخص در مورد اقامتگاه بوم‌گردی ورکانه، ما تلاش کردیم تا دو مجموعه بنیاد مسکن و اداره‌کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری را متقاعد و از همراهی آنها برخوردار شویم که خوشبختانه در هر دو مجموعه مسئولان همکاری خوبی با ما داشتند.  
  • فکر می‌کنید به عنوان یک زن در این زمینه چقدر امکان توفیق دارید ؟
فکر می کنم موفقیت یا عدم موفقیتم با میزان تلاش و پشتکارم مرتبط خواهد بود و جنسیت نقش مهمی در آن نخواهد داشت. اما برای این که پاسخ روشنی به شما داده باشم باید بگویم ماهیت این کار را به دلیل ویژگی‌های مهمان‌داری مبتنی بر فرهنگ ایرانی، زنانه می‌دانم. برای مطالعه بیشتر در این موضوع شما را ارجاع می‌دهم به سخنرانی آقای مهندس محمد بهشتی رئیس پژوهشگاه میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری در همایش کارآفرینی زنان در حوزه گردشگری. البته انکار نمی‌کنم که در این مسیر انجام برخی امور که ویژگی‌های مردانه می‌طلبد فشار زیادی به من وارد کرده اما انجام آنها غیرممکن نبوده است.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%AF%D8%B1%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86-%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A8%D9%88%D9%85-%DA%AF%D8%B1%D8%AF%DB%8C-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%A7%D8%B2-%D8%B4%D8%AF?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، ورکانه ، خانه بوم گردی همدان ، اقامتگاه بومگردی همدان ، خانه بومگردی ورکانه ، گردشگری ورکانه ،

وقتی مشکلات روزمره را درکنار محقق نشدن مصوبات سفر سال گذشته هیات دولت به استان از جمله اعتبار 20میلیارد تومانی درحوزه میراث فرهنگی ببینیم، متوجه می شویم دولت تدبیر وامید نیازمند یک عزم جدی و قاطعیت در عرصه های فرهنگی است پس در شرایط فعلی نمی توان انتظار زیادی داشت.
کد خبر:۲۹۴۳۷۳
تاریخ انتشار:۲۱ شهریور ۱۳۹۵ - ۱۰:۲۴21 June 1395
دولت تدبیروامید به ماه های پایانی عمر خود نزدیک می شود و در حوزه های مختلف با چالش هایی روبرو است. گذشته از موضوع هسته ای که می توان گفت با رفع چالش و حل بحران توانسته کارنامه قابل قبولی داشته باشد در مسائل داخلی چندان موفق نبوده است. هرچند مهار تورم افسار گسیخته 8ساله دولت قبلی ومدیریت طرح تحول سلامت را نمی توان کار کوچکی برشمرد و از آن به راحتی گذشت. اما در سایر حوزه ها عملکرد قابل دفاعی ندارد. به خصوص حوزه فرهنگ که با چالش های اساسی روبرو است.
 
به گزارش تابناک همدان، حوزه فرهنگ با مشکل اساسی روبرو است بی تفاوتی دولت ها به مقوله فرهنگ وهنر سابقه طولانی دارد. ساده ترین مثال و نتیجه گیری را از تخصیص بودجه های فرهنگی می توان داشت به طور مثال  بودجه دو اداره کل فرهنگ و ارشاد و میراث فرهنگی دراستان سالانه کمتر از 10 میلیارد تومان است. مسلما با این اعتبار جزهزینه روزمره اداری و تبلیغات کاری نمی توان انجام داد. به همین سبب مدیرانی که با بودجه اندک کاری از پیش نمی برند به کارهای تبلیغاتی روی می آورند، تا عملکرد ضعیف خود و کارهای نکرده را در پس پشت تبلیغات کاذب پنهان کنند.
 
مورد دوم که بسیار مهم است ضعف و ناکارآمدی مدیران ارشد فرهنگی زیر مجموعه دولت است دولت تدبیر و امید به بهانه کمبود بودجه از استخدام نیرو در سه سال گذشته سر باز زده، به دنبال این رویکرد هیچ مدیر متخصصی از خارج دایره دولتی وارد بدنه دولت نشده است. بیشتر مدیران یا از دولت پیشین سکان مدیریت را در دست دارند و یا اگر تغییری صورت گرفته مدیر کلی از استانی به استان دیگر یا از نهادی به نهاد دیگر منتقل شده است. به طور مثال درمدت سه سال گذشته اداره کل میراث قرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان شاهد حضورسه مدیرکل برصندلی مدیریت این اداره بوده است. گذشته از نقد عملکرد مدیران پیشین نهادی که مدام شاهد تغییرات در حوزه مدیریتی است، نمی تواند ثبات در بدنه خود را تجربه کند.
 
هر چند مدیرکل جدید میراث نسبت به همتایان پیش از خود توانمندتر است، اما اعتبار ناچیز اداره کل میراث فرهنگی استان مانع کارهای زیرساختی دراین استان شده است درسه سال گذشته نیز مانند دولت قبلی یک اثر تاریخی ثبت ملی نشده و هیچ بنای تاریخی خریداری نشده، محوطه های باستانی شرایط خوبی ندارند و حتا یک موزه به تعداد موزه های استان اضافه نشده است. درچنین شرایطی مدیر فعلی میراث استان تمام تلاش خود را به حفاظت از آثار موجود صرف می کند و دست خود را درعملیایت اجرایی بسته می بیند. صنایع دستی استان، حتا سفال و سفالگری نیز حال و روز خوشی ندارد و گردشگری نیز درحد بنرهای تبلیغاتی باقی مانده است.
 
مشکلات اداره کل فرهنگ و ارشاد استان اما از نوع دیگری است. اگر چه در طول دوسال گذشته مدیرکل این نهاد تغییری نداشته اما بسیار ضعیف عمل کرده است. لغو کنسرت ها از جمله جلوگیری از صدورمجوز برای کنسرت شهرام ناظری، مسکوت ماندن اجرای ساختمان موزه هنرهای معاصر استان و بلاتکلیفی ساخت بنای انجمن خوشنویسان نمونه ای از بلاتکلیفی این نهاد است.
 
وقتی مشکلات روزمره را درکنار محقق نشدن مصوبات سفر سال گذشته هیات دولت به استان از جمله اعتبار 20میلیارد تومانی درحوزه میراث فرهنگی ببینیم، متوجه می شویم دولت تدبیر وامید نیازمند یک عزم جدی و قاطعیت در عرصه های فرهنگی است پس در شرایط فعلی نمی توان انتظار زیادی داشت.
 
انتظاری که مردم استان همدان از عملکرد فرهنگی و هنری دولت داشتند در این دولت برآورده نشده است. اگر پروژه یا برنامه ای پیگیری می شود روند آن چندان کند، فرسایشی و لاکپشتی است که امیدی به نتیجه بخشی دیده نمی توان داشت. دغدغه مندان این عرصه امیدوارند با ادامه همین دولت در دوره پیش رو بتوانند ثباتی را در این عرصه تجربه کنند تا شاید به حداقل ها دست یابند.
http://www.tabnakhamadan.ir/fa/news/294373/%D8%AD%D8%B1%DA%A9%D8%AA-%D9%84%D8%A7%DA%A9-%D9%BE%D8%B4%D8%AA%DB%8C-%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%86-%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF%DB%8C-%D8%AF%D9%88%D9%84%D8%AA-%D8%AF%D8%B1-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86


برچسب ها: پروژه های فرهنگی همدان ،

یکشنبه 21 شهریور 1395

لزوم احیای اصالت های فرهنگی همدان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :میراث فرهنگی ،


 
 


لزوم احیای اصالت های فرهنگی همدان 

روزنامه هگمتانه  :  
معاون صنایع دستی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری گفت: همدان باید بتواند اصالت های فرهنگی خود را احیا کند.

 
 

بهمن نامور مطلق در همایش همدانشناسی که به مناسبت هفته فرهنگی استان همدان و به همت تشکلهای حوزه میراث فرهنگی و با همکاری اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان و انجمن پویشگران سفر پاک برگزار شد، عنوان کرد: همدانیها افراد عمیقی هستند، اما متأسفانه تبلیغات خوبی برای مطرح شدن فرهنگ خود در کشور ندارند.

وی با بیان اینکه امروز دوره ملیگرایی در حال کمرنگ شدن است، ادامه داد: ملیگرایی ما را دچار یکنواختی کرده و تنوعها را از بین برده است.

نامورمطلق با اشاره به اینکه گرفتن تنوع از ملتها به معنای گرفتن هویت آنهاست، افزود: همدان نیز از این طرح همگرایی و همنواختی دچار آسیب شده و بسیاری از تنوعهای خود را از دست داده است.

وی به از بین رفتن لهجه، لباس و آداب و رسوم همدانی اشاره و اضافه کرد: همدان باید بتواند اصالتهای فرهنگی خود را احیا کند و تا حد ممکن به تنوعهای خود دامن بزند.

نامورمطلق با تأکید بر اینکه زبان فارسی به زیباییهای زبان و لهجه همدانی نیاز دارد، اظهار کرد: ایران یکی از متنوعترین کشورهای دنیاست و گوناگونی قومی در این کشور یک فرصت عالی است که باید از این فرصت و ذخایر انسانی به خوبی استفاده نماییم.

وی نام همدان را یک سرمایه برای کشور دانست و اضافه کرد: باید در کنار نام همدان برای معرفی فرهنگ همدان و کسانی که در این مسیر تلاش میکنند نیز اقدام نماییم و در این زمینه نسبت به برگزاری رخدادهای عظیم همچون برپایی آیینها و بزرگداشتها توجه ویژهای نماییم تا همدان را بیش از گذشته به مردم بشناسانیم.

دبیر اجرایی همایش همدانشناسی نیز با گرامیداشت فرا رسیدن روز و هفته همدان گفت: مردم سهم زیادی در حفظ هویت ملی و شهری خود دارند که یکی از حرکتهای فرهنگی در این مسیر، پاسداشت روزهای فرهنگی است.

خاکباز با اشاره به اینکه همدان با نگاهی دیگر در این همایش شناسانده میشود، ادامه داد: قدمهای مؤثری باید برای معرفی همدان و جایگاه آن برداشته شود که امیدواریم ما هم در این زمینه سهم اندکی ایفا نماییم.

نویسنده و پژوهشگر همدانی نیز در این همایش با بیان مطالبی در خصوص فرهنگ همدان گفت: متأسفانه واژههای همدانی کم کم به فراموشی سپرده میشوند که این امر باید در صدا و سیمای همدان تقویت شود.

نصرا... آژنگ ادامه داد: بسیاری از اصطلاحات همدانی و بازیهای قدیمی در حال از بین رفتن هستند و فرهنگ همدان را باید زنده نگه داریم.

نویسنده و ادیب همدانی نیز با بیان اینکه همدان یکی از پایهریزان فرهنگ ملی و تاریخ کهن ایران است، گفت: در ایران دو شهر پیوند میان تاریخ کهن و تاریخ جدید ایرانی را ایجاد کردهاند و آثار کهن و معاصر را در خود جای دادهاند که شیراز و همدان این دو شهر هستند.

محمد بقاییماهان با اشاره به اینکه ما در سطح کشور یک فرهنگ ملی داریم و ملیگرایی ما را به هم پیوند داده است، افزود: هر یک از شهرهای ما فرهنگ جداگانهای دارند، اما از پیوستن اینهاست که ما به یک ملیت ایرانی دست پیدا کرده و هویت یافتهایم.

وی با تأکید بر اینکه تنها چیزی که ما را به هم پیوند میدهد ملیگرایی است، ادامه داد: همدان شهری بوده که از گذشتههای دور مورد توجه بزرگان قرار گرفته و علاقهمندی به فرهنگ ایرانی در این منطقه همواره بسیار زیاد بوده است.

در ادامه این همایش که با حضور فرهنگ دوستان در سالن سینماکانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان همدان برگزار شد سه عنوان کتاب از نویسندگان همدانی نیز رونمایی شد.

کتاب «یارم همدانی ...» به قلم محمدحسن شهیدی همدانی، کتاب «مادستان» به قلم حسین زندی و کتابی در حوزه نوجوانان تحت عنوان «قصر نُه پنجره» به قلم آرزو شاطاهری، سه عنوان کتابی بودند که در همایش همدانشناسی رونمایی شدند.

شعرخوانی و اجرای موسیقی نیز از دیگر برنامههای این همایش بود.

 
  http://news.hamedan.ir/ShowContext.aspx?ID=4907


برچسب ها: کتاب مادستان ، حسین زندی ،

سه شنبه 16 شهریور 1395

جای خالی اکو موزه در همدان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،گردشگری ،میراث فرهنگی ،

جای خالی اکو موزه در همدان

نویسنده: حسین زندی
جای خالی اکو موزه در همدان
در استان همدان سنگ‌نگاره‌های بسیاری در دامنه کوه الوند یا در شهرستان ملایر کشف شده و کارشناسان میراث فرهنگی پیشینه این آثار کم‌نظیر را به 5 تا 9 هزار سال پیش نسبت می‌‌‌دهند و پیشینه آن‌‌‌ها را تا قبل از حضور تمدن کاسی‌‌‌ها در همدان تخمین می‌‌‌زنند...
1395/06/16
در استان همدان سنگ‌نگاره‌های بسیاری در دامنه کوه الوند یا در شهرستان ملایر کشف شده و کارشناسان میراث فرهنگی پیشینه این آثار کم‌نظیر را به 5 تا 9 هزار سال پیش نسبت می‌‌‌دهند و پیشینه آن‌‌‌ها را تا قبل از حضور تمدن کاسی‌‌‌ها در همدان تخمین می‌‌‌زنند. این آثار نشان می‌‌‌دهند پیش از اختراع خط و حضور آریاییان در منطقه، بومیان متمدن بسیاری در ایران می‌زیسته و بیشتر یادگارهای آن دوران در بخش‌هایی از استان همدان امروزی به جای مانده است. دره باستانی ماوشان همدان که از برفجین تا مریانج ادامه دارد و روستاهای توئیجین، موئیجین و سولان را در بر می‌‌‌گیرد، از مناطقی است که آثار و سنگ‌نگاره‌‌‌های پیش از تاریخ در آن کشف شده است. در معجم‌البلدان آمده: «ماوشان ناحیه و قریه‌‌‌ای است واقع در وادی‌ای به کوه الوند همدان و جایی خرم و دلگشاست.» در فرهنگ آنندراج نیز اشاره شده است که: «شیخ عین‌القضات نیز آن را توصیف کرده.» برفجین در طول تاریخ شاهد اتفاقات مهمی بوده و یکی از اولین جنگهای اعراب با ایرانیان در همین دره رخ داده است.
روزهای آغازین مردادماه سال جاری، تعدادی از سنگ‌نگاره‌‌‌های پیش از تاریخ دره ماوشان همدان بر اثر جاده‌سازی آسیب دید و تخریب شد. پیش از این نیز علاوه بر جاده‌سازی، وجود معادن سنگی که در اطراف این دره و کوه الوند فعال هستند، آسیب بسیاری به این میراث گرانبها زده است. پیگیری‌‌‌های فعالان رسانه‌‌‌ای و علاقه‌‌‌مندان به میراث فرهنگی هنوز نتوانسته از ادامه جاده‌‌‌سازی جلوگیری کند، اما برای حفظ آثار باقی‌مانده از این دست می‌‌‌توان راهکارهایی ارائه کرد. فعالان مدنی در همدان معتقدند اداره راه و شهرسازی و حوزۀ معاونت عمرانی استانداری همدان به عنوان متولی باید علاوه بر پرداخت غرامت به میراث فرهنگی، بودجه‌‌‌ای برای نجات ‌بخشی آثار در اختیار اداره‌ کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری قرار دهد.
یکی از راه‌‌‌های حفظ این آثار ایجاد «اکوموزه» یا «موزه‌‌‌های فضای باز» در منطقه است. ارزشمندی و اهمیت سنگ‌نگاره‌‌‌های منطقه الوند و ماوشان این قابلیت را دارد که با ایجاد اکوموزه سالانه گردشگران و علاقه‌‌‌مندان بسیاری را از سراسر دنیا به همدان دعوت کند. مناسب‌سازی و ایجاد ویترین‌‌‌های استاندارد روی صخره‌ها و سنگ‌‌‌هایی که این نگاره‌‌‌ها را در خود حفظ کرده‌‌‌اند، همچنین نصب تابلوی راهنما برای معرفی بهتر در کنار این ویترین‌‌‌ها و تهیه نقشه گردشگری سنگ‌نگاره‌‌‌های همدان از کارهای ضروری است که با توجه به خطر تخریب هرچه بیشتر این آثار به نظر می‌رسد.
در سال 1890 اولین اکوموزه جهان در سوئد تأسیس شد و کشورهای مختلفی در این زمینه گام برداشتند، اما در کشور ما هنوز تجربه موفقی در این زمینه دیده نمی‌‌‌شود.
همدان علاوه بر سنگ‌نگاره‌‌‌های پیش از تاریخ ظرفیت‌‌‌های دیگری از جمله سنگواره‌‌‌های شیرین‌سو را دارد که می‌‌‌تواند نمونه قابل قبولی برای ایجاد چنین موزه‌‌‌ای باشد؛ معادن مخروبه‌‌‌ای و از همه مهم‌‌‌تر خورشیدواره‌‌‌های کوه خورزنه از گزینه‌‌‌های مناسب برای ایجاد اکوموزه در همدان هستند.
حسین زندی
خبرنگار
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%AC%D8%A7%DB%8C-%D8%AE%D8%A7%D9%84%DB%8C-%D8%A7%DA%A9%D9%88-%D9%85%D9%88%D8%B2%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، میراث فرهنگی همدان ، اکو موزه در همدان ،

دوشنبه 15 شهریور 1395

همایش همدان شناسی درهگمتانه

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :میراث فرهنگی ،گردشگری ،ادبیات ،

همایش همدان شناسی درهگمتانه

 

یکم تا هفتم شهریور ماه امسال همزمان بود باهفته فرهنگی همدان این هفته با روز پزشک آغاز شد و  برنامه­های گوناگون و رویدادهای فرهنگی مهمی را در بر داشت که چهره استان را دیگرگون کرده بود. جشن ثبت لالجین به عنوان شهرجهانی سفال با حضور مقام­های ارشد سازمان میراث فرهنگی کشور و میهمانان داخلی و خارجی، حضور مریم زندی عکاس برجسته کشور در همدان همراه با برگزاری مستر کلاس پیشرفته عکاسی که علاقمندان و عکاسان زیادی را از استان­های مختلف به همدان کشانده بود از جمله این برنامه­ها بود. اما یکی از برنامه­های فرهنگی این هفته برگزاری «همایش همدان شناسی» بود که به همت تشکل­های حوزه میراث فرهنگی و گردشگری همدان با همکاری اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان در سالن کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان همدان برگزار شد. این همایش روز جمعه با حضور دکتر پرویز اذکایی، دکتر محمد بقایی ماکان، دکتر بهمن نامور مطلق و ایرانشناسان مورخان همدانی برگزار شد. در این برنامه همچنین از کتاب­های «مادستان گفتارهای همدان شناسی» اثر حسین زندی،  رمان «یارم همدانی و.....» اثر محمد حسن شهیدی و «قصر نه پنجره» آرزو شاطاهری رونمایی شد.

 در ابتدای این مراسم راهله خاکباز دبیر اجرایی همایش و مدیر عامل انجمن پویشگران سفر پاک گفت: مردم نقش بسیار موثری در حفظ فرهنگ و میراث کشور ما دارند. در همین راستا انجمن پویشگران سفر پاک با همکاری اداره کل میراثفرهنگی تلاش کرد در این مسیر حرکت کند و سعی کردیم همدان را از نگاهی دیگر بشناسیم و معرفی کنیم.

