دوشنبه 7 مرداد 1392

درگزین تا کاشان منتشر شد

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :مطالب در خبر گزاری ها ،معرفی کتاب ،میراث فرهنگی ،کتاب ،

 

درگزین تا کاشان منتشر شد

دو کتاب در یک جلد و از دو اقلیم

 

 

كتاب « درگزین تا كاشان » تجدید چاپ شد

 

از تاریخنگار ، کتاب شناس ورجال شناس ارزنده ایران دکتر پرویز اذکایی بیش از 300 اثر منتشر شده است جدیدترین اثری که از این نویسنده به بازار آمده است، بازنشر کتاب «درگزین تا کاشان» است که از سوی انتشارات سوره تماشا شهر کاشان است

 

 

خبرگزاری میراث فرهنگی- گروه میراث فرهنگی- از تاریخنگار ، کتاب شناس ورجال شناس ارزنده ایران دکتر پرویز اذکایی بیش از 300 اثر منتشر شده است جدیدترین اثری که از این نویسنده به بازار آمده است، بازنشر کتاب «درگزین تا کاشان» است که از سوی انتشارات سوره تماشا شهر کاشان است. ویرایش دوم درگزین تا کاشان با اضافات و تعلیقات ودر دوبخش تهیه شده است.

 

 گفتار یکم درگزین و گفتار دوم با عنوان کاشان آمده است . گفتار یکم با وضع جغرافیایی ، وجه تسمیه،منزل پارتی، وصف تاریخی سنی های درگزین، وضع مذهبی ، وزیران درگزینی ، ناموران دیگر ، آثار قدیمه، درگزین دیگروکتابنامه را در بر می گیرد.

 

بخش دیگر که به کاشان می پردازد، کوه بیکنی، کوه فین، تمدن سیلک ، شهر کاشی، قوم کاشی، ظهور کاسی، افول کاسی، کار کاشی ، مینا شهر و مستدرکات ونامنامه درخود جای داده است ودرپایان تعلیقات آمده است که در چاپ دوم به آن افزوده شده است . درخشان ترین بخش کتاب بخش درگزین است که تحقیقی جامع درباره منطقه درگزین که یکی مناطق باستانی در بخش رزن و فامنین همدان است.دکتر اذکایی با استفاده از ده ها منبع ایرانی و غربی این اثر را به علاقمندانش ارائه کرده است. و مهم ترین سخن در معرفی آن همان گفتار دکتر احسان یارشاطراست که به عنوان گلگشتی در انتشارات فارسی در فصلنامه ایران شناسی امریکا منتشر کرده است و در مقدمه این کتاب نیز آمده است: آنگاه، خود استاد دکتر یارشاطر بر حسب لطف عمیم خویش، یک کتاب گزاری درباره این اثر به عنوان« گلگشتی در انتشارات فارسی» نوشت که در فصلنامه «ایرانشناسی» منتشره در امریکا ( سال5،ش4، زمستان 1372) چاپ شد و از جمله در آن فرموده است:

 

« دقت مولف و مراجعه وی به تحقیقاتی که تا کنون به توسط محققان خارجی و ایرانی در موضوع های مورد بحث در این کتاب شده است ، و انبساط ها و نظرهای روشن او در هر باب سرمشقی است برای همه کسانی که به تحقیق در زمینه جغرافیای تاریخی علاقه مندند. البته می دانیم تنها « علاقه» کافی نیست، « محقق» بودن و سال های دراز از سرشوق کار کردن و همه منابع را از نظر گذرانیدن و عمری دود چراغ خوردن را باید پشتوانه آن علاقه قرار داد.....» (ص825).

 

در گفتار دوم به کاشان می پردازد که از پیدایش قوم کاشی آغاز می شود و پیشینه کاشان وتمدن سیلک  به نام جای های منطقه و ریشه شناسی مناطق نگاهی دارد. مقدمه نقادانه دکتر اذکایی به چاپ دوم کتاب  بسیار خواندنی است و بر جذابیت آن افزوده است. به ویژه اشاره هایی که به وضعیت باستانشناسی ، زبانشناسی ونامجاشناسی و نامزندشناسی در ایران دارد.

حسین زندی

http://chn.ir/NSite/FullStory/News/?Id=105611&Serv=4&SGr=32

 


برچسب ها: دکترپرویزاذکایی ، همدان شناسی ، کاشان شناسی ، باستان شناسی ،

دیدار جمعی از اعضای دوستان زمین با نقاش همدانی

http://chn.ir/NSite/FullStory/News/?Id=105791&Serv=4&SGr=30

 

مینا آذرافشان، نقاشی که بیماری اش را از پا در آورد

آثار نقاشی مینا آذرافشان در نخستین گالری خصوصی همدان به نمایش درآمد. او بیش از 80 اثر هنری خلق کرده درحالی که از سه سالگی به بیماری میوپاتی ( تحلیل عضلانی ) دچار است.

دانلود فایل مرتبط با خبر:
خبرگزاری میراث فرهنگی- گروه میراث فرهنگی- گروهی از اعضای انجمن دوستان زمین روز شنبه 5مرداد با مینا آذرافشان در منزل شخصی این هنرمند دیدار کردند. مینا آذر افشان شاعر و نقاش توانجو مدت 19 سال است به خلق آثار هنری در زمینه نقاشی مشغول است.
 
مینا آذر افشان هنرمندی که با بیماری اش به مبارزه برخاست
 
آثار این هنرمند در گالری خصوصی که در کنار منزل مسکونی اش تاسیس کرده به نمایش درآمده است. بیش از 80 اثر سیاه قلم، آبرنگ و مدادرنگی در این گالری به نمایش در آمده است.
 
به گفته این هنرمند به دلیل محدود بودن فضا نمی توان از آثار بیشتری استفاده کرد. لازم به یادآوری است این گالری اولین گالری خصوصی در همدان است با تلاش خانواده آذر افشان در سال 1391 ایجاد شده است .
انجمن دوستان زمین از مینا آذرافشان دیدار کردند
 
از مینا آذرافشان مجموعه شعری با عنوان یادستاره ها به همت نشر چنار در سال 91 منتشر شده است که با استقبال مخاطبان شعر روبرو شده است، در این دیدار مینا آذرافشان دوستان زمین را به خواندن چند شعر مهمان کرد و با تحسین شنوندگان مواجه شد.
 
نقاش در کنار مادرش
 
او می گوید در شعر از فروغ فرخزاد، سهراب سپهری و مشیری پیروی می کند. مضمون اشعار او سرشار از امید است .
 
آذرافشان از سن سه سالگی به بیماری میوپاتی (تحلیل عضلانی ) مبتلاشده اما با روحیه بسیار خوبی به مدت 30 سال با این بیماری جنگیده است. او در مقطع کارشناسی رشته ادبیات فارسی در حال تحصیل است. اوهم اکنون با مادر خود زندگی می کند و موفقیت خود را بدون همراهی مادرش غیرممکن می داند
 
حسین زندی
باسپاس از نسرین برای تهیه این گزارش


برچسب ها: گالری خصوصی ، میناآذرافشان ، نقاش همدانی ،

روزنامه تهران امروز

 

 

کد خبر: 135126

تاریخ خبر: دوشنبه, 07 مرداد 1392

 

بخش خصوصی سرمایه‌گذاری برای تاسیس موزه اسب را پذیرفته است اما سازمان میراث فرهنگی مقاومت می‌کند

 

ناآگاهی مسئولان، مانع تاسیس موزه اسب همدان

یکی از جاذبه‌های مهم این روستا این است که اصلاح یكی از نژادهای اسب ایرانی (نژاد خوزستانی) از این روستا شروع شده است.در اواخر دهه 40 خانم «مری لیلی قراگوزلو» (چهره جهانی پرورش اسب) اصطبلی با معماری منحصربه‌فرد با مصالح سنتی و سنگی در جنوب این روستا ساخت و تا آغاز انقلاب به پرورش و اصلاح نژاد اسب مشغول بود

 

همدان - فاطمه کاظمی: روستاهای زیادی در كشور به‌عنوان روستای هدف گردشگری شناسایی و معرفی شده است و مسئولان با تبلیغات زیادی سعی دارند گردشگران را به این روستاها جذب كنند. برخی از این روستاها موقعیت و جذابیت بیشتری برای علاقه‌مندان داشته‌اند و همین جذابیت باعث شده است كه شهرت جهانی پیدا کنند. در فاصله 24 کیلومتری شرق شهر همدان در کوهپایه الوند، همراهی طبیعت زیبا، با میراث فرهنگی غنی و دست هنرمند انسان بهشتی ساخته است به‌نام «ورکانه» که آن را نگین گردشگری همدان می‌خوانند. ورکانه یکی از روستاهایی است که آوازه‌اش به آن سوی مرزها نیز کشیده شده است.

 

پیشینه تاریخی وركانه

اغلب پژوهشگران قدمت این روستا را تا 400 سال تخمین زده‌اند، اما در باور عامه مردم روستا روایت‌هایی از جابه‌جایی محل روستا وجود دارد. مردم روستا معتقدند محل این روستا دوبار جا به جا شده است. ابتدا این روستا در محلی با 2کیلومتر فاصله نسبت به محل فعلی به نام «یه کانی» که باز پسوند کانی داشته است قرار داشته است و همچنین به محل دیگری به نام «مردوردی» اشاره می‌کنند (مر در زبان پهلوی به معنی غار است) و بر این باورند که روستاهای اشاره شده در اثر بارش بیش از حد سنگین برف تخریب شده است و چون خانه‌ها تحمل برف بیش از حد را نداشته است به محل پایین‌تری مهاجرت کرده‌اند. هنوز این روستا بیشترین حجم بارش برف را در میان روستاهای همدان دارد. در سال‌های پربارش ارتفاع برف در هر نوبت به بیش از یک متر می‌رسد. همچنین مردم روستا به سنگ قبرهایی اشاره می‌کنند که با خطی نامتعارف حکاکی شده است که توسط قاچاقچیان به سرقت رفته است. وجود نام جاهای باستانی در اطراف روستا شاهدی بر پیشینه کهن ورکانه است.

 

ورکانه، خاستگاه اصلاح نژاد اسب اصیل ایرانی

یکی از جاذبه‌های مهم این روستا این است که اصلاح یكی از نژادهای اسب ایرانی (نژاد خوزستانی) از این روستا شروع شده است.در اواخر دهه 40 خانم «مری لیلی قراگوزلو» (چهره جهانی پرورش اسب) اصطبلی با معماری منحصر به فرد با مصالح سنتی و سنگی در جنوب این روستا ساخت و تا آغاز انقلاب به پرورش و اصلاح نژاد اسب مشغول بود اما در سال‌های اخیر به‌دلیل بی‌توجهی، این بنای زیبا تخریب شده است. همچنین قلعه اربابی «امیر طومان قراگوزلو» جد مری لیلی قراگوزلو با پلان چلیپایی و مربوط به دوره قاجار در میان باغی زیبا قرار دارد که متاسفانه متروکه شده است و اصطبل قدیمی روستا مربوط به دوره قاجار است و توسط یکی از اهالی مورد استفاده قرار می‌گیرد. چندی پیش یکی از کارشناسان فرهنگی همدان پیشنهاد تبدیل این اصطبل به موزه اسب همدان را داد که تاکنون از طرف هیچ سازمانی مورد حمایت قرار نگرفته است.

 

سابقه همدان در پرورش اسب

بنابر گفته بسیاری از کارشناسان سابقه پرورش اسب در همدان به دوره مادها برمی‌گردد. اسب «نیسائی» از اسب‌های اصیل این دیار بوده است که در 100 سال اخیر نسل آن منقرض شده است. یک کارشناس فرهنگی درباره اهمیت و سابقه پرورش اسب در همدان به تهران‌امروز گفت: در کشور ما سابقه پرورش اسب با زندگی مردم عجین شده است و همدان نیز از این مسئله مستثنا نیست. افرادی مانند «جکسون» در سفرنامه‌های خود از اسب‌های همدان یاد و آن را ستایش کرده‌اند. «حسین زندی» در ادامه گفت: در 100 سال اخیر در ایران در زمینه پرورش اسب اقدامات زیادی انجام شده است. در صنعت سوارکاری افرادی مانند مری لیلی قره‌گزلو که اصالتا همدانی است و خانم فیروز در بازشناسی اسب کاسپین و پرورش اسب اصیل خوزستان تلاش‌های زیادی انجام دادند. زندی افزود: یکی از اقدامات مهمی که خانم قره‌گزلو انجام داد ساخت اصطبل قدیمی در اواخر دهه 40 است که در کنار اصطبل تاریخی مربوط به دوره قاجار ساخته شد. زمانی که وی در زمینه سوارکاری و پرورش اسب آغاز به فعالیت کرد سعی داشت در کنار استفاده از ابزار قدیمی سوارکاری از ابزارآلات غربی نیز استفاده کند و همین یکی از دلایل موفقیت وی بود.

 

رونق گردشگری با تاسیس موزه اسب

این کارشناس درباره اهمیت تاسیس موزه اسب در روستای ورکانه گفت: وقتی یک روستا به‌عنوان هدف گردشگری انتخاب می‌شود باید حقوق جامعه محلی آن نیز رعایت شود. یعنی با ورود به آن آرامش اهالی به هم نریزد. اما انتخاب روستای ورکانه به‌عنوان یک روستای هدف گردشگری هیچ نفعی به حال اهالی آن نداشت. نه بازارچه محلی در آن دایر شد و نه برای اهالی آن درآمدزایی شده است. وی درباره تاثیر این مسئله گفت: این مسائل باعث مقاومت روستائیان و واکنش منفی آنها در برابر گردشگران می‌شود. بنابراین برای جلوگیری از چنین مواردی باید منافع روستائیان را با صنعت گردشگری پیوند دهیم. متاسفانه این پیوند در روستای ورکانه ایجاد نشده و همین باعث شده است كه مردم این روستا در حفظ آثار تاریخی آن هیچ تلاشی انجام ندهند. زندی درباره پیشنهاد تاسیس موزه اسب گفت: برای رسیدن به اهدافی مانند حفظ بافت تاریخی روستا و همچنین درآمدزایی برای روستا پیشنهاد تاسیس موزه اسب از سوی ما مطرح شد که سازمان میراث فرهنگی همدان تاکنون با آن موافقت نکرده است. حال آنکه اگر این اقدام صورت بگیرد می‌توان ابزار سوارکاری که در تپه هگمتانه پیدا شده و مربوط به هزاره اول قبل از میلاد است را در این موزه به نمایش گذاشت و از طرفی از تخریب این اصطبل زیبا که از نظر معماری نیز بسیار زیباست جلوگیری کرد. زندی درباره نتیجه این پیشنهاد گفت: سازمان میراث فرهنگی تاکنون این پیشنهاد را نپذیرفته است و دلیل آن را هم نداشتن بودجه اعلام كرده‌اند. حال آنكه بخش خصوصی سرمایه‌گذاری در این بخش را پذیرفته است اما سازمان میراث فرهنگی همچنان مقاومت می‌کند.

 

ناآشنایی مسئولان با اهمیت موزه اسب

همدان به‌دلیل فضای کوهستانی بسیار زیبا، مستعد پرورش اسب در ایران است. از طرفی سوارکاری در همه دنیا به‌عنوان یکی از منابع درآمدزایی صنعت گردشگری مطرح است. یکی از فعالان پرورش اسب در همدان درباره مشکلات تاسیس موزه اسب در همدان گفت: با توجه به سابقه پرورش اسب در همدان و ظرفیت بالای این منطقه در صنعت پرورش اسب نیاز داریم این صنعت جان دوباره‌ای بگیرد. از طرفی برای رونق بخشیدن به صنعت گردشگری در همدان نیاز به تاسیس موزه اسب احساس می‌شود اما گرفتاری‌های اداری تاکنون مانع تحقق این امر شده است. «مهدی بختیاری» در ادامه گفت: بخش خصوصی بسیار علاقه مند است كه در این زمینه سرمایه‌گذاری کند، اما نبود حمایت از سوی نهادهای دولتی و همچنین گرفتاری‌های اداری ما را در این زمینه دچار مشکل کرده است. نظرات منفی که در ادارات وجود دارد و پیچ و خم‌های اداری، بخش خصوصی را با مشکلات جدی مواجه کرده است. بختیاری در پایان گفت: ناآشنایی و ناآگاهی مسئولان اداراتی مانند جهاد کشاورزی و سازمان میراث فرهنگی با اهمیت این موضوع باعث مغفول ماندن آن شده است. این در حالی است که در استان‌های دیگر حمایت از بخش خصوصی بیشتر است. بخش خصوصی برای راه اندازی این موزه نیاز به منابع مالی ندارد و همین که مجوز تاسیس این موزه صادر شود كار را آغاز خواهد كرد و حتی در زمینه اشتغال‌زایی هم موفق خواهد بود.

 

روزنامه تهران امروز

 

http://tehrooz.com/1392/5/7/TehranEmrooz/1231/Page/15/

 


برچسب ها: گردشگری ، ورکانه ، موزه اسب ، سوارکاری ، مری لیلی قراگوزلو ، گردشگری همدان ،

یکشنبه 6 مرداد 1392

تهدید بازار لالجین با سفال‌های سمی؟

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :مطالب در خبر گزاری ها ،میراث فرهنگی ،

تهدید بازار لالجین با سفال‌های سمی؟

 

 

 

مسئولان همچنان بی‌توجه‌اند

تهدید بازار لالجین با سفال‌های سمی؟

به گفته بسیاری از كارشناسان واردات سفال چینی در چند سال اخیر مشكلات فراوانی برای تولیدكنندگان سفال لالجین ایجاد كرده، اما چندی است كه صحبت از كم شدن این واردات است و همین باعث شده سفالگران لالجین جانی دوباره بگیرند و به فكر احیای محصولات فراموش شده بیفتند. بنابراین اگر از تولیدكنندگان حمایت شود و دولت بپذیرد انرژی را با قیمت كمتری در اختیار سفالگر قرار دهد و از طرفی وزارت بهداشت و نهادهای مدنی در زمینه آموزش فعال‌تر شوند شاید دیگر شاهد این مشكلات نباشیم.
چندی پیش شركت
IKEA كه یك شركت تولیدكن

http://www.tehrooz.com/1392/5/6/TehranEmrooz/1230/Page/15/

 

 

همدان - فاطمه كاظمی: لالجین به‌عنوان پایتخت سفال ایران این روزها با مشكلات زیادی درگیر است. از یكسو موضوع از بین رفتن بافت هنری لالجین است كه رغبت گردشگران را برای رفتن به این شهر كم كرده است و از سوی دیگر واردات بی‌رویه سفال از چین است كه به گفته بسیاری از كارشناسان سفال لالجین را زمین زده و ضربه‌های زیادی به این هنر وارد كرده است. به علاوه این روزها موضوع سمی بودن ظروف لعاب‌دار لالجین مطرح است كه به دو سال گذشته بازمی‌گردد اما به دلیل اهمال‌كاری و بی‌توجهی از سوی مسئولان سازمان میراث فرهنگی همدان چاره‌ای برای آن اندیشیده نشده است.



استفاده از سرب به دلیل كاهش هزینه‌ها

در تركیبات رنگ سفال همیشه از سرب استفاده می‌شود، اما با گران شدن سوخت‌هایی مانند نفت و گاز كه در كوره‌ها استفاده می‌شود به كار بردن سرب در رنگ سفال لعاب‌دار افزایش یافته است.
یك كارشناس فرهنگی در این باره به تهران امروز می‌گوید: برای پخت یك سفال معمولی در كوره‌ها حدود 1000 تا 1300 درجه حرارت لازم است اما بیشتر سفالگران به دلیل گرانی سوخت حرارت كمتری در حدود 700 تا 800 درجه وارد می‌كنند كه باعث می‌شود سمومی كه در رنگ‌ها وجود دارند از بین نروند. «حسین زندی» می‌افزاید: علاوه بر این خود سرب یك ماده سمی است و اگر در تركیب رنگ بیش از حد استفاده شود برای سلامتی مصرف‌كننده بسیار خطرناك است. پس باید بدانیم كاهش هزینه‌های تولید ظروف لعاب‌دار به قیمت به خطر افتادن سلامتی افراد تمام می‌شود.



مسئولان توجه نمی‌كنند

چندی پیش شركت
IKEA كه یك شركت تولیدكننده لیوان سفالی در سوئد است در فراخوانی از مردم سوئد خواست اگر لیوان لیدا كه تولید این شركت است را خریداری كرده‌اند به شركت بازگردانند چرا كه این لیوان‌ها به دلیل تحمل نكردن آب داغ قابل مصرف نیستند. حال صاحبان این شركت را با مسئولان سازمان میراث فرهنگی همدان مقایسه كنید كه بعد از گذشت دو سال از این مسئله هنوز اقدامی نكرده‌اند. زندی در این باره می‌گوید: در ایران نهاد خاصی وجود ندارد كه بر این مسائل نظارت كند. سازمان میراث فرهنگی همدان از 2 سال پیش از سوی كارشناسان تحت فشار است تا برای حل این مشكل راه حلی در نظر بگیرد، اما هنوز این سازمان واكنشی نشان نداده است. سوال ما این است كه چرا چنین مسئله‌ای برای مسئولان میراث فرهنگی اهمیت ندارد؟

اروپا دیگر ظروف سفالی ایران را نمی‌خرد

زندی درباره تاثیر این مسئله بر كاهش صادرات ظروف لعاب‌دار به كشورهای دیگر می‌گوید: یكی از دلایل صادر نشدن سفال لالجین به اروپا همین مسئله سمی بودن است. اتحادیه اروپا به دلیل سمی بودن ظروف لعاب‌دار لالجین از وارد كردن آن خودداری می‌كند، اما مسئولان دلیل این مسئله را تحریم می‌دانند و حاضر به پذیرش این حقیقت نیستند. وی در ادامه می‌گوید: اگر نهادهای دولتی با شكل‌گیری نهادهای مدنی همكاری كنند و در این زمینه سختگیری نداشته باشند این نهادها راحت‌تر می‌توانند موضوع اطلاع‌رسانی و آموزش در این زمینه را پیگیری كنند. زندی به مشكل برداشت بی‌رویه از خاك لالجین نیز اشاره می‌كند و می‌گوید: با برداشت بی‌رویه از خاك لالجین عملا این خاك باارزش به زباله و پسماند تبدیل می‌شود. در حالی كه از همین پسماندهای سفال می‌توان ماده‌ای به نام «شاموت» تولید كرد كه در فرآورده‌های صنایع نسوز كاربرد زیادی دارد.



سفال؛ كالای تزئینی یا كاربردی؟

سربی بودن و سمی بودن ظروف لعاب‌دار شك و شبه‌ای ایجاد می‌كند مبنی بر اینكه آیا این ظروف قابل استفاده هستند یا نه؟ یك استاد دانشگاه در این باره به تهران امروز می‌گوید: برای ورود به موضوع سمی بودن ظروف لعاب‌دار لالجین ابتدا باید به این مسئله بپردازیم كه آیا سفال لالجین یك كالای تزئینی است یا یك كالای كاربردی؟ اگر استفاده از این ظروف تزئینی باشد و موضوع استحكام نیز مطرح نباشد سمی بودن خیلی مهم نیست اما اگر كاربردی باشد موضوع متفاوت است و صحبت از سلامتی مصرف‌كننده است. «مهدی كریمی منسوب» می‌افزاید: اگر از بعد تزئینی بودن به ظروف تولید لالجین نگاه كنیم این ظروف چه از لحاظ موتیس و چه از لحاظ طراحی بدنه از الگوی خاصی تبعیت نمی‌كند و تولیدكننده به نظر خودش هر چه بازار می‌پسندد را تولید می‌كند. همه چیز بر مبنای آزمون و خطاست و البته شانس مطرح است. وی تصریح می‌كند: در یك سفال تزئینی انواع لعاب‌هایی كه استفاده می‌شود، بدنه‌هایی كه به كار می‌رود و رنگ‌هایی كه استفاده می‌شود خیلی مهم است، اما هیچ‌توجهی به این مسئله نمی‌شود. البته این به معنای آن نیست كه در لالجین آثار خوب نداریم، اما افسوس ما از كم شدن این آثار خوب است كه جذابیت‌های بالایی دارد. این كارشناس سفالگری درباره اهمیت رعایت شرایطی در تولید ظروف سفالی كاربردی می‌گوید: سفال كاربردی خصوصیاتی دارد كه رعایت آن گریزناپذیر است. این ظروف باید از نظر طراحی، دسته، بدنه، ارتفاع، ضخامت و وزن كاربردی باشند اما متاسفانه در لالجین این شرایط رعایت نمی‌شود.



ظروف سربی مشكل بهداشتی دارند

كریمی منسوب در ادامه درباره مشكلات ظروف سربی می‌گوید: در ظروف لعاب‌دار قدیمی یك ماده گیاهی به نام «قلیاب» استفاده می‌شد كه به دلیل گیاهی بودن هیچ ضرری برای مصرف‌كننده نداشت اما در چند دهه اخیر به جای آن از سرب یا شیشه‌های سربی استفاده می‌شود. البته سرب نباید به‌طور كامل از سفال حذف شود، اما مشكل در میزان استفاده از سرب و حرارتی است كه سرب در آن ذوب می‌شود. وی می‌گوید: از آنجاكه سرب به پایین آمدن دمای پخت كمك می‌كند بنابراین سفالگران برای كاهش هزینه تولید از سرب بیشتری استفاده می‌كنند و به اجبار نمی‌توانند محصول خوبی تولید كنند. از طرفی به دلیل اینكه كوره‌ها از نظر فنی مشكل‌دار هستند انرژی بالایی مصرف می‌كنند و همین هزینه‌های تولید را بالا می‌برد. اگر این كوره‌ها اصلاح شود و ایمنی و معماری آنها مورد بازبینی قرار بگیرد دیگر شاهد چنین مشكلاتی نخواهیم بود.



دولت حمایت كند

به گفته بسیاری از كارشناسان واردات سفال چینی در چند سال اخیر مشكلات فراوانی برای تولیدكنندگان سفال لالجین ایجاد كرد، اما چندی است كه صحبت از كم شدن این واردات است و همین باعث شده سفالگران لالجین جانی دوباره بگیرند و به فكر احیای محصولات فراموش شده بیفتند. بنابراین اگر از تولیدكنندگان حمایت شود و دولت بپذیرد انرژی را با قیمت كمتری در اختیار سفالگر قرار دهد و از طرفی وزارت بهداشت و نهادهای مدنی در زمینه آموزش فعال‌تر شوند شاید دیگر شاهد این مشكلات نباشیم

 


برچسب ها: صنایع دستی گردشگری ، لالجین ، سفال سمی لالجین ، سرب وسفال ولعاب کاری ،

کوچکترین تصویر نقشه ایران در دستان بزرگترین مجموعه دار ایرانی

کشف سند کوچک 120 ساله از خلیج فارس + عکس

سندی دیگر از نام خلیج فارس آشکار گشت. سندی گویای تاریخ 120 ساله خلیج‌فارس؛ این سند اما این بار در میان کبریت‌های یک مجموعه دار پیدا شده است. احمد ایلیات کاشانی، مردی که 30 سال از عمر خود را کبریت جمع کرده؛ آن هم کبریت‎های سلطنتی؛ اما یک کبریت در مجموعه اوست که سرآمد همه کبریت‌هاست، «کبریت سلطنتی بین المللی‌»؛ این اثر کم نظیر که به پرچم زیبای ایران مزین است، بر اساس تحقیقات کاشانی 120 سال پیش در کشور چک‌اسلواکی سابق تولید شده و تنها چهار نمونه از آن در دنیا وجود دارد.

دانلود فایل مرتبط با خبر:
خبرگزاری میراث فرهنگی- گروه میراث فرهنگی- روی کبریت، تصویر یک زن ایرانی با دامنی سبز دیده می‌شود. در اطراف آن دریای مازندران و خلیج فارس به همراه پنج استان قرار گرفته‌است. گفته می شود، این نقشه کوچک‌ترین نقشه کشف شده ایران است که با آب و طلا و رنگ ساخته شده و کار دست است. قرار است که تصویر این سند به زودی در کتاب انجمن مجموعه داران ایران منتشر شود. جالب است که کبریت‌های مشابه کشورهای دیگر که توسط همین کمپانی تولید شده عکس پادشاهان و رهبران را دارد و تنها کبریت ایران است که به جای تصویر پادشاه نقشه کشور طراحی شده‌است.
 
 مجموعه‌داری، علاقه‌ای که در ایران مغفول مانده است
 
در کشور ما برخی علاقه‌ها مورد غفلت واقع شده و این مغفول ماندن هم از طرف دولت و هم ملت بوده است. مجموعه‌داری خصوصی از این دست علایق و دل‌مشغولی‌هاست که افراد اندکی در جامعه به آن اقبال نشان می‌دهند. احمد ایلیات کاشانی اما نگاه دیگری دارد این مجموعه‌دار همه دارایی‌اش را فروخته و مجموعه‌ای بزرگ و کم نظیر از کبریت و عکس را گردآوری کرده‌است. او با اینکه این روزها مستاجر بوده اما براین باور است که مردم باید از این مجموعه استفاده کنند اما فضایی برای ارائه و نمایش آثارش وجود ندارد. ایلیات کاشانی سی‌سال از عمر خود را برای گردآوری مجموعه‌اش صرف کرده و در دو زمینه عکس‌های تاریخی و کبریت فعالیت دارد. این مصاحبه‌ای است با ایلیات کاشانی، مردی که بزرگترین مجموعه کبریت ایران را دارد که مجموعه‌اش حتی با بزرگترین مجموعه‌داران بزرگ دنیا رقابت می‌کند.
 
چرا به سراغ جمع آوری کبریت و عکس رفتید؟
این دو شیء کم‌تر مورد توجه مجموعه داران قرار گرفته اما از مهم‌ترین اشیا قیمتی هستند. کبریت به خاطر زیبایی‌هایی که دارد، کمپانی‌هایی که کبریت تولید می‌کردند با عنوان رسانه تبلیغاتی به کبریت نگاه می‌کردند. قبل از جراید، سینما و تلویزیون به همین دلیل تصاویر خوبی دارند. تاریخچه کبریت‌سازی ایران از کبریت‌هایی با نشان پرچم ایران- روس که در روسیه تولید می‌شده‌است، آغاز می‌شود. بعدها کبریت با امضا ناصرالدین شاه  در ایران تولید می‌شود. سپس کارخانه به تهران منتقل و پرچم روسیه حذف و پس از آن کبریت با نشان شیر و خورشید تولید می‌شود.
 
اما در مورد کبریتی که سندی 120 ساله خلیج فارس محسوب می‌شود....
این کبریت سلطنتی بین‌المللی است. این اثر کم نظیر به پرچم زیبای ایران مزین شده و 120 سال پیش در کشور چک اسلواکی سابق تولید شده و همچنین تنها چهار نمونه از آن در دنیا وجود دارد. روی این کبریت تصویر یک زن ایرانی با دامنی سبز وجود دارد و همچنین نقشه دریای مازندران، خلیج فارس و پنج استان که روی آن نقش بسته است٬ دیده می‌شود. این کبریت کوچک ترین نقشه کشف شده ایران بوده که با آب و طلا و رنگ ساخته شده و کار دست است. تصویر این سند به زودی در کتاب انجمن مجموعه داران ایران منتشر خواهد شد. جالب است که کبریت های مشابه کشورهای دیگر که توسط همین کمپانی تولید شده عکس پادشاهان و رهبران را دارد و تنها کبریت ایران است که به جای تصویر پادشاه نقشه کشور طراحی شده است.
 
روی این کبریت نقشه ایران است و سند 120 ساله از نام خلیج فارس
 
این کبریت را چند خریداری کردید؟
این کبریت یک اثر تاریخی و سندی برای خلیج فارس است. بیش‌تر این کبریت‌ها در حراج ساتبی فروخته می‌شود. قیمت پایه از 1000 دلار شروع و گاهی تا 100هزار دلار هم می‌رسد.
 
این کبریت آیا در دنیا خریداری هم دارد؟
پیشنهادهای زیادی از کشورهای عربی برای فروش داشته‌ام که قبول نکرده‌ام. از دبی، برج جمال عبدالناصر و عربستان پیشنهاد داشتم اما این آثار متعلق به ایران و ایرانی‌هاست و باید در کشور نگهداری شود، اما فضایی در اختیار ندارم و در گنجینه‌های خصوصی نگهداری می‌کنم.
 
آیا سازمان میراث فرهنگی از شما حمایت می‌کند؟ برنامه‌ای برای صیانت از مجموعه‌ای که جمع کردید، دارد؟
90درصد هزینه‌های فرهنگی در ایران به هدر می‌رود و ثمربخش نیست به یک دلیل، آن هم این است که افراد متخصص در راس این برنامه‌ها را دنبال نمی‌کنند. مشکل میراث فرهنگی این است که بودجه در دست کسانی است که آن را به هدر می‌دهند. من یک شاگرد فرش فروش بودم فقط با عقلانیت و تحقیقات به این نتیجه رسیدم و دو آرشیو ملی برای ایران درست کردم (آرشیو عکس و کبریت). انتظار این است که دولت حمایت کند البته ما هیچ پولی از دولت نمی‌خواهیم، کمک هم خواهیم کرد ما به سازمان میراث فرهنگی کمک می کنیم هرچه آن‌ها آورده داشته باشند، ما در انجمن مجموعه داران ده برابر خدمات خواهیم داد؛ به شرط این که حسن نیت داشته باشند ما انتظار داریم به سمت ایجاد موزه‌های خصوصی برویم به دلیل این که عامل ترویج گردشگری می‌شود. از میراث تاریخی حفاظت و شغل ایجاد می‌کند. اگر دولت خانه‌های تاریخی را تملک کند و هزینه آن را به طور مثال با افزایش یک درصد عوارض بر یک کالای خاص مانند سیگار می شود تامین کرد. هم این ها را مرمت کرد و با یک یاداشت تفاهم می‌توانند هر دو طرف سود ببرند مردم نیز این آثار را ببینند.
 
ایلیات کاشانی همه‌ دار و ندارش را فروخت تا چنین مجموعه عظیمی را تهیه کند اما دریغ از هر گونه حمایتی از سوی مسئولان سازمان میراث فرهنگی
 
گفتید که به جز کبریت عکس هم جمع آوری می کنید، این عکس ها بیشتر در چه زمینه‌ای است؟
در مجموعه من ازعکس‌های سلاطین ایران، رجال سیاسی، رجال بین المللی دوره قاجار و پهلوی اول موجود است. همه عکس‌ها اصل است و از کارت ویزیت‌های عکاسخانه‌های جهان در تمام کشورهای جهان مجموعه عکس داریم. عکس‌های آثار عکاس باشی، عبداله قاجار، سیورگین، روسی خان، ناصرالدین شاه و جهانگیرخان مصور را در گنجینه شخصی دارم. آرشیو بین‌المللی من مربوط به دوره پهلوی اول است که شروع پایه‌های کارخانه‌ها، تصاویر بناهای تاریخی که تخریب و یا نابود شده‌اند را قبل از نابودی و بعد از نابودی در اختیار دارم.
 
کار جمع‌آوری عکس را کجا شروع کردید؟
من با دستمزدی که با عنوان سیاهی لشکر در فیلم سربداران گرفتم، دوربین خریدم و شروع به عکاسی کردم و کارم از آنجا آغاز شد.
 
ایلیات کاشانی در حال تهیه رجال دوره قاجار است. او 3هزار قطعه عکس تاریخ و 80 هزار اسلاید دارد
 
تا کنون کتابی هم نوشته‌اید؟
درحال تهیه کتاب رجال دوره قاجار هستم؛ 3 هزار قطعه عکس ارجینال تاریخی و 80 هزار اسلاید و نگاتیو که همه مربوط به پایه عکاسی ایران و جهان می‌شود٬ در اختیار من است. اگر سازمان میراث فرهنگی کمک کند دنبال تاسیس موزه ملی عکس ایران هستم و در این مورد دوست دارم مانند آرشیو کتابخانه ملی سازمان میراث و مرکز اسناد نباشد که کسی دسترسی نداشته و یا به ظاهر دسترسی داشته باشد. قصد دارم استفاده از این عکس‌ها را برای دانشجویان وقف کنم. من دوست دارم هر ایرانی یک کار ملی انجام دهد و آرشیو من مربوط به ملت ایران است.
 
 
 
 
 
 


برچسب ها: سند خلیج فارس ، خلیج فارس ، مجموعه داری ، مجموعه عکس ، مجموعه کبریت ، تاریخ عکاسی ،

سفال‌های لالجین سمی شده‌اند

 

نامیده شدن شهر لالجین به پایتخت سفال ایران به‌تدریج تبدیل به طنزی تلخ می‌شود. این روزها در همان پایتخت سفال ایران، سفال چینی می‌فروشند و لالجین را این‌روزها «لاله‌چین» می‌خوانند. چرا؟ چون فروشندگان تمایل کمتری به سفال لالجین دارند و تولید‌کنندگان هم با مشکلات فراوان دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند.


روزگاری سفال لالجین به تمام اروپا صادر می‌شد اما اکنون اتحادیه اروپا دیگر اجازه ورود سفال لعاب‌دار لالجین به کشورهای عضو این اتحادیه را نمی‌دهد.

صادرات سفال لالجین به آلمان نیز که مهم‌ترین خریدار سفال ایران بود، قطع شده است؛ نه به‌دلیل تحریم بلکه موضوع اصلی، کیفیت سفال ایرانی است. در سال‌های اخیر در لعابکاری سفال‌ها از لعاب‌های آماده که برای ساخت کاشی و سرامیک ساختمانی استفاده می‌شود و دارای ترکیبات سرب است، استفاده شده است.لعاب‌های آماده سمی هستند و آسیب‌های جبران‌ناپذیری به استفاده‌کنندگان از ظروف سفالی‌ای که با چنین لعاب‌هایی ساخته می‌شوند، می‌رسانند.

دیگر اینکه برای پخت سفال در کوره‌ها حرارتی بیش از یک هزار درجه نیاز است تا ظروف سفالین سم‌زدایی شوند که به‌علت گران‌شدن مواد سوختی و حامل‌های انرژی، تولید‌کنندگان ناچارند در حرارتی کمتر از 700درجه سفال‌ها را بپزند. این اقدام کیفیت کالاها را پایین آورده و سلامت مصرف‌کنندگان را نیز تهدید می‌کند.تولید چنین کالاهایی در حالی انجام می‌شود که هیچ نهادی تاکنون بر این موضوع نظارت نداشته و به‌ویژه وقتی خطر استفاده از ظروف لعابدار سمی بیشتر می‌شود که برخی خریداران صنایع‌دستی سفالی از ظروف سفالی با هدف تهیه مواد غذایی و پخت‌وپز استفاده می‌کنند.

مهدی کریمی، کارشناس سفال و مدرس دانشگاه درخصوص سفال‌های سمی تولید‌شده در برخی کارگاه‌های صنایع‌دستی در لالجین می‌گوید: در ترکیب لعاب همیشه سرب وجود دارد اما در سال‌های اخیر از این ماده بیش‌از حد مجاز استفاده می‌شود که موجب خطرناک‌شدن لعاب‌ها شده است.

کریمی می‌گوید: سفالگران برای پایین‌آوردن دمای ذوب، ترکیب سرب را افزایش می‌دهند و متأسفانه دستگاه‌های نظارتی نیز در این خصوص سکوت کرده‌اند. البته اگر حمایت‌های بیشتری از تولیدکنندگان صنایع‌دستی در بخش سفال انجام می‌شد و یارانه صنعت و سوخت آنها حذف نمی‌شد سفالگران دست به این اقدام نمی‌زدند.

لالجین البته با بیش از 400سال سابقه در صنعت سفال هنوز در جهت برندسازی گام برنداشته است؛یعنی به‌دلیل اینکه تولید سفال درخور نیازهای روز نیست و کیفیت فدای کمیت شده، نشان معتبری از صنعت سفال در این شهر کمتر دیده می‌شود.با آنکه لالجین را پایتخت سفال ایران نامیده‌اند اما این شهر و محصولاتش نقش کمرنگ‌تری در جشنواره‌ها و فستیوال‌ها به‌خصوص در دوسالانه سفال کشور دارند و هرگز دوسالانه سفال ایران در این شهر برگزار نشده است.

تا دهه60 بیش از 600 کارگاه ساخت سفال به شیوه سنتی در شهر لالجین فعالیت می‌کردند اما امروز بیشتر این کارگاه‌ها قربانی توسعه شهر شده‌اند. پایتخت سفال ایران حتی در طراحی شهری لالجین نیز لحاظ نشده و شهرک صنعتی که به‌منظور سازماندهی این کارگاه‌ها ایجاد شده است، توانایی پاسخگویی به تمامی تولیدکنندگان را ندارد. سفالگران نیز توان خرید کارگاه در این شهرک را ندارند و از آنجا که کارگاه‌های سنتی در بافت قدیم و اصلی شهر قرار گرفته‌اند، شرایط مناسبی برای تولید سفال وجود ندارد. باوجود این مشارکت نهادهای مردمی در تصمیم‌سازی‌‌ها به‌منظور حل مسائل این شهر ضعیف است. ایجاد پژوهشگاه و مراکز مطالعات سفال، استفاده از نخبگان و هنرمندان، مسئولیت‌دادن به شهروندان، تبلیغات صحیح، نظارت بر کیفیت توسط یک نهاد بی‌طرف و تخصصی، مدیریت پسماند و نوآوری و سرمایه‌گذاری در صنعت سفال کشور می‌تواند پایتخت سفال ایران را از مشکلات موجود در آن و ورشکستگی صنعت سفال (به‌عنوان یکی از رشته‌های صنایع‌دستی کشور) رها کند.

حسین زندی
دوستدار‌ میراث فرهنگی همدان

http://www.hamshahrionline.ir/details/224160 لینک مطلب:


برچسب ها: لالجین ، پایتخت سفال ایران ، سفال سمی ، صنایع دستی ، سفال سربی ،

 

 

آغاز تلاشهای همگانی در جهت حفاظت از ذخایر زیستی و بشری کشور

پیشنهاد روزی برای توسعه پایدار

چهارم و پنجم تیر ماه دو گام ماندگار برای حفظ ذخایر زیستی و بشری در راستای دستیابی به توسعه پایدار ایران بود و خواهد ماند.

بیش از ۱۵ سال از آغاز فعالیت‌های نوین مدنی در چارچوب سازمان‌های غیر دولتی در ایران می‌گذرد البته به این نکته نیز باید توجه نمود که سابقه فعالیت‌های مدنی در ایران بسیار بیش از اینهاست اما یک دهه و نیم گذشته زمانی است که گستره این کنش‌ها به ویژه در حوزه‌های غیر سیاسی و با حضور جوانان در عرصه فعالیت‌ها همراه بوده است. دهه اول حرکت سازمان‌های غیر دولتی که با فراز و نشیب‌های بسیاری همراه بود را می‌توان دوران کودکی این سازمان‌ها نامید که بیشتر همزمان با حضور اصلاح طلبان در دولت همراه شده و به تجربه اندوزی و آغاز حرکت‌های نوین و سازمان‌دهی شده مدنی در کشور منتهی شد. 

بسیاری از تلاشگران مدنی با فرصت‌های ایجاد شده سعی نمودند تا با تجربیات اندک پیشین و یا بهره‌گیری از دانش و مهارتهای اثبات شده علمی و بین‌المللی گام‌های اولیه را در جهت ایجاد و تثبیت سازمان‌های خود بردارند هر چند که تجربه اندک و جوان بودن بسیاری از ما اجازه استفاده کامل از فرصت‌ها را به درستی نداد اما این دوره دارای تجربیاتی تلخ و شیرین برای فعالان مدنی و پیامی روشن برای دولت مردان بود تا به منظور دستیابی به اولین استانداردهای حکمرانی خوب نگاه متولی‌گرایانه را کاهش داده و فضا بیشتری را در اختیار سازمان‌های غیر دولتی قرار دهند هر چند که در سالهای پس از آن کمتر شاهد دستیابی به تجربه‌ای شیرین در عرصه حرکت‌های سازمان دهی‌شده مدنی بودیم و بسیاری از سازمان‌های غیردولتی با سابقه، تعطیل شده و یا فعالیت‌های آنان به حالت تعلیق درآمد و بسیاری از فعالان این عرصه که به مثابه سرمایه‌های اجتماعی کشور می‌توانستند نقشی اساسی را در دستیابی به توسعه ای پایدار و هدفمند ایفا نمایند با مشکلات بسیاری روبرو گردیدند.
در این راه برخی از این سازمان‌ها با تحمل این شرایط و اندیشیدن تدابیر لازم توانستند از این گذر حساس عبور کنند و دهه دوم را که می‌توان دهه عقلانیت، تدبیر و استفاده از تجربیات فعالیت‌های مدنی نامید را به نیمه خود برسانند تا امروز همگی بتوانیم امیدوارانه به سوی فردای روشن‌تر بنگریم و با تکیه بر کوله بار تجربیات حاصل از تمامی این سال‌ها بتوانیم در سایه تدبیر و عقلانیت برخواسته از ترکیب شور و شعور گام‌های اساسی در راه دستیابی به توسعه‌ای پایدار از ره گذر تقویت و حضور جامعه مدنی را تجربه نماییم. در این ره گذر چهارم و پنجم تیر ۱۳۹۲ با دو رویداد بزرگ و ماندگار همراه بود که هم زمانی آن دو در کنار هم می‌تواند نوید بخش دورانی تازه برای کنشگران این حوزه باشد. 