نصرالله آژنگ نویسنده و همدان شناس در این  همایش با اشاره به آثار خود گفت: : در خصوص همدان شناسی  از سال 1330 با مشفق در نشریات کار می‌کردم برای شناخت همدان تلاش کردم، در شماره 23 مجله فرهنگ همدان بیشتر محله‌ها و کوچه‌ها را معرفی کرده­ام، همدان در دوره حکومت قاجاریه، واژه­های مهجور در همدان،زندگی‌نامهاولین شهردار همدان را در کتاب دانستنی‌های ایران منتشر کرده­ام و به سابقه همدان و بازی‌های همدان، غذاها، مطبخ و ابزار خوراک‌پزی در نشریات مختلف پرداخته­ام.

آژنگ ادامه داد: در رادیو همدان 25 جلسه از سنت‌های همدان در ماه رمضان، غذاها و آئین‌های همدان در ماه رمضان را ارائه کرده­ام. در مورد اولین سینماهای همدان و تاریخچه همدان، سال 93 و 94 در برنامه های مختلف صحبت کرده ام و در خصوص ساختمان‌سازی در گذشته همدان در همایش سفال و لالجین، مقاله تاثیر سفال در ادبیات را ارائه کرده­ام.

این پژوهشگر با اشاره به نام برخی همدان شناسان در گذشته افزود: استادانی چون پنبه­چی، عبدالمعالی، جاج قاسم علایی، حاج قاسم عطار، انجوی شیرازی، محمد تقی قره داغی  در زمینه همدان شناسی کار کرده اند و من هم شاگرد آنان بودم.

آژنگ در بخش از سخنانش گفت: ساختن و صنعت در همدان از چرخ‌بافی، شانه، تلمبه و... در همدان، مراسم‌های هیئت‌های عزاداری و عروسی را و آداب مهمان‌داری و انواع غذاهای معمول، آماده کردن پشت بام برای خوابیدن میهمان، حضور مردم در گورستان، شامورتی بازی و تعزیه، پر کردن ظروف سفالی در روزهای پایانی سال در گورستان، مراسم ختنه‌سوران، زایمان، آداب حمام رفتن، شناساندن قلعه های همدان و چهارباغ­ها همه نیازمند یک پژوهشگاه است و متسفانه در نبود چنین مراکزی در حال نابودی و فراموشی  است.  

نصرالله آژنگ در همایش همدان شناسی گفت:  آنچه مرا دلبسته فرهنگ  همدان کرد گورستان شهر بود که معرکه‌گیری و شامورتی بازی و پرده‌های نمایش می‌دادند و حسین همدانی از جمله نقاشان آن بود. این آئین باعث علاقه­مندی من به فرهنگ و زبان همدان شد.

او ادامه داد: تلاش برای حفظ واژه‌های همدانی بسیار کم است که متاسفانه رسانه‌ها و تلویزیون  از واژه‌های همدانی و اصطلاحات استفاده نمی‌کند و این واژه­ها در حال فراموشی است. بازی­های همدانی همه فراموش شده است پس برگزاری چنین همایش هایی در واقع زنگ خطری است که مسئولان باید متوجه شوند.

دکتریهمن نامور مطلق نماد شناس و اسطوره پژوه یکی دیگر از سخنرانان این همایش بود او با اشاره به فرهنگ همدان گفت: باید تلاش در جهت شناساندن افراد، آئین و فرهنگ همدانی در سطح ملی داشته باشیم جهان در حال گذار است و احتمالا جهان آینده شبیه دنیای امروز نخواهد بود. آنچه قابل پیش‌بینی است اینکه جنبه‌های ملی‌گرایانه کمرنگ خواهد شد. شاید شهرها و مناظق مهم­تر شوند و این ما را دچار همگرایی کرده و ما را بیشتر شبیه هم خواهد کرد. همه لهجه‌ها و لباس و تنوع فرهنگی انسان‌ها را از بین برده و همه شبیه هم شویم با یک گویش و یک لباس اما امروزه می­فهمیم تنوع و لهجه‌ها و زبان‌ها و لباس‌های متفاوت زیباست شبیه هم شدن از دست رفتن هویت خواهد بود.

معاون صنایع دستی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور ادامه داد:  همدان هم از این طرح همگرایی مطلق رنج کشیده آنچه در این پارادایم دارد اتفاق می‌افتد امیدواریم همدان دوباره بازگردد و اصالت ها وداشته‌هایش را دوباره پررنگ و بارور کند. همدانی­ها آدم­های عمیقی هستند اما تبلیغات خوب ندارند و برای دیده شدن تلاشی ندارند.

نامور مطلق ادامه داد: این ذخایر منطقه‌ای نیستند بلکه ملی و انسانی هستند این همگرایی هویت را از بین می‌برد و از بین رفتن هویت خطرناک است و انسان‌ها را خطرناک می‌کند. وقتی من لهجه و فرهنگ همدانی خودم را داشته باشم در جهت حفظ آبروی همدان خواهم کوشید اما وقتی همه یک شکل باشند برایمان مهم نیست و این یعنی خطرناک شدن انسان!

این پژوهشکر حوزه نمادشناسی افزود: دوباره شهرها دارند مهم می‌شوند، پاریس شناخته شده تر از فرانسه است. امیدواریم با این پارادایم دوباره در جهت احیا و شناساندن همدان و فرهنگ شهرمان تلاش کنیم. تنوع زبانی یک هدیه الهی است و باعث وحدت انسان ها می‌شود. ما متنوع‌ترین صنایع دستی را داریم چون تنوع قومیتی بسیاری داریم این فرصت برای ما عالی است. 

هفته فرهنگی همدان

بهمن نامور مطلق در بخش دیگری از سخنانش به رویداد ثبت جهانی لالجین اشاره کرد و گفت: توجه کردن به رخدادها در دنیای امروز بسیار مهم است. لالجین را ثبت جهانی کردیم این یک رخداد است و مهم است. رخدادها با قبل از خود گسست ایجاد می­کنند و معنای جدید تولید می‌کنند. همگرایی براساس تکرار معنا را از بین می‌برد و تکرار باعث همگرایی می‌شود انسان تنها موجودیست که دنبال معناست. رخداد تکرار را از بین می‌برد. ازدواج یک رخداد در زندگی شخصی است و این تکرار را از بین می‌برد. داشتن شغل یا داشتن فرزند رخدادهای شخصی هستند. بنابراین باید به رخدادها توجه کنیم و سعی کنیم از رخدادها استفاده ببریم دائما از تلاشکران همدان اسم بیاوریم که فراموش نشوند.

او ادامه داد: از این پارادایم استفاده کنیم و رخداد ایجاد کنیم، جشن داشته باشیم، آئین را اجرا کنیم. اینها مواد اولیه برای گردشگری ماست. چون جهان به دنبال استثناها است و استثنا معنا تولید می‌کند. این جذاب است  تا گردشگران فرهنگی وارد این شهر شوند به خاک لالجین نیست به طرح‌های برجسته و اصیل هنرمندان همدانی روی سفال است. ما باید حکمت سینوی را روی سفال ببینیم باید روانی شعر باباطاهر را روی سفال ببینیم نیاز به رخدادهایی داریم که به شبکه شدن فکر کنند. رخدادهای همدان به ملایر وصل شوند و به شکل شبکه دربیاید.

دکتر محمد بقایی ماکان ادیب و پژوهشگر سخنران دیگر این مراسم بود که با اشاره به کتیبه های گنجنامه گفت: بزرگ است اهورامزدا که آن زمین را آفرید و آسمان را آفرید و شادی را برای مردم آفرید. همدان یکی از پایه‌گذاران فرهنگ ایرانی است. جالب است که در فرهنگ این شهر مبنا شادی است و این نکته مهمی است. دو شهر که پیوندی میان ما و جهان باستان ایجاد می‌کنند همدان و شیرازهستند در شیراز ما پاسارگاد و تخت جمشید را داریم و در همدان آثار فرهنگی ایران کهن‌تر از شیراز هستند تا گنبد علویان که امروزی تر هستند.

محمد بقایی ماکان با نقد سحنان  نامور مطلق افزود: این اتحاد فرهنگ آلیاژ شده­ای است که نامش را می‌گذاریم فرهنگ ملی، ما یک فرهنگ ملی داریم و نمی‌توانیم فرهنگمان را تقطیع کنیم و جدا کنیم این شهر یزد و لباس همدان است. ما نمی توانیم پدیده مهمی به نام ملی‌گرایی و ملیت دوستی را بی‌ارزش بدانیم هرکسی که شیرازی است ایرانی هم هست. درست است که هر کدام فرهنگ جداگانه دارند اما از پیوستن اینهاست که ما فرهنگ ایرانی داریم و اگر این ها از هم جدا شوند ملیت ما از بین می‌رود.

بقایی ماکان ادامه داد: وقتی حلقه در رده جمع قرار می‌گیرد زنجیر می‌شود. مایه تاثر و تاسف من شد که در شهری مثل همدان که پایه گذار و پایه ریز فرهنگ  ومدنیت ایران است بگوییم ملی­گرایی ما را از هم جدا می­کند اتفاقا تنها چیزی که ما را به هم ربط می دهد همین پدیده است. وقتی درخطراین هستیم فرهنگ خود را از دست بدهیم چیزی که ما را به هم پیوند می‌زند ملی‌گرایی خواهد بود و جای تأسف است که پشت میز نشینان اینگونه در جهت از بین بردن  انگیزه ملی‌گرایی در ایران هستند.

این پژوهشگر ادامه داد: خیام یک رباعی دارد که می گوید؛ پیش از من و تو لیل و نهاری بوده‌ست/

گردنده فلک نیز به کاری بودست/ زنهار قدم به خاک، آهسته نهی/ کان مردمک چشم نگاری بودست. مصداق مصرع آخر این بیت را در هر شهری نمی توانید به کار ببندید تنها شهر شیراز و همدان است. این ما را به هم پیوند می‌دهد و هویت ما یعنی این. ایرانی بودن ما به کتیبه گنج نامه است نه به شناسنامه و کارت ملی روح ایرانی باید در ما باشد.

بقایی ماکان ادامه داد: به دلیل اینکه همدان بسیار نزدیک به نهاوند بود پس از واقعه­ای که تازیان از آن با عنوان فتح الفتوح نام می برند اولین جایی که مورد حمله اعراب قرار گرفت این شهر عزیز بود اما آنها به سادگی به آداب و رسوم تازیان در نیامدند چه در زمان عمر که بسیار مقاومت زیادی نشان دادند و چه در زمان عثمان که  همدانی ها را ملزم به پرداخت جزیه کردند همدان و مازندران دو منطقه ای است که دیر تر از سایر اقوام بیشتر مقاومت کردند و این نشان می دهد مردم این منطقه علاقه به موطن خود داشتند.  کودکی که در همدان زاده می شود و دور وتا دورخودش را  انسان های بزرگ گرفته در او تاثیر می گذارد.

  او افزود: در این شهر ما چهره هایی داریم که برای فضای غم بارهمدان در طول تاریخ پس از فتح نهاوند حاکم بود تاسف خورده اند  یکی از آنها عین القضات همدانی است. او در بیتی می گوید؛ خمیازه کشیدیم به جای قدح می/ ویران شود آن شهر که میخانه ندارد در نیمه اول قرن ششم همدان قطعا میخانه داشت اما اشاره عین القضات اشاره به شادی است که در کتیبه گنجنامه آمده، منظور این عارف شادمانی مردم است یعنی شادی بر این شهر حاکم نیوده. شگفت این است که 800سال بعد نصرت رحمانی باز هم این تعبیر را به کار می برد در حالی که دهه چهل در سر هرکوچه میخانه ای بود اما وقتی شاعری اینگونه از میخانه نام می برد دنبال فضای آزاد برای اظهار نظر است نصرت رحمانی می گوید؛ چه شهر غمزده­ای، بازنیست میکده ای/ به حال محتسب این دیارگریه کنید. وقتی شعر شاعران را در مورد الوند بررسی می­کنید به تفاوت دیدگاه عجیبی بر می­خورید که نسبت به دماوند وجود دارد دماوند در شعر شاعران همیشه مظهر زیبایی و اقتدار و شکوه است البته همدان مانند منشوری است که نورهای زیادی از آن ساطع می شود می‌شود اگر چه در مورد الوند در شعر شاعران پژوهشی صورت نگرفته اما من وقتی به دیوان شاعران نگاه می کنم می بینم اما بیشتر شاعران به الوند با نگاه  تاثر آمیز نگاه می کنند و با غم و اندوه پیوند می دهند و گویی الوند هم مانند عقابی سر در گریبان در حال تفکر و تامل است.

سعدیمی گوید:

شب فراق که داند که تا سحر چند است/ مگر کسی که به زندان عشق در بند است

در اواسط این غزل می­گوید:

فراق یار که پیش تو برگ کاهی نیست/ بیا و بر دل من بین که کوه الوند است

یا در ترجیع بند زیبایی آمده است:

در عهد تو ای نگار دلبند/ بس عهد بشکنند و سوگند

در اواسط شعر می گوید:

باد است نصیحت رفیقان/ واندوه فراق، کوه الوند

هر جا نام الوند را می بینید با غم اندوه هم پیوند است و این قابل بررسی است که چرا الوند را غمگین می‌پندارند.

ناهید زندی مورخ و پژوهشگر همدانی با اشاره به پیشینه ایرانشناسی گفت:

مزاج دهر تبه شد در این بلا حافظ/ کجاست فکر حکیمی و رای برهمنی؟!

جای بسی شگفتی و حتی شوربختی است که ناچاریم بگوییم علمی به نام «ایرانشناسی» نیز از مطالعات غربی‌ها درباره ایران و ایرانی سرچشمه می‌گیرد و شاید بیشترین و عمیق‌ترین کارها در این حوزه به دست بیگانگانی صورت گرفته است که با اهداف استعماری به این کشور توجهی نشان داده‌اند. اگر بخواهیم با دیدن نیمه پر لیوان قدری درد خود را تسکین دهیم می‌توانیم به مطالعات پراکنده پژوهشگران و سفرنامه‌نویسان مستقل نیز اشاره کنیم اما واقعیت این است که بیشترین سفرنامه‌ها را نیز فرستاده‌های سیاسی نوشته‌اند که نمی‌توان نگاه بیطرفانه را از آنان چشم‌ داشت.

این دانش آموخته ایرانشناسی ادامه داد: سخن در این باره مثنویِ هفتاد من کاغذ خواهد بود، اما اگر بخواهیم از پیشینه مطالعات ایرانشناسی در ایران بگوئیم ضمن احترام و یادکرد از پژوهشگران مستقلی که درطول تاریخ ایران درباره این آب و خاک قلم زده‌اند، باید به نخستین مرکزی که چهار یا پنج سده پس از مراکز غربی با این عنوان، در ایران شکل گرفت، اشاره کرد. «بنیاد ایران‌شناسی» که در سال 1376 به همت «حسن حبیبی» در تهران تشکیل شد و از سال 1383با همکاری دانشگاه شهید بهشتی اقدام به پذیرش دانشجو کرد. این بنیاد به تدریج در 16 شهر، شاخه‌های استانی تاسیس نمود که از آن جمله می‌توان به شعبه‌های بوشهر، آذربایجان غربی و شرقی، اردبیل، ایلام، لرستان، مرکزی، کرمان، کرمانشاه، کردستان، قزوین، یزد، سمنان، چهارمحال و بختیاری، کهکیلویه و بویراحمد و سیستان و بلوچستان اشاره کرد.

ناهید زندی ادامه داد: شاید خیلی از ما استان سیستان و بلوچستان را استانی محروم بدانیم اما جالب است بدانیم شعبه بنیاد ایرانشناسی در این استان از سال 1378آغاز به کار کرده‌است. حال آنکه در استانی با غنای تاریخی و فرهنگی همدان هنوز جای خالی این مرکز احساس می‌شود. شهری که نام بلند «پایتخت تاریخ و تمدن ایران» را بر آن نهاده‌ایم سال‌هاست در پیچ و خم کاغذبازی‌های اداری، چشم به راه مرکزی است که نویسندگان، پژوهشگران و علاقه‌مندان به ایران‌شناسی و به ویژه همدان شناسی را در خود جای دهد. جایی برای بحث علمی و تبادل نظر و شاید برای نشست‌های ماهیانه‌ای که می‌تواند با معرفی پژوهش‌های در حال انجام از موازی‌کاری در پژوهش جلوگیری کند و بر غنای کارهایی که در حوزه تاریخ محلی و فرهنگ عامه همدان انجام می‌شود بیفزاید.

او در بخشی از سخنان خود گفت: مدیران ارشد و مسئولان استانی در دو دهه اخیر نوع نگاه خود را به تاسیس این مرکز عملا!! بیان نموده‌اند و حالا نوبت غیردولتی‌هاست که در عمل گامی برای تاسیس این مرکز بردارند. چراغ نخست این خانه را استاد «پرویز اذکایی» افروخته و کتابخانه‌ای را که حاصل عمر پربار علمی ایشان بود، به عنوان کتابخانه تخصصی ایران‌شناسی در اختیار پژوهشگران و علاقه‌مندان به این حوزه قرار دادند. بی‌گمان اگر مرکز منسجمی به عنوان ایرانشناسی وجود داشت این گنج بزرگ به جای آموزش و پرورش در این مرکز جای می‌گرفت اما دریغ که کم لطفی‌ها سبب شده هنوز این مساله در حد آرزوی اهل تحقیق باقی بماند.

حسین یزدانی پژوهشگر همدانی با ارائه گزارشی از تاریخ و پیشینه شهر همدان در این همایش گفت: در دوران هخامنشی همیشه پایتخت تابستانی بوده و این برای همدان موقعیت سیاسی و اجتماعی مطلوب و جایگاه ارزشمندی ایجاد کرده است در دوران پس از اسلام هم این موقعیت فرهنگی همدان ادامه داشته دو قرن اول اسلامی خانواده وکیل بودند که ناقل حدیث بودند.

در پایان این همایش سه کتاب از سه نویسنده همدانی رونمایی شد. در ابتدا نویسنده کتاب یارم همدانی و... در این مراسم گفت:  کتاب یارم همدانی و... پنجاهمین اثر من است. پیش از این کتاب های من در حوزه علوم اجتماعی و روش تحقیق بوده و این اولین کار من در حوزه ادبیات داستانی است. وقتی برخی از مخاطبان که کتاب را خواندند  نقدهای خود را منتشر کردند متوجه شدم برخی ها آن را به عنوان تاریخ خوانده اند در حالی که منظور من این نبوده است من داستان نوشته­ام.

دکتر پرویز اذکایی به کتاب یارم همدانی و... اشاره کرد و گفت: این کتاب در نمایشگاه بین­المللی کتاب تهران به دستم رسید و وقتی به همدان رسیدم اولین کاری که کردم این کتاب را خواند و تا پایان داستان بر زمبن نگذاشتم اما آنچه می خواهم بگویم کتاب یک داستان تاریخی است و وقایع ملی شدن صنعت نفت را از  دهه 20 خورشیدی تا پایان دوره پهلوی در همدان روایت می کند همه افرادی که در این کتاب حضور دارند مابه ازای واقعی یا اسامی واقعی نیز دارند اما به دلیل شناخته نشدن از نام مستعار استفاده شده است.

نویسنده کتاب قصر نه پنجره نیزصفحاتی از کتاب خود را برای حاضران خواند. پس از آرزو شاطاهری نویسنده قصر نه پنجره، حسین زندی روزنامه نگار و نویسنده همدانی که به تازگی کتاب «مادستان گفتارهای همدان شناسی»از او منتشر شده با تشکر از همه کسانی که او را در انتشار این اثر یاری کرده­اند گفت: به نظر من ایران شناس و همدان شناس تنها کسانی نیستند که در این حوزه پژوهش می کنند و می نویسند کسانی که در این حوزه فیلم می سازند عکس می گیرند و فرهنگ بومی این مردم را ثبت می کنند نیز ایران شناسند. دوست داشتم از این طیف نیز افرادی را در این جمع داشتیم هنرمندانی مانند امیرشهاب رضویان که آثار تاریخی زادگاه خود را به خوبی به تصویر کشیده و استاد عباس عربزاده که حق بزرگی بر گردن این شهر و مردمش دارد.