چهارم تیرماه بافت تاریخی شهر یزد شاهد حضور نمایندگان ۱۲۰ سازمان مدنی فعال در حوزه میراث فرهنگی، محیط زیست و گردشگری بود تا حمایت خود را از حفظ این نماد عظیم بالندگی فرهنگ و هنر ایران زمین اعلام نموده و یک بار دیگر پیگیری‌های لازم به منظور ثبت جهانی آن را از مسئولان مربوطه خواستار شوند و ادامه تخریب‌های انجام شده در این مجموعه عظیم خشتی را مغایر با اصول و مفاهیم امروزین اداره کشور مبتنی بر رعایت حقوق ساکنین امروز و فردای این سرزمین بدانند و در پنجم همین ماه نیز صدها تن از فعالان مدنی و علاقه‌مندان به محیط زیست در مقابل پارک گیاه شناسی نوشهر گرد هم آمدند تا از تخریب این باغ جلوگیری به عمل آورده و یکپارچگی خود را در جهت حفاظت از آخرین ذخایر طبیعی و زیست محیطی کشور که به مثابه ریه‌های تنفسی این خاک می‌توانند ضامن زندگی پاک و شاد فردای تک تک شهروندان باشد را اعلام نمایند. 

این دو رویداد به یاد ماندنی که موفقیتی تازه و گامی ارزشمند در جهت تزریق خونی تازه در رگ های فعالیت های مدنی بود همیشه در خاطر فعالان مدنی ایران باقی خواهد ماند و به راستی می‌تواند این دو را به آغازی دوباره و شادمانه برای تلاشهای همگانی در جهت حفاظت از ذخایر زیستی و بشری کشور و دستیابی به توسعه ای پایدار و هدفمند بدل کرد و این روزها را برای همیشه در تقویم فعالیت‌های مدنی ایران به عنوان مناسبتی به منظور تلاش به سوی توسعه پایدار به ثبت رساند تا در آینده نیز خاطره این تلاش هم زمان و یک پارچه به عنوان نقطه‌ی عطفی ارزشمند بیان‌گر این موضوع باشد که چراغ حرکت‌های مدنی در هر شرایطی روشن می‌ماند و علاقه مندان به ذخایر جبران ناپذیر این سرزمین آنجا که باید در کنار هم بوده‌اند و خواهند بود. امید است تا این آغاز دوباره همراه با حرکت‌هایی گسترده‌تر و تشویق هر چه بیشتر به فعالیت‌های سازماندهی شده علاقه‌مندان جدید باشد و مسئولین مربوطه نیز زمینه فعالیت آزدانه‌تر این فعالین را فراهم سازند.

 حسین زندی

بابک مغازه ای

http://hamadanblog.mihanblog.com/

 


برچسب ها: توسعه پایدار ، ذخایر زیستی وبشری ، فعالان مدنی ، سازمان های غیر دولتی ،

روزنامه تهران امروز

http://www.tehrooz.com/1392/4/20/TehranEmrooz/1216/Page/15/TehranEmrooz_1216_15.pdf

 

 

کد خبر: 133624

تاریخ خبر: پنجشنبه, 20 تیر 1392

 

مدیریت و برنامه‌ریزی نادرست اصلی‌ترین عامل بروز مشكلات است

فرش دستباف همدان، هنری كه باید زنده بماند

زندی، كارشناس فرهنگی: مهم‌ترین مسئله مدیریت و برنامه‌ریزی نادرست است كه از نوع نگرش برنامه‌ریزان ناشی می‌شود و به نظر می‌رسد  نگاه درستی به هنر و صنعت این مرز و بوم ندارند. در سایه همین نگرش بازارهای سنتی كه به شكل‌گیری ساختار و هویت شهری پیوند دارد یك به یك از بین می‌رود؛ دباغ‌خانه قدیمی شهر همدان به دلایل بهداشتی به خارج از شهر انتقال یافت (كه حركت درستی بود) اما این بازار می‌توانست به محل فروش فرآورده‌های همین صنعت و صنایع چرم تبدیل شود، اما امروز شاهد هستیم كه به جای آن مصالح فروشی دایر شده

 

همدان- فاطمه كاظمی: فرشبافی در استان همدان پیشینه طولانی دارد. قالی اصیل و قدیمی استان همدان در قلمرو فرش ایرانی به دلیل ویژگی‌هایی از جمله نوع مواد اولیه، فن بافندگی، شیوه‌های نقش‌پردازی و ابعاد با سبك روستایی‌باف شناخته می‌شود. تعداد روستاهای دارای بافندگی و گوناگونی نمونه‌ها به اندازه‌ای است كه می‌توان استان همدان را دارای بیشترین مراكز بافت روستایی در ایران و جهان به شمار آورد. البته بافته‌های عشایری كردی و افشاری نیز در بعضی از نواحی این استان مرسوم بوده است. ویژگیهای عمومی قالی روستایی همدان، داشتن گره متقارن، ضخامت و سنگینی، پرز بلند، رج‌شمار 15 تا 25 و بافت تخت و گاه نیم لول با یك پود است. در سال‌های اخیر به دلیل مسائل مختلفی كه برای صنایع‌دستی كشور پیش‌آمده، اغلب صنایع‌دستی حال و روز خوشی ندارند و اگر به داد آنها نرسیم،‌دیری نمی‌پاید كه فقط به گذشته آنها افتخار كنیم.

ویژگی‌های فرش همدان

یكی از فعالان عرصه فرش همدان درباره ویژگی‌های فرش همدان به تهران امروز گفت: شهر همدان یكی از مراكز اصلی تجارت فرش در منطقه غرب ایران بوده و بسیاری از فرش‌های مركز و غرب ایران به‌ویژه بافته‌های نواحی مختلف استان همدان از این شهر روانه كشورهای عربی و اروپایی می‌شد.

«میثم خلجی» افزود: قالیبافی همدان تا پیش از قرن 14 هجری (20 میلادی) متمركز در روستاهای اطراف شهر بود. در جریان تحولات فرش ایران اوایل قرن 20 میلادی قالیبافی در شهر همدان با سبك شهری‌باف هم بنیان گذاشته شد كه با نقشه‌های از پیش تهیه شده مناسب با اندازه‌های متداول فرش سایر مناطق شهری‌بافت و همچنین اندازه‌های سفارشی و با شیوه لول و دو پود بافته می‌شود. رنگ قهوه‌ای متمایل به شتری برای زمینه فرش در همدان كاربرد زیادی دارد. وی افزود: رنگ‌های دیگری از جمله قرمز دوغی، لاكی قرمز دانه، لاكی گلخاری، لاكی روناسی، آبی، سبز روشن و سیر زردی طلایی، نارنجی، سرمه‌ای، آبی سیر و روشن در فرش استان همدان رونق داشته است.

روستاهای انجلاس، برچلو، بیوك‌آباد، زاغه و تاج آباد از جمله مشهورترین نواحی بافندگی در اطراف شهر همدان بوده است و همچنان نقشه‌ها، اندازه‌ها و شیوه بافت آنها دارای شهرت است. گره مرسوم و غالب، متقارن بوده و قالی‌ها روی دارهای عمودی و ثابت بافته می‌شوند. شیرازه در قالی‌های همدان همزمان با بافت پیچیده می‌شود و پرداخت و روگیریی قالی‌های شهری معمولا پس از بافت انجام می‌پذیرد. همدان از جمله نقاط مشهوری است كه از دیرباز رنگ قرمز دانه‌ای و لاكی گلخاری را استفاده می‌كرده و همچنان نیز متداول است.

فرش در شهرستان‌های استان

ملایر: ملایر و روستاهای اطراف آن شامل حسین‌آباد، ازندریان، كسب و ننج، جوزان مانیزان و میشن و... از جمله مناطق معروف در قالیبافی است. شهرت قالی جوزان در بازار فرش به خاطر رنگ‌های پرجلا و طرح‌های خوش‌نقش و پردوام آن است.

كبودرآهنگ: بافت قالی در این شهرستان و مناطق روستایی آن از جمله داقداق آباد و مهربان و قهورد و...صورت می‌گیرد. قالی مهربان از دو گروه ترك نشین و كردنشین تاثیر گرفته و قالی مناطق كرد نشین متاثر از قالی بیجار، دارای بافت محكم و بیشتر دو پود است اما قالی مناطق دیگر مهربان بیشتر درشت بافت و یك پود است.

اسدآباد: فرش اصیل منطقه اسدآباد بیشتر از نوع محلی و یك پود بوده و با قلاب بافته می‌شود. غالب نقش‌ها ماهی درهم (هراتی) با طرح لچك و ترنج یا بدون ترنج با رج‌شمار پایین و زمینه قرمز است. مهم‌ترین روستاهای قالیباف این شهر عبارتند از طویلان علیا و سفلی و جعفرآباد كه بیشتر آنها نیز ذهنی‌باف و بیشتر در ابعاد دوذرعی، ذرع و نیم و ذرع و چارك و به ندرت 3در2 است.

تویسركان قالیچه‌های این منطقه درشت بافت و دارای پرز بلند هستند و در بیشتر موارد یك پود ضخیم دارند. بافت در این منطقه با دست بوده و در بافت آن از گره تركی استفاده می‌شود. نقشه‌های معروف این شهرستان آقاصادقی و مالیچه است.

نهاوند: در این منطقه از هر دو گره تركی و فارسی استفاده می‌شود فرش‌های اصیل آن یك پود، ضخیم و از پرز بلند برخوردارند. طی سالیان اخیر دو پوده بافی نیز رواج یافته

است ابعاد فرش‌های تولیدی در نهاوند ذرع و نیم، دو ذرعی و كناره است. نقشه‌های عشوند – گل حیدر – سالاری از طرح‌های معروف این شهرستان است.

طی سالیان اخیر بافت فرش ریزباف و ابریشمین در نقاطی از استان از جمله شهرستان‌های رزن و كبودرآهنگ رونق یافته و تجاری از استان‌های قم، آذربایجانی‌های شرقی و غربی در گسترش این نوع بافت در مناطق مذكور نقش داشته‌اند.

قدمتی به طول تاریخ

یك كارشناس فرهنگی نیز در این زمینه به تهران امروز گفت: پیشینه قالی و قالی‌بافی در ایران به قدمت تاریخ پر افتخار آن است و در طول تاریخ بر اهمیت و زیبایی آن افزوده شده است. فرش همدان نیز مانند دیگر مناطق كشور از ویژگی‌های خاصی برخوردار است كه ریشه درخصوصیات فرهنگی ساكنان منطقه دارد.

«حسین زندی» افزود: فرش حتی در دیگر صنایع‌دستی مانند گلیم، جاجیم، جوراب و دستكش نیز تاثیر گذاشته و نقشه‌های این اقلام از فرش گرفته شده است. بیشتر نام‌گذاری‌ها كه به صورت شناسنامه فرش است با توجه به نام روستا و شهری كه قالی در آن بافته شده صورت گرفته است مانند فرش درگزین، مهربان، انجلاس، فس، اسدآباد، گنده جین، ملایر، كبودرآهنگ كه هر یك دارای تفاوت‌ها و ویژگی‌هایی در نقش، طرح و اندازه است.

صنعت فرش همدان روبه نابودی

وی درباره تاریخ بازار فرش همدان نیز گفت: بازار فرش همدان از قرن‌های گذشته مركز مبادله و دادوستد بازرگانان داخلی و خارجی و قالی‌بافان دیگر شهرهای همجوار مانند زنجان، كرمانشاه و سنندج بوده و محصولات مرتبط با فرش مانند خامه، رنگ، نقشه، دارقالی و ابزار قالی‌بافی در راسته بازارها، سراها و تیمچه‌های گوناگون خرید و فروش می‌شده است و هزاران نفر در مشاغل مرتبط با این صنعت از دامداری تا رفوگری، چله‌كشی، مقراض‌كاری و كارگاه‌های متعدد قالی‌بافی فعالیت می‌كردند. زندی افزود: اما امروز با غفلت مدیران و نبود حمایت صحیح، صنعت فرش همدان در حال نابودی است.تولیدات بی‌رویه فرش ماشینی، پایین آوردن سطح سلیقه مردم در سایه تبلیغات مفرط رسانه‌ها به‌ویژه تلویزیون، مهاجرت و به هم‌ریختگی بافت جمعیتی و رشد شهرنشینی كشور، در دسترس نبودن فرش دستباف، ضعف در بازاریابی جهانی تا جایی‌كه فرش هندی و پاكستانی جای فرش دستباف ایرانی را می‌گیرد باعث شده صنایع‌دستی كشور بخصوص فرش كم‌كم نه تنها از زندگی مردم بلكه از حافظه مردم نیز حذف شود.

نبود نگاه درست به هنر

زندی، كارشناسی فرهنگی در ادامه گفت: مهم‌ترین مسئله مدیریت و برنامه‌ریزی نادرست است كه از نوع نگرش برنامه‌ریزان ناشی می‌شود و به نظر می‌رسد نگاه درستی به هنر و صنعت این مرز و بوم ندارند. در سایه همین نگرش بازارهای سنتی كه به شكل‌گیری ساختار و هویت شهری پیوند دارد یك به یك از بین می‌رود؛ دباغ‌خانه قدیمی شهر همدان به دلایل بهداشتی به خارج از شهر انتقال یافت (كه حركت درستی بود) اما این بازار می‌توانست به محل فروش فرآورده‌های همین صنعت و صنایع چرم تبدیل شود، اما امروز شاهد هستیم كه به جای آن مصالح فروشی دایر شده و اگرچه از بوی آزاردهنده دباغی خبری نیست، اما آسیب آلودگی فروشگاه‌های گچ وسیمان كمتر از گذشته نیست. همچنین بخش بزرگی از بازار فرش و فرآورده‌های فرش كه روزی هر یك دارای هویت خاصی بوده تغییر كاربری پیدا كرده است.وی افزود: بازار خامه‌فروشان به مركز فروش برنج پاكستانی تبدیل شده و كارگاه‌های دارقالی به انبار اجناس چینی مبدل شده است و بازار سرگذر كه روزی پررونق‌ترین و بزرگ‌ترین بازار فرش غرب كشور بود امروز جایگزین سبزه‌میدان شده و در آن بادنجان و هویج فروشی دایر شده است و تره‌بار شهر را تامین می‌كند. درحالی كه با تاسیس بازارهای محلی در دیگر نقاط شهر هم می‌توان بازارهای قدیمی را حفظ كرد و هم از بار ترافیكی مركز شهربه‌ویژه اطراف بازار كاست. زندی در ادامه گفت: موارد گوناگون دیگری بر این وضعیت دامن زده است. آسیبی كه به صنعت فرش از طریق تغیر نقشه بومی وارد شده از جمله این موارد است. به‌طور مثال برخی شركت‌ها نقشه‌های تبریز و كرمان را ترویج می‌كنند و بافندگان در روستاهای همدان به ناچار به این مسئله تن می‌دهند. نقوشی كه با نقشه‌های اصیل همدانی همخوانی ندارد و نتیجه‌اش جز نابودی فرش همدان نیست. افزون بر تغییر نقوش از مواد اولیه بومی نیز استفاده نمی‌شود.

نقشه‌های همدان ثبت ملی شوند

یكی از راه‌هایی كه می‌توان از نقشه قالی یا تغییر اقلیم نقشه‌ها جلوگیری كرد ثبت ملی نقشه‌ها و نقش قالی‌های هر منطقه به نام محل بافت آن است.

زندی در این باره گفت: مورد دیگر این است كه افزون بر تغییر نقوش از مواد اولیه بومی استفاده نمی‌شود. مثلا در روستاهای همدان بافت قالی ابریشم در گذشته كمتر مشاهده شده است. اما امروز توسط شركت‌های یاد شده مواد اولیه ابریشمی در اختیار بافندگان قرار می‌گیرد و نظارتی بر این مشكلات وجود ندارد. با بحران‌های پیش‌آمده در حوزه صنایع‌دستی كشور اگر حمایت صحیح از این صنعت صورت نگیرد یا باید فراموش كنیم هنر و صنعتی داریم یا مانند موارد دیگر به گذشته این صنایع افتخار كنیم.

 

روزنامه تهران امروز


برچسب ها: فرش ، قالی بافی ، میراث فرهنگی گردشگری ، صنایع دستی همدان ،

 http://www.chn.ir/NSite/FullStory/News/?Id=105546&Serv=3&SGr=22

برای سومین بار در چند روز اخیر

هگمتانه بار دیگر به آتش کشیده شد

هگمتانه بار دیگر به آتش کشیده شد. هنوز دو روز نگذشته از آتش گرفتن چهار هکتار از این محوطه تاریخی، بار دیگر شعله‌های آتش به جانش افتاد. هرچند که مسئولان میراث فرهنگی همدان چندان نگران این آتش سوزی نیستند و می گویند که آسیبی به محوطه نمی‌زند.

دانلود فایل مرتبط با خبر:
 خبرگزاری میراث فرهنگی- گروه میراث فرهنگی- برای سومین بار طی 10 روز اخیر، شعله‌های آتش به جان محوطه تاریخی هگمتانه افتاد. شعله‌هایی که دیروز 18 تیرماه به مدت سه ساعت ( از 11 صبح تا 2 بعد ازظهر) در محوطه تاریخی هگمتانه می سوختند.
 
 محوطه تاریخی هگمتانه در آتش می سوزد
 
حسین زندی، دوستدار میراث فرهنگی در همدان به chn می گوید:« آتش سوزی در این محوطه نه تنها آن را تبدیل به مخروبه می‌کند، بلکه آتش سوزی کنترل شده هم که باشد، دوده ها اثرات بدی  روی آثار تاریخی موجود در محوطه می‌گذارد.»
 
 مسئولان میراث فرهنگی می گویند به آثار تاریخی آسیبی وارد نمی شود
 
این در حالی است که مدیرکل میراث فرهنگی و گردشگری استان همدان این گفته قبول نداشته و می‌گوید: این آتش‌سوزی‌های هیچ آسیبی به این محوطه و بناهای تاریخی آن وارد نکرده است.
 
 دوستداران میراث فرهنگی به این آتش‌سوزی ها اظهار نگرانی کردند
 
زندی اما می‌گوید که مسئولان میراث فرهنگی مقصر اصلی در آتش سوزی محوطه هگمتانه را معتادان می‌دانند اما خیلی عجیب است که با وجود دوربین‌ها و نظارت‌هایی که مرتبا انجام می شود. معتادان به راحتی می توانند وارد محوطه شده و برای سومین بار آن را به آتش بکشند.
 
طی روزهای اخیر برای سومین بار است که این محوطه گرفتار آتش سوزی می شود
 
به گفته این دوستدار میراث فرهنگی، بیشترین آسیبی که به محوطه هگمتانه وارد شده، همین آسیب‌هایی است که به دلیل کاشتن درخت و سبزه وارد شده و مسئولان می توانستند از این علوفه ها استفاده بهینه کرده و بگذارند که کشاورزان آن را جمع آوری کنند.
 
از سوی دیگر کارشناسان میراث فرهنگی معتقدند که این آتش سوزی ها به تپه‌های تاریخی که هنوز کاوش نشده هم آسیب می رساند و اگر قرار بوده که این علوفه ها آتش زده شود باید با باستان شناسان در این زمینه هماهنگ شود.


برچسب ها: آتش سوزی تپه هگمتانه ، میراث در خطر ، محوطه تاریخی ،

چهار هکتار از محوطه‌ی هگمتانه هم در آتش سوخت

 

 

http://www.isna.ir/fa/news/92041710456/چهار-هکتار-از-محوطه-ی-هگمتانه-هم-در-آتش-سوخت

http://www.chn.ir/NSite/FullStory/News/?Id=105513&Serv=12&SGr=47

 

 

کد خبر: 920417104

56

دوشنبه ۱۷ تیر ۱۳۹۲ - ۱۲:۱۵

یک فعال میراث فرهنگی در استان همدان از وقوع آتش‌سوزی در چهار هکتار از محوطه‌ی تاریخی هگمتانه در استان همدان خبر داد.

حسین زندی در گفت‌وگو با خبرنگار سرویس میراث فرهنگی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، با اشاره به اینکه این آتش‌سوزی ظهر روز گذشته (یکشنبه 16 تیر) اتفاق افتاد،‌ اظهار کرد: این اتفاق در چهار هکتار از محوطه‌ای را که علوفه‌های محوطه‌ی تاریخی هگمتانه در اطراف بناهای تاریخی داخل محوطه مانند دو کلیسا، موزه‌ی هگمتانه و ترانشه‌های جدیدی که توسط باستان شناسان باز شده بود،‌ احاطه کرده بودند، رخ داده است.

وی افزود: دو هفته گذشته نیز یک بار دیگر چنین اتفاقی برای محوطه‌ی تاریخی هگمتانه رخ داد، که یک هکتار از این علوفه‌ها که در همین موقعیت بودند، در‌ آتش سوختند، ولی متاسفانه علت آن نیز هنوز مشخص نشده است.

او با تاکید بر اینکه خوشبختانه به هیچ یک از بناهای تاریخی موجود در محوطه‌ی تاریخی هگمتانه در دو آتش‌سوزی رخ داده، آسیب ظاهری وارد نشده است‌، گفت: با این وجود نباید فراموش کرد که چنین اتفاقاتی علاوه بر آسیب زدن به منظر محوطه، خاک این محوطه تاریخی را نیز می‌سوزاند. همچنین دوده‌ای که از بروز آتش‌سوزی در فضای محوطه پخش می‌شود‌، می‌تواند به آثار تاریخی آسیب وارد کند.

زندی تاکید کرد: چرا زمانی که برای چنین محوطه تاریخی مهمی، نگهبان داریم، باید آتش‌سوزی آن هم برای دوبار در آن رخ دهد؟!

وی افزود: آیا نباید در چنین محوطه‌ی مهم تاریخی، دست کم یک سیستم حفاظتی یا سنسوری که نسبت به بروز چنین اتفاقاتی حساس باشد، نصب کرد تا با بلند شدن هر دوده یا کمترین اتفاق و سرو صدایی بتوان از گسترش یا بروز آن جلوگیری کرد؟

 

 


برچسب ها: آتش سوزی هگمتانه ، تخریب میراث تاریخی ، همدان ،

انجمن مجموعه داران ایران با همکاری اداره کل موزه های کشور اقدام به برگزاری نمایشگاهی از مجموعه های مختلف کرده است .

این نمایشگاه در تاریخ 16 تیرماه در سالن هنرهای زیبای کاخ سعد آباد گشایش می یابد و تا تاریخ 22 تیر مورد بازدید علاقمندان قرار می گیرد.

در این نمایشگاه مجموعه هایی از سکه ،  اسکناس ، اسناد تاریخی ، آثار خطی ، تابلوهای نقاشی، عکس های تاریخی ، تمبر وکبریت به نمایش در خواهد آمد. منوچهر لطفی دبیر انجمن مجموعه داران ایران گفت : هدف از تشکیل این انجمن شناسنامه دار کردن اشیا وجلو گیری از  خروج اشیا و مجموعه های ارزشمند تاریخی از کشور است . این نمایشگاه نیز برای معرفی انجمن و همکاری بیشتر با سازمان میراث فرهنگی برگزارمی شود .لطفی افزود:  اعطای مجوز مجوز مجموعه داری توسط مسئولان سازمان میراث فرهنگی کشور و قدر دانی از مجموعه داران نمونه از دیگر برنامه های این نمایشگاه است  که روز سه شنبه ساعت 16 درمحل موزه ملت مجموعه سعد آباد برگزار خواهد شد .

انجمن مجموعه داران ایران از جمله نهادهای غیردولتی در ایران است که در زمینه  میراث فرهنگی کشور به صورت تخصصی  فعالیت می کند.این نمایشگاه از اولین نمایشگاه های است که اشیاء و مجموعه های شخصی به صورت گسترده در آن به نمایش در خواهد آمد.

علاقمندان و مجموعه داران برای دریافت اطلاعات بیشتر می توانند به تارنمای این انجمن مراجعه کنند.

حسین زندی

 http://www.iranboom.ir/tazeh-ha/khabar/9745-1392-04-16-06-03-01.html

 


برچسب ها: انجمن مجموعه دارن ایران ، موزه خصوصی ، کاخ سعدآباد ،

توقف ساخت بزرگ‌ترین سد مخزنی غرب كشور

سد گرین نهاوند، پروژه‌ای كه اصلا نیاز به ساخت آن نیست

 http://www.tehrooz.com/1392/3/23/TehranEmrooz/1193/Page/15/
مشخصات پروژه

این پروژه با ظرفیت 120 میلیون متر مکعب بزرگ‌ترین سد مخزنی غرب کشور به شمار می‌رود. ارتفاع این سد ۱۰۵ متر و طول تاج آن ۶۱۱ متر و طول دریاچه 3 كیلومتر است و عرض آن نیز ‌هزار و ۲۰۰ متر و تراز نرمال ذخیره آب آن ۱۴۴ هكتار است. هدف از ساخت این سد تامین آب آشامیدنی شهرستان نهاوند و 3 هزار و ۵۹۹ هكتار توسعه اراضی و ۵۶۷ هكتار نیز بهبود تامین آب اراضی كشاورزی و همچنین ایجاد بیش از 7 هزار شغل به صورت مستقیم و غیر‌مستقیم عنوان شده است. پس از 3 دهه تلاش مدیران و نمایندگان شهرستان نهاوند و استان همدان مناقصه سد مخزنی گرین نهاوند ۲۰ آذر ۸۹ برگزار شد و شركت ملی ساختمان برنده این مناقصه شد و معاون اول رئیس جمهور در مراسم کلنگ‌زنی آن نوید افتتاح آن در طول 3 سال را به مردم نهاوند داد که با نگاهی به خبرها این امید دیگر عبث به نظر می‌رسد.



اشکالات پروژه

در آغاز ساخت این پروژه عنوان می‌شد که با افتتاح این سد مردم نهاوند دیگر شاهد کم‌آبی و خشکسالی نخواهند بود. در حالی که کارشناسان از ابتدا معتقد بودند در این منطقه اصلا نیازی به ساخت سد نیست. بنا بر گفته مدیر کل محیط زیست استان همدان حتی مسئولان هنوز برای ساخت این پروژه اقدام به اخذ مجوز از سازمان محیط زیست نکرده‌اند و در برابر مخالفت‌های این سازمان اقدام به کلنگ‌زنی و ساخت آن شده است.

«حسین زندی» فعال محیط زیست در این زمینه به تهران امروز گفت: موضوع ریزگردها در غرب کشور عملیات سدسازی را خطرناک می‌کند و برای استفاده از آب آشامیدنی در کشاورزی باید به ساخت آب‌بندها در این منطقه قناعت کرد. از طرفی 70 تا 80 درصد آورد رودخانه در محل مورد نظر برای سد، از چشمه گاماسیاب است؛ در نتیجه می‌توان گفت که اگر هدف از ساخت سد، استفاده از آب برای کشاورزی باشد، با توجه به پیوسته (و نه سیلابی) بودن جریان چشمه، اصلا نیازی به ساختن سد در این منطقه نبود.وی در ادامه گفت: این چشمه و دیگر بخش‌های حوزه رود گاماسیاب، در حدود 20 درصد آب کرخه را تامین می‌کند و اگر قرار باشد که همه یا بخش عمده این آب برای کشاورزی نهاوند مصرف شود حوزه بزرگ کرخه و آبگیری سد سیمره و سد عظیم و پر هزینه کرخه آسیب خواهد دید. این نکته، به‌ویژه با توجه به ساخت سدهای پرشمار دیگر (سدهای کلان، سرابی، خرم رود، نعمت آباد در حوزه‌های ملایر و تویسرکان) که آب ورودی به کرخه را کمتر کرده یا خواهند کرد، درخور توجه است.از همه مهم‌تر اینکه گفته می‌شود اگر سد با تراز در نظر گرفته شده کنونی ساخته شود خود چشمه به زیر آب خواهد رفت! همچنین زمین شناسان برجسته کشور گفته‌اند که به دلیل ویژگی‌های منطقه، احتمال آن که آب از مخزن سد فرار کند، بسیار زیاد است.زندی در ادامه به تخریب جنگل‌های این منطقه اشاره می‌کند و می‌گوید: ساخت این سد باعث از بین رفتن 200 هکتار از جنگل‌های این منطقه شد و 300 هکتار هم تحت‌الشعاع قرار گرفت. این سد نه تنها در تآمین آب موفق نخواهد بود که تخریب بخش‌های آبخیز و زیست ‌بوم‌های منطقه رادر پی داشته است.



پیشرفت 10 درصدی در 2 سال

سال 87 اعتبار در نظر گرفته شده برای اجرای این طرح 56 میلیارد تومان بود که در سال 89 به 90 میلیارد تومان رسید و در اواخر سال 90 این اعتبار 200 میلیارد تومان برآورد شد که با وضعیت تورم موجود 400 میلیارد تومان هم دیگر پاسخگوی اجرای این طرح نیست. این در حالی است که بنا بر گفته مسئولان تاكنون برای احداث این سد فقط 8 میلیارد و 300 میلیون تومان از محل اعتبارات استانی تخصیص یافته است.اردیبهشت امسال «علی اکبر محرابیان» دستیار ویژه رئیس جمهور و رئیس ستاد مهر ماندگار کشور در بازدید از سد گرین نهاوند و همچنین بازدید از 2 طرح مهر ماندگار این پروژه شامل تونل انحرافی به طول هزار متر كه تاكنون حفاری 300 متر آن به روش سنتی انجام شده است و در هفته 7 متر حفاری انجام می‌گیرد، گفت: حجم حفاری ضعیف است و نسبت به برنامه مدون میزان حفاری عقب افتاده است و پیشرفت فیزیكی این طرح تاكنون 10 درصد است.وی ادامه داد: آنچه به نظر می‌رسد این است که با توجه به روند تخصیص بودجه کشور ادامه کار اجرایی سد گرین با چالش‌ها و موانع اعتباری زیادی روبه‌رو است و برای حل موضوع مسئولان استان و شهرستان باید به فکر تدبیر و راه‌حل اساسی برای جلوگیری از تعطیلی سد گرین نهاوند باشند.



تعطیلی چند باره

این پروژه تاکنون چندین بار به علت تامین نشدن اعتبار تعطیل شده و باز به فعالیت خود ادامه داده است. هفته گذشته نیز مدیر آب منطقه‌ای نهاوند خبر از تعطیلی پروژه سد گرین به علت پرداخت نشدن مطالبات 5 میلیاردی پیمانکار داد و گفت: عملا کار اجرایی در این پروژه متوقف شده است. «آرش کولیوند» گفت: با توجه به اینکه در برنامه زمان‌بندی این طرح 6 سال برای بهره‌برداری پیش‌بینی شده و اعتبار در نظر گرفته شده بیش از ۱۵۰میلیارد تومان است در صورتی که قرار باشد این پروژه طبق برنامه مصوب‌شده پیش برود نیاز به اعتبار سالانه ۲۵ میلیارد تومانی است. کولیوند افزود: این در حالی است که اعتبار تخصیص‌یافته سد گرین در سال ۸۹، ۴/۲میلیارد تومان، در سال ۹۰، ۱۶/۳ و در سال ۹۱، ۸/۵ میلیارد تومان بوده است و هم‌اکنون پیمانکار 5 میلیارد تومان بابت انجام عملیات اجرایی انجام‌شده طلبکار است و حاضر به ادامه انجام کار نیست. وی با اشاره به 2 طرح ماندگار سد گرین گفت: تونل انحرافی این سد به طول ۹۰۰ متر با گذشت 2 سال فقط ۳۰۰ متر حفاری شده و ۳۰ درصد پیشرفت فیزیکی داشته است.اما چند روز پیش دوباره موضوع ادامه فعالیت این پروژه بر سر زبان‌ها افتاد و اعلام شد بعد از برگزاری جلسات متعدد مقرر شده است 100 درصد اعتبارات تخصیص یافته به پروژه سد گرین نهاوند در سال جاری پرداخت شود و از محل فروش اوراق مشارکت نیز 10 میلیارد تومان به این پروژه تزریق شود که با توجه به شرایط اقتصادی مردم و از طرفی بلاتکلیف ماندن این طرح در این روزها به نظر می‌رسد استقبال از این اوراق مشارکت چشمگیر نباشد.


برچسب ها: سدسازی ، سدگرین ، نهاوند ، محیط زیست ،

 
تقاضای روزنامه نگاران برای جلوگیری از حراج خانه دائی جان ناپلئونَ
در پی حراج خانه دایی جان ناپلئون؛
تقاضای روزنامه نگاران برای جلوگیری از حراج خانه دائی جان ناپلئونَ
جمعی از روزنامه نگاران و خبرنگاران کشور با امضای نامه ای به شهردار تهران، خواستار جلوگیری از حراج خانه تاریخی دائی جان ناپلئون شدند.
 
به گزارش هنرنیوز، خانه دائی جان ناپلئون ( خانه اتحادیه  یا خانه امین السلطان) متعلق به دوره قاجار در سال در سال ۱۳۷۱ ثبت ملی شد. پس از ثبت خانه و باغ اتحادیه در سال ۱۳۸۴ قیمت ملک ۴ میلیارد و ۹۰۰ میلیون تومان کارشناسی شد که وراث اتحادیه با تخفیف ۵۰۰ میلیونی راضی به فروش شدند اما سازمان میراث به دلیل درخواست پول نقد از سوی وراث از این خرید منصرف و شهرداری تهران با خرید به صورت تهاتری موافقت کرد.
 
در سال ۱۳۸۹ و با رای دیوان عدالت اداری این خانه همچون برخی از خانه های تاریخی دیگر از این فهرست آثار ملی خارج شد. در نهایت مالکین به دنبال خروج ملک از لیست آثار ملی شدند که با حکم دیوان عدالت اداری موفق این خانه از فهرست میراث ملی بیرون آمد. 

در پی شدت گرفتن تخریب آثار تاریخی تهران و احتمال ویرانی قریب‌الوقوع خانه باغ بزرگ اتحادیه (دایی جان ناپلئون) در خیابان لاله زار، سال گذشته  ۱۰۰نفر از روزنامه‌نگاران کشور در نامه‌ای به محمدباقر قالیباف، شهردار تهران از این موضوع ابراز نگرانی کردند و نسبت به نقش شهرداری در این تخریب‌ها هشدار دادند. 

از سویی ۲۳ اردیبهشت امسال ۲.۲ درصد از ۳۰ سهم آن به ارزش یک میلیارد و هفتاد میلیون تومان به مزایده گذاشته شد. این مقدار سهم مساحتی معادل ۵۹۰ متر از ۷۹۸۲ زمین این خانه باغ است که اکنون مالک آن خانواده اتحادیه هستند. 

در پی این اتفاق بار دیگر برخی از روزنامه نگاران طی نامه ای به  محمد باقر قالیباف- شهردار تهران- خواستار اقدام مقتضی از سوی شهرداری برای جلوگیری از حراج خانه تاریخی دائی جان ناپلئون شدند.
در متن این نامه آمده است : 

جناب آقای قالیباف
شهردار محترم تهران
با سلام؛
در روزهایی که جنابعالی به سختی سرگرم مبارزات مربوط به انتخابات ریاست جمهوری هستید، یکی از مهم‌ترین اسناد هویت و اصالت شهر ما، تهران در آستانه نابودی است. 

خانه –باغ بزرگ امین‌السلطان در خیابان لاله‌زار که ما تهرانی‌ها آن را به نام خانه دایی‌جان ناپلئون می‌شناسیم، برای تبدیل به یک مجتمع بزرگ تجاری به مزایده گذاشته شده است. شاید چنین گفته شود که حفاظت از این خانه در حوزه وظایف سازمان میراث فرهنگی کشور است. ما نیز چنین می‌اندیشیم و به قصور یا تقصیر این سازمان معترض هستیم اما گمان داریم که اگر چراغ سبز شهرداری تهران برای تبدیل این خانه ۱۰ هزار متری به مجتمع تجاری نبود و اگر شهرداری سیاست تبدیل بافت تاریخی تهران به یک منطقه تجاری را در پیش نمی‌گرفت، امروز به میراث فرهنگی این شهر چوب حراج نمی‌خورد. 

سال گذشته گروهی از روزنامه‌نگاران و دوستداران میراث فرهنگی در نامه‌ای به جنابعالی خواستار خرید و مرمت این خانه از سوی شهرداری شدند که بی‌پاسخ ماند. اکنون که امید نداریم پول ما شهروندان تهرانی در راه حفظ هویت و اصالت شهرمان هزینه شود، از شما می‌خواهیم که حداقل عدم فروش تراکم تجاری و اداری در جای این خانه تاریخی را اعلام کنید، تا بساز و بفروشان و دلالان زمین از این نگین لاله‌زار چشم طمع برگیرند و اصالت شهر ما بیش از این در پای منافع اقتصادی گروهی محدود قربانی نشود.

گروهی از روزنامه‌نگاران و حامیان میراث فرهنگی

افشین امیرشاهی، یاسر موحدفر، میثم موحدفر، طاهره ریاحی، سحر طلوعی، زهره کوهی، صدرا محقق، علی رحیمی نژاد، سارا گودرزی، زینب اسماعیلی، فرزانه ابراهیم زاده، سحر آزاد، نیما عبادی، محمد آزاد، پرویز براتی، فاطمه جمالی، هادی حیدری، مهدی حسنی، علیرضا افشاری، سجاد عسگری، ماندانا خرم، عباس محمدی، فهیمه حسن میری، حمیدرضا میرزاده، رضا محبی طالقانی، مریم خورسند جلالی، سعید محمدپور، فرهاد رهبری، مژگان جمشیدی، زهرا حاج محمدی، علی هاشمی، امین طباطبایی، فاطمه رحمانی، اشکان رضوی، امیر گودرزی، سمیرا زمانی، سمیه شرافتی، سعید سادات نیا، حمیده پازوکی، یاسین سرخیل، شاهین سپنتا، الهه موسوی، مجتبی گهستونی، حسین زندی، محمدرضا صمدانیان، محمدجواد صابری، علی اصغر محمدی، شهرزاد همتی، الناز محمدی، الهه محمدی، مرجان حاجی رحیمی، امین خرمی، فاطمیما کریمی، الهام عدیقی، آزاده باقری، سهیل کفیلی، مسعود بُربُر، اکرم دشت بان، مریم جلیلوند، زهرا رفیعی، زهرا آران، فاطمه علی اصغر، تیبا بنیاد، جواد صبوحی، شیما دنیا دار رستمی، مطهره کشاورز، محمد جواد ترابی، مریم اطیابی، لیدا ایاز، سولماز دولت زاده، حمید رضا حسینی، مریم سعید پور، لیلا جودی، مهدی جابری، مریم آموسا، حسین سینجلی، سعیده خدابخش، احسان عسکریان، رامین ناصح، مجتبی گهستونی، مهرنوش نجفی راغب، علی فتوتی، یسنا خوش فکر، حسین صرافی، منوچهر دین پرست، شهرزاد عبدیه، فرزانه متین، سینا قنبرپور،


برچسب ها: بیانیه ، دائی جان ناپلئون ، میراث فرهنگی گردشگری ، قالیباف ، اتحادیه ، روزنامه نگاران ،

 

http://tehrooz.com/1392/3/18/TehranEmrooz/1188/Page/14/TehranEmrooz_1188_14.pdf

 


سفال چینی بلای جان سفال لالجین

در لاله‌جین چیزی در حدود 1000 كارگاه سفالگری به صورت كارگاه‌های مجزا و خانگی فعال است و چیزی در حدود 280 نمایشگاه و فروشگاه كوچك در زمینه عرضه محصولات این كارگاه‌ها فعالیت می‌كنندو 2000 نفر از این راه ارتزاق می‌كنند مردم این شهر در مقایسه با كشورهایی كه در زمینه تولید سفال فعال هستند

همدان- فاطمه كاظمی: شهر لالجین در همدان از جمله شهرهایی است كه نه تنها در ایران بلكه در سراسر دنیا یك استثنا به شمار می‌رود. این شهر تنها شهری است كه درآمد اقتصادی مردم آن فقط از راه تولید و فروش سفال به دست می‌آید. حتی در بین مردم معروف است كه «لالجینی‌ها به صورت ژنتیكی سفالگر به دنیا می‌آیند.» بر اساس گفته قدما پیشینه تولید سفال در این شهر به دوره پیش از اسلام نیز بازمی‌گردد. در لاله‌جین چیزی در حدود هزار كارگاه سفالگری به صورت كارگاه‌های مجزا و خانگی فعال است و چیزی در حدود 280 نمایشگاه و فروشگاه كوچك در زمینه عرضه محصولات این كارگاه‌ها فعالیت می‌كنند و دو هزار نفر از این راه ارتزاق می‌كنند.مردم این شهر در مقایسه با كشورهایی كه در زمینه تولید سفال فعال هستند پیشرفت‌های شگرفی در هنر سفالگری داشته‌اند و از نظر به‌‌كارگیری تكنیك‌های مدرن در عرصه سفالگری حرف اول را در دنیا می‌زنند. همین ویژگی‌ها باعث شده است كه لالجین سال‌ها عنوان «پایتخت سفال ایران» را با خود یدك بكشد، اما واقعیت این است كه این شهر با مشكلات زیادی دست و پنجه نرم می‌كند. همین مشكلات سبب شده است كه این شهر در حفظ این هنر ارزشمندبا خطراتی روبه‌رو باشد.



بافت هنری لالجین در حال نابودی است

«مهدی كریمی» كارشناس صنایع دستی در گفت‌وگو با تهران امروز درباره تاثیر از بین رفتن بافت هنری این شهر می‌گوید: از آنجایی‌كه خاك استفاده شده در سفال لالجین ویژگی‌های منحصر به فردی دارد از نظر مرغوبیت و كیفیت بالای سفال حرف اول را در دنیا می‌زند. اما به نمایش گذاشتن این كیفیت شرایط خاصی دارد كه می‌توان در زمینه جذب گردشگر نیز برای آن برنامه‌ریزی كرد و آن حفظ شرایط سنتی تولید سفال است. كشوری مانند تركیه تنها با داشتن 50 سفالگری كه دارد توانسته با حفظ شرایط سنتی و بومی این هنر را علاوه بر فروش به موقعیتی برای جذب گردشگر تبدیل كند. این در حالی است كه در لالجین با واردات بی‌رویه دستگاه‌های جدید، این بافت بومی در حال از بین رفتن است. جالب اینجاست كه مسئولان این مسئله را خدمتی به سفال لالجین می‌دانند كه ناشی از سوء مدیریت است.وی در ادامه می‌افزاید: از بین رفتن كارگاه‌های سنتی و رشد قارچ‌گونه كارگاه‌های جدید یك فضای ناهمگون و به هم ریخته در این شهر به وجود آورده است كه باعث شده گردشگران داخلی و خارجی سفال لالجین را خیلی جدی نگیرند. گردشگر وقتی وارد یك شهر هنری می‌شود به‌دنبال یك ویترین هنری است كه به عنوان شناسنامه آن شهر مطرح است اما این ویترین در لالجین دیده نمی‌شود.كریمی نداشتن بینش فرهنگی از سوی مدیران فرهنگی را علت این مسئله می‌داند و می‌گوید: اگر شما عكس‌های لالجین قدیم را ببینید افسوس می‌خورید كه چرا این محیط حفظ نشده است. ورودی لالجین نماد این شهر هنری نیست. علت همه این موارد را باید در یك مدیریت ناصحیح دید. متاسفانه مدیران فرهنگی همدان نمی‌توانند بینش فرهنگی داشته باشند و همین مسئله بافت لالجین را به این روز درآورده است.