در این برنامه از دکتر پرویز اذکایی و نصرالله آژنگ به پاس یک عمر تلاش در جهت همدان شناسی تجلیل شد و از دکتر محمد بقایی ماکان و محمد حسن شهیدی نیز توسط برگزار کنندگان همایش تقدیر شد و گروه موسیقی استاد علی اصغر طاهری و گروه علی ایران پور قطعاتی را برای حاضران اجرا کردند. همچمین سمانه اسکندری منظومه  هگمتانه اثر هما ارژنگی را برای شرکت کنندگان در این مراسم  قرائت کرد.

   

 

 

 

 

 


برچسب ها: رونمایی کتاب مادستان ، همایش همدان شناسی ، حسین زندی ،

پنجشنبه 4 شهریور 1395

جای خالی بنیاد همدان‌شناسی

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :میراث فرهنگی ،روزنامه همشهری ،

جای خالی بنیاد همدان‌شناسی

نویسنده: حسین زندی روزنامه‌نگار
جای خالی بنیاد همدان‌شناسی
از سال‌های گذشته، که علوم بین رشته‌ای در ایران جایگاهی نو یافته و توجه به مسائلی مانند تاریخ محلی در میان پژوهشگران بیش از پیش مطرح شده، شهرهای بزرگ با تأسیس مراکزی برای گردآوری، تدوین و تألیف تاریخ، ادبیات، فرهنگ عامه، اطلاعات جغرافیایی و... گام مهمی برای شناخت ویژگی‌های شهرهای ایران برداشته‌اند...
1395/06/01
از سال‌های گذشته، که علوم بین رشته‌ای در ایران جایگاهی نو یافته و توجه به مسائلی مانند تاریخ محلی در میان پژوهشگران بیش از پیش مطرح شده، شهرهای بزرگ با تأسیس مراکزی برای گردآوری، تدوین و تألیف تاریخ، ادبیات، فرهنگ عامه، اطلاعات جغرافیایی و... گام مهمی برای شناخت ویژگی‌های شهرهای ایران برداشته‌اند.
مراکزی چون کرمان‌شناسی، کاشان‌شناسی و مواردی از این دست به صورت مستقل یا زیر نظر مراکزی مانند بنیاد ایران‌شناسی راه‌اندازی شده‌اند.
 این مراکز فواید بسیاری دارند که از آن جمله می‌توان به هدفمند کردن پژوهش در هر شهر یا استان اشاره کرد.
 با هدفمند کردن این مطالعات می‌توان از پراکنده‌کاری و موازی‌کاری در حوزه پژوهش دور ماند و کارهای قوی‌تر و منسجم‌تری انجام داد.
از سوی دیگر وجود چنین مراکزی می‌تواند به پژوهشگران این نوید را بدهد که پژوهش‌هایی که با زحمت و سختی در گذر یک عمر انجام داده‌اند سرانجام به بار خواهد نشست و با حمایت و همکاری چنین نهادی منتشر شده و به دست علاقه‌مندان خواهد رسید.
 وجود چنین فضایی به پژوهشگران این فرصت را خواهد داد که جایی برای آشنایی با همکاران و پژوهش‌های نوین در یک حوزة تخصصی داشته باشند و با بحث و تبادل نظر در زمینه یافته‌های جدید به پربارتر شدن کارهای آتی امیدوارتر شوند.
هنوز در همـدان‌شناسی در کـار قابل قبولی نداشته‌ایم؛ البته کارهایی که به صورت فردی صورت گرفته، مانند فعالیت‌های استاد پرویز اذکایی.
برخی از کارهای انجام شده در چند سال اخیر چندان جدی و قابل تکیه نیستند، برخی دیگر تکرار کارهای پیشینیان است و به جرأت می‌توان گفت نوعی بازنویسی کار گذشتگان با جلد و ظاهری نو به بازار آمده است؛ مثلا سرگذشت بزرگان همدان به قلم چند نویسنده در بازار وجود دارد که بسیاری از مطالب این کتاب‌ها تکرار کارهای دیگر است و آگاهی تازه‌ای به مخاطب نمی‌دهد. اگرچه مخاطب‌شناسی جدی نیز در این زمینه صورت نگرفته و کمتر کارهای پژوهشی و کارهایی که برای عامه مردم نوشته شده از هم تفکیک شده است.
ضرورت شکل‌گیری نهادی غیردولتی با پشتوانه مردمی به نام «همدان‌شناسی» و برانگیختن حساسیت شهروندان برای سرمایه‌گذاری فرهنگی در حوزه شناخت قابلیت‌های فرهنگی این استان انکارناشدنی است.
اما پرسش‌های بسیاری در زمینه تاریخ و فرهنگ این دیار کهن هنوز بی‌پاسخ مانده است که شــاید با تشکیل چنین مرکزی بتوان برخی از این پرسش‌ها را پاسخ گفت.
 پرسش‌هایی مانندِ:
آیا زمان آن نرسیده که مسئولان و به ویژه مردم به فکر تأسیس مرکزی باشند که برخی کاستی‌های حوزه پژوهش تاریخ محلی را برطرف کنند و در زمینه‌ شناخت تاریخ و فرهنگ شهری که نام بلند «پایتخت تاریخ و تمدن ایران» را یدک می‌کشد گامی بردارد؟
آنچه در این میان ناگفته پیداست تلاش‌های بزرگان علم و ادب این استان برای تشکیل چنین نهادی است؛ بنابراین این نهاد می‌تواند به صورت غیردولتی و به صورت یک سازمان یا انجمن مردم‌نهاد شکل گیرد و مسئولان می‌توانند در صدور مجوز یا اختصاص فضایی برای این کار همکاری‌هایی داشته باشند.
 با توجه به اینکه این روزها در کشور بحث خصوصی‌سازی در فرهنگ مطرح است می‌توان با واگذاری چنین مسئولیت‌هایی به یک نهاد متشکل از بزرگان علم و ادب و فرهنگ این استان از شایستگی‌های علمی آنان در جهت هدفمند کردن مطالعات در حوزه استان همدان، استفاده کرد.
بسیاری از مراکز پژوهشی و دانشنامه‌ها توانسته‌اند پس از شکل‌گیری، برای ادامه راه، حامیان مالی بیابند.
پس می‌توان امیدوار بود این نهاد مردمی نیز بتواند با صدور مجوز و در نظر گرفتن ساختمان یا دفتر کوچکی از سوی مسئولان، با یاری پژوهشگران و علاقه‌مندان به این حوزه، تشکیل شود و با حمایت مردمی به راه خود ادامه دهد.


برچسب ها: همشهری همدان ، حسین زندی ، همدان شناسی ، همدان ،

دوشنبه 18 مرداد 1395

از مومیایی هگمتانه تا شیر ملایر

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :میراث فرهنگی ،زیست بوم ،مطالب در خبر گزاری ها ،

از مومیایی هگمتانه تا شیر ملایر
انتشار سریع و مکرر متون و اخبار جعلی در فضای مجازی و بر روی گوشی های موبایل نشان می دهد که بخش عمده ای از مخاطبان فضای مجازی درعین احساساتی بودن افراد کم اطلاع و ناآگاهی هستند. ضمن این که این رویدادها نشان می دهد، جامعه چه مقدار از رسانه های رسمی فاصله گرفته است و شبکه ها و فضای مجازی خوراک خبری بخش بزرگی از جامعه را تامین می کند.
در روزهای گذشته متنی در فضای مجازی انتشار یافت که خبر از کشف تونلی درتپه باستانی هگمتانه می داد که؛ با ساروج پلمپ شده و پس از سه روز حفاری جسد مومیایی شده یکی از شاهزادگان دوران مادها در آن کشف می شود. جالب توجه اینکه برای این مومیایی خیالی نام هم برگزیده شده بود. 

به گزارش تابناک همدان، این متن خبری جعلی به سرعت درفضای  مجازی پیچید و دست به دست شد تا جایی که برخی اهالی رسانه و مدیران هم به نادرست بودن آن شک کردند. غافل از اینکه درایران سابقه کشف مومیایی وجود ندارد و شیوه های تدفین درحوزه تمدنی ایران، درعین گوناگونی ویژگی خاصی دارد و چنین تدفینی تاکنون دیده نشده است. برای قابل پذیرش شدن این خبر جعلی در پایان، به یک سابقه جعلی دیگر ارجاع داده شده بود  مبنی بر اینکه ؛«چندی قبل نیز یکی از شاهزادگان ماد در پارک سنگ شیر استان همدان کشف شد»

انتشار سریع و مکرر این متن در فضای مجازی و بر روی گوشی های موبایل نشان می دهد که بخش عمده ای از مخاطبان فضای مجازی درعین احساساتی بودن افراد کم اطلاع و ناآگاهی هستند. در حالی که ابتدا باید به متن خبر که مملو از غلط های املایی و انشایی بود توجه می کردند و پس از بررسی رسمیت داشتن منبع خبر، به درستی و نادرستی آن پی می برند حال اطلاع از شیوه های تدفین گذشتگان سرزمین خود مسئله ای است که نیاز به اندکی کتابخوانی و مطالعه دارد و درکشور ما امری مغول مانده است. موضوع  مورد توجه دیگر این بود که حرف زدن از نقشه گنج بر روی «پوست قدیمی میش» نشان از ادبیات عتیقه بازها داشت و کسانی را که آرزوی یک شبه ره صدساله رفتن هستند و مدام خواب گنج می بینند را تداعی میکرد.

با فاصله یک هفته از انتشار این متن جعلی، عکس دیگری در فضای مجازی منتشر شد که خبر از پیدا شدن  یک قلاده شیر در یکی از روستاهای ملایر می داد. کسانی که این تصویر و متن را بازنشر می کردند هرگز از خود  نمی پرسیدند که شیر دریک روستا و کنار دیوارخانه مردم چه کار می کند؟ آیا همدان زیستگاه این حیوان است.

هر چند جوابیه روابط عمومی میراث فرهنگی استان همدان نتوانست  علاقمندان به عتیقه را متقاعد کند که متن موسوم به هگمنانه شایعه بوده، اما موضع گیری رئیس حفاظت محیط زیست شهرستان ملایر آب پاکی را بر سر شایعه پراکنان و شایعه دوستان ریخت تا متوجه شوند تفاوت سگ با شیر در کجاست. 

از نیت شایعه پراکنان در فضای مجازی، به ویژه شایعه های مربوط به همدان اطلاعی نیست. این رویدادها نشان می دهد، جامعه چه مقدار از رسانه های رسمی فاصله گرفته که شبکه ها و فضای مجازی خوراک خبری بخش بزرگی از جامعه را تامین می کند. افزون بر چنین جعلیات و اخبار کذب که مدام در فضای مجازی دیده می شود مسئله جعل در حوزه ادبیات بیش از سایر حوزه ها است. منتسب کردن متون و نوشته های سطحی و سخیف به بزرگان فرهنگ، ادب و تاریخ این سرزمین بسیار متداول است و هرفردی که  به فن آوری های نوین در فضای مجازی و اینترنت دسترسی دارد روزانه با این متن ها سر و کار دارد که متونی ضعیف را به کورش کبیر، اوشو، دکتر شریعتی، حسین پناهی،  دکتر مصدق و دیگران منتسب می کنند. هرچند در همین شبکه ها گروه هایی برای مبارزه با جعلیات شکل گرفته اما عزمی جدی برای مبارزه با شایعه در فضای حقیقی نیاز است تا مردم با رسانه های رسمی آشتی کنند و دنبال شایعه را نگیرند.
حسین زندی
http://www.tabnakhamadan.ir/fa/news/274185/%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D9%88%D9%85%DB%8C%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D9%87%DA%AF%D9%85%D8%AA%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%AA%D8%A7-%D8%B4%DB%8C%D8%B1-%D9%85%D9%84%D8%A7%DB%8C%D8%B1


برچسب ها: تابناک ، میراث همدان ، مومیایی هگمتانه ، شایعه در فضای مجازی ، حسین زندی ،

پنجشنبه 7 مرداد 1395

برج ۳۰۰ متری در سایه تالاب آق گل پنهان شد

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :زیست بوم ،گردشگری ،میراث فرهنگی ،

فعالان محیط زیست همدان از همان سال ها، مدام با حضور در تالاب ها و با نوشتن مقالات یا در قالب گفت و گو با رسانه ها، اعتراض خود را به سیاست های غلط دولت پیشین ابراز کرده بودند اما آن زمان هیچ گونه همراهی از طرف دوستانی که امروز مدعی کنشگری هستند دیده نشد.
هفته های گذشته فضای رسانه ای همدان شاهد موج اعتراض های برخی اهالی رسانه وشهروندانی بود که نگرانی خود را از طریق ایجاد کمپین و کارزار درفضای مجازی و انتشار گزارش و خبر درفضای مکتوب رسانه ای ابراز می کردند. پس از ایجاد این موج اعتراضی، نامه  ای نیز به رئیس جمهور نوشته شد که نام هنرمندان دغدغه مند استان نیز که همواره نگران میراث طبیعی و تاریخی شهر هستند، در ذیل آن آمده بود.

به گزارش تابناک همدان، وقتی موجی بدون پشتوانه کارشناسی ایجاد می شود، درواقع وقتی پشتوانه آن برانگیختن احساسات شهروندان باشد، در کمترین زمانی پس ازموج سواری عده ای، افول کرده و فراموش می شود. آنچه پیش بینی می شد، این بود که کارزار و پویش صورت گرفته نیز پس از برگزاری چند نشست با مسئولان و انتشار اخبار آن، به بایگانی سپرده شود که متاسفانه این اتفاق افتاد. در حالی که وقتی اعتراضی بر اساس فعالیت مدنی مداوم و حساب شده صورت می گیرد، بیشتر می توان به نتیجه بخش بودن آن امیدوار بود.

 البته نباید فراموش کرد که بحران های محیط زیستی درکشورجدی است و شهروندان و افراد زیادی نسبت به این وقایع حساس هستند بیشتر کسانی که به این  پویش و کارزار پیوسته بودند از روی عشق و علاقه آن را دنبال می کردند و حضور آنها حتا به صورت مجازی، قابل تقدیر است.

نکته ای که دراین کارزار برآن تاکید می شد موضوع حق آبه ای بود که از طرف استان مرکزی نادیده گرفته شده بود. با صحت وقابل پیگیری بودن این موضوع باید توجه داشت، مهمترین عامل خشک شدن تالاب آق گل و تالاب  های دیگر استان، افزون بر مسئله خشکسالی برداشت از چاه هایی است که یا غیرمجاز حفاری شده یا دردولت پیشین بدون درنظرگرفتن ظرفیت های طبیعی منطقه برای آنها مجوز صادرشده بود. فعالان محیط زیست همدان از همان سال ها، مدام با حضور در تالاب ها و با نوشتن مقالات یا در قالب گفت و گو با رسانه ها، اعتراض خود را به سیاست های غلط دولت پیشین ابراز کرده بودند اما آن زمان هیچ گونه همراهی از طرف دوستانی که امروز مدعی کنشگری هستند دیده نشد.

موضوع پرسش برانگیز در وقایع هفته های گذشته این بود که چگونه است درزمانی که فعالان محیط زیست همه نگاه و تلاش خود را معطوف به برج سبز کرده بودند یک مرتبه چنین موجی ایجاد می شود و برج سبز 300 متری در سایه این موج پنهان می ماند؟

فعالان محیط زیست استان بر این باورند؛ «اگر برج سبز 300 متری در منطقه بلوار ارم همدان ساخته شود، بدون شک باید فاتحه الوند را خواند و با نابودی منظر طبیعی این موهبت کم نظیر هویت همدان نابود خواهد شد. در اینجا اعتراض دوستداران محیط زیست و فعالان مدنی همدان به ساخت برج نیست، آنها به جانمایی برج معترضند و معتقدند مدیران ارشد شهری باید چنین سازه هایی را به شمال جغرافیایی شهر انتقال دهند و کوهپایه الوند را برای آیندگان حفظ کنند. نکته دیگر این است که اگر باب شود یک بنای 82 طبقه با هر بعدی چه محیط زیستی یا ضد توسعه پایدار دراین منطقه بنا شود، بدعتی خواهد شد برای برج های 50طبقه بعدی که بدون ملاحظات محیط زیستی دراین مسیر ساخته خواهد شد.» 

 آنها براین باورند؛ «که ساختن برج 300 متری تغییر مسیر وزش باد، شکستن خط آسمان شهری، آسیب به هویت تاریخی شهر و برهم زدن زیبایی بصری و منظر شهری را درپی خواهد داشت. اما درصورت جانمایی درست، تعدیل ارتفاع وفاصله گرفتن از بلوار ارم و دامنه الوند می تواند گامی برای توسعه شهری باشد.»

نکته ای که نباید فراموش کنیم این است که ابتدا باید تکلیف خود را روشن کنیم که آیا طرفدار محیط زیست هستیم یا این که هرگاه خطری تهدید نکرد یا مطمئن بودیم که هیچگونه وقت و هزینه ای صرف نمی کنیم تنها در فضای مجازی با نوشتن پیامی و امضای نامه  ای خود را فعال این حوزه قلمداد کنیم.

باور به حفاظت از محیط زیست فراتراز احساسات آنی و زودگذر است و از روی عافیت طلبی و خالی نبودن عریضه نمی توان بدان پرداخت. هم تالاب آق گل که از سال 88 خشک شده جزئی از محیط زیست است هم چندین تالاب دیگر استان که به آنها نمی پردازیم.  همچنین  الوند پرصلابت ایران زمین که قرار است با احداث برج 82 طبقه دیگر آن را نبینیم گوشه از زیست بوم این سرزمین است. پس اگر قرار است، خود را فعال محیط زیست بدانیم، نباید فراموش کنیم که نه تنها حق آبه تالاب آق  گل از سوی استان مرکزی باید رعایت شود و قابل پیگیری است بلکه ما حق نداریم آب زنجان را از طریق سد تالوار به همدان منتقل کنیم یا آب سد آزاد کردستان را از کردستان زیبا بگیریم. پس نباید با برجسته کردن یک موضوع مشکلات دیگر را در سایه آن پنهان کنیم.
http://www.tabnakhamadan.ir/fa/news/267825/%D8%A8%D8%B1%D8%AC-%DB%B3%DB%B0%DB%B0-%D9%85%D8%AA%D8%B1%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D9%87-%D8%AA%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%A8-%D8%A2%D9%82-%DA%AF%D9%84-%D9%BE%D9%86%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%B4%D8%AF%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B3%DB%8C%E2%80%8C%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%AD%D9%81%D8%B8-%D9%85%D8%AD%DB%8C%D8%B7%E2%80%8C%D8%B2%DB%8C%D8%B3%D8%AA


برچسب ها: تالاب آق گل ، تابناک ، برج سیز هوشمند همدان ،

موزه منطقه‌ای هگمتانه نه تنها بخش بزرگی ازتپه تاریخی هگمتانه را برای همیشه نابود کرد بلکه هنگام خاک برداری به قنات‌های پرآبی برخورد که اگراین قنات‌ها را نجات می‌دادند، بخشی از هویت تاریخی شهر را حفظ کرده بودند اما این قنات‌ها با بتن‌ریزی مسدود شد.
فعالان مدنی درحوزه میراث فرهنگی از ابتدا با ساخت موزه درحریم و عرصه محوطه باستانی هگمتانه مخالف بودند. موزه ای که ساختن اش با خاک برداری وصخره برداری بخش بزرگی ازجنوب غربی هگمتانه در دولت قبلی آغاز شد، با وجود وعده‎هایی که برای تحویل زود هنگام داده شد تنها 2میلیارد تومان برای صخره برداری هزینه شد و پروژه تا اوایل دولت روحانی تعطیل شد تا این‌که  اوایل روی کار آمدن دولت فعلی بار دیگر اجرای طرح ازسر گرفته شد اما هنوز پیشرفت چندانی ندارد، با اینکه تاکنون حدو 7 میلیارد تومان هزینه شده است همچنان منتظر تغییرات معماری و اعتبار مالی است. 