واردات سفال مربوط به 8 سال اخیر است

در چند سال اخیر واردات سفال چینی به ایران ضربه‌های بزرگی به این هنر ارزشمند در ایران زد و باعث به حاشیه رفتن سفال لالجین شد. تا جایی‌كه حتی در ویترین فروشگاه‌های لالجین نیز این سفال‌ها دیده می‌شود. كریمی در این باره می‌گوید: پرونده مربوط به واردات سفال به ایران مربوط به 8سال گذشته است. اولین بار در دو ساله دوم دولت نهم واردات سفال از چین به ایران انجام شد. با وجود زحمت زیادی كه تولید كننده برای سفال لالجین می‌كشد اما سفال لالجین ارزان‌ترین سفال در دنیاست. در حالی كه سفال چینی با قیمت بالاتری عرضه می‌شود و همین مسئله رغبت فروشندگان را به سفال چینی بیشتر كرده است. آیا واردات محصولی كه كشور خودمان بزرگ‌ترین تولید كننده آن است كار عاقلانه‌ای است؟ این واردات بلایی بر سر لالجین آورد كه تولید كننده سفال را زمین زد.حالا باید دید كه چرا واردات سفال چین موفق شد و بازار ایران را تصاحب كرد؟

 

 

 بخش دوم

جلوی واردات بی‌رویه باید گرفته شود
سفال چینی بلای جان سفال لالجین

تجربه نشان داده است كه با ایجاد تحول در صنعت گردشگری، بافت تاریخی از آپارتمان‌سازی درآمدزایی بیشتری دارد این در حالی است كه كارشناسان و دلسوزان میراث فرهنگی بارها پیشنهاد داده‌اند این مكان‌ها ثبت ملی شوند

ادامه از صفحه اول: كریمی در این باره گفت: چینی‌ها برای تولید سفال خود از طرح‌های اصیل ایرانی استفاده می‌كنند در حالی كه استفاده از این طرح‌ها در بین تولیدكنندگان داخلی از بین رفته است. ما از نظر سواد فرهنگی هم از چینی‌ها عقب‌تریم چرا كه در كشور ما آموزش نادیده گرفته می‌شود. در گذشته‌های دور تعاونی‌هایی وجود داشت كه بازار سفال لالجین را مدیریت می‌كرد. تولید كننده حق نداشت محصول خود را به هركسی بفروشد تا از ورود سودجو جلوگیری شود. اصلا هركسی حق تولید سفال را نداشت. اما این تعاونی دیگر فعال نیست. در واقع نظارت از بین رفت و مدیریت به دست میراث فرهنگی افتاد كه خودش كلی مشكل دارد.



كارگاه‌های سفالگری در انتظار ثبت ملی هستند

«حسین زندی»  فعال فرهنگی نیز به اهمیت حفظ بافت هنری لالجین واقف است و به تهران امروز می‌گوید: یكی از تدابیری كه جهت حفظ و حراست از میراث تاریخی، طبیعی و معنوی صورت می‌گیرد ثبت آثار در فهرست آثار ملی است تا گامی جهت حفظ و نگهداری برداشته شود و از گزند تخریب و تغییر در امان باشد. كارگاه‌های سنتی سفالگری شهرستان لالجین از جمله این آثار هستند كه از جنبه‌های گوناگون حائز اهمیت هستند. وی می‌افزاید: سازه و بنای كارگاهی، همچنین ابزارها، وسایل و دستگاه‌های سفالگری كه دارای قدمت تاریخی هستند و به عنوان میراث تاریخی و شیوه سفالگری سنتی كه بدون فن‌آوری روز و ابزارهای برقی و ماشین‌های مدرن انجام می‌شود سابقه‌ای چند صد ساله دارد و می‌تواند به عنوان جاذبه‌ فرهنگی و تاریخی مورد توجه قرار گیرد اما به دلیل عدم برنامه‌ریزی و مدیریت شهری آسیب‌های جدی بر پیكره شهر وارد شده است و موجب نگرانی دوست‌داران و فعالان میراث فرهنگی شده است.زندی به از بین رفتن كارگاه‌های سنتی لالجین اشاره می‌كند و می‌گوید: در اواسط دهه شصت بیش از ششصد كارگاه در این شهر گزارش شده است اما امروز كمترازهشتاد كارگاه در این شهر باقی مانده است. از آنجا كه این كارگاه‌ها در درون شهر قرار دارند و با رشد جمعیت شهر و تغییرات بافت‌ها و فضاهای شهری این كارگاه‌ها نیز دچار دگرگونی شده‌اند و چون مدیران شهری نتوانسته‌اند نیازهای مسكونی مردم را مدیریت كنند، قانونی برای حفظ بافت‌های سنتی و كارگاه‌ها وجود ندارد.

از سوی دیگر نبود حمایت‌های دولتی مالكان را ترغیب كرده است این اماكن را تخریب كنند و به جای آن آپارتمان و رستوران بسازند و منافع كوتاه‌مدت را ترجیح دهند. وی تصریح می‌كند: تجربه نشان داده است كه با ایجاد تحول در صنعت گردشگری بافت تاریخی از آپارتمان‌سازی درآمدزایی بیشتری دارد این در حالی است كه كارشناسان و دلسوزان میراث فرهنگی بارها پیشنهاد داده‌اند این مكان‌ها ثبت ملی شوند و تبدیل به فرهنگسرا و موزه سفال شوند اما كارگاه‌های ثبت شده به تعداد انگشتان یك دست هم نمی‌رسد و به گفته یكی از اعضای شورای شهر تنها دو كارگاه ثبت شده است در حالی كه كارگاه‌های با سابقه چهارصد ساله نیز در این شهر شناسایی شده‌اند.

تولید زیاد و برداشت بی‌رویه از خاك

این فعال محیط‌زیست به از بین رفتن خاصیت خاك لالجین نیز اشاره می‌كند و می‌گوید: مسئله مهم دیگر برداشت بی‌رویه از خاك اطراف شهر است كه به زودی دچار كمبود خواهد شد و از آنجا كه حجم تولیدات بسیار بالاست، كیفیت روز به روز پایین می‌آید. از طرفی با واردات سفال چینی تولیدات لالجین روی دست تولید كننده می‌ماند و ضایعات و پسماندهای سفال‌ها هر روز افزون‌تر می‌شود در واقع سفالگران جدید خاك لالجین را تبدیل به سفال شكسته و زباله می‌كنند كه در گرداگرد شهر تلنبار شده است و چهره زشتی به این شهر می‌بخشد.



سخن پایانی

اگر از ظرفیت‌های لالجین به درستی وباكارشناسی و مدیریت صحیح استفاده شود جایگاه واقعی‌اش را به عنوان پایتخت سفال و سرامیك ایران باز می‌یابد. دانشگاه سفال لالجین از جمله مراكز آموزشی در كشور است كه از دهه پنجاه با وجود ابزار تولید پیشرفته متاسفانه كمتر مورد توجه واقع شده تاجایی‌كه در سال‌های اخیر پذیرش دانشجو در رشته سفال سرامیك كمتر از برخی رشته‌های غیرمرتبط مانند معماری و...بوده است. این دانشگاه می‌تواند با توجه به امكانات وموقعیت ممتازوابزار ووسایلی كه در اختیار دارد نقش پر رنگ‌تری در آموزش داشته باشد به‌طور كلی ایجاد مراكز آموزشی و پژوهشی همچنین توانمندی‌های شهروندان را نباید نادیده گرفت.

 

 


برچسب ها: لالجین ، سفال ، همدان ، گفتگو ،

 
ایران سمبل صلح خاور است
گفتگو با مارچلو نوتاریانی:
ایران سمبل صلح خاور است
یک مشاور راهنمایان گردشگری گفت: در فرهنگ مردم ایتالیا، ایران کشوری با مردمان صلح طلب، معرفی شده است.
 

http://www.honarnews.com/vdcbzgbs.rhb98piuur.html

به گزارش هنرنیوز، یکی از کارشناسان ارشد سازمان جهانی گردشگری از کشور ایتالیا مارچلو نوتاریانی است . با او درباره گردشگری به گفت و گو نشستیم.

به نظرتان دربارۀ نقش آموزش توریسم در مدارس و جوامع دانش‌آموزی چیست؟ 

توریسم صنعت پیچیده‌ای است چرا که محدود نیست و بسیاری فعالیت‌ها را در بر می‌گیرد. فرهنگ‌سازی یکی از راهکارهای کلیدی که می‌تواند توریسم فرهنگی را پایه‌گذار می‌کند. محیط زیست و طبیعت پیرامونمان می‌تواند هیبت شناخت محل و منطقه‌ای را که می‌توان ساکن هستیم را پر رنگ کند. شما در کشورتان می‌توانید از توریسم هنری؛ مثل صنایع دستی، معماری مساجد، خطاطی، نقاشی و شعر بهره بگیرید. من به شخصه ترجمۀ اشعار عمر خیام را در یک گالری دیده‌ام. 

ایران هم که زبانزد کل دنیاست و این بهترین بهانه است که مردم را برای بازدید به ایران دعوت کنید. و قدرت انتقال داشته باشد. ببینید مردم سایر کشورها چه کارهایی را در جهت بهبود توریسم انجام می‌دهند؟ چگونه عمل می‌کنند؟ چگونه حرکت می‌کنند؟ 

تابستان گذشته (۲۰۱۲) در یکی از گروه‌های آموزشی در اسپانیا ۹ دانشجوی ایرانی داشتم، چنین حضور مشتاق نشان دهندۀ علاقمندی کشور شما به این صنعت است . واقعیت این است که برای پیشرفت، رفتارها و نگاه‌ها باید تغییر بکند. فرهنگ و بستر پیشرفت مهیا شود، طبیعت و مردم (جامعه) در کنار هم تحت مدیریت صحیح قرار بگیرند و این راهکارها پس از حصول نتیجۀ مطلوب به نسل بعدی منتقل شود.
 
مهم این است که ایرانی‌ها دست به دست هم بدهند و متحد باشند. توانایی‌ها و امکانات را مشترکاً در جهت یک هدف پیش ببرند، در این چند روز در ایران متوجه شدم که بیشتر افراد جامعه تحصیل کرده‌اند و به تحصیلات آکادمیک و دانشگاهی علاقمندند. 

از سوی دیگر در بخش خدماتی بهینه‌سازی انجام گرفته و برخورد مردم ایران بسیار صمیمانه و دوستانه است. مردم اینجا خونگرم هستند و با آغوش باز از مهمانان پذیرایی می‌کنند. و بی شک هر مسافری خواهان این روی گشاده و مهمان‌نوازی است .

چه راهکارهایی را برای توسعه و بهبود صنعت توریسم در ایران - با شرایط کنونی- پیشنهاد می‌کنید؟ البته طی صحبت‌های قبل به مواردی اشاره کردید، اگر امکان دارد به جزئیات بیشتری اشاره کنید.

با توجه به اینکه اولین حضور من در ایران است، برای پاسخ صریح به این پرسش شاید هنوز زود باشد . مقصد ( ایران ) را هنوز به طور دقیق و عمیق نشناخته‌ام بر اساس شناخت شخصی‌ام است که میتوانم برنامه‌ریزی‌هایی ارائه بدهم که این نیازمند شناخت زندگی، کار، فرهنگ و دین مردم این کشور است. استراتژی‌ها با بر اساس نوع زندگی مردم و جامعه و تمام زنجیرۀ گردشگری ارائه شود. پس از مطالعه در این موارد است که می‌توانم افکارم را در قالب چارچوبی مدون در اختیارتان قرار بدهم که کارآ و مفید باشند.
 
به هیچ عنوان روش‌ها و ایده‌هایی که فقط در حد یک تفکرند، نباید به طور دوره‌ای و بدون در نظر گرفتن هماهنگی‌ها اعمال شوند. بی شک، پیشرفت در هر زمینه‌ای، روندی زمانبر است. از فعالیت‌های کوچکتر، مثل توریسم محلی، طبیعت‌گردی و گردشگری فرهنگی در هر منطقه می‌توان شروع کرد. که می‌تواند منتهی به اهداف وسیع‌تر شود در تمامی این مراحل کیفیت خدمات و مسئولانه بودن بسیار مهم است. محدودیت‌هایی مثل بیماری، جنگ و... که سد راه توریسم هستند باید رفع شوند.
 
من به عنوان مسافر، مقصدی که دچار ناامنی و جنگ است را انتخاب نمی‌کنم. برای مثال جنگ عراق،صنعت توریسم آن کشور را ویران کرد و حتی در سایر کشورهای اطراف هم تأثیر منفی گذاشت.
 
موضوع جالب درمورد صنعت توریسم وجود دارد اینکه این صنعت در حال مرگ هم باشد خیلی سریع احیا می‌شود. در چند سال اخیر شاهد ناآرامی‌ها و درگیری‌های زیادی در تونس و مصر بودیم که برای مدتی توریسم را در این کشورها فلج کرد. اما خیلی سریع احیاء شد و دوباره جان گرفت. فکر می‌کنم مردم ایران دوستدار مسافرت هستند و سفر بهترین راه شناخت است. این جا دوستانی دارم که با ماشین شخصی خود به شهرهای مختلف سفر می‌کنند. شاید به دلیل اینکه دو یا سه بار در سال تعطیلات و زمان کافی برای سفر دارند.
 
در فرهنگ مردم ایتالیا، ایران کشوری با مردمان صلح طلب، معرفی شده است. ایران سمبل صلح خاور است. در اولین سال‌های مرور تاریخ در مدرسه ، چندین درس در مورد ایران و تمدن کهن آن داشتیم که در آن بحث از اقتدار و دانش و عدالت ایران باستان بود. همۀ بچه‌های کشور من در درس تاریخ با ایران و امپراطوری‌های باشکوه آن آشنا می‌شوند .

سخن آخر؟

ایران کشور بسیار با سابقه‌ای درخشان تاریخی است. امروز، می تواند در حوزه گردشگری هم عملکرد درخشانی داشته باشد. تحولات مثبتی که در فرهنگ و اجتماع ایرانیان رخ داده بحث گردشگری را به یک نیاز عمومی تبدیل کرده و جز لاینفکی از زندگی مردم ساخته است.
از استقبال دوستانه شما ممنونم. برای من مهم است بدانم خواسته‌های مردم چیست و در چه جهتی است؟ 

حسین زندی
مترجم : آرزو خاکی


برچسب ها: گردشگری ، مارچلو نوتاریانی ، صلح ،

چهارشنبه 8 خرداد 1392

این خانه غرق می شود!

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :مطالب در خبر گزاری ها ،میراث فرهنگی ،گردشگری ،

 

http://www.chn.ir/NSite/FullStory/News/?Id=105019&Serv=3&SGr=22

 

کاندیداهای شورای شهر همدان برای خانه نراقی‌ها چه خواهند کرد؟

این خانه غرق می‌شود! + عکس

این روزها خانه نراقی‌‌ها را می‌توان خانه روی آب نام گذاشت. چندی است که مالکان این خانه 100 ساله، پای دیوارهای خانه پدری‌شان آب می‌بندند تا خانه هر چه زودتر فرو بریزد. خانه‌ نراقی‌ها هنوز هم یکی از قدیمی‌ترین و ارزشمندترین خانه های همدان به شمار می‌رود. گفته می‌شود که این خانه دارای حسینیه شخصی به قدمت دوره قاجار است.

دانلود فایل مرتبط با خبر:
  خبرگزاری میراث فرهنگی- گروه میراث فرهنگی- خانه نراقی‌ها که دیر زمانی است، از نظر معماری و قدمت زبانزد همدانی‌هاست، اکنون خانه روی آب نام گرفته است. چندی است که مالکان شخصی این خانه اقدام به آب انداختن به زیر پی و دیوارهای آن کرده و منتظرند، هر چه زودتر خانه فرو بریزد.
 
این در ورودی خانه‌ای است که زمانی در همدان برو بیایی داشت زبانزد خاص و عام 
 
هرچند که دیگر مالکان مشکلی برای تخریب این خانه ندارند. خانه‌ نراقی ها سال گذشته به همراه 32 اثر تاریخی دیگر از فهرست آثار ملی ایران خارج شده است. با این وجود به نظر می‌رسد هنوز نام میراث فرهنگی باقی مانده بر پیشانی خانه، مانعی برای خریداری آن به شمار می رود.
 
حسین زندی، از دوستداران میراث فرهنگی در همدان که به شدت از وضعیت این خانه اظهار نگرانی می‌کند، به chn می‌گوید:« مدت‌هاست که این خانه به حال خود رها شده و آب به پای آن بسته می‌شود و به زودی خبر تخریب آن خواهد رسید. در حالی که خانه نراقی‌ها یکی از قدیمی‌ترین و زیباترین خانه‌های همدان است که می‌توانست به عنوان نمونه شاخص معماری همدان برای نسل‌های آینده باقی بماند.»
 
این خانه نراقی‌ها، خانه‌ای سال‌هاست پای آن آب بسته شده است
 
قدمت خانه نراقی‌ها به اوایل دوره قاجار می‌رسد و به گفته کارشناسان میراث فرهنگی وجود حسینیه شخصی با گچبری‌های منحصر به فرد آن را نسبت به بسیاری از خانه‌های تاریخی ارزشمند می‌کند. هرچند که دیگر مسئولان سازمان میراث فرهنگی می‌گویند، با خارج شدن این اثر از ثبت دیگر مسئولیتی در قبال این خانه نمی‌پذیرند.
 
زندی اما بر این باور است که اگر سازمان میراث فرهنگی که چند سال پیش اقدام به مرمت بخشی از دیوارهای این خانه کرده بود، برنامه‌های مرمتی‌اش را ادامه می‌داد. هرگز کار به جایی نمی‌رسید که این خانه از فهرست آثار ملی ایران خارج شود.»
 
این خانه تاریخی به دلیل داشتن حسینیه شخصی شهره شهر بود و حالا بنایی که روز به روز به ویرانی نزدیک تر می شود
 
 به گفته او، این خانه در بهترین محله همدان قرار گرفته و می‌توانست تبدیل به یکی از مکان‌های توریستی بسیار موفق شود اما متاسفانه سازمان میراث فرهنگی اقدام به خریداری این خانه نکرد.
 
زندی در حالی که به نظر می‌رسد، از مسئولان میراث فرهنگی قطع امید کرده است، رو به کاندیدهای شورای شهر می‌گوید که در این قضیه بهتر است که کاندیدهای شورای شهر وارد عمل شده و اقدامات جدی برای نجات این اثر تاریخی انجام دهند.
 
خانه نراقی‌ها 7 مهر 1381 با شماره ثبت 6141 جزو آثار ملی قرار گرفته بود و  اواخر سال 89 با رای دیوان عدالت اداری از ثبت خارج شد.
 
خانواده نراقی‌ها جزو تجار همدان به شمار می‌رفتند و از جمله مهاجرانی بودند که 200 سال پیش به این شهر وارد شدند. این طور گفته می‌شود که آن‌ها نسبتی هم با قاجاریان داشتند. افزون بر این اسناد و مدارک نشان می‌دهد که اتفاقات تاریخی و سیاسی مهمی هم در این خانه رخ داده است.
 


برچسب ها: خانه نراقی ها ، همدان ، میراث درخطر ،

 

پیشروی زمین های کشاورزی به قلعه شاه طهماسب در غفلت منابع طبیعی و میراث فرهنگی

 
 

پیشروی زمین های کشاورزی به قلعه شاه طهماسب در غفلت منابع طبیعی و میراث فرهنگی
کشاورزان روستاهای اطراف تپه شاه طهماسب در استان همدان زمین های کشاورزی خود را به سمت این تپه تاریخی و تخریب کوه باستانی اطراف آن گسترش داده اند بدون اینکه کارشناسان سازمانهای منابع طبیعی و میراث فرهنگی آز آن مطلع باشند.

برخی از اماکن تاریخی و تپه های باستانی کشور در میان اراضی ملی و منابع طبیعی واقع شده است و چون هنوز به ثبت ملی نرسید اند، سازمان میراث فرهنگی به بهانه کمبود بودجه و کمبود نیروی انسانی از بار مسئولیتی که در قبال آنها دارد، شانه خالی می کند تپه تاریخی شاه طهماسب و غارهای باستانی کوه خورزنه جز این اماکن است که در شهر همدان واقع شده است.

در این باره، حسین زندی از فعالان میراث فرهنگی در استان همدان به خبرنگار مهر گفت: به تازگی در کنار کوه خورزنه فردی اقدام به حفر چاه و ایجاد باغ کرده و هر روز به سمت کوه پیشروی می کند بدون این که سندی داشته باشد با این حال پیشروی کشاورزان در ارتفاع تپه شاه طهماسب هر روز بیشتر می شود.

وی با بیان اینکه زمینهای کشاورزی تا نزدیک قلعه شخم زده شده است افزود:  یکی از دلایل این کار افزایش وسعت شهر همدان و روستاهای اطراف و افزایش قیمت زمین های منطقه است. با این وجود حفاری های غیرمجاز در تپه همچنان ادامه دارد و از کوه خورزنه هم به عنوان معدن سنگ استفاده می شود همچنین اطراف آن به عنوان محل دفن زباله تبدیل شده و نگرانی فعالان و دوستداران میراث فرهنگی از این است که با توسعه شهر این منطقه باستانی را هم به زمینهای مسکن مهر تبدیل شود مانند چندین تپه طبیعی که قبل از این، قربانی مسکن مهر شد.

به نظر می رسد برای جلوگیری از این منطقه و تپه باستانی جدا از اینکه برای ثبت آن اقدام شود، شاید بهتر باشد منابع طبیعی و میراث فرهنگی شهرستان با تهیه تفاهم نامه ای برای حفظ این محوطه اقدام کنند. اولین قدم می تواند نصب تابلو در کنار اراضی باشد.

به عنوان مثال در سال های گذشته شهرداری و سازمان مسکن شهرسازی سابق در بیشتر مکان هایی که گاهی حتی شاکی و مدعی خصوصی داشت با گذاشتن بلوک های سیمانی که بر روی آنها نوشته بود زمین متعلق به دولت است از تعرض به زمین ها جلوگیری کرد.

http://www.mehrnews.com/detail/News/2062297

 

 


برچسب ها: خورزنه ، تپه شاه طهماسب ، قلعه شاه طهماسب ، همدان ، میراث در خطر ،

 
توریسم مانند آتش است
گفتگو با مارچلو نوتاریانی:
توریسم مانند آتش است
یک مشاور راهنمایان گردشگری گفت: کشور شما تابلویی از فرهنگهاست که می‌توانید با شناخت کامل و با صحبت و دیدارها، این تفاوت‌ها را به ارزش تبدیل کنید.
 