به گزارش تابناک همدان، یکی ازمشکلات این پروژه بحث مکان‎یابی و استقرار آن بود. موزه منطقه‌ای هگمتانه نه تنها بخش بزرگی ازتپه تاریخی هگمتانه را برای همیشه نابود کرد بلکه هنگام خاک برداری به قنات‌های پرآبی برخورد که اگراین قنات‌ها را نجات می‌دادند، بخشی از هویت تاریخی شهر را حفظ کرده بودند اما  این قنات‌ها با بتن‌ریزی مسدود شد.

فعالان میراث فرهنگی همچنین به ارتفاع این موزه نیز بارها اعتراض کردند و خواستار کوتاه شدن ارتفاع موزه شدند اما گوش شنوایی دردوره مدیریت قبلی میراث وجود نداشت. درسفر اول سلطانی‌فر رئیس سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری به استان همدان، نشست مشترکی با حضور استاندارهمدان و سلطانی فر برگزارشد. سلطانی فردرپاسخ به پرسش خبرنگاری قول داد 50 درصد از اعتبار ساخت موزه منطقه‎ای همدان را سازمان میراث فرهنگی از اعتبارات ملی تامین کند و محمد ناصر نیکبخت استاندار همدان نیز پرداخت 50 درصد دیگررا تقبل کرد تا از اعتبارات ملی وزارت کشور تامین کند اما با گذشت بیش از دوسال  پروژه پیشرفت چندانی نداشته است.

حضور دکتر محمدرضا کارگر مدیرکل اداره موزه‌ها و اموال منقول فرهنگی ـ تاریخی کشور در همدان اما جنبه‌های مثبتی برای این طرح برزمین مانده داشت. کارگرمسئله ارتفاع موزه را پیگیری کرد و گفت "یک یا دو طبقه از ارتفاع کم خواهد شد." همچنین تاکید کرد: "اعتبارات ملی این پروژه به زودی تامین خواهد شد." مدیرکل اداره موزه‌ها و اموال منقول فرهنگی ـ تاریخی کشوردراین گفت‎وگو وضعیت موزه منطقه‌ای همدان را تشریح کرد:

پیشرفت موزه منطقه‌ای همدان
 مدیرکل اداره موزه‌ها و اموال منقول فرهنگی ـ تاریخی با تشریح وضعیت موزه منطقه‌ای همدان می گوید: «موزه منطقه‌ای همدان که یکی از موزه‌های دوازده گانه منطقه‎ای کشور است، درمجموع از دو بخش تشکیل می‌شود یک بخش قسمت مخزن امن است و بخش دوم  قسمت موزه است. ما دربخش مخزن امن پیشرفت خوبی داشته ایم درواقع، حدود 70 درصد پیشرفت داشته ایم اما دربخش موزه‌ای پیشرفت چندانی نداشته‌ایم اگرهردو را جمع کنیم و تقسیم بردو کنیم حدود 45 درصد پیشرفت داشته‌ایم.»

دکتر محمدرضا کارگر با اشاره به دلایل کندی پیشرفت کار می گوید: «عدم پیشرفت موزه به خاطر وضعیت خود موزه بوده، ما همیشه فکر می کنیم موزه منطقه ای همدان از نظر مکان یابی مشکل داشته و ما بهتر از مکان فعلی را می‎توانستیم برای ساخت موزه درنظر بگیریم و انتخاب کنیم اما این انتخاب بدون مطالعه بود است.»

او همچنین به وضعیت قنات هایی که زیر بستر موزه وجود داشت اشاره کرده و می گوید:«حجم زیادی خاکبرداری صورت گرفته، باعث شده به سطحی که آب جریان دارد برسد و همین موضوع  نیز از مشکلات اجرای طرح به شمار می‌آید. این طرح دردولت قبل آغاز شده و ما ازنظر ساختاری با این پروژه مشکل داریم. ازطرفی هزینه و بودجه سنگینی دراین جا صرف شده و ما نمی توانیم به راحتی ازآن عبور کنیم پس ما باید فکر کنیم، ببینیم آیا ادامه کار به صرفه دولت هست یا از آن صرف نظر کنیم؟ هم شهر، هم سازمان میراث فرهنگی و اداره کل موزهها نیاز به موزه دارند اما باید منافع را درنظر بگیریم.»

کارگر با اشاره به چگونگی ادامه کار احداث موزه می گوید: «ساخت خود مخزن امن ادامه پیدا می کند و امسال به بهره برداری می رسد اما موزه با تغییراتی در ارتفاع و بنا ادامه خواهد یافت. سقفی که 5 طبقه درنظر گرفته شده بود یک یا دو طبقه کم خواهد شد که بر تپه تاریخی هگمتانه اشرافیت نداشته باشد.»

ارتفاع موزه کم می شود

یکی ازاعتراض های فعالان میراث فرهنگی دردوره قبل به موضوع  ارتفاع غیر مجاز موزه بود کارگر در این باره می گوید: «جدای از اعتراض های فعالان مدنی، ما نیز به این وضعیت اعتراض داریم درواقع اگر بتوانیم یک سطح منطقی تعریف کنیم می توانیم این طرح را به نتیجه برسانیم.»


با شرایطی که از سوی مدیران طرح مطرح می شود بنای موزه و پروژه کوچکترخواهد شد مدیرکل اداره موزه‌ها و اموال منقول فرهنگی ـ تاریخی کشور در مورد امکان جایگزین شدن فضای دیگر در مقابل آنچه از بنا کم می شود می گوید: «همیشه این امکان هست اما معمولا این مقدار زیربناها، هم براساس یک طراحی قبلی و کاربری تعریف نشده ازنظر ما موزه چندان متکی به گستردگی نیست و مسئله محتوا مهمتر است.»

کمبود موزه درهمدان
یکی از مسائل ما درهمدان نبود گنجینه مناسب است اوایل دهه 90 بیش از 8000 شی تاریخی را که نهادهای امنیتی ازقاچاقچیان گرفته بودند به اداره کل میراث  فرهنگی تحویل دادند این نگرانی اصلی فعالان مدنی از چگونگی نگهداری این آثار درنبود گنجینه مناسب همیشه بوده فکر این که آیا گنجینه موزه منطقه ای پاسخگوی نگرانی ها خواهد بود سوالی است که همواره مطرح بوده محمدرضا کارگر دراین باره می گوید: «درکل کشور ما مشکل مخزن داریم، استان همدان نیز با این مشکل مواجه است. من فکر می کنم، مخزن موزه منطقه ای همدان یکی ازبهترین مخازن امن کشور است که ساخته می شود و در صورت تکمیل و بهره برداری این کمبود برطرف خواهد شد.»

او در پاسخ به این پرسش که در شهرستان ها هم موزه استاندارد وجود ندارد برای شهرستان ها چه کار باید کرد؟ می گوید: «امروزه دیگر ایجاد موزه وظیفه سازمان میراث فرهنگی نیست، نهادهای دیگر از جمله شهرداری نیز می تواند وارد این حوزه شود مثلا شهرداری همدان می تواند، تاریخ شهر همدان را حفظ کند و موزه شهر را ایجاد کند. مردم باید دست به کار شوند، میراث و تاریخ خود را حفظ کنند و تمام سازمان ها، نهادها و وزارت خانه ها می توانند موزه ایجاد کنند، مثلا متولیان موسیقی می توانند موزه تاریخ موسیقی و موزه موسیقی را ایجاد کنند یا وزارت ورزش درحوزه ورزش نیز می تواند، تاریخ ورزش را درنظر بگیرد»

او همچنین به این پرسش که بحث کمبود اعتبار درکشور همیشه وجود دارد اما آقای سلطانی فر و استاندار همدان هردو قول دادند این کمبود را برطرف کنند چرا چنین اتفاقی نیفتاده است؟می گوید: «بله کمبود اعتبارمسئله همه گیر است و درسال های اخیر نیز بیشتر وجود داشته اما من فکر می کنم اگر ما پروژه ها را منطقی تعریف کنیم مشکل نخواهیم داشت و اگر حرکت کنیم و تصمیم نهایی را بگیریم کارها درست می شود استاندار هم همیشه قول همراهی و همکاری داده اند.»

طراحی شهری همدان پریشان است
کارگر وضعیت همدان را از نظر داشته های تاریخی مهم ارزیابی کرده و می گوید: «همدان یکی از شهرهای بسیار تاریخی ما است، با یک پیشینه معظم و طراحی شهری بسیار خوب در گذشته. اما طراحی شهری درسال های اخیر متاسفانه دچار پریشانی شده است، به نظر می رسد طراحی شهری دراین شهر بایستی با حساسیت بیشتر و خیلی مطالعه شده تر عمل کند، گسترش شهر را کنترل کند، بافت تاریخی که شناسنامه شهر و وجه تمایز شهر است حفظ کند چرا که روسازی و نوسازی چندان برای یک شهر ثروت محسوب نمی شود. وقتی ما یک بافت یا یک معماری را حفظ می کنیم، درواقع یک فرهنگ را حفظ می کنیم. وقتی یک زورخانه حفظ می شود به واسطه آن فرهنگ پهلوانی هم حفظ می شود اگر زورخانه نابود شود، شما فرهنگ پهلوانی را بدون معماری زورخانه ای نمی توانید داشته باشید.»

مدیرکل اداره موزه‌ها و اموال منقول فرهنگی ـ تاریخی در باره چگونگی ارتباط فرهنگ و گردشگری می گوید: «وقتی ما از فرهنگ نگهداری می کنیم درواقع ازهویت شهر نگهداری می کنیم. وقتی از هویت دفاع  می کنیم، از ارزش های پایدار مردم و شهر نگهداری می کنیم، این چیزی است که گردشگر دنبال می کند و هدف اصلی گردشگر است. این که یک جامعه با ویژگی های یادشده مورد مطالعه قرار می گیرد و توجه شود بسیار مهم است اگر این را از دست بدهیم، دیگر توجهی نمی¬شود در حالی که هویت با معماری و آثار مادی به جا مانده می تواند حفظ شود.»


کارگربا اشاره به برطرف کردن ترس و لرز بخش خصوصی برای ورود به مسئله موزه داری و مجموعه داری ادامه می دهد: «ما همه درخدمت بخش خصوصی هستیم درواقع برای بخش خصوصی  امتیازهای ویژه ای درنظر گرفتیم که برای یک مجموعه دار، مجموعه اش را ثبت کنیم و حمایت کنیم. درحفاظت، مرمت  و در معرفی کمک می کنیم. اگر موزه ایجاد کند کمک بلا عوض بدهیم درکنار موزه درآمد، بلیط فروشی، رستوران، فروشگاه  برگزاری نمایشگاه رانیز داشته باشد کمک های ما بلاعوض است و ما ترجیح می¬دهیم بخش خصوصی، مردم و نهادهای مستقل عمومی وارد عرصه شوند.»

روند طولانی ساخت موزه
مهندس علی مالمیر از روزی که درسمت مدیریت اداره میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری  استان منتصب شده، مسئله کمبود موزه را دراستان همدان پیگیری می کند؛ چه دربخش خصوصی و چه دولتی. او این روزها درگیر ساماندهی تعیین تکلیف موزه منطقه ای همدان است.

مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی استان همدان با اشاره به وضعیت موزه منطقه ای همدان می-گوید: «روند ساخت موزه منطقه ای غرب کشوردرهمدان طولانی شده و درسال های اخیر تغییراتی را شاهد بوده، مشاورعوض شده، این موزه دارای ابهاماتی بوده که هنوز به بهره برداری نرسیده است. به همین دلیل درخواست ما این بود که با حضور دکتر کارگر موزه تعیین تکلیف شود.»

او ادامه می دهد: «باید توجه داشته باشیم، موزه ای که زخمی شده باید تعیین تکلیف شود. مخزن آن حدود 80 درصد پیشرفت داشته و موزه هم آماده ساخت است اما باید تعیین تکلیف شود. هم مخزن برای ما مهم است هم موزه منطقه ای همدان که وضعیت خوبی ندارد.»

 مالمیر با اشاره به تامین اعتبار ساخت موزه می گوید: «جلسه ای که با استاندارداشتیم نتیجه این شد که موزه منطقه ای که اعتبارات ملی دارد به صورت ملی دنبال شود و دکتر کارگرنیز معتقدند این موزه باید از طریق اعتبارملی پیگیری شود و استانداری و استان برای ایجاد موزه هایی که ردیف ملی ندارند کمک کنند، درشهرستانها موزه ایجاد کند و از بودجه های استانی تامین شود استاندار هم قول داند کمک کنند.»

تقویت موزه داری خصوصی
 او درادامه با تاکید برگسترش موزه داری خصوصی در استان می گوید: «موزه های بخش خصوصی از جمله زورخانه «همه کسی» از اولویت های ما است، اداره کل موزه ها هم مشتاق است در تامین تجهیزات بخش خصوصی کمک کند حتی کمک بلاعوض خواهد داشت اما ابتدا باید بخش خصوصی وارد شود و ما هم ظرفیت کارشناسی را دراختیار خواهیم گذاشت.»

مالمیر در پایان می گوید: «موزه مشاغل، موزه دبیرستان ابن سینا و موزه زورخانه «همه کسی» را نهادهای دیگر ایجاد کرده اند ما دربخش خصوصی ظرفیت بسیاری داریم اما مشکل اصلی ما این است که فضای مناسبی نداریم.»
http://www.tabnakhamadan.ir/fa/news/265137/%DA%A9%D9%84%D9%86%DA%AF-%D9%85%D9%88%D8%B2%D9%87-%D9%85%D9%86%D8%B7%D9%82%D9%87%E2%80%8C%D8%A7%DB%8C-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D8%A8%D8%A7%D9%87-%D8%A8%D9%87-%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86%E2%80%8C%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%AF%D9%87-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D8%B6%D8%B1%D9%88%D8%B1%D8%AA-%D8%A7%DB%8C%D8%AC%D8%A7%D8%AF-%D9%85%D9%88%D8%B2%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86


برچسب ها: تابناک ، میراث همدان ، محمدرضا کارگر ، موزه منطقه ای همدان ،

آتش‌سوزی‌ در میدان تاریخی همدان + عکس

آتش سوزی در میدان امام همدان

منحصربفردترین میدان تاریخی ایران که شش خیابان به آن منتهی می‌شود، پیش از ظهر امروز برای ساعاتی در آتش سوخت.

حسین زندی - فعال میراث فرهنگی همدان - در گفت‌وگو با ایسنا با تائید این آتش‌سوزی توضیح داد: در این آتش‌سوزی که پیش از ظهر امروز (پنج‌شنبه 31 تیر) در میدان تاریخی امام (ره) در همدان در مجاورت خیابان بوعلی و سرپل یخچال رخ داد و خاموش کردن آن تا ساعت ۱۴ طول کشید، بخش زیادی از دو طبقه تاریخی این میدان در آتش سوخت و حتی بخش‌ی از سقف‌های تاریخی مغازه‌های قرار گرفته در اطراف میدان، فرو ریختند.

او درباره‌ی علت این آتش‌سوزی گفت: تا کنون علت این حادثه را پوسیدگی سیستم برق‌رسانی اعلام کرده‌اند، اما به گفته مسوولان ذی‌ربط تحقیقات در این زمینه ادامه دارد.

وی با اشاره به کند بودن روند امدادرسانی به این بخش تاریخی همدان اظهار کرد: در این منطقه سیستم آبرسانی برای اطفای حریق شهری وجود ندارد، پیش از این نیز با رخ دادن اتفاقات مشابه، دچار این مساله بوده‌ایم و از سوی دیگر چون شهرداری کوچه‌های اطراف این میدان را برای درآمدزایی به پارکینگ تبدیل کرده است، به همین دلیل ماشین آتش‌نشانی نیم‌ساعت دیرتر توانست به مکان آتش‌سوزی برسد.

او در ادامه با اشاره به طرح پیاده‌راه کردن خیابان بوعلی‌سینا توسط شهرداری همدان افزود: این کار در شرایطی برای این منطقه مناسب است که سیستم آبرسانی و اطفای حریق برای این بخش از همدان که به قول مدیریت شهری یکی از قطب‌های گردشگری شهر نیز هست، در نظر گرفته شود.

به گزارش ایسنا، میدان مرکزی همدان میدان بزرگی است که امروزه با نام میدان امام خمینی(ره) همدان معروف است. طرح و نقشهٔ این میدان توسط مهندس معمار آلمانی «کارل فریش» تهیه و اجرا شده‌ است. با وجود قدمت تقریباً یک قرن، این میدان هنوز موقعیت ارتباطی خود را با خیابان‌ها و بازار همدان حفظ کرده‌ است.

طراحی و اصول خیابان‌کشی یا انشعاب خیابان‌ها از این میدان دایره شکل، به نحوی است که هر چه شهر گسترده‌تر می‌شود، باز غیرمستقیم زیر نفوذ همین میدان مرکزی شهر است.

این میدان مربوط به دوره پهلوی است و در همدان، محل تقاطع خیابان شهدا تختی واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۲ تیر ۱۳۷۹ با شمارهٔ ثبت ۲۷۱۲ به‌ عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

‌http://www.isna.ir/news/95040118665/%D8%A2%D8%AA%D8%B4-%D8%B3%D9%88%D8%B2%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%DB%8C%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE%DB%8C-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D8%B9%DA%A9%D8%B3


برچسب ها: میدان مرکزی همدان ، میدان امام همدان ، آتش سوزی در میدان امام همدان ، آتش سوزی میدان تاریخی همدان ،

دوشنبه 21 تیر 1395

۴ سال فرصت برای جهانی ماندن لالجین

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،میراث فرهنگی ،صنایع دستی ،

۴ سال فرصت برای جهانی ماندن لالجین

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
۴ سال فرصت برای جهانی ماندن لالجین
مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان روز شنبه از موافقت نهایی داوران برای ثبت جهانی لالجین پرده برداشت؛ اما این پایان راه نیست و عنوان شهر جهانی سفال فقط تا ۴ سال اعتبار دارد و در طول این ۴ سال اگر مسئولان و هنرمندان این شهر از استاندارد‌ها و اصولی که داوران اعلام کرده‌اند خارج شوند این عنوان از لالجین پس گرفته خواهد شد به همین دلیل برای حفظ این عنوان باید بیشتر از گذشته تلاش شود...
1395/04/21
مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان روز شنبه از موافقت نهایی داوران برای ثبت جهانی لالجین پرده برداشت؛ اما این پایان راه نیست و عنوان شهر جهانی سفال فقط تا ۴ سال اعتبار دارد و در طول این ۴ سال اگر مسئولان و هنرمندان این شهر از استاندارد‌ها و اصولی که داوران اعلام کرده‌اند خارج شوند این عنوان از لالجین پس گرفته خواهد شد به همین دلیل برای حفظ این عنوان باید بیشتر از گذشته تلاش شود.
علی مالمیر، مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری، در نشست خبری گفت: این موفقیت را به تمامی هنرمندان و لالجینی‌ها و مسئولان تبریک می‌گوییم. شورای جهانی صنایع دستی اقرار به توانمندی و شایستگی هنر و ظرفیت هنرمندان لالجین کرده و موفق شدیم ‌برای لالجین عنوان جهانی شدن را کسب کنیم.
حدود ۴ ماه است هنرمندان لالجینی، مسئولان شهرستانی و استانی، خبرنگاران و فعالان مدنی در استان همدان همه تلاش خود را برای این رویداد مهم صرف کرده‌اند.

 دومین برند گردشگری
محمودرضا عراقی، معاون عمرانی استاندار همدان، در نشست خبری گفت: ثبت جهانی لالجین اتفاق بزرگی است. شهرهایی مانند اصفهان، مشهد و تبریز به عنوان شهر جهانی ثبت شده‌اند و قرار گرفتن لالجین در کنار این کلانشهر‌ها بسیار پراهمیت است و بعد از این لالجین می‌تواند در مطرح شدن استان همدان مؤثر باشد.
عراقی ادامه داد: پیش ازاین ما فقط یک برند در زمینه گردشگری داشتیم؛ اما امروز می‌توانیم شهر لالجین را به عنوان دومین برند گردشگری استان همدان معرفی کنیم. لالجین پیش از این هم مهم بود اما امروز با این اتفاق بیشتر شناسانده می‌شود و این شهر در زمینه جذب گردشگر، جذب سرمایه و ایجاد شغل پیشرو خواهد بود.
وی با تشکر از تلاش همه کسانی که در این موفقیت نقش داشتند گفت: برای اینکه لالجین ثبت جهانی شود خبرنگاران، هنرمندان، سازمان‌های مردم‌نهاد، نهادهای مختلف در شهرستان و استان مؤثر بودند و زحمات زیادی را متحمل شدند؛ اما امروز باید همه دغدغه ما این باشد که عنوان شهر جهانی سفال برای لالجین حفظ شود و برای حفظ این عنوان و ارزش کار دوستان میراث فرهنگی باید برنامه جامعی ارائه کنند.
عراقی ادامه داد: ما در دولت وظیفه داریم هزینه کنیم و بخش خصوصی را هم به همکاری دعوت کنیم. رویکرد استان ما در امر سرمایه‌گذاری و توسعه، گردشگری است. باید در این زمینه هزینه کنیم. اگر حداقل‌ها را رعایت نکنیم و برای حداقل‌ها اعتبار صرف نکنیم و بودجه نگذاریم، نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم اتفاق مهمی درحوزه گردشگری استان بیفتد.
معاون عمرانی استاندار همدان اضافه کرد: ما از مسئولان خواهیم خواست رویکردشان را به این مقوله تغییر دهند. سال گذشته حدود یک میلیارد تومان در زمینه زیرساخت‌های این شهر هزینه شده که از طریق استان تأمین شده و در سال آینده نیز اعتبار استانی به این شهر تخصیص خواهد یافت.

فاضلاب گنجنامه
یکی از مشکلات گردشگری استان وجود پسماند‌ها در مسیر گردشگران و بوی تعفن در رودخانه‌هاست. در سال‌های اخیر رستوران‌های در مسیر تله‌کابین گنجنامه فاضلاب خود را در رودخانه گنجنامه‌‌ رها می‌کنند و برخی از مردم و گردشگران به دلیل بی‌اطلاعی از این آب برای مصارف مختلف استفاده می‌کنند. در روزهای تعطیلات عید فطر به دلیل بروز ترافیک و ورود حجم زیاد گردشگر، آمدوشد تانکرهای انتقال فاضلاب با مشکل روبه‌رو بود. در نتیجه فاضلاب تله‌کابین گنجنامه به رودخانه سرریز شد که گردشگران نیز از آن استفاده می‌کردند و این اتفاق با اعتراض فعالان مدنی استان روبه‌رو شد.
عراقی در پاسخ به پرسش خبرنگار همشهری که از سرریز فاضلاب مجتمع گردشگری تله‌کابین گنجنامه به رودخانه گنجنامه در تعطیلات عید فطر پرسید، گفت: حق با شماست؛ در تعطیلات هفته گذشته و تعطیلات مشابه تخلیه فاضلاب از تصفیه‌خانه‌ها با دشواری انجام می‌گیرد و این معضل در منطقه وجود دارد. موضوع فاضلاب مجتمع تله‌کابین گنجنامه باید حل شود و ما طرحی را با شرکت آب و فاضلاب همدان پیگیری می‌کنیم که به زودی با اعتبار ملی و استانی اجرا می‌شود.
وی اضافه کرد: یکی از مهم‌ترین کار‌ها و برنامه‌های ما در گنجنامه ساماندهی فاضلاب است؛ هرچند اجرای طرح انتقال فاضلاب در مسیر صخره‌ای گنجنامه بسیار دشوار است، چاره‌ای غیر از انتقال آن به فاضلاب شهری نیست.

صدور مجوز مراکز گردشگری
معاون عمرانی استاندار همدان با اشاره به صدور مجوزهای هتل و مراکز گردشگری در منطقه گنجنامه گفت: به دلیل همین مشکلاتی که گفته شد در منطقه عباس‌آباد و گنجنامه کمتر مجوز می‌دهیم تا مجوزهای مراکز تفریحی و گردشگری در دیگر مناطق شهر توزیع شود. به طور مثال منطقه باغ میوه در کنار فرودگاه یا مسیر سد اکباتان از مناطقی است که مجوز‌ها را به آن‌ سمت سوق می‌دهیم. در منطقه گنجنامه هم تشکل‌های محیط زیستی حساس هستند و هم مشکلات زیرساختی وجود دارد؛ همچنین باید هویت تاریخی و طبیعی گنجنامه را حفظ کنیم.
علی مالمیر، مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان، نیز در این زمینه گفت: یکی از سرفصل‌های ما که باید در برنامه‌ها دیده شود، مسأله آموزش نیروی انسانی است تا به تأسیسات حوزه گردشگری بپردازند. یکی از برنامه‌های ما در حوزه اعتباری کمک به تأمین اعتبار زیرساخت‌هاست و امسال پروژه‌ای را برای سیستم تصفیه گنجنامه در دست داریم که به زودی وارد عقد قرارداد می‌شود.
وی ادامه داد: علاوه بر مجموعه تله‌کابین، فاضلاب یکی از اردوگاه‌ها نیز به رودخانه سرازیر می‌شد که با پیگیری‌های صورت‌گرفته قرار شد تصفیه‌خانه نصب شود. مسأله فاضلاب تله‌کابین گنجنامه یکی از سرفصل‌های مهم است و تا حصول نتیجه، آن را پیگیری خواهیم کرد.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%DB%B4-%D8%B3%D8%A7%D9%84-%D9%81%D8%B1%D8%B5%D8%AA-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%86-%D9%84%D8%A7%D9%84%D8%AC%DB%8C%D9%86?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، ثبت جهانی شهر سفال ، لالجین شهرجهانی سفال ، صنایع دستی همدان ،

 به نام برج سبز به جنگ محیط زیست می روند

حسین زندی*
به گزارش همدان پرس؛ یکی از مهارت ها و توانمندی های مدیران ارشد استان ها وشهرهایی که به دنبال توسعه هستند جذب سرمایه و سرمایه گذاری در حوزه های مختلف است به ویژه همدان که محور توسعه این استان را گردشگری تعریف کرده اند چنین ضرورتی را بیش ازپیش در احساس می کند. جذب سرمایه گذار درحوزه گردشگری، به ویژه بخش زیرساخت های این حوزه می تواند استان را به سمت و سوی گردشگرپذیری سوق دهد.

روزهای گذشته همدان شاهد حضور گروهی از سرمایه گذاران آلمانی بود تا طرح ها و پیشنهادهای خود را با پیشنهادهای همدانی ها به بررسی بنشینند و زمینه های همکاری دوطرفه را بسنجند.

براساس اخبار منتشر شده در رسانه ها؛ یکی از اعضای شورای شهرهمدان درجلسه کمیسیون اقتصاد، سرمایه‌گذاری و گردشگری این شورا درحضور نماینده هیئت سرمایه‌گذار آلمانی از ساخت برج 82 طبقه ای با عنوان «برج سبز هوشمند» پرده برداشت و اظهار کرد؛ این برج که در بلوار ارم احداث خواهد شد، ممکن است تعارضی بین توسعه شهر و حفظ باغات، فضای سبز و محیط زیست به وجود آورد اما مسئله با تکنولوژی رفع خواهد شد.

رودلف وردن‌برگ آلمانی نیز برج گردشگری سبز ارم را یک شهر کوچک هوشمند و مجهز دانست که در 80 طبقه ساخته خواهد شد که درمعماری ساختمان صرفه جویی منابع انرژی با بهره‌مندی از نیروی باد، خورشید و آب طراحی شده و به دلیل دردسترس بودن همه امکانات شهری درآن ساکنان کمترین تردد درون شهری را دارند.

این پروژه را از دو منظر می توان نگاه کرد ابتدا حضور سرمایه گذار و شریک خارجی است که با توجه به شرایط اقتصادی کشور، وضعیت بیکاری دراستان ومهاجرت سرمایه های انسانی از همدان می تواند مفید باشد و هرچه تصمیم گیران ارشد استان بتوانند سرمایه گذار جذب کنند نشان از هنر و مهارت آنان درحوزه اقتصادی است.

اما نکته مهم تر بحث مکان یابی و جانمایی این برج است که با ساختار شهری همدان سازگاری ندارد. فعالان مدنی و هنرمندان در نامه هایی که به مقامات استانی و کشوری نوشته اند و درمصاحبه بارسانه ها و نشست با مسئولان بارها ازمدیران ارشد استان خواسته اند در برنامه ها و طرح های توسعه شهری گوشه چشمی نیز به سایر نقاط شهر به ویژه شمال جغرافیایی شهر داشته باشند اما به نظر می رسد زاویه دید این دوستان درهمین مسیر بلوار ارم تا گنجنامه مسکوت مانده است و توان سر برگرداندن به سایر نقاط را ندارند. به همین دلیل می توان گفت جذب سرمایه گذار درشهراتفاق مبارکی است اگر آن را به سمت دیگر شهر سوق دهند. 

از سرمایه گذار نقل کرده اند که این پروژه ابعاد زیست محیطی دارد اما به هرحال اگر ملاحظات شهرسازی و ارزیابی زیست محیطی هم وجود داشته باشد با پیشینه تاریخی شهر همخوانی ندارد. با نگاهی به رشد عمودی شهر در سال های گذشته می توان دریافت که ملاحظات محیط زیستی و توسعه پایدار درشهر همدان لحاظ نشده است و مسلما دراین  پروژه نیز تضمینی وجود ندارد لحاظ شود.

باشنیدن ایجاد چنین طرح هایی این پرسش به ذهن می رسد که آیا همدان شهری تاریخی هست یا نیست؟ اگر هست مگر نمی توان براساس ظرفیت های تاریخی محور گردشگری برای آن تعریف کرد؟

آن چه به تازگی شاهد هستیم این است که با عنوان های محیط زیستی و رنگ و لعاب سبز به تخریب محیط زیست می پردازند ساخت و سازهای مسیر عباس آباد به گنجنامه و مجتمع تله کابین گنجنامه از این دست طرح ها است. 

نکته دیگر این است که اگر باب شود یک بنای 82 طبق با هر بعدی چه محیط زیستی یا ضد توسعه پایدار در این منطقه بنا شود بدعتی خواهد شد برای برج های 50طبقه بعدی که بدون این ملاحظات  محیط زیستی دراین مسیر ساخته خواهد شد. 

ساختن برج 250 متری تغییر مسیر وزش باد، شکستن خط آسمان شهری، آسیب به هویت تاریخی شهر و برهم زدن زیبایی بصری و منظر شهری را درپی خواهد داشت. اما درصورت جانمایی درست، تعدیل ارتفاع وفاصله گرفتن از بلوار ارم و دامنه الوند می تواند گامی برای توسعه شهری باشد.

پرسش دیگر این است که چرا پس ازنزدیک یک دهه از طرح  ایجادشهر حورا هیچ کاری درآن  صورت نگرفته اما مسئولان برای ساخت برج درهمدان همیشه پاشنه کشیده هستند؟ آیا توسعه تنها برج سازی است؟

به نظر می رسد مدیران ارشد استان نه توان جذب اعتبارات ملی را دارند و نه جذب سرمایه گذار در بخش خصوصی. به طور مثال نوش آبادی ها رئیس سازمان میراث فرهنگی را دوبار به نوش آباد که شهر بسیار کوچکی در کاشان است دعوت کرده اند و اعتبار و بودجه زیادی برای شهر زیرزمینی نوش آباد گرفته اند اما استاندار همدان در دو سفر مسعود سلطانی فر به استان که سابقه دوستی نیز باهم دارند او را به مجموعه تله کابین گنجامه می برد و بر روی تخریب های این مجموعه سرپوش می گذارد در حالی که می توانست قدم رنجه کند و مجموعه های زیرزمینی سامن، ارزانفود و یا دیگر محوطه های تاریخی و طبیعی را برای بازدید انتخاب کند و از سفر رئیس سازمان به نفع گردشگری استان استفاده کند.  

بیش از 80 سال پیش از این سیاست های توسعه ای رضا شاه برسر همدان بلایی آورد که بافت قدیم و بسیاری از بناهای کهن را دراین شهر به بهانه توسعه نابود شد هرچند امروزه برخی با به به وچه-چه از آن رویداد یاد می کنند اما آن چه ازبین رفت غیر قابل بازگشت است این روزها بار دیگر این قضیه  تکرار می شود واما این بارعلاوه بر بناهای تاریخی طبیعت استان نیز از سوی سفیران توسعه ناپایدار نشانه گرفته شده است.


برچسب ها: محیط زیست همدان ، برج سبز همدان ،

پنجشنبه 10 تیر 1395

قد موزه منطقه‌ای همدان آب می‌رود!

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :مطالب در خبر گزاری ها ،میراث فرهنگی ،

قد موزه منطقه‌ای همدان آب می‌رود!

سه شنبه ۸ تیر ۱۳۹۵
کد مطلب: 30798
چاپارسال به دوستان
 
قد موزه منطقه‌ای همدان آب می‌رود!
 
 
در حالی بیش از 4 سال از کلنگ‌زنی موزه منطقه ای همدان آن هم درعرصه تاریخی هگمتانه می‌گذرد که به علت جانمایی اشتباه نه تنها باید ارتفاع این موزه را از 5 به 3 طبقه کاهش داد بلکه با وجود قول‌های مسوولان میراثی و استانداری این موزه همچنان چشم‌به راه اعتبارات است تا بلکه از مرحله فونداسیون به مرحله بهره‌برداری برسد آرزویی که به نظر می‌رسد نه تنها در سال 97 محقق نخواهد شد بلکه با این روند باید چند دهه انتظاررا برای بهره‌برداری آن متصور شد.
مریم اطیابی-به گزارش معماری نیوز؛ اوایل سال 91 بود که از سوی اسدالله بیات -مدیر کل وقت میراث فرهنگی همدان-اعلام شد که احداث طرح موزه منطقه‌ای غرب کشور در سال 91 در شهر تاریخی و باستانی همدان آغاز می‌شود. احداث موزه منطقه ای غرب کشور با 15 هزار و 700 متر مربع زیربنا و در پنج طبقه در همدان از مصوبات دور نخست سفر هیات دولت احمدی‌نژاد بود که در عرصه تاریخی هگمتانه کلنگ احداث آن زده شد.



با این اقدام دربدترین نقطه ممکن یعنی در ضلع جنوب غربی عرصه هگمتانه خاکبرداری و صخره‌برداری برای ساخت موزه انجام شد که هزینه‌ای بالغ بر 2 میلیارد تومان در برداشت. افزون بر این که بخشی از عرصه تاریخی تپه هگمتانه تخریب شد، چند قنات زیر محوطه نیز از بین رفت. این اقدامات از دوره مدیریت بیات بر میراث فرهنگی همدان آغاز شد و  در دروه‌های  مدیریت بعدی با بتن‌ریزی و... ادامه یافت اما در نهایت در اواخر دولت دهم کار تعطیل شد. این در حالی بود که صخره‌برداری انجام شده بود و بخشی از فونداسیون هم ریخته شده بود تا این که در سفر نخست مسعود سلطانی فر– رییس  سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری در دولت یازدهم- به همدان که استاندار نیز او را همراهی می‌کرد، وی در پاسخ به پرسش اصحاب رسانه مبنی بر تصمیم سازمان میراث در مورد وضعیت این موزه منتج به پیگیری وی از سروش مقدم – مدیرکل وقت میراث فرهنگی همدان- شد و در آن سفر نجفی دستور داد که 50 درصد هزینه ساخت این موزه را سازمان مرکزی متقبل شود و 50 درصد هزینه را نیز استانداری تقبل کند. استاندار نیز با این کار موافقت کرد.



حسین زندی- فعال میراث فرهنگی همدان-  ضمن ارائه این توضیحات به خبرنگار معماری نیوز می گوید: اما از آن زمان تا کنون چندان کاری انجام نشده است . فقط بخشی از اقدامات گنجینه انجام شده است و ادامه کارها منوط به دریافت اعتبارات شده است. اکنون نه استاندار باقی هزینه را تقبل کرده و نه رییس فعلی سازمان میراث فرهنگی.
این موزه چقدر بودجه می‌خواهد؟

به گزارش معماری نیوز، پیش از این سروش مقدم – مدیرکل وقت میراث فرهنگی همدان-  در 27 اردیبهشت 94 با بیان اینکه برای بازگشت آثار ارزشمند همدان باید منتظر افتتاح موزه منطقه‎‌ای غرب کشور باشیم، اظهار داشت: عملیات اجرایی موزه منطقه‌ای غرب کشور در حال اجراست ولی اعتبارات فعلی پاسخگوی نیاز آن نیست.

وی با بیان اینکه اعتبارات سالانه این پروژه بسیار اندک است، عنوان کرد: در حال حاضر مخزن موزه بیش از 80 درصد و ساختمان پروژه نزدیک به 10 درصد پیشرفت فیزیکی دارد که امیدواریم عملیات اجرایی مخزن امسال به اتمام برسد.

مدیرکل میراث فرهنگی استان همدان با اعلام اینکه تاکنون برای این پروژه نزدیک به 4 میلیارد و 500 میلیون تومان هزینه شده است، گفت: برای اتمام این پروژه 20 میلیارد تومان اعتبار نیاز است که براساس توافق صورت گرفته، 50 درصد این اعتبار توسط سازمان میراث فرهنگی و مابقی توسط استان تامین اعتبار می‎شود.



سروش مقدم با بیان اینکه مشکل اصلی این پروژه کمبود اعتبار است، اظهار داشت: اگر اعتبار موردنیاز برای اتمام این پروژه به موقع تامین شود می‎توان اعلام کرد که موزه منطقه‎ای غرب کشور سال 97 به بهره‎برداری می‎رسد.

همچنین بهرام توتونچی- معاون میراث فرهنگی استان همدان- نیز  در 15 بهمن 94 گفت: موزه منطقه‌ای همدان همچنان در انتظار اعتبار 300 میلیون تومانی برای اتمام کار است. قسمت «موزه» این پروژه پیشرفت 25 درصدی داشته و تنها در حد پی و فونداسیون اجرا شده که به دنبال اخذ اعتبار برای فعال شدن پیمانکار در آن هستیم.

از سویی در اردیبهشت 92 نیز علیرضا ایزدی -مدیرکل وقت میراث فرهنگی همدان- نیز اظهار کرد: در حال حاضر گنجینه این موزه در مرحله احداث سقف است که با وجود استحکام مطلوب، پیشرفت خوبی ندارد به طوری که گنجینه آن پیشرفت 80 درصدی و ساختمان موزه 15 درصد پیشرفت فیزیکی دارد.

ایزدی با اشاره به اعتبار در نظر گرفته شده برای این موزه، آن را زمان‌بر دانست و گفت: با توجه به وضعیت اقلیمی همدان، مدت کار کردن در همدان به لحاظ جوی محدود است؛ امسال 842 میلیون تومان برای آن در نظر گرفته شده اما برآورد کلی هزینه احداث موزه 12 میلیارد تومان است.

وی در آن زمان از وجود 13 هزار شی در گنجینه همدان خبر داده بود.
 