 
به گزارش هنرنیوز، این روزها صنعت گردشگری کشور حال و روز خوشی ندارد و برای بهبود وضعیت موانع گوناگونی را باید از سر راه این صنعت برداشت. در این میان از ظرفیت‌های گردشگری ایران بسیارسخن گفته شده است و تلاش‌های صورت گرفته در زمینه توسعه گردشگری ایران هنوز نتوانسته است نتیجه خوشایند و مطلوبی در پی داشته باشد. یکی از راه‌ها، بهره‌مندی از تجربه و توانایی کشورهای موفق در این راستا است. تا با استفاده از شیوه‌های نوین آموزش، مدیریت و دانش روز بتوانیم از بزرگترین صنعت دنیا بهره‌ای ببریم. دعوت از فعالان و کارشناسان می‌تواند زمینه ساز رسیدن به رشد و توسعه باشد. اسفندماه گذشته همزمان با برگزاری جشن راهنمایان گردشگری یکی از کارشناسان ارشد سازمان جهانی گردشگری از کشور ایتالیا مهمان این جشن بود.از فرصت حضور مارچلو نوتاریانی استفاده کردیم و با همکاری آرزو خاکی مترجم حوزه گردشگری گفتگویی انجام دادیم که در پی می‌آید:

لطفاً خودتان را معرفی کنید، از سوابق کاریتان بگویید و اینکه در چه زمینه‌ای فعالیت داشته‌اید؟

مارچلو نوتاریانی هستم. حدود ۱۵ سال است که به عنوان مشاور راهنمایان گردشگری فعالیت دارم . تخصص اصلی من اقتصاد گردشگری است . اما فعالیت من بیشتربا سازمان همکاری هلند و ایتالیا، و در شرکت‌های خدماتی، آژانس‌ها و موسسه‌های گردشگری، بیمارستان‌ها و همچنین هتل‌ها بوده است . بویژه در قسمت هتل، هتل داری و بازسازی هتل‌ها، از لحاظ معماری و تجهیز کردن فعال بوده‌ام .

شما برای تجهیز هتل‌ها چه امکاناتی را در نظر می‌گیرید؟ این باز سازی از لحاظ معماری ویا مدیریت صورت می‌گیرد ؟

همانطور که می‌دانید ساختمان‌های عظیم و قدیمی هتل‌ها، پس از مدتی استفاده و بهره مندی مداوم کهنه و مستهلک شده و چه از لحاظ ظاهری و نما و چه از لحاظ امکانات و تسهیلات نیاز به مرمت و احیا دارند، که با توجه به دانش روز هم مدرن‌تر می‌شوند و هم برای مسافرین خوشایندتر و چشم نوازتر خواهد شد. حتی گاهی هتل‌ها نیاز به گسترش فضای اسکان پذیری دارند. علاوه بر این‌ها یکسری دوره‌های تخصصی هتلداری را در نظر می گیریم. طی این مدت متوجه شدم که توریسم هدفی بلند مدت و پایدار بر جامعۀ مقصد دارد. به همین دلیل بیشتر فعالیت‌هایم و در راستای اهدافی چون ایجاد اشتغال برای مردم و جوامع محلی و مقصدهای گردشگرپذیر، بوده است. و البته تقویت اقتصاد و جوامع محلی در صدر فعالیت‌هایم بوده است .

گفتید که یکی از اهداف اصلی شما جوامع محلی و مردم محلی بوده است، به نظر شما تأثیر توریسم بر جوامع محلی چیست ؟

ضرب‌المثلی هست که می‌گوید «توریسم همانند آتش است»، می‌توانید با این آتش غذایی لذیذ تهیه کنید و یا آن را به خاکستری بدبو و سیاه تبدیل کنید. توریسم بی‌شک پیامدهای منفی در پی دارد و این خیلی مهم است که با درک شرایط موثرترین و مدیریت صحیح بتوانیم جنبه مثبت را تقویت کرده و افزایش دهیم. توریسم در درک عمیق و شناخت کامل فرهنگ‌های مختلف موثرترین راه است و این بستگی به دید شما نسبت به این مسئله دارد. در جوامع محلی توریسم نقشی گسترده دارد و باعث ایجاد بسترهای مختلف در زمینه‌های گوناگون؛ مانند زمینۀ فرهنگی می‌شود. افراد مختلف با فرهنگ‌های مختلف،با ارزش‌ها، آداب، رسوم و سنن متفاوت به بازدید هم می روند ، تمامی این موارد را از هم یاد می‌گیرند. حتی آداب عجیب یکدیگر را به عنوان ارزش می‌پذیرند. کشور شما تابلویی از فرهنگهاست که می‌توانید با شناخت کامل و با صحبت و دیدارها، این تفاوت‌ها را به ارزش تبدیل کنید. که با توجه به روحیات ایرانی‌ها و آنچه در کشورتان مطالعه کرده‌ام متوجه شدم که در اینکار موفق بوده‌اید که این خود قابل تقدیر است.

به نظر شما چگونه می‌توان توریسم پایدار ایجاد کرد و از آن در پیشرفت جامعه بهره برد؟

باید اذعان داشت که توریسم در حال حاضر اولین و مهمترین صنعت دنیاست . صنعت، به دلیل اینکه مردم با این موضوع به عنوان پدیده اجتماعی- فرهنگی برخورد می‌کنند. اما مهمتر از این دیدگاه، موضوع درآمد حاصل از این صنعت است که به جرأت می‌توان گفت از صنعت ماشین‌سازی و حتی نفت نیز درآمدزاتر است . اما چرا این موضوع قابل درک نیست؟! از آنجا که توریسم زنجیرۀ با ارزش و گسترده‌ای است که هتل‌ها، اقامتگاه‌ها، دفاتر و آژانس‌ها، شرکت‌های گردشگری، دلالان این صنعت و رستوران‌ها، شرکت‌های حمل و نقل و بسیاری خرده مشاغل دیگر را شامل می‌شود که می‌تواند باعث ایجاد شغل و کسب درآمد برای افراد بسیاری شود. به همین دلایل توریسم در سال ۱۹۹۸ از سوی unwto به عنوان صنعت برتر معرفی شد .

برای مثال فرانسه به عنوان برترین مقصد گردشگری اروپاست که سالانه ۷ میلیون گردشگر خارجی به آنجاسفر می‌کنند. این رقم درسال‌های اخیر تا ۱۰۰ میلیون نیز افزایش یافته است. در سفر، مدیریت مهمترین نقش را ایفا می‌کند و پایداری در پی مدیریت صحیح در بازار گردشگری حاصل می‌شود. هر جنبه از صنعت توریسم باید از هر لحاظ بررسی شود. برای مدیریت صحیح نیازمند آموزش صحیح و شناخت کامل هستید تا با در نظر گرفتن راهکارهای مناسب به هدف خود برسید.

توریسم صنعت پیچیده‌ای است که فعالیت‌های زیادی را شامل می‌شود. در تمام انواع توریسم مثل طبیعت‌گردی، توریسم درمانی و ... به بررسی زمینه‌ها جهت ایجاد توریسم پایدار نیاز دارد. یا انواع جدیدتر توریسم مثل گردشگری با کشتی که نیازمند بررسی و مطالعۀ بیشتر است. سپس این بستر در مرحلۀ اول به آموزش و مرحلۀ دوم به مدیریت صحیح وابسته است.
حسین زندی
مترجم : آرزو خاکی


برچسب ها: مارچلو نوتاریانی ، گردشگری ، توسعه ،

 

 

 

شهرداری می‌خواهد محوطه‌ی هگمتانه را پارك ‌بسازد

شهرداری همدان تیشه به ریشه‌ی تاریخ می‌زند

خبرنگار امرداد - نگار پاكدل :

تپه‌ی هگمتانه که سال‌هاست از حفاظت‌های نادرست رنج می‌برد، اكنون شاهد تبدیل شدن به پارکی با شمشادها و راه‌های(:مسیرهای) سنگچین شده است. شهرداری می‌خواهد محوطه‌ی هگمتانه را تبدیل به پارک کند. کارشناسان میراث فرهنگی اما هشدار می‌دهند، این محوطه تاریخی است و این كارها تیشه به ریشه‌ی تاریخ پیش از اسلام همدان می‌زند.
به گزارش خبرگزاری میراث فرهنگی: مادها را هنوز با تپه‌ی هگمتانه می‌شناسند. امروزه ضرب‌المثل «گل بود به سبزه هم آراسته شد»، بسیار به حال و روز هگمتانه می‌آید.
تپه‌ی هگمتانه هنوز درگیر و دار بازسازی‌ها و حفاظت‌های نادرست است که مسوولان به جای انجام كارهای بازسازی، تصمیم به بهسازی حریم آن گرفته‌اند. کاشت شمشاد، ایجاد راه‌های سنگچین، درست کردن سفره‌ی هفت‌سین درست در حریم محوطه‌ی تاریخی از جمله برنامه‌های اجرایی مسوولان بوده است.
به گمان می‌رسد این كارها  نه تنها دل دوستداران میراث فرهنگی را شاد نکرد بلکه آن‌ها را شوکه هم کرد. این‌روزها شنیده شده است كه رویدادهای ناگوار دیگری هم در راه است. برای نمونه پهن كردن خیابان كناری این محوطه از سوی شهرداری این روزها دل دوستداران میراث فرهنگی را به درد آورده است. 

 


اینجا تپه هگمتانه‌است
«علی‌رضا ایزدی»، فرنشین(:رییس) میراث فرهنگی همدان اما هیچ‌کدام از این خرده‌گیری‌ها(:اعتراض‌ها) را نمی‌پذیرد و می‌گوید: «هیچ کس دلسوزتر از کارشناسان میراث‌فرهنگی برای میراث‌فرهنگی کشور نیست. اگر قرار بود، کوچکترین مشکلی برای محوطه‌ی تاریخی هگمتانه ایجاد شود، خود من جلوی آن می‌ایستادم، کاری که تا‌کنون هم کرده‌ام.»
او در مورد پهن كردن خیابان كناری تپه‌ی هگمتانه که شوند ویرانی بخش‌های چشمگیری از حمام تاریخی است که به تازگی تبدیل به موزه شده، می‌گوید: «چه کسی گفته پهن كردن این خیابان به آثار تاریخی آسیب می‌‌رساند؟ این ادعا نادرست است و ما نمی‌گذاریم این همچین چیزی روی دهد.»


به گزارش خبرگزاری میراث‌فرهنگی: این‌چنین به گمان می‌آید که تپه‌ی هگمتانه کم کم دارد از شکل تاریخی خود خارج شده و فضای آن شبیه پارک می‌شود. نرده‌هایی که روی پهنه(:عرصه) کار گذاشته بودند، تا محدوده‌ی پهنه‌ی محوطه را کاملا مشخص کنند، به تدریج برداشته و باغچه با گذرگاه‌های سنگچین در محوطه ایجاد شده که احتمال آسیب رسیدن به بنا را دو برابر می‌کند.
دوستداران میراث فرهنگی هشدار می‏دهند که بهسازی‏های انجام شده در تپه‌ی هگمتانه حریم آن را مخدوش کرده‏است.
ایزدی اما می‌گوید که هگمتانه تبدیل به زباله‌دانی شده بود و ما برای بهسازی آن‌جا این كار را انجام دادیم و این برنامه‌ها هیچ آسیبی به محوطه نمی
رساند كه هیچ، گردشگران هم با محیطی مناسب  رو به رو می‌شوند، نه جایی که امنیت ندارد.
فرنشین میراث فرهنگی همدان اما درباره‌ی سفره‌ی هفت‌سین می‌گوید: «سفره‌ی هفت‌سین روی بخش‌هایی از محوطه چیده شده بود که هیچ‌گونه آثاری در آنجا وجود ندارد و صحنه‌ی زیبایی هم برای گردشگران به وجود آورده است. سال دیگر هم قرار است که این سفره چیده شود.»
«محمد رحیم رنجبران»، مسوول پایگاه هگمتانه هم درباره‌ی این خرده‌گیری‌‌ها می‌گوید که این سفره‌ی هفت‌سین و شمشادها هیچ گونه مشکلی برای آثار تاریخی به وجود نمی‌آورند.
آن سفره‌ی هفت‌سین و آن سنگ‌چین و آن باغچه‌های شیک کجا و این آثار تاریخی رها شده به دست آب و باد و خاک کجا!
او در مورد بازسازی‌های نادرست و حفاظ‌هایی که شکسته شده و شوند آن شده كه آب به درون آثار تاریخی نفوذ کند، می‌گوید: «این بازسازی‌‌ها مربوط به دوره‌ی من نیست و امیدوارم در آینده كارهایی برای ساماندهی این بخش‌ها صورت بگیرد.»
«حسین زندی»، دوستدار میراث فرهنگی اما بر این باور است که؛ اگر در این محوطه‌ی تاریخی اثری هم نباشد، نباید در آن شمشاد کاشته شود. افزون‌بر این كارهایی که تا کنون برای بهسازی این محوطه انجام شده، غیر‌اصولی بوده است.
به گفته‌ی او، برپایه‌ی گفته‌ی بسیاری از باستان‌شناسان نباید پیرامون آثار تاریخی كارهای ساخت و ساز یا بهسازی انجام گیرد. زندی می
گوید؛ «از رنجبران و ایزدی که در رشته‌های مرتبط درس خوانده‌اند این امر دور(:بعید) از ذهن به نظر می‌رسید که اجازه‌ی چنین کاری را بدهند.


بهسازی به شیوه‌ی میراث‌فرهنگی
«حسین زندی» در مورد سفره‌ی هفت‌سین می‌گوید: «اینکه کنار ترانشه‌ی مرکزی سنگفرش کردند و یک سازه‌ی یک‌و‌نیم متری در زمین کندن، به راستی كار درستی در پیرامون یک اثر تاریخی است؟»
آنقدر میان گفته‌های مسوولان میراث فرهنگی و دوستداران میراث‌فرهنگی همدان تفاوت وجود دارد که به گمان می‌آید؛ همچون دو خط موازی هرگز در هیچ نقطه‌ای به هم نمی‌رسند. همین امر بررسی مسئله‌ی هگمتانه را سخت‌تر می‌کند و ضرورت رسیدگی نظارت به این محوطه از سوی گروهی بی‌طرف، بیشتر و بیشتر احساس می‌شود. اما اینکه با نزدیک شدن به انتخابات چقدر این مهم برآورده می‌شود مسئله‌ای است که روزهای آینده مشخص می‌شود.
 

 

http://amordadnews.com/neveshtehNamyesh.aspx?NId=9513

 

 


برچسب ها: هگمتانه ، میراث فرهنگی گردشگری ،

همشهری آنلاین

http://hamshahrionline.ir/details/215395

تاریخ مطلب: چهارشنبه 1 خرداد 1392 - 11:45:00 کد مطلب:215395

مارچلو نوتاریانی، كارشناس‌ارشد سازمان جهانی جهانگردی در گفت‌وگو با همشهری از ضرورت‌های صنعت گردشگری

گردشگری حتی اگر در حال مرگ هم باشد به‌سرعت احیا می‌شود

از ظرفیت‌های گردشگری ایران بسیارسخن گفته شده ولی تلاش‌های صورت‌گرفته در توسعه گردشگری در ایران هنوز نتوانسته نتیجه خوشایند و مطلوبی در پی داشته باشد.

 استفاده از شیوه‌های نوین آموزش، مدیریت و دانش روز می‌تواند ایران را از پولسازترین صنعت جهان بهره‌مند کند. در همین رابطه مارچلو نوتاریانی کارشناس‌ارشد سازمان جهانی جهانگردی از ایتالیا در گفت‌وگو با همشهری به ضرورت توجه جدی به صنعت گردشگری پرداخته است. نوتاریانی البته 15 سال است که به‌عنوان مشاور راهنمایان گردشگری فعالیت دارد و تخصص اصلی‌اش در اقتصاد گردشگری است. فعالیت جدی او البته با سازمان همکاری‌های گردشگری هلند و ایتالیا و در موسسه‌های گردشگری و هتل‌ها ست.

نوتاریانی که تخصص ویژه‌ای در تجهیز و بازسازی هتل‌ها دارد در گفت‌وگوی خود اعلام می‌کند که ساختمان‌های عظیم و قدیمی هتل‌ها، پس از مدتی استفاده و بهره‌مندی مداوم، کهنه و مستهلک شده و چه از لحاظ ظاهری و نما وچه از نظر امکانات و تسهیلات نیاز به مرمت و احیا دارند. به‌گفته نوتاریانی گاهی هتل‌ها نیاز به گسترش فضای اسکان‌پذیری دارند. آنطور که نوتاریانی می‌گوید در فعالیت‌های بین‌المللی‌اش در حوزه گردشگری متوجه شده که توریسم دارای اهداف بلندمدت و پایدار در جوامع مقصد است و به همین دلیل نیز بیشتر فعالیت‌هایش در راستای اهدافی چون ایجاد اشتغال برای مردم و جوامع محلی و مقصدهای گردشگرپذیر بوده است.

البته نوتاریانی بیشتر فعالیت خود را بر جوامع محلی متمرکز کرده است و درخصوص تاثیر صنعت گردشگری بر جامعه محلی می‌گوید: ضرب‌المثلی هست که می‌گوید «توریسم همانند آتش است»، می‌توانید با این آتش غذای لذیذ تهیه کنید یا آن را به خاکستری بدبو و سیاه تبدیل کنید. گردشگری بی‌شک پیامدهای منفی نیز دارد و مهم است که با درک شرایط و مدیریت صحیح بتوانیم جنبه مثبت آن را تقویت کنیم.

به‌گفته این متخصص بین‌المللی در صنعت گردشگری، توریسم در درک عمیق و شناخت کامل فرهنگ‌های مختلف مؤثرترین راه است و این البته بستگی به دیدگاه حاکم در جوامع درخصوص گردشگری دارد. در جوامع محلی توریسم نقشی گسترده دارد و باعث ایجاد بسترهای مختلف در زمینه‌های گوناگون و فرهنگی می‌شود. افراد مختلف با فرهنگ‌های متفاوت، ارزش‌ها، آداب و رسوم و سنت‌های متفاوت به بازدید فرهنگ‌های یکدیگر می‌روند و اینگونه تبادل فرهنگی اتفاق می‌افتد.

مارچلو نوتاریانی ایران را تابلویی از فرهنگ‌های متفاوت می‌داند و معتقد است که می‌توان با شناخت کامل و گشودن درهای گردشگری تفاوت‌های فرهنگی را حتی تبدیل به ارزش‌های جهانی کرد. او می‌گوید: با توجه به روحیات ایرانی‌ها و آنچه در ایران مطالعه کرده‌ام متوجه شدم که ایران در این موضوع تا حدودی موفق عمل کرده که البته قابل تقدیر است.

این کارشناس ارشد سازمان جهانی جهانگردی در بخشی از گفت‌وگوی خود به چگونگی ایجاد گردشگری پایدار در ایران اشاره می‌کند و می‌گوید: باید اذعان داشت که توریسم در حال حاضر مهم‌ترین صنعت در جهان است و مردم کشورها نیز با موضوع گردشگری به‌عنوان یک پدیده اجتماعی- فرهنگی رفتار می‌کنند. اما مهم‌تر از این دیدگاه، موضوع درآمد حاصل از این صنعت است که به جرأت می‌توان گفت از صنعت خودروسازی و حتی نفت نیز درآمدزاتر است. ولی این موضوع چندان قابل درک نیست چون توریسم زنجیره با ارزش و گسترده‌ای است که هتل‌ها، اقامتگاه‌ها، دفاتر و آژانس‌ها، شرکت‌های گردشگری، دلالان این صنعت و رستوران‌ها، شرکت‌های حمل‌ونقل و بسیاری خرده‌مشاغل دیگر را در برمی‌گیرد که می‌تواند موجب اشتغال و کسب درآمد برای جوامع شود. به همین دلیل گردشگری در سال 1998 از سوی سازمان ملل به‌عنوان صنعت برتر معرفی شد. آنطور که مارچلو نوتاریانی می‌گوید فرانسه به‌عنوان برترین مقصد گردشگری اروپا سالانه 70 ‌‌میلیون گردشگر خارجی دارد که این رقم در سال‌های اخیر تا 100 میلیون گردشگر نیز افزایش داشته است.

به گفته وی، مدیریت مهم‌ترین نقش را در گردشگری ایفا می‌کند و پایداری این صنعت نیز در پی مدیریت صحیح در بازار گردشگری حاصل می‌شود. نوتاریانی ادامه می‌دهد: برای مدیریت صحیح نیازمند آموزش صحیح و شناخت کامل هستیم تا با درنظر گرفتن راهکارهای مناسب به هدف‌های تعیین شده در صنعت گردشگری برسیم. نوتاریانی می‌گوید: توریسم صنعت پیچیده‌ای است که فعالیت‌های زیادی را شامل می‌شود. در تمام انواع توریسم مثل طبیعت‌گردی، گردشگری سلامت و... به بررسی زمینه‌ها جهت ایجاد توریسم پایدار نیاز است. انواع جدیدتری از گردشگری نیز همچون سفرهای گردشگری با کشتی نیازمند بررسی و مطالعه بیشتر هستند. این کارشناس‌ارشد سازمان جهانی جهانگردی می‌گوید: گردشگری بسیاری از فعالیت‌ها را شامل می‌شود و فرهنگسازی یکی از راهکارهای کلیدی برای پایه‌گذاری توریسم فرهنگی است. در ایران می‌توان از توریسم هنری با بهره‌گیری از صنایع‌دستی، معماری مساجد، خطاطی، نقاشی و شعر بهره گرفت. شخص خودم ترجمه اشعار عمر خیام را در یک گالری اروپایی دیده‌ام که می‌توان از آنها بهره گرفت. ایران هم‌اکنون زبانزد جهان است و این بهترین بهانه برای بازدید از این کشور است.

نوتاریانی می‌گوید: واقعیت این است که برای پیشرفت، رفتارها و نگاه‌ها باید تغییر کند. فرهنگ و بستر پیشرفت مهیا شود، طبیعت و مردم (جامعه) در کنار هم تحت مدیریت صحیح قرار بگیرند و این راهکارها پس از حصول نتیجه مطلوب به نسل بعدی منتقل شود. مهم این است که ایرانی‌ها دست به دست هم بدهند و متحد باشند. توانایی‌ها و امکانات را به‌صورت مشترک در جهت یک هدف پیش ببرند. در مدت حضورم در ایران متوجه شدم که بیشتر افراد جامعه تحصیل کرده‌اند و به تحصیلات آکادمیک و دانشگاهی علاقه‌مند هستند. از سوی دیگر در بخش خدماتی بهینه‌سازی‌ انجام گرفته و برخورد مردم ایران بسیار صمیمانه و دوستانه است. مردم ایران بسیار خون‌گرم هستند و با آغوش باز از مهمانان پذیرایی می‌کنند و بی‌شک هر مسافری خواهان روی گشاده و مهمان‌نوازی است. او البته امنیت را یکی از مولفه‌های جدی در صنعت گردشگری می‌خواند. به گفته مارچلو نوتاریانی، یک گردشگر مقصدی را که دچار ناامنی و جنگ است انتخاب نمی‌کند. برای مثال جنگ عراق، صنعت توریسم آن کشور را ویران کرد و حتی بر گردشگری کشورهای اطراف هم تأثیر منفی گذاشت. او عقیده دارد صنعت گردشگری حتی اگر در حال مرگ هم باشد به سرعت احیا می‌شود. در چند سال اخیر شاهد ناآرامی‌ها و درگیری‌های زیادی در تونس و مصر بودیم که برای مدتی توریسم را در این کشورها فلج کرد اما این صنعت به سرعت احیا شد و دوباره جان گرفت.

حسین زندی- آرزو خاکی

http://www.hamshahrionline.ir/details/215395 لینک مطلب:

 

 


برچسب ها: گردشگری ، جوامع محلی ،

http://www.chn.ir/NSite/FullStory/Video/?Id=104914&Serv=3&SGr=22

 

 

 

سبز شدن باغچه ها روی سر پایتخت افسانه‌ای مادها + بشنوید

گل بود به سبزه هم آراسته شد. تپه هگمتانه که سال‌هاست از حفاظت‌های نادرست رنج می‌برد، حالا شاهد تبدیل شدن به پارکی با شمشادها و مسیرهای سنگچین شده است. شهرداری می‌خواهند محوطه هگمتانه را تبدیل به پارک کنند. کارشناسان میراث فرهنگی اما هشدار می‌دهند، این محوطه تاریخی است و این اقدامات تیشه به ریشه تاریخ پیش از اسلام همدان می‌زند.

 

خبرگزاری میراث فرهنگی- گروه میراث فرهنگی- مادها را هنوز با تپه هگمتانه می‌شناسند، هرچند آخرین مطالعات باستان شناسی مرحوم مسعود آذرنوش نشان داد که این تپه فاقد لایههای دوره ماد است. هگمتانه این روزها مصداق این ضربالمثل است: گل بود به سبزه هم آراسته شد.

 

تپه هگمتانه هنوز در گیر و دار مرمت‌های نادرست و حفاظت‌های غلط است که مسئولان به جای اجرای اقدامات مرمتی، تصمیم به بهسازی حریم آن گرفتند. کاشت شمشاد، ایجاد مسیرهای سنگچین، درست کردن سفره هفت سین درست در حریم محوطه تاریخی از جمله برنامه‌های اجرایی مسئولان بوده است.

 

این اقدامات اما نه تنها دل دوستداران میراث فرهنگی را شاد نکرد بلکه آن‌ها را هم شوکه کرد. به نظر می‌رسد. حتی این روزها شنیده شده که اتفاقات ناگوار دیگری هم در راه است. تعریض خیابان مجاور این محوطه از سوی شهرداری این روزها دل دوستداران میراث فرهنگی را لرزان کرده است.  

 

اینجا تپه هگمتانه‌است

 

«علی‌رضا ایزدی»، رییس میراث فرهنگی همدان اما هیچ کدام از این اعتراض‌ها را نمی‌پذیرد و به CHN می‌گوید: «هیچ کس دلسوزتر از کارشناسان میراث فرهنگی برای میراث فرهنگی کشور نیست. اگر قرار بود، کوچکترین مشکلی برای محوطه تاریخی هگمتانه ایجاد شود، خود من جلوی آن می‌ایستادم. کاری که تا کنون هم کرده‌ام.»

 

او در مورد تعریض خیابان مجاور تپه هگمتانه که باعث تخریب بخش‌های قابل توجهی از حمام تاریخی که به تازگی تبدیل به موزه شده است، می‌گوید: «چه کسی گفته تعریض این خیابان به آثار تاریخی صدمه وارد می کند؟ این ادعا غلط است و ما نمی‌گذاریم این اتفاق بیافتد.»

 

مشاهدات خبرنگار CHN، اما گویای آن است که تپه هگمتانه کم کم دارد از شکل تاریخی خود خارج و فضای آن شبیه پارک می‌شود. نرده‌هایی که روی عرصه کار گذاشته بودند، تا محدوده عرصه محوطه را کاملا مشخص کنند، به تدریج برداشته و باغچه با معابر سنگچین در محوطه ایجاد شده که احتمال آسیب رسیدن به بنا را تشدید می‌کند.

 

دوستداران میراث فرهنگی هشدار می‏دهند که بهسازی‏های انجام شده در تپه هگمتانه حریم آن را مخدوشه کرده‏است

 

ایزدی اما می‌گوید که هگمتانه تبدیل به زباله دانی شده بود و ما برای بهسازی آن‌جا این اقدامات را انجام دادیم و این برنامه‌ها هیچ آسیبی به محوطه نمیرساند و در عوض گردشگر با محیطی مناسب  رو به رو می‌شود، نه جایی که امنیت ندارد.

 

رییس میراث فرهنگی همدان اما درباره سفره هفت سین می‌گوید: «سفره هفت سین روی بخش‌هایی از محوطه چیده شده بود که هیچ گونه آثاری در آنجا وجود ندارد و صحنه زیبایی هم برای گردشگران به وجود آورد. سال دیگر هم قرار است که این سفره چیده شود.»

 

«محمد رحیم رنجبران»، مسئول پایگاه هگمتانه هم درباره این اعتراض‌ها می‌گوید که این سفره هفت سین و شمشادها هیچ گونه مشکلی برای آثار تاریخی به وجود نمی‌آورند.

 

آن سفره هفت سین و آن سنگ چین و آن باغچه های شیک کجا و این آثار تاریخی رها شده به دست آب و باد و خاک کجا!

 

او در مورد مرمت‌های نادرست و حفاظ‌هایی که شکسته شده و همین امر باعث شده آب به درون آثار تاریخی نفوذ کند، می‌گوید که این مرمت‌ها مربوط به دوره من نیست و امیدوارم در آینده اقداماتی برای ساماندهی این بخش‌ها صورت بگیرد.

 

«حسین زندی»، دوستدار میراث فرهنگی اما معتقد است که  اگر در این محوطه تاریخی اثری هم نباشد، نباید در آن شمشاد کاشته شود و اقداماتی که تا کنون برای بهسازی این محوطه انجام شده، غیر اصولی بوده است.

 

به گفته او، بر اساس گفته بسیاری از باستان شناسان نباید در حریم آثار تاریخی اقدام به ساخت و ساز یا بهسازی کرد.  زندی میگوید که از آقای رنجبران و ایزدی که در رشته‌های مرتبط درس خوانده‌اند این امر بعید به نظر می‌رسید که اجازه چنین کاری را بدهند.

 

این چیدمان یکی دیگر از دستاوردهای بهسازی مسئولان میراث فرهنگی است

 

او در مورد سفره هفت سین می‌گوید: «اینکه کنار ترانشه مرکزی سنگفرش کردند و یک سازه یک و نیم متر در زمین کندن، واقعا اقدامی درست در محوطه یک اثر تاریخی است؟»

 

آنقدر میان گفته‌های مسئولان میراث فرهنگی و دوستداران میراث فرهنگی همدان تفاوت وجود دارد که به نظر می‌رسد همچون دو خط موازی هرگز در هیچ نقطه‌ای به هم نمی‌رسند. همین امر بررسی مسئله هگمتانه را سخت‌تر می‌کند و ضرورت رسیدگی نظارت به این محوطه از سوی گروهی بی طرف، بیشتر و بیشتر احساس می‌شود. اما اینکه با نزدیک شدن به انتخابات چقدر این مهم برآورده می‌شود. مسئله‌ای است که روزهای آینده نشان خواهد داد.

 

فاطمه علی اصغر 

 

 


برچسب ها: هگمتانه ، میراث در خطر ، همدان ،

استقرار عشایر روی نخستین سکونتگاه همدان   


» سرویس: فرهنگی و هنری - میراث و صنایع دستی


17-267.jpg

تپه «پیسا» که آن را قدیمی‌ترین سکونتگاه استان همدان می‌دانند، بعد از آن‌که براثر تجمع معتادان و همچنین فعالیت‌های کشاورزی آسیب دید، حالا مکانی برای استقرار عشایر شده است.

به گزارش خبرنگار سرویس میراث فرهنگی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، این محوطه‌ی باستانی از دو روز پیش، میزبان عشایری شده است که میله‌های آهنی چادرهای خود را در زمین فرو کرده و با کشیدن فنس به این حوطه‌ی باستانی آسیب زده‌اند.

یک فعال حوزه‌ی میراث فرهنگی در استان همدان با اعلام این خبر به خبرنگار ایسنا، به مشکلات عدیده‌ای که این تپه‌ی تاریخی از سال‌های گذشته با آن روبه‌رو بوده است، اشاره و اظهار کرد: در گذشته، حفاری‌های غیرمجاز و معتادان، معضلات زیادی را برای این تپه‌ی تاریخی ایجاد کردند، عشایر نیز از دو روز پیش با چادر زدن روی این محوطه‌ی تاریخی و فرو کردن میله‌ی آهنی در زمین، محدوده‌ی استقرار خود و چادرهای‌شان را با فنس‌کشی مشخص کرده‌اند که این اقدام آسیب‌های زیادی را به این تپه‌ی تاریخی می‌زند.

حسین زندی با اشاره به حریم اولیه‌ی هفت هکتاری و حریم ثانویه‌ی 17 هکتاری تپه «پیسا» بیان کرد: متأسفانه عشایر به اندازه‌ای به قلب تاریخی تپه‌ی «پیسا» نزدیک شده‌اند که یکی از چادرهای خود را روی یکی از ترانشه‌های بازشده در محوطه که در کاوش‌های گذشته توسط باستان‌شناسان ایجاد شده است، نصب کرده‌اند.

وی با بیان این‌که در گذشته تعدادی حفار غیرمجاز با زدن چادر در این محوطه و جا زدن خود به جای عشایر، اقدام به نابودی بخشی از این تپه کردند گفت: عشایر در حالی از دو روز پیش روی این تپه‌ی تاریخی چادر زده‌اند که هیچ جایی برای چرای دام‌های‌شان حتی تا چند کیلومتری این تپه وجود ندارد. بنابراین به نظر می‌رسد کار آن‌ها توجیه عقلانی نداشته باشد.

او ادامه داد: زمین‌های اطراف این تپه که حریم ثانویه‌ی این محوطه‌ی تاریخی است، در اختیار بخش خصوصی و زیر کشت کشاورزان است. به همین دلیل، معتقدیم زدن این چادرها در تپه‌ «پیسا» باعث وارد شدن آسیب بیشتر به این منطقه‌ی تاریخی می‌شود.

زندی با اشاره به نبودن نیروهای حفاظتی در این تپه‌ی تاریخی، افزود: در یکی از بخش‌های تپه، تونل‌های عمیقی که برخی از آن‌ها چهار متر عمق دارند توسط معتادان ایجاد شده‌اند؛ ولی متأسفانه هیچ نیروی حفاظتی و امنیتی از این محوطه‌ی تاریخی حفاظت نمی‌کند تا با این مسائل برخورد کند، حتی نهادهایی مانند سازمان عشایر یا منابع طبیعی درباره‌ی حق و حقوق عشایر و این‌که در چه نقاطی می‌توانند چادر بزنند، صحبت نمی‌کنند.

به گزارش ایسنا، محوطه‌ی باستانی تپه «پیسا» در سال 1377 در فهرست آثار ملی به ثبت رسید. این محوطه 18 هکتار وسعت دارد و فاصله‌ی آن با تپه‌ی باستانی «هگمتانه» 5 / 2 کیلومتر است. قدمت نخستین دژ همدان که بنا بر یافته‌های باستان‌شناسی آن را به قوم کاسی نسبت می‌دهند، از تپه باستانی هگمتانه بیشتر است، به همین دلیل آن را نخستین سکونتگاه همدان دانسته‌اند.

در این محوطه بیش از 30 لایه‌ی باستانی شناسایی شده است و نخستین‌بار «شارل دو فوسه» در سال 1913 میلادی گودبرداری‌هایی را در تپه‌ی شرقی آن انجام داد. پس از او «دمورگان» به کاوش در این تپه پرداخت و آثاری از نیمه‌ی هزاره‌ی سوم پس از میلاد به‌دست آورد که مربوط به دوره‌ی «مادی - کاسی» بودند. براساس نتایج کاوش‌های انجام‌شده در این تپه، اشکانیان آخرین فرمانروایان این دژ کهن بوده‌اند.

به‌تازگی نیز باستان‌شناسانی مانند «محمدرحیم رنجبران»، «محمدی‌فر» و «مترجم» در این محوطه کاوش کردند که در این کاوش‌ها 29 لایه‌ی باستان‌شناسی شناسایی شدند. این تپه یکی از مهم‌ترین یافته‌های بازمانده از این عصر است و می توان آن را مرکز اصلی بقایای عصر مفرغ دانست.

http://www.isna.ir/fa/news/92022718010/%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D9%82%D8%B1%D8%A7%D8%B1-%D8%B9%D8%B4%D8%A7%DB%8C%D8%B1-%D8%B1%D9%88%DB%8C-%D9%86%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%86-%D8%B3%DA%A9%D9%88%D9%86%D8%AA%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86

 


برچسب ها: تپه پیسا ، همدان ، میراث در خطر ،

بازار تاریخی همدان از 5سال پیش 4بار در آتش سوخته است

http://hamshahrionline.ir/details/213891

 

بازار تاریخی همدان خاکسترنشین شد

همشهری 23 اردیبهشت 

فرهنگ و تاریخ > میراث‌ایران- حسین زندی
بازار تاریخی همدان در بافت تاریخی آن شهر جمعه گذشته در آتش سوخت.


مجموعه تاریخی بازار همدان در مرکز این شهر و در محدوده خیابان‌های اکباتان شهدا و باباطاهر قرار دارد. در راسته این بازار کاروانسراها، سراهای تاریخی همچون صحاف‌خانه، کفشدوزخانه، زرگر‌ها، مسگرها، دباغ خانه، سمسار خانه، چلنگرها، نخودبریزها و... وجود دارد که هر یک به لحاظ تاریخی حائز اهمیت هستند.

مجموعه تاریخی بازار همدان دارای بیش از 30راسته، 25سرا و چندین کاروانسرای تاریخی است. بازار همدان از آنجا که در مسیر عبور و مرور بازرگانان و زائران بود در طول تاریخ مورد توجه قرار داشت. این بازار در تاریخ 30خرداد 1377 به شماره 2027 در فهرست آثار ملی کشور ثبت شده است. این در حالی است که این بازار در چندسال گذشته بارها قربانی حریق شده و هر بار زخمی بزرگ بر پیکره زیبای آن وارد شده است.

در آتش‌سوزی اخیر راسته بازار نخود بریزها " خرازی‌ها" از بین رفت. بازار نخود بریزها بخشی از بازار مرکزی است که با نابسامانی‌های وضعیت کشاورزی استان به محل فروش لوازم بهداشتی تبدیل شد و به راسته خرازی فروشی‌ها تغییر نام یافت. این‌بازار آخرین‌بار در دوره قاجاریه بازسازی شده است و در دهه1330 خورشیدی سقف طاق و قوسی بازارتوسط شهردار وقت به سقف شیروانی تبدیل شد.

نبود هماهنگی و راهکار مناسب برای حل بحران باعث شده هر گروه و نهادی، دیگری را عامل آتش‌سوزی قلمداد کند و از بار مسئولیت شانه خالی کند اما امروز پس از آتش‌سوزی بزرگ‌ترین نگرانی این است که باز‌سازی‌ بازار به شیوه سنتی صورت نگیرد و تبدیل به یک مرکز تجاری جدید شود. قرار گرفتن بازار در مرکز تجاری شهر و نقطه گران قیمت موجب به طمع افتادن برخی مالکان برای ساخت‌و‌سازهای بلندمرتبه شده است. از سوی دیگر بافت قدیمی و مرمت نشدن بازار در سال‌های گذشته موجب اعتراض برخی کسبه نیز شده بود.

از دیگر سو بودجه ناچیز اداره میراث فرهنگی همدان پاسخگوی تخریب‌ها نبود و همیاری‌های مردمی هم نتوانست به این مسئله کمک کند. همانطور که اشاره شد بازار در مرکز تجاری شهر و با ارزش‌تر از سایر نقاط است، درنتیجه عوارض نقل و انتقال، نوسازی، مالیات و تغییرات و تعمیرات نیز نسبت به دیگر نقاط شهر بیشتر است.

متأسفانه در سال‌های اخیر مهم‌ترین اصل برای بخش‌های اقتصادی سود است و میراث تاریخی اولویت اول نیست ولی گاه منفعت طلبی‌های اقتصادی به جایی می‌رسد که حقوق جمعی فراموش می‌شود. در حادثه جمعه گذشته در بازار تاریخی همدان نیز بی‌توجهی در هنگام جوشکاری با برق کنتور شهری موجب آتش‌سوزی گسترده این بازار تاریخی شد.

در سال‌های گذشته اقدام جدی برای حفظ بافت تاریخی بازار همدان صورت نگرفت. برخی تغییرات صورت گرفته در حجره‌های تاریخی این بازار و استفاده از مصالح جدید مثل تیرآهن و... که پس از آتش‌سوزی نمایان شد نشان می‌دهد مغازه‌دارها بدون هماهنگی اقدام به ساخت وساز درون مغازه‌ها کرده و دیوارهای زخیم بافت تاریخی این بازار تراشیده شده است. البته کسبه این بازار نیز به تنهایی نمی‌توانند بازسازی و مرمت این مجموعه تاریخی را به پایان برسانند.

طراحی و معماری بازارهای قدیمی به‌گونه‌ای است که رفت‌وآمد در آنها به سختی صورت می‌گیرد و در حوادثی مانند آتش‌سوزی و زلزله امداد رسانی با مشکل مواجه است. از 5 سال گذشته تاکنون این چهارمین آتش‌سوزی در بازار همدان است که به‌علت نقص در سیستم برق‌رسانی و سیم‌کشی اتفاق افتاده است.

رضا مستوفی، کارشناس مرمت آثار تاریخی می‌گوید: پیش‌تر در کاروانسرای شریفی‌های همدان و چند روز پس از مرمت به‌علت استفاده از بخاری برقی توسط یکی از حجره دار‌ها آتش‌سوزی‌ای رخ داد که بخشی از کاروانسرا در آن سوخت. بهرام توتونچی معاون میراث فرهنگی اداره کل میراث فرهنگی همدان نیز با اشاره به مشکلات موجود در بافت تاریخی و بازار همدان گفت: مشکل بازارها و معابر و بناهای تاریخی ما سیستم انتقال انرژی است. برق‌رسانی، گازرسانی، آب وفاضلاب از مشکلات جدی بافت تاریخی همدان است.

توتونچی در مورد آتش‌سوزی بازار همدان گفت: همه ما مقصریم. علت این است که هماهنگی بین نهادها وجود ندارد. توتونچی ادامه داد: این بافت تا دهه 30 خورشیدی دارای سقف طاقی و سنتی بودکه به بهانه تاریکی توسط شهرداری وقت حذف شد اما در همان سال بازاریان تابستانی بسیار گرم و زمستانی بسیار سخت را پشت سر گذاشتند. سپس اقدام به ایجاد پوشش چوبی وشیروانی کردند.

معاون میراث فرهنگی همدان گفت: همه مغازه‌های بازار‌ که سقف داشته‌اند دیوار هم داشته‌اند اما به‌تدریج مالکان، این دیوارها را که سقف وطاق روی آنها سوار بود تراشیده‌اند و به ستون تبدیل کرده‌اند تا به مساحت مغازه‌ها افزوده شود.

 


برچسب ها: آتش سوزی ، میراث فرهنگی گردشگری ، همدان ،

یکشنبه 22 اردیبهشت 1392

تخریب شش مغازه‌ی صفوی در بازار همدان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :مطالب در خبر گزاری ها ،میراث فرهنگی ،

تخریب شش مغازه‌ی صفوی در بازار همدان

 
» سرویس: فرهنگی و هنری - میراث و صنایع دستی
 
 
 hemmat khahi (10 of 14)-1.jpg

یک فعال حوزه‌ی میراث فرهنگی در استان همدان گفت: شش مغازه متعلق به دوره‌ی صفوی در بافت تاریخی بازار همدان که در آتش‌سوزی در راسته‌ی خرازی‌فروشی‌ها آسیب دیدند، 60 درصد تخریب شده‌اند.

به گزارش خبرنگار سرویس میراث فرهنگی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، ساعت 8:30 دقیقه‌ی صبح روز گذشته، راسته‌ی خرازی‌فروش‌ها (نخودبریزها) در بافت تاریخی بازار همدان به‌دلیل جوشکاری توسط یکی از مغازه‌داران این راسته آتش گرفت و بعد از آن‌که کسبه‌ی بازار موفق به خاموش کردن آتش نمی‌شوند با آتش‌نشانی تماس می‌گیرند. آن‌ها بعد از چند دقیقه به محل می‌رسند و پس از پنج ساعت تلاش موفق به خاموش کردن آتش می‌شوند.

حسین زندی - دوست‌دار میراث فرهنگی - درباره‌ی میزان آسیب واردشده به بافت تاریخی بازار همدان به خبرنگار ایسنا گفت: از آنجا که در سیستم برق‌کشی این منطقه از یک کنتور چند انشعاب گرفته شده است، با آغاز آتش‌سوزی از مغازه‌ی اول، چند مغازه‌ی دیگر نیز آتش گرفتند. در این میان، شش مغازه که قدمت آن‌ها به دوره‌ی صفوی می‌رسد و آخرین مرمت در آن‌ها در دوره‌ی قاجار انجام شده است، حدود 60 درصد آسیب دیدند. حتی 20 مغازه‌ی بعدی تا بخشی از بافت این بازار که قدمت آن به دوره‌ی معاصر می‌رسد نیز آسیب‌هایی دیدند؛ ولی متأسفانه اداره‌ی میراث فرهنگی اعلام کرده که در این آتش‌سوزی، هیچ بخشی از بافت تاریخی بازار آسیب ندیده است.