به گزارش معماری نیوز؛ ظاهراً کمبود بودجه و اعتبار تنها مشکل موزه منطقه‌ای غرب کشور و آمار ضد و نقیض در مورد آن نیست. بلکه ساخت این موزه در عرصه هگمتانه با مشکل ارتفاع و تعرض به حریم منظری و... هم مواجه است.
موزه‌ای که قدش کوتاه می‌شود

حسین زندی در این باره می‌گوید: قرار بود در عرصه هگمتانه یک ساختمان 5 طبقه ساخته شود که ساخت موزه با چنین ارتفاعی در عرصه تاریخی و باستانی هگمتانه فاجعه خواهد بود  و با مخالفت جدی دوستداران  و کارشناسان میراث فرهنگی رو به رو شد.



وی با اشاره به سفر چند ماه پیش حمیدرضا کارگر - مدیر کل اداره موزه‌ها و اموال منقول فرهنگی تاریخی- و قول وی مبنی بر کاهش ارتفاع موزه اظهار می‌کند: مدیر کل  موزه‌ها قول داد که ارتفاع موزه 3 طبقه شود اما در عین حال ایشان نیز بر مکان‌یابی اشتباه تأکید دارد.

این فعال میراث فرهنگی درعین حال بر ضرورت ایجاد موزه همدان تأکید می‌کند و می‌افزاید: تنها موزه‌ فعلی اشیا تاریخی همدان موزه هگمتانه است که یک مدرسه قدیمی مربوط به دهه 30 خورشیدی است که روی آن مرمت‌هایی انجام شده و به موزه فعلی اشیا تاریخی همدان تبدیل شده است. حتی در دوره مدیریت –علیرضا ایزدی- دستبردی هم به این موزه زده شد. بماند که در حال حاضر هم اگر همدان دچار لزله شود نخستین جایی که صد درصد تخریب خواهد شد همین موزه خواهد بود.

وی با اشاره به این که در طول 90 سال اخیر فعالیت‌های باستان‌شناسی گوناگونی در همدان انجام شده و اثار ذی‌قیمت فراوانی در این منطقه وجود دارد، اظهار می‌کند: بنابراین همدان نیاز مبرم به موزه دارد و خواسته همه دوستداران میراث فرهنگی و کارشناسان این است که موزه همدان هرچه سریعتر راه‌اندازی شود.

این فعال میراث فرهنگی معتقد است هرچند دیگر نمی‌توان برای این بخش از عرصه هگمتانه و صخره‌های آن کاری انجام داد اما می‌توان این مکان فعلی در عرصه هگمتانه را تبدیل به گنجینه منطقه‌ای کرد.



او به ضبط 8 هزار شی از قاچاقچیان در اوایل دهه 90 توسط نهادهای امنیتی و تحویل آن به اداره  کل میراث فرهنگی همدان اشاره می‌کند و می‌گوید: 8 هزار شی خود قابلیت ایجاد یک موزه دارد. بنابراین مکان فعلی را تکمیل و تبدیل به گنجینه منطقه‌ای کنند و برای موزه همدان یک جای جدید در نظر بگیرند که خارج از حریم هگمتانه و آثار تاریخی باشد اما در عین حال دسترسی همگان به آن آسان باشد.

وی با اشاره به تأکید استاندار بر گردشگری، وجود یک موزه در خور اشیا تاریخی همدان را بسیار مهم عنوان می‌کند و می‌گوید: خودمان را گول نزنیم واقعیت این است که همدان به عنوان یک گلوگاه تاریخی در ایران فاقد یک موزه استاندارد است. تنها موزه استاندارد همدان موزه تاریخ طبیعی آن است. پس یادمان باشد همدان به ضرورت و فوریت هم به گنجینه و هم موزه نیاز مبرم دارد. اما ارتفاع دادن به ساختمان فعلی هم نوعی تجاوز به حریم هگمتانه است.

زندی ادامه می‌دهد: از سویی هر چند با بتن‌ریزی‌ها قنات را کور کردند اما احیا قنات بسیار مهم است. همدان روزگاری 1100 قنات داشته است. همه قنات‌های آن قابل احیا شدن نیست اما قنات‌های هگمتانه قابل احیا است. بنابراین باید مسوولان ارشد شهر و میراث توجه جدی به این مقوله نیز بکنند.


به گزارش معماری‌نیوز؛استان همدان دارای 11 موزه است، که از این تعداد هفت موزه در شهر همدان و چهار موزه در شهرستان‌‌های این استان قرار دارند.موزه‌های تاریخ طبیعی همدان، هگمتانه، بوعلی‌سینا، دفاع مقدس، ‏موزه سفال، نظری، حمام قلعه، مفاخر و مشاهیر همدان و صنایع دستی همدان موزه‌های شهر همدان هستند.
 http://memarinews.com/fa/doc/news/30798/%D9%82%D8%AF-%D9%85%D9%88%D8%B2%D9%87-%D9%85%D9%86%D8%B7%D9%82%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D8%A2%D8%A8-%D9%85%DB%8C-%D8%B1%D9%88%D8%AF


برچسب ها: موزه منطقه ای همدان ، میراث فرهنگی همدان ،

شنبه 29 خرداد 1395

سراب گردشگری در سرزمین سراب‌ها

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :میراث فرهنگی ،گردشگری ،روزنامه همشهری ،

سراب گردشگری در سرزمین سراب‌ها

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
سراب گردشگری در سرزمین سراب‌ها
شهرستان نهاوند با وجود جاذبه‌های طبیعی متعدد از جمله سراب‌ها با مشکل کمبود زیرساخت‌های گردشگری روبه‌رو است. گردشگری شهرستان نهاوند را به نام سراب‌هایش می‌شناسند. شهرستانی با 12 سراب زیبا از جمله گاماسیاب، نیلوفر، گیان، فارسبان، باروداب و ملوسان...
1395/03/29
شهرستان نهاوند با وجود جاذبه‌های طبیعی متعدد از جمله سراب‌ها با مشکل کمبود زیرساخت‌های گردشگری روبه‌رو است. گردشگری شهرستان نهاوند را به نام سراب‌هایش می‌شناسند. شهرستانی با 12 سراب زیبا از جمله گاماسیاب، نیلوفر، گیان، فارسبان، باروداب و ملوسان. نهاوند در جنوب استان همدان قرار گرفته و یکی از مناطق گردشگری طبیعی کشور است؛ اما هنوز در جذب گردشگر موفق نبوده است. محسن جانجان، رئیس میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری شهرستان نهاوند، در گفت‌و‌گو با همشهری از فرصت‌ها و محدودیت‌های گردشگری این شهرستان می‌گوید.
  •  ظرفیت گردشگری نهاوند در چه سطحی است؟
همان‌طور که می‌دانید شهرستان نهاوند ظرفیت‌های بالایی در خصوص گردشگری دارد. به ویژه گردشگری طبیعی در این شهرستان بسیار مستعد و متنوع است. برای نمونه تپه گیان مربوط به 5هزار سال پیش از میلاد است. این شهرستان حدود 12 سراب دارد که می‌توان به سراب فارسبان، ملوسان، گیان و گاماسیاب و کنگاور کهنه اشاره کرد.
  •  چند موزه در نهاوند فعال است؟
ما در شهرستان نهاوند 3 موزه داریم؛ موزه حاج‌آقا تراب که موزه مردم‌شناسی است و موزه تاریخ و فرهنگ که باستان‌شناسی است. در کنار موزه تاریخ و فرهنگ تمام جاذبه‌های طبیعی نهاوند را در قالب تصویر به نمایش گذاشته‌ایم تا گردشگران و مهمانانی که به این موزه می‌آیند متمایل شوند این جاذبه‌ها را ببینند. موزه شهدا را هم داریم که حدود 2 سال است فعالیت می‌کند.
  • برنامه‌های توسعه گردشگری شما برای تابستان سال جاری چیست؟
در جاهایی که زیرساخت ایجاد کرده‌ایم نتیجه گرفته‌ایم؛ به طور مثال در سراب گیان و گاماسیاب زیرساخت و امکانات گردشگری ایجاد شده است. گردشگران نیز رضایت دارند و ورود گردشگر هم رشد داشته است. در سال جاری نیز برای 3 سراب برنامه داریم. از جمله سراب ملوسان و گاماسیاب که تلاش می‌کنیم خدماتی را به گردشگران ارائه دهیم.
  • این خدمات شامل چه چیزهایی است؟
تلاش کرده‌ایم نیازهای اولیه گردشگر تأمین شود. سرویس بهداشتی، سکوها و آلاچیق‌های مناسب و بهداشتی و پاک‌سازی انجام شده و نظارت خوبی اعمال می‌شود. در نظر داریم برای سراب‌ها سرمایه‌گذاری داشته باشیم.
  • حضور بخش خصوصی در طرح‌ها و برنامه‌های شما چگونه است؟
توان بخش دولتی در حال حاضر به ویژه در زمینه گردشگری بسیار ضعیف است و ما در این حوزه از بخش خصوصی کمک می‌گیریم. چندین سرمایه‌گذار را معرفی کرده‌ایم و حتی بخشی از کار را انجام داده‌اند اما موانعی در این زمینه داریم. باید سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری با منابع طبیعی و آبخیزداری به یک توافق قانونی برسند. میراث فرهنگی بخش‌های مورد نظر را از منابع طبیعی تحویل بگیرد و به سرمایه‌گذار بخش خصوصی واگذار کند. فکر می‌کنم هرجا مردم و سرمایه‌گذار بخش خصوصی ورود پیدا می‌کنند آبادی هم وارد می‌شود. ما قصد داریم این رویه را دنبال کنیم و از بخش خصوصی استفاده کنیم.
  • به نظر شما ظرفیت‌های گردشگری شهرستان خوب معرفی شده است؟
در زمینه تبلیغات تلاش می‌کنیم از تمام ظرفیت خود استفاده کنیم. در این زمینه هم از بخش خصوصی استفاده می‌کنیم. این روزها یک گروه مستندساز در حال تهیه مستندی در زمینه معرفی سراب‌های نهاوند هستند که قرار است از شبکه‌های سراسری پخش شود.
  • اگر بخواهید وضعیت شهرستان را با سایر شهرستان‌ها مقایسه کنید چه نمره‌ای به نهاوند می‌دهید؟
به نظرم وضعیت گردشگرپذیری در نهاوند نسبت به سایر شهرستان‌ها بهتر است؛ اما تلاش می‌کنیم وقتی گردشگر وارد این شهرستان می‌شود اقامت و ماندگاری هم داشته باشد. بیشتر گردشگران ما از داخل استان هستند. ما ظرفیت خوبی داریم اما هنوز نتوانسته‌ایم از آن بهره ببریم. باید بتوانیم گردشگران خارج از استان را به نهاوند دعوت کنیم. گردشگری که ماندگاری در شهرستان نداشته باشد از نظر اقتصادی نتیجه و سودی ندارد.
  • نیازهای اصلی شهرستان در این زمینه چیست؟
از نظر زیرساخت‌ها به ویژه در بحث هتل و اقامتگاه بوم‌گردی بسیار ضعیف هستیم. همین ضعف در زیرساخت‌ها تأثیر منفی بر گردشگرپذیری داشته است. ما یک دیپلماسی ناموفق داشته‌ایم و نتوانسته‌ایم گردشگر و سرمایه‌گذار جذب کنیم. ما با سرمایه‌گذاران ترک و روس هم وارد مذاکره شدیم اما به دلیل نامناسب بودن زیرساخت‌ها نتوانستیم وارد عقد قرارداد شویم.
  • از برنامه‌های کوتاه‌مدت خود بگویید؟
با آژانس‌ها و شرکت‌های مسافرتی وارد مذاکره شده‌ایم. از آژانس‌های استان‌ اصفهان دعوت کردیم و اهرم‌های تشویقی در نظر گرفتیم. اگر تبلیغ خوبی داشته باشیم و خدمات مناسب و کافی در نظر بگیریم تا گردشگر سرازیر شود قطعا می‌توانیم از منفعت اقتصادی کافی بهره‌مند شویم. خوشبختانه راه ورود گردشگران خارجی نیز به شهرستان باز شده و روز جمعه گذشته تعدادی گردشگر خارجی به این شهر آمدند.
  • تعامل بخش خصوصی و دولتی چگونه است؟
هم بخش خصوصی و هم دولتی تعامل خوبی دارند. یکی از مظاهر بارز رشد اقتصادی توسعه و رشد گردشگری است و اگر در گردشگری موفق شویم اقتصاد نیز رشد خواهد داشت. اگر غیر از این باشد در حد شعار باقی خواهد ماند. اگر نهادهای دیگر دولتی می‌خواهند روند توسعه‌ای شهرستان را دنبال کنند باید رویکرد گردشگری داشته باشند که استاندار هم بر این عقیده است. تأکید ما این است که در سال جاری ابتدا به راه‌های دسترسی به مراکز گردشگری توجه و تأکید داشته باشیم.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%B3%D8%B1%D8%A7%D8%A8-%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D8%B4%DA%AF%D8%B1%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D8%B1%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86-%D8%B3%D8%B1%D8%A7%D8%A8%E2%80%8C%D9%87%D8%A7?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، سراب های نهاوند ، گردشگری همدان ، گردشگری نهاوند ، میراث فرهنگی نهاوند ،

سه شنبه 18 خرداد 1395

ورکانه؛ گوهر یکدانه همدان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :میراث فرهنگی ،روزنامه همشهری ،گردشگری ،

ورکانه؛ گوهر یکدانه همدان

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
ورکانه؛ گوهر یکدانه  همدان
عباس عرب‌زاده، عکاس همدانی، هفته گذشته حدود 80 هنرجوی عکاسی را به ورکانه آورد تا عکاسی مستند و مردم‌نگارانه را در این روستای زیبا تجربه کنند. حاصل و کارنامه عکاسی این هنرجوها نمایشگاهی خواهد شد که علاوه بر تهران و همدان در ورکانه نیز به نمایش در خواهد آمد...
1395/03/18
عباس عرب‌زاده، عکاس همدانی، هفته گذشته حدود 80 هنرجوی عکاسی را به ورکانه آورد تا عکاسی مستند و مردم‌نگارانه را در این روستای زیبا تجربه کنند. حاصل و کارنامه عکاسی این هنرجوها نمایشگاهی خواهد شد که علاوه بر تهران و همدان در ورکانه نیز به نمایش در خواهد آمد.
این عکاس همدانی، که سال‌هاست در تهران زندگی می‌کند، بارها از معماری و مردم روستای ورکانه عکاسی کرده و بارها دوستانش را به دیدن این روستا فراخوانده است.
برگزاری کارگاه عکاسی عباس عرب‌زاده در ورکانه هم‌زمان بود با بازدید امیر خجسته، نماینده مردم همدان، فامنین و قهاوند از ورکانه. حاصل این هم‌زمانی گفت‌و‌گویی شد که طرح مطالبات فرهنگی هنری این روستا را در پی داشت.

 تأسیس کتابخانه در ورکانه
عباس عرب‌زاده با اشاره به ظرفیت‌های گردشگری ورکانه گفت: ورکانه نه تنها یک جاذبه گردشگری بی‌نظیر است بلکه یکی از زیباترین و مهم‌ترین روستاهای کشور برای عکاسی است. عکس‌هایی که از این روستا گرفته‌ام از برزیل تا آرژانتین رفته و از همه این مناطق برای من پیغام می‌آید. این مسأله پوشیده‌ای نیست که نظیر ورکانه را در هیچ جای جهان نداریم و برای من که همدانی هستم باعث افتخار و مباهات است.
عرب‌زاده همچنین به تأسیس کتابخانه ورکانه توسط تشکل‌های حوزه میراث فرهنگی اشاره کرد و گفت: قرار است در روستا به همت تشکل‌های غیردولتی کتابخانه‌ای ایجاد شود. ما تلاش می‌کنیم مخزن این کتابخانه غنی‌تر شود و در خور نام و تاریخ این روستا باشد. من در اولین قدم یکی از آثارم را که از روستای ورکانه گرفته‌ام به این کتابخانه هدیه خواهم کرد. حاضرم هر کمکی را برای تهیه کتاب انجام دهم و به طرفداران و دوستان فراخوان خواهم داد تا کتاب اهدا کنند؛ اما مسئولان باید فضای خوبی برای این منظور در نظر بگیرند؛ البته دهیار قول داده حمام قدیمی روستا به کتابخانه تبدیل شود.

 توجه به منظر روستا
این عکاس همدانی ادامه داد: مسأله دیگری که از مسئولان می‌خواهیم توجه به منظر روستاست. مسئولان باید نظارت کنند و اجازه ندهند با مصالح جدید و آجر در روستا ساخت‌و‌ساز انجام شود. متأسفانه بناهای دولتی این قاعده را برهم زده‌اند و به جای مصالح سنگی و بومی روستا از مصالح جدید استفاده کرده‌اند.
وی اضافه کرد: اهالی روستای ورکانه بهترین مردم دنیا هستند. مهربانی و صمیمیت در چهره این مردم موج می‌زند. این روستا پارکینگ می‌خواهد، اقامتگاه بومی محلی نیاز دارد. ورکانه حیرت‌انگیز است و ویژگی خاص خودش را دارد.
عرب‌زاده با اشاره به حضور سیروس مقدم و عوامل سازنده سریال «علی‌البدل» در ورکانه گفت: مدیران باید شرایطی فراهم کنند که هنرمندان به راحتی به این روستا بیایند. یک نقاش بتواند مردم و زیبایی‌های روستا را به تصویر بکشد. یک عکاس بتواند عکس‌های خوبی ثبت کند و فیلم‌سازان زیادی به این جا بیایند و فیلم تولید کنند. من بارها مشاهده کرده‌ام وقتی عکاسی در این روستا عکس می‌گیرد چقدر همراهی مردم زیاد است. ما این مسأله و همراهی را در همه مناطق نداریم. این روستا الگوی خوبی برای دیگر روستاهای هدف گردشگری است.
وی با اشاره به ظرفیت‌های عکاسی ورکانه گفت: ما با 80 عکاس در این روستا حضور داریم و از عکس‌هایی که امروز از روستا گرفته می‌شود به زودی مجموعه‌ای از بهترین‌ها را انتخاب و در تهران و همدان نمایشگاه برگزار خواهیم کرد. اگر شرایط مناسب باشد در روستا هم می‌توانیم این نمایشگاه را برگزار کنیم.

پیگیری می‌کنیم
امیر خجسته، نماینده مردم همدان، فامنین و قهاوند در مجلس نیز در این دیدار گفت: ما پیگیری می‌کنیم تا فرآیند کار به گونه‌ای پیش برود که به جز سنگ از مصالح دیگر استفاده نشود و مصالح دیگر را ممنوع خواهیم کرد.
وی ادامه داد: ما در بازدید امروز برای ورکانه پیش‌بینی یک پارک خوب، مهمانسرای خوب و تفریحگاه‌ها و بازارچه‌های سنتی مناسب را داشتیم. بنده از طریق مسئولان پیگیری خواهم کرد که به زودی این اتفاق‌ها بیفتد.
خجسته با بیان اینکه از ظرفیت بخش خصوصی به ویژه مردم روستا باید استفاده کنیم، اظهار کرد: مردم باید در توسعه سهیم باشند. اولویت با اهالی روستاست. برای اینکه گردشگر به ورکانه وارد شود باید روستا نمود زیبا داشته باشد. مردم نباید مهاجرت کنند و باید در روستا حضور داشته باشند، درآمد داشته باشند و با روی خوش روستا را به گردشگران معرفی کنند. پس مسئولان موظفند به این روستا و مردم آن کمک کنند تا شرایط فراهم شود. من مقدمات کار را آغاز کرده‌ام؛ با اهالی روستا و دهیاری و شورا صحبت و نیازها و ضرورت‌ها را یادداشت کردم و به زودی پیگیری خواهم کرد.

حضور معاون وزیر
نماینده مردم همدان، فامنین و قهاوند در مجلس به مرمت و بازسازی بناهای قدیمی روستا تأکید کرد و گفت: در رابطه با بحث معماری به ویژه اصطبل‌ها و قلعه قدیمی روستا، مدیران ارشد استان باید تسهیلاتی را فراهم کنند که به زودی مرمت شوند و یک اعتبار ملی هم باید دریافت کنیم.
وی با بیان اینکه فاضلاب و معابر مشکل دارند که باید درست شوند، ادامه داد: معاون وزیر راه و شهر‌سازی به زودی به ورکانه خواهد آمد تا بهسازی و مرمت روستا تسریع شود.
خجسته افزود: ورکانه چشم استان و چشم کشور است. ورکانه را باید در مجموع به عنوان مسیر گردشگری ورکانه ببینیم. از سد اکباتان و روستاهایی که در مسیر ورکانه به همدان وجود دارد تا شهر زیرزمینی ارزانفود یک مسیر کم‌نظیر گردشگری است. مسئولان ما باید این نکته را جدی‌تر دنبال کنند. ما با همکاری سازمان میراث فرهنگی بحث ثبت جهانی شهر زیرزمینی ارزانفود و معماری دستکند استان را پیگیری خواهیم کرد. ارزانفود و ورکانه در بحث گردشگری تقویت‌کننده و مکمل همدیگر هستند.

ورکانه در یک نگاه
روستای ورکانه در 22 کیلومتری شرق همدان و در کوهپایه‌ای زیبا واقع شده است؛ اما اهمیت این روستا علاوه بر پیشینه تاریخی آن که به بیش از 400 سال می‌رسد به جاذبه‌های دیگری نیز بر می‌گردد. از جمله این جاذبه‌ها معماری سنگی آن است. بیشتر ساختمان‌های روستا از سنگ لاشه ساخته شده و با تابش نور به ویژه پس از بارش باران درخشندگی خاصی پیدا می‌کند و تغییر رنگ می‌دهد. ورکانه روستایی است با 2 گرایش از 2 زبان فارسی و لکی و اگر با ساکنانش هم‌سخن شوید از امثال و افسانه‌های شیرین و باورهایشان سیر نمی‌شوید.
دره‌های طبیعی اطراف روستا از دیگر جاذبه‌های آن است که هر بیننده‌ای را مجذوب می‌کنند.
باید یادآوری کرد این روستا زادگاه پروفسور توفیق موسیوند، سازنده نخستین قلب مصنوعی جهان، است و خانه اجدادی او در این روستا قرار دارد. ورکانه خاستگاه اصلاح نژاد اسب اصیل ایرانی (نژاد خوزستان) هم است. 5 دهه پیش از این زنده‌یاد مری‌لیلی قراگوزلو، چهره جهانی پرورش اسب اصیل ایرانی، در این روستا اصطبلی ایجاد کرد و به پرورش و اصلاح نژاد اسب پرداخت. علاوه بر خرابه‌های اصطبل مری‌لیلی یک اصطبل قدیمی هم در روستا وجود دارد که مربوط به دوره قاجار و امیرطومان قراگوزلو است و همچنان از آن استفاده می‌شود. بقایای قلعه امیرطومان قراگوزلو در کنار روستا واقع شده است.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D9%88%D8%B1%DA%A9%D8%A7%D9%86%D9%87%D8%9B-%DA%AF%D9%88%D9%87%D8%B1-%DB%8C%DA%A9%D8%AF%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86


برچسب ها: هنرمندان همدان ، همشهری همدان ، عباس عریزاده ، روستای ورکانه همدان ، گردشگری همدان ،

سه شنبه 18 خرداد 1395

ساخت هتل در کمربند سبز همدان، ممنوع

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :میراث فرهنگی ،روزنامه همشهری ،زیست بوم ،

ساخت هتل در کمربند سبز همدان، ممنوع

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
ساخت هتل در کمربند سبز همدان، ممنوع
استاندار همدان با اشاره به درخواست سازمان‌های مردم‌نهاد برای جلوگیری از ساخت‌وساز هتل و بناهای مرتفع درکمربند سبز همدان و مناطق زیست‌محیطی گفت: اجازه نمی‌دهیم محیط زیست تخریب شود...
1395/03/18
استاندار همدان با اشاره به درخواست سازمان‌های مردم‌نهاد برای جلوگیری از ساخت‌وساز هتل و بناهای مرتفع درکمربند سبز همدان و مناطق زیست‌محیطی گفت: اجازه نمی‌دهیم محیط زیست تخریب شود. محمدناصر نیکبخت در آیین افتتاحیه جشنواره عکس محیط زیست استان همدان با بیان اینکه در طول فعالیت دولت یازدهم مجوزی برای راه‌اندازی هتل در عرصه‌های محیط زیست داده نشده است، افزود: یکی از شعارهای انتخاباتی دولت یازدهم حفظ محیط زیست بود.
 با اینکه یک عده از تعرض به محیط زیست سود زیادی می‌برند هیچ وقت داوطلبان ریاست جمهوری جلوگیری از تعرض به محیط زیست را به عنوان شعار مطرح نمی‌کردند؛ اما رئیس جمهوری این شعارها را مطرح کرد. وی ادامه داد: اهمیت و منزلت محیط زیست را می‌تواند با زبان هنر بیان شود و بیشتر از هر چیزی عکس می‌تواند زیبایی طبیعت را نشان دهد در حالی که هیچ گفتار و نوشتاری نمی‌تواند هنرمندانه به نمایش محیط زیست بپردازد. نیکبخت در این مراسم قول داد دکتر محمدرضا محمدی، مدیرکل محیط زیست استان، به عنوان مشاور در جلسه‌های کمیسیون ماده 5 حضور داشته باشد.

 برنامه‌های هفته محیط زیست
محمدرضا محمدی، مدیرکل محیط زیست استان، نیز برنامه‌های هفته جهانی محیط زیست را برشمرد و با اشاره به بخش‌های مختلف جشنواره گفت: بخش حیات وحش، بخش اکوتوریستم، عکس محیط‌بان و انسان طبیعت محورهای جشنواره است که بیش از 550 اثر در این بخش‌ها به دبیرخانه ارسال شده که فقط 10 درصد از آن را داوران ما برگزیدند. او افزود: در هفته محیط زیست پاک‌سازی مناطق مختلف با همکاری تشکل‌های غیر دولتی و اجرای شش برنامه رادیویی و تلویزیونی در خصوص محیط زیست از جمله برنامه‌های ماست.
محمدی از راه‌اندازی موزه محیط زیست در مجموعه غارعلیصدر خبر داد و گفت: در چند ماه آینده امید می‌رود که این موزه راه‌اندازی شود.

معرفی برگزیدگان
پس از پایان سخنرانی‌ها در این مراسم ازخانواده محیط بان شهید یاری تجلیل شد. سپس نام‌های برگزیدگان محورهای چهارگانه جشنواره اعلام شدند. افشین بختیار، علی مهاجران وامیرعلی جوادیان داوران این جشنواره بودند که در بخش عکس محیط‌بانان قاسمعلی عبدالملکی را به عنوان مقام اول اعلام کردند و از حمید روستایی نیز تقدیر شد.
در بخش حیات وحش علی ثقفی، پوریا پاکیزه و جعفر غلامی موفق به کسب مقام شدند و در این بخش از سعید غلامی تقدیر شد.
همچنین در بخش انسان و طبیعت مهدی قلعه‌بیگی صاحب رتبه برتر شد و امیرحسین جامه‌بزرگ، عکاس روزنامه همشهری و رضا زنگنه به ترتیب رتبه‌های دوم و سوم را به دست آوردند. از امین بصیری‌پارسا نیز در بخش انسان و طبیعت تقدیر شد.  در بخش اکوتوریسم علی مجید ناتلی‌برتر و مهدی شریفی و علی ثقفی رتبه دوم و سوم را به دست آوردند. یکی از آثار حسین زندی خبرنگار همشهری نیز در بین آثار برگزیده این جشنواره به نمایش درآمد. در پایان این مراسم از اعضای تشکل بهار ثمین الوند شهرستان بهار تجلیل شد.
نمایشگاه عکس محیط زیست از 16 تا 21 خردادماه در مجتمع شهید آوینی برگزار می‌شود و هم‌زمان از روز سه‌شنبه در دانشگاه محیط زیست کرج نیز آثار این نمایشگاه به معرض دید عموم درخواهد آمد.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%B3%D8%A7%D8%AE%D8%AA-%D9%87%D8%AA%D9%84-%D8%AF%D8%B1-%DA%A9%D9%85%D8%B1%D8%A8%D9%86%D8%AF-%D8%B3%D8%A8%D8%B2-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%8C-%D9%85%D9%85%D9%86%D9%88%D8%B9


برچسب ها: همشهری همدان ، استاندار همدان ، جشنواره عکس محیط زیست همدان ، حسین زندی ،

یکشنبه 16 خرداد 1395

شهر زیرزمینی سامن، سامان ندارد

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :میراث فرهنگی ،گردشگری ،روزنامه همشهری ،

شهر زیرزمینی سامن، سامان ندارد

نویسنده: حیدر زند خبرنگار همشهری -همدان
شهر زیرزمینی سامن، سامان ندارد
این روزها برخی بی‌توجهی‌ها و تصرفات، مجموعه تاریخی شهر زیرزمینی سامن را تهدید می‌کند...
1395/03/16
این روزها برخی بی‌توجهی‌ها و تصرفات، مجموعه تاریخی شهر زیرزمینی سامن را تهدید می‌کند.
به تازگی مدیران ارشد استان و مسئولان میراث فرهنگی همدان بحث ثبت جهانی شهر زیرزمینی سامن در نزدیکی شهر ملایر را مطرح کرده بودند اما با وجود ساختمان‌ها و بناهای موجود بر بستر این شهر زیرزمینی و استقرار سازه‌های مخرب در حریم و عرصه این محوطه باستانی امکان ثبت جهانی آن مکان از بین خواهد رفت.

 تأسیسات شهری
مدیر پایگاه دستکند سامن و مسئول تیم کاوش در این مجموعه می‌گوید: این مجموعه در زیر بستر شهری واقع شده و در گذشته بر اثر بی‌اطلاعی دستگاه‌های خدمات‌رسان حین اجرای تأسیسات شهری بخش‌هایی از مجموعه آسیب‌دیده و متأسفانه آثار این تخریب‌ها هر از گاهی موجب ریزش سقف‌ها و فرورفتگی‌هایی در سطح معبر می‌شود. این امر علاوه بر خطر برای شهروندان، موجب بر هم زدن سیمای ظاهری مجموعه نیز می‌شود.
علی خاکسار با اشاره به تکمیل پرونده ثبت جهانی سامن ادامه می‌دهد: از آن‌جا که مجموعه سامن نمونه منحصر به فرد دستکند است و برنامه بلند‌مدت سازمان میراث فرهنگی ثبت مجموعه در فهرست میراث جهانی به‌عنوان یک اثر بدیع است حفظ اثر با تمام خصوصیات و رفع تصرف‌ها و آثار تخریبی ضرورت دارد؛ بنابراین مشارکت تمام مردم‌، جامعه محلی و مسئولان نقش تعیین‌کننده‌ای در این تصمیم مهم دارد و روند ثبت جهانی را تسریع می‌بخشد.

 سیاست‌های تشویقی
خاکسار با تأکید بر آزادسازی حریم و عرصه این محوطه می‌گوید: رفع تصرف‌ها با آزادسازی محوطه امکان‌پذیر است و مسئولان ارشد شهرستان و استان با احساس مسئولیت و اعمال سیاست‌های تشویقی و تأمین منابع مالی باید راه پژوهش‌های گسترده و تکمیل مطالعات را هموار کنند؛ البته راه‌اندازی بخشی از مجموعه برای بازدید گردشگران و محققان و برخورداری مردم محلی از مزایای آن نیز بسیار تأثیرگذار است.
وی در پایان به نقش جوامع محلی اشاره می‌کند و می‌گوید: آموزش جامعه محلی و آشنایی آنان با برنامه‌ها، دیدگاه‌های سازمان و همچنین مزیت‌های ثبت یک اثر در فهرست میراث جهانی که آثار مثبت بی‌شماری دارد از برنامه‌های آتی خواهد بود.

درخواست فعالان فرهنگی
حساسیت‌های زیادی بین مردم و فعالان حوزه میراث فرهنگی ایجاد شده و آنان خواهان حفظ این محوطه به عنوان یک ظرفیت مهم گردشگری و یک اثر باستانی از سوی مسئولان ارشد استان هستند. پیش از این فعالان مدنی و هنرمندان همدانی با ارسال نامه‌های جداگانه‌ای خطاب به ریاست جمهوری و استاندار همدان سرنوشت این مجموعه را پیش‌بینی کرده بودند و ضمن گوشزد کردن اهمیت شهر زیرزمینی سامن خواستار اختصاص اعتبار و بودجه ملی برای پاسداری و حفاظت از این سازه دستکند شده بودند.
در این نامه‌ها آمده که اگر ساختمان مخابرات و معابری که روی این سازه قرار گرفته‌اند جمع‌آوری نشوند این اثر کم‌نظیر باستانی به زودی نابود می‌شود. هنرمندان و فعالان حوزه میراث فرهنگی در آخرین نامه خود به استاندار درخواست پیگیری مطالبات و راهکارهای حفاظت از این محوطه تاریخی را داشتند اما این نامه نیز بی‌پاسخ مانده است.
در میان استان‌های کشور همدان بیشترین آثار معماری دستکند را دارد و با فروریختن دستکند تاریخی سامن ملایر، خطر تهدید بالای سر این آثار تاریخی بیش از پیش احساس می‌شود. معماری دستکند روستای آنوچ در مسیر ده کیلومتری سامن، مجموعه دستکند روستای کمره در جاده همدان به ملایر پشت روستای زمان‌آباد، مجموعه‌های دستکند شهرستان بهار که مهم‌ترین آن‌ها در صالح‌آباد کشف شده، مجموعه‌های فامنین و غارهای دستکند خورزنه از مهم‌ترین آثاری هستند که هنوز کار پژوهشی روی آن‌ها صورت نگرفته است. 2 مورد از این آثار مهم‌تر و شناخته‌شده‌تر از سایر مجموعه‌هاست؛ مجموعه دستکند ارزانفود و شهر زیرزمینی سامن که مورد توجه باستان‌شناسان و اصحاب رسانه بوده است.

درباره شهر زیرزمینی سامن
در گویش محلی به مجموعه زیر‌زمینی سامن زاغه گفته می‌شود. شهر زیرزمینی سامن مهم‌ترین سازه دستکند غرب کشور است. این مجموعه تقریبا در فاصله 10 کیلومتری مسیر ملایر به بروجرد واقع شده است. این شهر زیرزمینی در زیر بستری از سنگ گرانیت قرار گرفته که در مرکز شهر سامن است. این اثر باستانی در سال ٨٤ بر اثر حفاری تاسیسات شهری کشف شد و تا سال ٩٤ پنج مرحله کاوش روی آن صورت گرفت و از تابستان گذشته به دلیل کمبود اعتبار عملیات کاوش تعطیل شده است. بیش از ٥٠ اتاق کوچک و بزرگ در زیرزمین با معماری دستکند وجود دارد که در سال‌های اخیر با چالش‌هایی روبه‌رو بوده است از جمله بخش عمده‌ای از شهر زیرزمینی 10 هکتاری در معابر و اماکن مسکونی شهر قرار گرفته است.
یکی از مهم‌ترین ساختمان‌هایی که تخریب جدی به این اثر وارد کرده اداره مخابرات شهر سامن است که دقیقا بر روی شهر زیرزمینی قرار گرفته است. در روزهای اخیر سقف بخشی از این سازه زیرزمینی، که در مجاورت ساختمان مخابرات و در کنار در ورودی این ساختمان قرار دارد، آسیب جدی دید و فرو ریخت. پس از این تخریب تاسیسات مخابرات و کانال‌های مخابراتی دیده می‌شود.
گفته می‌شود این تخریب پس از بارندگی‌های روزهای گذشته صورت گرفته اما آثار تجهیزات مخابرات که از بقایای تخریب بیرون آمده نشان می‌دهد اصلی‌ترین عامل، آثار کلنگ‌های مخابرات است. عملیات خاکبرداری و کانال‌کشی مخابرات برای انتقال سیستم‌های فیبر نوری و غیره پایان‌ناپذیر است و این روند مسلما شهر زیرزمینی سامن را نابود خواهد کرد؛ البته خیابان‌هایی که روی این شهر قرار گرفته و روزانه هزاران خودرو از آن‌ها عبور می‌کند نیز بی‌تأثیر نیست.
سامن شهر کوچکی است که بین 3 شهرستان ملایر، نهاوند و بروجرد قرار دارد و نزدیک‌ترین شهر به آن ملایر است. سامن که از سال 1332 به شهر تبدیل شده، قدمت زیادی دارد؛ اما چون یک شهر مهاجرفرست است، جمعیت آن چندان رشدی نداشته و بین 4 هزار تا 5 هزار نفر در نوسان بوده است.
آثار تاریخی سامن نشان از قدمت این شهر دارد. سامن علاوه بر شهر زیرزمینی یک برج قدیمی نیز به نام خانقلی دارد که در مرکز شهر است و یک امامزاده با سردابه‌ای تاریخی که ساختار بنای آن به دوره ایلخانی می‌رسد. بنای سنتی با ضریح گره‌چینی حدود سال 1100 بازسازی شده است.
مردم محلی در باور عامیانه افسانه‌های زیادی را به شهر زیرزمینی سامن نسبت می‌دهند. از جمله معتقدند در زیرمجموعه باستانی سامن کانال‌هایی بوده که با اسب تا نهاوند می‌رفته‌اند و یک راه زیرزمینی از سامن تا کوه یزدگرد که خرابه‌هایی از دوران گذشته در آن است و مشرف به منطقه است وجود داشته است.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%B4%D9%87%D8%B1-%D8%B2%DB%8C%D8%B1%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86%DB%8C-%D8%B3%D8%A7%D9%85%D9%86%D8%8C-%D8%B3%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%86-%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%AF?magazineid=


برچسب ها: شهر زیرزمینی سامن ، ملایر ، همشهری همدان ، تخریب شهر زیر زمینی ،

دوشنبه 10 خرداد 1395

«علی‌البدل» ورکانه را شلوغ کرد

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،میراث فرهنگی ،گردشگری ،

«علی‌البدل» ورکانه را شلوغ کرد

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
 «علی‌البدل» ورکانه را شلوغ کرد
هنوز چند روزی از اعلام خبر تولید سریال «علی‌البدل» به کارگردانی سیروس مقدم در روستای سنگی ورکانه استان همدان نگذشته که این روستا و مردمانش شاهد سرازیر شدن گردشگران برای دیدن گروه فیلم‌سازی هستند...
1395/03/10
هنوز چند روزی از اعلام خبر تولید سریال «علی‌البدل» به کارگردانی سیروس مقدم در روستای سنگی ورکانه استان همدان نگذشته که این روستا و مردمانش شاهد سرازیر شدن گردشگران برای دیدن گروه فیلم‌سازی هستند.
اگرچه ممکن است این رشد دوره ای و کوتاه‌مدت باشد، با تدبیر مسئولان می‌توان از این فرصت برای حضور مداوم گردشگر در ورکانه بهره جست.
معرفی روستا و جاذبه های گردشگری آن می‌تواند مفید باشد. همچنین حفظ و نگهداری فضاها و مکان های فیلم برداری می تواند جاذبه گردشگری باشد. ماندگار شدن گردشگر و پایدارشدن این بازدیدها نیاز به امکانات و خدمات متعددی دارد.
دغدغه مشترک اهالی روستا و گردشگران نبود پارکینگ برای خودرو و یک پارک عمومی برای استراحت است. نبود پارک باعث شده گردشگران وارد باغ ها و زمین های مردم شوند و موجب واکنش مالکان زمین و باغداران شود.
جانعلی شالی، عضو شورای روستای ورکانه، می‌گوید: این جا همیشه گردشگر می آمد اما این روزها با حضور آقای «سیروس مقدم» گردشگران زیادی می آیند. امیدوارم امکاناتی فراهم شود تا روستا به درستی معرفی شود.