او ادامه داد: در شرایطی که بخشی از راسته‌ی بازار از بین‌ رفته است، آسیب‌ ندیدن این محدوده چه معنایی می‌تواند داشته باشد و انکار این اتفاق هیچ تأثیری بر اصل قضیه ندارد؟

وی با بیان این‌که در زمان آتش‌سوزی تا خاموش شدن آن در آنجا بودم اظهار کرد: برخی کارشناسان اداره‌ی میراث فرهنگی استان همدان معتقدند که سیستم انرژی‌رسانی به این منطقه باید به‌صورت کانالیزه و زیر زمین باشد. در پنج سال گذشته، چهاربار این بافت تاریخی آسیب دیده و تنها دلیل آن، سیم‌های برق کارشده در این محدوده بوده است.

او با اشاره به این‌که سازمان آب و فاضلاب استان همدان لوله‌های آب فشار قوی را برای مهار آتش در این منطقه، بخصوص بخش معاصر بازار گذاشته است بیان کرد: متأسفانه در این لوله‌ها هیچ آبی برای استفاده وجود ندارد، ولی ماهانه پول آن از کسبه منطقه گرفته می‌شود.

وی افزود: بازار همدان یک بافت سنتی دارد که رفت‌وآمد در آن بسیار سخت انجام می‌شود. باید به این نکته توجه کرد که اگر این آتش‌سوزی در روزی به‌جز جمعه که روز بسیار خلوتی در این منطقه است،‌ اتفاق می‌افتاد علاوه بر آسیبی که بافت تاریخی بازار می‌دید، احتمال زیاد بودن آسیب‌های جانی نیز وجود داشت.


برچسب ها: آتش سوزی بازار همدان ، میراث فرهنگی گردشگری ،

جمعه 20 اردیبهشت 1392

وقوع آتش سوزی در بازار همدان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :مطالب در خبر گزاری ها ،میراث فرهنگی ،

 

وقوع آتش سوزی در بازار همدان

عکس: حسین زندی - ایسنا

جمعه ۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۲ - ۱۹:۱۲
تعداد‌ نظرات (0)

http://isna.ir/fa/imageReport/92022013595/%D9%88%D9%82%D9%88%D8%B9-%D8%A2%D8%AA%D8%B4-%D8%B3%D9%88%D8%B2%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D8%A7%D8%B1-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86#11

 

 

hemmat khahi (1 of 14)-1.jpg

 

hemmat khahi (3 of 14)-1.jpg 

 

 

hemmat khahi (5 of 14)-1.jpg 

 

 

hemmat khahi (6 of 14)-1.jpg 

 

hemmat khahi (10 of 14)-1.jpg 

hemmat khahi (13 of 14)-1.jpg 

hemmat khahi (2 of 5).jpg 

hemmat khahi (4 of 5).jpg 

 

hemmat khahi (5 of 5).jpg 

 

hemmat khahi (1 of 4).jpg 

 

hemmat khahi (2 of 4).jpg 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


برچسب ها: آتش سوزی بازار ، همدان ،

 
یکبار دیگر بازاری تاریخی طعمه حریق شد؛
صبح امروز بازار تاریخی خرازی‌فروشان همدان در آتش سوخت
صبح امروز بازار خرازی فروشان همدان که به راسته‌ی نخود بریزان معروف است به علت اتصالی سیم‌های برق طعمه حریق شد.
 
 به گزارش هنرنیوز، طی تماس بازاریان با آتش‌نشانی در ساعت۱۰ : ۹ صبح ، این سازمان ساعت ۱۳: ۹ در محل حادثه حضور پیدا کرد و به اطفا حریق پرداخت. به گفته حسین زندی- فعال میراث فرهنگی- طی این حادثه، هریک از نهاد ‌های دولتی اعم از شهرداری، میراث فرانگی، اداره برق و آتش نشانی تقصیر را به گردن دیگری می‌اندازد.

علیخانی یکی از کارشناسان میراث فرهنگی معتقد است که بازاریان علاقه خاصی به تغییر بافت سنتی این بازار و تبدیل آن به بافت جدید دارند. از سویی معاون توسعه فرهنگی میراث فرهنگی همدان در پاسخ به این پرسش که شهرداری مسوول این حادثه است یا میراث فرهنگی ؟ اظهار می‌کند که وظیفه ما نظارت بر بافت تاریخی است تا دچار تغییر و تخریب نشود. ما سالها با شهرداری جلساتی برگزار کردیم تا این بافت مرمت شود اما آنها این کار را انجام نمی‌دهند. قطعا وقوع یک حادثه اعم از سیل و زلزله تا برق گرفتگی و آتش سوزی تقصیر میراث فرهنگی نیست اما وظیفه شهرداری این است که استانداردسازی‌های لازم را تأمین کند.

او ادامه می‌دهد که میراث فرهنگی حاضر است در اسرع وقت به مرمت بافت تاریخی بازار کمک نماید.

در حالی این سخنان از سوی مسوولان میراث فرهنگی همدان عنوان می‌شود که به گفته زندی بازاریان هم معتقدند مالک این محوطه ( پاساژ قدس) شهرداری است و مقصر این حادثه شهرداری است چرا که این سازمان به عنوان مالک پاساژها هر سال ۲۰ درصد به اجاره بها اضافه می‌کند اما اجازه مرمت نمی‌دهد تا آنجا که برای تغییر یک پنجره یا درب ۵ میلیون از بازاریان دریافت می‌کند. همچنین ۱۵% حدود (۱۴میلیون تومان ) بابت هزینه نقل و انتقال و همچنین مبلغی نیز بابت حق مالکیت دریافت می‌کند اما حتا یک کپسول آتش‌نشانی در مغازه‌ها قرار نمی‌دهد و هیچ‌گونه مرمتی را بر عهده نمی‌گیرد.

به گفته زندی، حمید فرسایی - رییس مجمع امور صنفی – نیز ضمن تایید این سخنان یادآور می‌شود که وظیفه این مجمع آموزش و نظارت است و استحکام بناها برعهده شهرداری و در وهله دوم میراث فرهنگی است. خواسته‌ی بازاریان مرمت است اگر بازار مرمت شود بازاریان هم تمایلی به بافت جدید پیدا نمی‌کنند اما چه کسی به این خواسته‌ها پاسخگو است؟
از سوی دیگر یکی از کارشناسان میراث فرهنگی نیز عنوان می‌کند که در همه جای دنیا تاسیسات زیر بنایی مثل برق در معابر تاریخی از زیر عبور داده می‌شود این درحالی است که در بازار همدان سیم‌های برق معابر به دور بناها پیچیده است که همین امر خطر برق گرفتگی و آتش‌سوزی را بیشتر می‌کند.

همچنین عسگری – رییس اداره کل آتش نشانی همدان - نیز با اشاره به طرح جامع ایمنی شهر همدان که از سال ۸۸ آماده شده است، متذکر می‌شود: «ما با همه مسوولان ذی ربط مخصوصاً شهرداری و اداره میراث فرهنگی همدان نشست‌هایی را برای اجرای این طرح داشتیم که متأسفانه هیچ کدام از مسوولان پیگیر این طرح نشدند و همکاری‌های لازم را انجام نداده‌اند.»
او یادآور می‌شود که جمعه روز تعطیل بازار است. اگر این حادثه در روز دیگری رخ می‌داد با بسته شدن معابر عملا حضور آتش‌نشانی غیرممکن بود.


برچسب ها: آتش سوزی بازار همدان ، میراث فرهنگی گردشگری ،

جمعه 20 اردیبهشت 1392

بازارتاریخی همدان در آتش سوخت

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :مطالب در خبر گزاری ها ،میراث فرهنگی ،

 بازارتاریخی همدان در آتش سوخت

راسته خرازی‌های بازار تاریخی همدان امروز جمعه 20 اردیبهشت طعمه حریق شد. استاندارد نبودن کابل‌های برق و نبود ایمنی‌های لازم در بافت تاریخی از جمله دلایل گسترش این آتش سوزی عنوان شده است. میز‌ان خسارات این آتش سوزی هنوز از سوی مسئولان آتش نشانی اعلام نشده است.

دانلود فایل مرتبط با خبر:
خبرگزاری میراث فرهنگی- گروه میراث فرهنگی- امروز صبح جمعه 20 اردیبهشت حدود ساعت 9 صبح راسته خرازی های بازار تاریخی همدان گرفتار آتش سوزی شد. این آتش سوزی تا بخش های ورودی جنوبی پاساژ قدس هم ادامه داشت.
 
به گزارش CHN،  بخش هایی از بازار همدان که امروز طعمه حریق شده است، در فهرست آثار ملی ایران جای دارد و یکی از مهمترین آثار تاریخی همدان به شمار می رود .
 
عسگری، مدیرعامل آتش نشانی همدان، تاریخی بودن بخش های آتش گرفته را تایید کرده و به chn  گفت:« در حال حاضر این آتش سوزی مهار و اقدامات اطفای حریق به بهترین شکل از سوی آتش نشانی انجام شده است.»
 
او عنوان کرد که تا کنون دلیل اصلی این آتش سوزی مشخص نشده است و هنوز نمی توان آمار دقیقی از خسارت ها را اعلام کرد.
 
حسین زندی، دوستدار میراث فرهنگی که امروز شاهد عینی این آتش سوزی بوده است، به chn گفت:« این آتش سوزی از ساعت 9 صبح آغاز شده و گفته می شود دلیل اصلی آن جوش کاری غیر استاندارد در یکی از مغازه ها بوده که به دلیل نبود ایمنی های لازم در بازار گسترش یافته است.»
 
به گفته او، در حال حاضر مسئولان شورای شهر و شهرداری و میراث فرهنگی در اینجا حضور دارند. با این وجود مسئولان شهرداری، سازمان میراث فرهنگی را مقصر برشمرده و مسئولان میراث فرهنگی مسئولان شهرداری را مقصر در این امر می دادند.
 
او بر این باور است که در حال حاضر بافت تاریخی زیر نظر مسقیم شهرداری است ولی تا کنون اقدامی برای ساماندهی کابل های برق و ایجاد ایمنی در بازار از سوی این ارگان انجام نشده است.
 
به گفته زندی، اهالی بازار نیز از حضور نمایندگان شورای شهر تعجب کرده و معترض به این مسئله هستند که چرا تا کنون نمایندگان برای ارزیابی و ساماندهی وضعیت بازار تاریخی همدان نیامده بودند


برچسب ها: آتش سوزی بازار قدیمی همدان ، میراث در خطر ،

فعالیت تشکل های مردم نهاد، همدان را به سمت توسعه سوق می دهد

 

http://www3.hamedan.irna.ir/fa/News/80645240/اجتماعی/فعالیت_تشکل_های_مردم_نهاد__همدان_را_به_سمت_توسعه_سوق_می_دهد

همدان- انجمن های مردمی فعال در استان همدان فعالیت های داوطلبانه خود را در زمینه کاهش آسیب های فرهنگی ، اجتماعی و حوزه بهداشت و درمان متمرکز کرده تا جامعه استان همدان را به سمت توسعه سوق دهند و از بروز ناهنجاری ها جلوگیری کنند.

به گزارش ایرنا کارشناسان معتقدند بشر در 50 سال اخیر به اندازه تمام دوران زیستش علم آموخته و به دانش خود افزوده است؛ همین علم آموزی و رشد بدون توقف انسان در دنیا الزاماتی را به وجود آورده است که بشر برای ادامه حیاتش مجبور به قبول و اجرای آن ها است.

در گذشته چندان مردم در امر حکومت دخالت نمی کردند اما رفته رفته تمامی کشورها به این نتیجه رسیدند که کارها را باید برون سپاری کرده و به مردم واگذار کنند چرا که دولت به تنهایی قادر به پاسخگویی نیازهای مردم نبوده و بهترین راه کار حل این معضل استفاده از تشکل های مردم نهادی است که توسط مردم علاقمند و با انگیزه تشکیل شده اند.


یکی از اعضای تشکل مردم نهاد
ˈدوستان زمینˈ که در زمینه محیط زیست و آموزش حفاظت از این موضوع مهم تلاش می کند در گفت و گو با ایرنا گفت: رسالت سازمان های مردم نهاد این است که پل ارتباطی بین مردم و نهادهای دولتی باشند و سعی کنند فاصله خود را با نهادهای دولتی حفظ نمایند.

ˈحسین زندیˈ ادامه داد: آسیب نهادهای مردمی گرایش آن ها به احزاب سیاسی و یا دولت است که بر خلاف رسالت نهادهای مردمی است.

زندی تأکید کرد: تشکل های مردم نهاد باید از فعالیت های سیاسی و حاشیه ای دوری کنند و بر اساس اساس نامه رفتار نمایند.

نماینده سازمان های مردم نهاد همدان نیز با اشاره به اهمیت وجود تشکل های مردم نهاد سازمان یافته در گفت و گو با ایرنا، گفت: یکی از شاخص های توسعه در هر کشور ایجاد مکانیزم ها و سیستم هایی در راستای تقویت مشارکت مردم و بخش غیر دولتی است.

 


برچسب ها: گفتگو ، سمن ها ، نهادهای مدنی ، همدان ،

سه شنبه 10 اردیبهشت 1392

هگمتانه در حال نابودی

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :مطالب در خبر گزاری ها ،گردشگری ،میراث فرهنگی ،

 
گسترش فضاهای گردشگری در محوطۀ هکمتانه باعث نابودی این تپه می‌شود
پایتخت مادها از احداث دانشگاه تا چیدن سفره هفت سین؛
گسترش فضاهای گردشگری در محوطۀ هکمتانه باعث نابودی این تپه می‌شود
در نوروز امسال سازمان میراث فرهنگی بخش‌های کاوش نشده از محوطه هکمتانه را با بیل مکانیکی، لودر و قلتک صاف کرده و بر روی آن هفت سین ۳۰۰ متری چیده است.
 
 
محوطۀ باستانی هکمتانه که آن را پایتخت مادها دانسته‌اند، با وسعتی در حدود ۴۰ هکتار از مهمترین مراکز باستانی کشور و بزرگترین محوطه در شهر همدان، به شمار می‌آید. این محوطه به دلایل گوناگون و دارا بودن ویژگی‌های مختلف از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و همواره مورد توجه پژوهشگران حوزۀ تاریخ و باستان شناسی بوده است. از هرودوت تا معاصران ما بسیاری بدان پرداخته‌اند.
 


اگر چه اختلاف نظرها در این باره بسیار است اما وجود چندین اثر در این محوطه؛ مانند کلیسا، گورستان، موزۀ هکمتانه، شهر و دژ کهن هکمتانه اهمیت آن را دوچندان کرده است.به همین دلیل این محوطه در شمار پایگاه‌های پژوهشی کشور قرار گرفته است. اما به جز عملیات باستان‌شناسی و کاوش‌های علمی، مدتی است کارهای صورت گرفته در حریم این آثار پیامدی جز تخریب نداشته است. 


تغییر کاربری کلیسای داخل محوطه به دانشگاه علمی- کاربردی و استفاده از این کلیساها به عنوان کارگاه درس آسیب‌های جدی بدان وارد کرده است.


سنگفرش کردن بخشی از محوطه در حالی انجام شده است که بخش‌های کاوش نشده و دیوارهای بیرون آمده از خاک جز دو مورد حفاظ ندارند و سرپوشیده نیستند. همچنین یادگاری‌هایی که بر روی ویترین‌های موزه نوشته شده است و همه تاریخ جدید دارد، نشان از آن دارد که از اشیاء این موزه به درستی محافظت نمی‌شود.
 


به تازگی اتفاق جدیدی در این تپه صورت گرفته و تبلیغات زیادی برای آن انجام شده است و رسانه‌ها و مسئولان بارها با افتخار از آنها یاد کرده‌اند که بسیار شگفت انگیز است. در نوروز امسال سازمان میراث فرهنگی بخش‌های کاوش نشده از این محوطه را با بیل مکانیکی و لودر و قلتک صاف کرده و بر روی آن هفت سین ۳۰۰ متری چیده است و مکرراً در بنرهای تبلیغاتی شهر از این عمل با افتخار یاد کرده‌اند و بدان بالیده‌اند.
 


در حالی که در شهری که ۵۴ کیلومتر مربع مساحت دارد، در جایی غیر از محوطه‌های باستانی می‌توان فضایی ۳۰۰ متری برای این کار اختصاص داد. شگفت آن که فضای تخریب شده در تپه هکمتانه که به این منظور آماده شده بود بیش از ۱۵۰۰ متر بوده است.
 


همچنین در سمت چپ در ورودی این محوطه، بخشی از تپه را به صورت پارکی بزرگ ساخته و درختچه‌های تزئینی در آن کاشته‌اند. در میان این پارک نیز میلۀ پرچمی به طول ۵۰ متر نصب کرده‌اند که مسلماً برای نصب این پرچم چندین متر چاله حفر شده است این در حالی است که برای این کار همیشه مکان مناسب‌تری وجود دارد و حتی اگر پرچم را در حیاط منزل شهروندان هم نصب کنند باعث خوشحالی آنان خواهد بود.
 



از سویی در بخشی از محوطۀ، حیاط مدرسه‌ای که امروزه به موزه تبدیل شده است به موزه سنگ اختصاص داده‌اند که هنوز امکان بازدید عمومی از آن وجود ندارد. این آثار تنها در معرض باد و باران و فرسایش سریعتر قرار گرفته‌اند که با توجه تغییر دمای بالا در تابستان و زمستان نیاز به حفاظت و پوشش دارند.
 


هر چند متولیان این کارها برای جذب گردشگر انجام می‌دهند، اما اگر گردشگری باعث تخریب آثار باستانی و میراث فرهنگی شود چه سودی خواهد داشت؟ امید که پیش از آغاز و افزایش چنین تخریب‌هایی از نظر کارشناسان استفاده شود تا شاهد چنین صدماتی به میراث ملی این سرزمین نباشیم.

حسین زندی


برچسب ها: همدان ، میراث در خطر ، هگمتانه ،

http://www.honarnews.com/vdce7w8n.jh8fzi9bbj.html

 
چرخه معیوب در جمع آوری زباله توسط تلاشگران عرصه محیط زیست
مردم طبیعت را فدای لذات آنی خود می‌کنند،
چرخه معیوب در جمع آوری زباله توسط تلاشگران عرصه محیط زیست
اگر عده‌ای نابخردانه طبیعت را آلوده کنند و گروهی از شهروندان به جمع‌آوری زباله بپردازند دور باطلی و چرخه معیوبی خواهد بود که نتیجه مطلوبی نخواهد داشت.
حسین زندی
 
امروزه حضور مردم در باغات و جنگل‌ها و محیط‌های طبیعی که با هدف رسیدن به آرامش و حس لذت انجام می‌گیرد با آسیب‌های فراوانی از جمله کندن شاخ و برگ درختان، روشن کردن آتش و ریختن زباله، نوشتن یادگاری و... همراه است. گاهی برای رفع این آسیب‌ها سالیان متمادی زمان لازم است آسیب‌هایی چون ریختن زباله که مردم در عرض یک ساعت در مکانی طبیعی به جای می‌گذارند و تجزیه آنها سال‌ها زمان می‌برد به عبارتی مردم طبیعت را فدای لذات آنی خود می‌کنند. 

از سویی حفاظت از محیط زیست تنها وظیفه دستگاه یا ارگانی خاص نیست بلکه همه مردم باید از این نعمت الهی محافظت کرده و آن را برای آیندگان حفظ نمایند. این امر نیازمند فرهنگ‌سازی در بین خانواده ها توسط رسانه‌ها و فعالان و دوستداران محیط زیست است.

یادداشت زیر به بررسی چرخه معیوب جمع آوری زباله توسط تلاشگران عرصه محیط زیست می‌پردازد.

انباشت زباله در طبیعت از معضلاتی است که کشور ما دچار شده و روز به روز بر وخامت آن افزوده می‌شود. عدم مدیریت پسماند و کمرنگ بودن نقش نهادهای آموزشی و رسانه‌های تصویری و شنیداری به ویژه در امر پیشگیری بر این مشکل مهم دامن زده است. در این میان گاهی نهادهای مدنی و فعالان زیست محیطی تلاشی در جهت جمع آوری زباله ها در طبیعت می‌کنند اما آیا با این تلاش‌ها جنگل‌ها، دریاها، تالاب‌ها و کوه‌های زیبایی که مملو از زباله است پاک خواهد شد؟ تلاشگران عرصه محیط زیست بر این امیدند که مردم به درک درستی از مسئله بهداشت محیط زیست و طبیعت برسند و بتوانند خود را با دیگر کشورها مقایسه کنند و زباله‌ای بر روی «زمین» این مادر طبیعت رها نکنند.

اما اگر عده‌ای این عمل نابخردانه را انجام دهند و طبیعت را آلوده کنند و گروهی از شهروندان به جمع‌آوری زباله بپردازند دور باطلی خواهد بود و چرخه معیوبی که نتیجه مطلوبی نخواهد داشت.

باید این تلاش‌ها همراه با برانگیختن حس مسئولیت و آموزش شهروندان و جوامع محلی باشد تا مردم با نقش خود در جهت توسعه پایدار وحفاظت از محیط زیست آشنا شوند. این امر محقق نمی‌شود مگر این که نهادهای مدنی به صورت تخصصی و طبق اساسنامه‌ها و مرامنامه‌ها عمل کنند. مثلا اگر نهادی در زمینه امور هنری فعالیت می‌کند و یا رسالت و وظیفه تشکلی محیط زیست دارد وارد عرصه‌های دیگر نشود مثلا وارد فعالیت‌های سیاسی و یا خیریه یا روانشناسی نشوند و یا از هیجانات اجتماعی و سیاسی پرهیز کنند.

در دو دهه گذشته تشکل‌های غیر دولتی بیش‌ترین آسیب را از فعالیت‌های حاشیه‌ای وغیر مرتبط دیده‌اند. از سوی دیگر زمانی که در رسانه‌های ملی مانند رادیو و تلویزیون به مسئله محیط زسیت اختصاص دارد بسیار ناچیز است به خصوص در کشوری که مسئله‌ی پسماندها