گلایه‌های یک روستایی
عباس نجفی 41 ساله، یکی از مغازه‌داران روستای ورکانه، با اشاره به حضور گروه فیلم‌سازی در ورکانه می گوید: ساختن فیلم در روستا تأثیر خوبی بر کودکان و نوجوان ما دارد؛ آن‌ها روابط اجتماعی و برخورد با گردشگر را از این طریق یاد می گیرند.
وی با اشاره به وضع فضاها و معابر در روستا می گوید: ایجاد کانال فاضلاب را 8 سال است شروع کرده‌اند ولی  اکنون نیمه‌کاره رها شده است. مهمان که می آید ما شرمنده می شویم که فاضلاب در ابتدای روستا پیش پای گردشگر می ریزد.
 برای ورود گردشگر این فضاها باید درست شوند.
نجفی ادامه می دهد: ما که در روستا زندگی می کنیم اگر30 رأس گاو و گوسفند نداشته باشیم درآمد نخواهیم داشت و باید مهاجرت کنیم؛. اما دولت عشایر را بر ما ترجیج داده است. در گذشته فقط 4 خانواده عشایر مجوز حضور در مراتع روستا را داشتند؛ اما حالا هر خانواده تعداد فرزندانش زیاد شده و هرکدام تبدیل به چند خانواده شده اند که هر یک هزار گوسفند با خود می آورد. این موضوع روی مراتع، آب کشاورزی و زمین های ما تأثیر می‌گذارد.
وی معدن‌کاران و عشایر را اصلی ترین مشکل روستا می‌داند و می افزاید: عشایر باید 15 خرداد به ورکانه بیایند اما از اول اردیبهشت وارد زمین‌های ما می‌شوند. آن‌ها کشاورزی را نابود می کنند. دولت هم هیچ نظارتی ندارد و روزبه‌روز کوه ها بیشتر تخریب می شوند.
این روستایی می گوید: سال گذشته 90 خانوار از روستا کوچ کردند. اگر کانال فاضلاب و آب روستا درست شود، هم برای گردشگر خوب است هم برای ما که ساکن روستا هستیم. این جا زادگاه پروفسور توفیق موسیوند (جراح برجسته قلب) است. او وقتی به همدان می آید در هتل نمی خوابد و به روستا می آید. فیلم ساختن در روستا تأثیر دارد اما کافی نیست. برای آب، بهداشت و فاضلاب چکار کرده اند؟ موسی موسیوند، خواهرزاده پروفسور موسیوند، نیز می‌گوید: حضور فیلم سازان خوب بوده، یک بخش از کوچه‌ها را سنگفرش کرده اند و مردم همدان و روستاهای اطراف برای دیدن روستا و فیلم‌برداری به اینجا می آیند. آمدن مردم و گردشگر اگر برای ما سود داشته باشد خوب است. امسال درختان گردو را سرما زده است. برخی از فروش سنگ درآمد دارند و کشاورزی هم مردم روستا را تأمین نمی کند.

مرمت معابر
گفته می‌شود برای ساخت فیلم در ورکانه، تهیه‌کنندگان بخشی از معابر روستا را سنگفرش و مرمت کرده اند.
داود کزازی، دهیار ورکانه، می گوید: بخش عمده مرمت و بازسازی هایی که به تازگی در ورکانه صورت گرفته توسط تیم آقای «سیروس مقدم» انجام شده که حدود 20 تا 30 میلیون تومان هزینه کرده اند. بخشی از مرمت ها و ساخت پل هم توسط مردم انجام شده است. همچنین کوچه هایی که در روستا مناسب‌سازی می شود با هماهنگی فرمانداری و بخشداری انجام می‌شود و رئیس بنیاد مسکن و میراث فرهنگی بر آن نظارت دارند.
وی می افزاید: خروجی روستا آسفالت خواهد شد و بقیه معابر در داخل روستا باید سنگفرش شود. برای مرمت اصطبل قدیمی و قلعه «مهری خانم» بارها درخواست کرده ایم و کارشناسان میراث فرهنگی هم بازدید کرده اند اما متاسقانه گفته می شود کمبود بودجه وجود دارد. البته ما دوست داریم خود مردم هزینه کنند تا به نام مردم روستا تمام شود اما شرایط فعلا فراهم نیست. کزازی به حضور فیلم‌سازان در ورکانه اشاره می‌کند و می گوید: از روزی که فیلم سازها به روستا وارد شده‌اند، ورود گردشگر تا 60 درصد رشد داشته است. تبلیغاتی که از طریق تلویزیون و رسانه ها بوده خیلی تأثیر داشته و روزبه روز هم بیشتر خواهد شد.

انتقادها
حضور گروه فیلم سازی در ورکانه با مخالفت‌هایی نیز روبه‌رو شده است. برخی از فعالان حوزه میراث فرهنگی نگران تغییر چهره و تخریب معماری سنگی این روستا هستند و معتقدند ممکن است مرمت‌ها و تغییراتی که گروه فیلم سازی در ورکانه ایجاد می کنند به بافت قدیم این روستا آسیب بزند و هر ساخت‌وساز و مرمتی باید با حضور کارشناسان میراث فرهنگی صورت گیرد.
اما مخالفت بازیگران و اهالی تئاتر همدان از جنس دیگری است. آنان معترض‌اند که چرا کارگردان این فیلم آنان را به بازی نمی گیرد.
 سعید باغبانی، کارگردان و بازیگر تئاتر و تلویزیون در همدان، می گوید: همدان هنرمندان توانایی دارد چه درعرصه فیلم سازی و چه در زمینه بازیگری؛ اگر قرار است بودجه ای از طرف این شهر هزینه شود، بهتر است مدیران فرهنگی آن را به دست هنرمندان بومی هزینه کنند. محمود حکمتی اطهر، بازیگر باسابقه همدانی، در اعتراض به بی‌توجهی به هنرمندان همدانی می گوید: گفته می شود برای ساخت فیلم در ورکانه مدیران فرهنگی استان مبلغ بالایی کمک مالی کرده‌اند. انتظار می‌رفت در ساخت این سریال از هنرمندان همدانی نیز استفاده کنند.


برچسب ها: همشهری همدان ، گردشگری ورکانه ،

پنجشنبه 6 خرداد 1395

سقف شهر زیرزمینی «سامن» فرو ریخت

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :ایسنا ،باستان شناسی ،میراث فرهنگی ،

سقف شهر زیرزمینی «سامن» فرو ریخت

» سرویس: فرهنگی و هنری - میراث و صنایع دستی
1464236939261_01.JPG

یک فعال میراث فرهنگی استان همدان خبر داد: «شهر زیرزمینی «سامن» مهمترین سازه‌ی «دست‌کند» غرب کشور در فاصله‌ی ده کیلومتری مسیر ملایر به بروجرد دچار آسیب شد و بخش‌هایی از آن که در زیر بستری از سنگ گرانیت قرار گرفته، فرو ریخت.

به گزارش خبرنگار میراث فرهنگی ایسنا، شهر زیرزمینی «سامن» به عنوان یک محوطه تاریخی و به دنبال حفاری تاسیسات شهری در سال 84 کشف شد و تا سال ٩٤ پنج مرحله کاوش روی آن صورت گرفت، این شهر زیر زمینی به عنوان مهمترین سازه‌ی دست‌کند غرب کشور بیش از ٥٠ اتاق کوچک و بزرگ در زیر زمین دارد و بخش عمده‌ای از این شهر ده هکتاری در معبر و اماکن مسکونی شهر قرار گرفته است، اما در چند سال گذشته به دلیل همراه نبودن برخی دستگاه‌های دولتی، شهر زیرزمینی «سامن» با چالش‌هایی روبه‌رو شده است، چالش‌هایی که رسانه‌ها نیز نسبت به آن هشدار داده بودند.

حسین زندی، در این زمینه به خبرنگار میراث فرهنگی ایسنا توضیح داد: بخشی از شهر زیرزمینی «سامن»، دچار آسیب شد و بخش‌هایی از آن فرو ریخت.

او اداره مخابرات شهر سامن را یکی از مهم‌ترین ساختمان‌هایی دانست که تخریب جدی به این اثر وارد کرده است و گفت: اداره‌ی مخابرات شهر سامن دقیقا روی شهر زیرزمینی قرار گرفته است و در روزهای گذشته سقف بخشی از این سازه‌ی زیرزمینی که کنار ساختمان مخابرات قرار گرفته آسیب جدی دید و فرو ریخت که به دنبال آن تاسیسات مخابرات نمایان شد.

وی تاکید کرد: از مدت‌ها قبل فعالان مدنی و هنرمندان همدانی با نوشتن نامه‌هایی جداگانه به ریاست جمهوری و استاندار همدان این فاجعه را پیش‌بینی کرده و با گوشزد کردن اهمیت شهر زیرزمینی سامن، خواستار اعتبار و بودجه ملی برای پاسداری و حفاظت از این سازه‌ی دست‌کند بودند.

زندی با بیان این ‌که اگر به زودی ساختمان مخابرات و معابری که روی این سازه قرار گرفته‌اند جمع‌آوری نشوند، این اثر کم نظیر باستانی به زودی نابود می‌شود، ادامه داد: به تازگی مدیران ارشد استان و مسئولان میراث فرهنگی همدان بحث ثبت جهانی شهر زیرزمینی سامن را مطرح کرده بودند،‌اما با وجود ساختمان‌ها و بناهای زاید روی بستر این شهرِ زیرزمینی و استقرار سازه‌های مُخل در حریم و عرصه‌ی این محوطه امکان ثبت جهانی آن مکان از بین خواهد رفت.

این فعال میراث فرهنگی همدان در ادامه با بیان این‌که هنرمندان و فعالان حوزه‌ی میراث فرهنگی در آخرین نامه‌ی خود به استاندار همدان، خواستار پیگیری مطالبات و راهکارهای حفاظت از این محوطه تاریخی بودند، ادامه داد: متاسفانه این نامه نیز بی‌پاسخ مانده است.

ریزش سقف شهر زیرزمینی «سامن»
ریزش سقف شهر زیرزمینی «سامن»

انتهای پیام


برچسب ها: شهر زیر زمینی سامن ، میراث فرهنگی ملایر ، حسین زندی ، خبرگزاری ایسنا ،

شنبه 1 خرداد 1395

برنامه های کلنگی مدیران، کلنگی که بر زمین ماند

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :هنر ،میراث فرهنگی ،

برنامه های کلنگی مدیران

کلنگی که بر زمین ماند

30 اردیبهشت 1395 - 13:20 dsfr.ir/fh835

کلنگی که بر زمین ماند
میثم رودکی - دنیای سفر
آرامگاه باباطاهر در همدان

ما در حوزه انجمن خوشنویسی و زیرساخت ها مشکل خاصی نداریم انجمن خوشنویسان یک تشکل غیردولتی است و وظیفه آن جلب و جذب مشارکت ها و مساعدت های دولتی و غیردولتی است.

"مدیرکل اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی استان همدان"

دهم اسفند ماه سال 1393 بود که کلنگ انجمن خوشنویسان همدان با حضور شهردار فعلی همدان، تعدادی از اعضای شورای شهر و مدیران ارشد استان در حضور استاد غلامحسین امیرخانی و علی شیرازی بر زمین زده شد. در همین مراسم بود که سرپرست انجمن خوشنویسان همدان خطاب به حاضران گفت: «پیرو پیگیری های صورت گرفته با اعضای شورای شهر و تائید شهرداری همدان قطعه زمینی به مساحت 370 متر مربع در خیابان آبیاران واقع در بلوار بعثت برای احداث ساختمان انجمن خوشنویسان همدان اختصاص داده شد».

همان روزها مدیران ارشد شهری با افتخار از کلنگ زنی و احداث این ساختمان بارها سخن گفتند اما امروز با گذشت بیش از 14 ماه از آن تاریخ نه تنها هیچ گونه عملیات عمرانی بر روی زمین دیده نمی شود بلکه گفته می شود شهرداری به طور کلی تعهد خود را نادیده گرفته است. سرپرست انجمن خوشنویسان از قول اعضای شورای شهر و شهردار می گوید؛ هنوز زمین توسط شهرداری تملک نشده است.

این اولین بار نیست که کلنگی بر زمین زده شده و قولی داده می شود و اجرا شدن آن به فراموشی  سپرده می شود در واقع شهروندان به متعهد نبودن برخی مدیران آگاه هستند اما این که مدیران ارشد شهری در حضور خبرنگاران و استادان تراز اول کشور بر روی زمین دیگران کلنگ زنی می کنند چه معنایی می تواند داشته باشد!

حمایت های ارشادی

فاضل عبادی مدیرکل اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی استان همدان می گوید: ما در حوزه انجمن خوشنویسی و زیرساخت ها مشکل خاصی نداریم انجمن خوشنویسان یک تشکل غیردولتی است و وظیفه آن جلب و جذب مشارکت ها و مساعدت های دولتی و غیردولتی است.

عبادی با اشاره به واگذاری زمین توسط شهرداری به انجمن خوشنویسان جهت احداث ساختمان ادامه می دهد: نهادی که زمین در اختیار انجمن خوشنویسان همدان قرار داده نیز یک نهاد غیردولتی است یعنی دوستان انجمن پیگیری کرده اند مساعدت را جلب کرده اند زمین را از شهرداری گرفته اند حال باید پیگیری کنند اعتباری را از نهادهای گوناگون جلب کنند. اداره ارشاد وظیفه تامین اعتبار احداث ساختمان انجمن را ندارد و خود اعضای انجمن باید پیگیری کنند.

مدیرکل اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی استان همدان در ادامه می گوید: باید توجه داشته باشیم وظیفه اداره فرهنگ و ارشاد احداث زمین های دولتی است دراین مورد که یک تشکل غیردولتی به عنوان  انجمن خوشنویسان همدان می خواهد ساختمانی بسازد، ارشاد ممکن است حمایت هایی داشته باشد اما نمی تواند تمامی اعتبار را تامین کند.

او در پاسخ به انتقاد هنرمندان مبنی بر محدویت فضاهای نمایشگاهی در شهر همدان می گوید: تا زمانی که انجمن ساخته شود همه فضاهای فرهنگی ما می تواند در اختیار اعضای انجمن خوشنویسان همدان و هنرمندان خوشنویسی قرار گیرد. از نظر اعتباری سال سختی را پشت سر گذاشته ایم اما امیدواریم درسال جاری گشایشی را در این زمینه شاهد باشیم.

ساختمانی در خلاء

عطااله سرمدی سرپرست انجمن خوشنویسان همدان به کنگ زنی ساختمان اشاره کرده و می گوید: من بسیار خوشحالم که یک رسانه  رویدادهای فرهنگی استان را پیگیری می کند تا متوجه شود کدام پروژه به نتیجه رسیده است. در سال 1393 ما کلنگ انجمن خوشنویسی را توسط  نماینده شورای شهر آقای پرزاد، آقای رسولی شهردار محترم همدان، استاد غلامحسین امیرخانی و استاد علی شیرازی به زمین زدیم انتظار داشتیم بر اساس پیگیری هایی که انجام می دادیم خیلی سریع زمین در اختیار انجمن قرار گیرد تا بتوانیم امتیازات موجود را از وزارت فرهنگ و ارشاد جذب کنیم  و اعتبارهایی که در نظر داشتیم را جلب کنیم.

سرپرست انجمن خوشنویسان همدان ادامه می دهد: اما یک سال وسه ماه از آن زمان می گذرد ودر این زمینه اتفاق خاصی نیفتادهاست. من مکرر به شورای شهر و شهرداری مراجعه کرده ام اما پاسخ درستی دریافت نکرده ام، شهرداری اعلام می کند هنوز زمین تملک نشده. پرسش این است اگر تملک نشده چرا کلنگ آن به زمین زده شد، اگر قرار است است تملک شود از زمین هایی که در اختیار شهرداری هست بخشی را در اختیار انجمن قرار دهند تا ما  بتوانیم این فضا را ایجاد کنیم ما به دنبال نفع شخصی نیستیم ما درپی ارتقاء وضعیت استان خود هستیم اگر این اتفاق بیفتد ما درزمره استان هایی قرار می گیریم که ساختمان انجمن خوشنویسان متعلق به خود هنرمندان است.

سرمدی می گوید: شورای شهر مصوب کرده زمین دراختیار انجمن قرار گیرد اما شهرداری همکاری نمی کند ما وقتی برای جلب مشارکت های مردمی و دولتی به نهادی یا جایی مراجعه می کنیم باید سندی مبنی بر مالکیت یک ملک در اختیار داشته باشیم تا بتوانیم آن نهاد و یا فرد را متقاعد کنیم شهرداری هیچ مدرکی به ما نداده است. بسیار علاقه مندانی هستند که دوست دارند در این امر فرهنگی مشارکت کنند اما با چه مدرکی ورود پیدا کنیم. وقتی ما به وزارتخانه مراجعه می کنیم اولیت پرسش و خواسته این است که سند ارائه دهیم اما هیچ سندی به انجمن ارائه نشده، شهرداری دست ما را بسته است.

موزه هنرهای معاصر همدان

یکی دیگر از پروژه های فرهنگی شهرهمدان که قربانی مناسبات اداری شده موزه هنرهای معاصر غرب کشوراست. اگر چه از ابتدای پروژه نهادهای مدنی حوزه میراث فرهنگی به دلیل وجود قلعه اشکانی بر روی «ارگ تپه» یا «تپه مصلا» با جانمایی این پروژه اعتراض داشتند اما  پروژه ای که از اسفندماه سال 1388 مبلغ شش میلیارد ریال برای آغاز عملیات اجرایی آن اختصاص داده شد و احداث آن از سال 1390 آغاز شده، امروز در هاله ای از ابهام به سر می برد و سخن صریحی در مورد آن گفته نمی شود.

کیوان کاظمی هنرمند خوشنویس همدانی با اشاره به وضعیت فعلی موزه هنرهای معاصر غرب کشور در این زمینه می گوید: متأسفانه اطلاع‌رسانی نمی‌شود و خیلی از هنرمندان نمی‌دانند قرار است چنین مکانی ساخته شود. دیگر این که همیشه بدترین مکان و بدترین فضا که دور ازدسترس است به فعالیت های هنری اختصاص می یابد مانند کتابخانه مرکزی همدان که در نقطه ای دور از دسترس ساخته شده است. در همدان فضای برگزاری یک نمایشگاه بزرگ در سطح ملی را نداریم که 500 اثر را در آن به نمایش بگذاریم و جشنواره خوشنویسی ملی برگزار کنیم.

عبادی در پایان سخنان اش به وضعیت موزه هنرهای نیز اشاره کرده، می گوید: ساختمان موزه هنرهای معاصرهمدان روال خود را طی می کند ایکی از مشکلات این است که اعتبار پیش بینی می شود اما مهم تخصیص اعتبار است اگر گشایشی در تخصیص باشد می توانیم احداث این ساختمان را ادامه دهیم.

عبادی در حالی این سخنان را بر زبان می آورد که سال گذشته در نشست خبری پیش از نمایشگاه کتاب کودک در همدان گفت؛ «پروژه موزه هنرهای معاصر وضعیت خوبی دارد، هم سال 1394 اعتبار خوبی داشته و هم سال آینده اعتبار خوبی به این بنا اختصاص داده شده است» اما شنیده ها حاکی از اختلاف بین اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی با یک نهاد دیگر باعث زمین گیر شدن این پروژه شده است و در شرایط فعلی به نظر می رسد هنرمندان همدانی نباید انتظار داشتن موزه هنرهای معاصر را بکشند.



Read more: http://www.donyayesafar.com/n/6528#ixzz49GRwgaEh


برچسب ها: انجمن خوشنویسان همدان ،

تعداد کل صفحات: 10 1 2 3 4 5 6 7 ...
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic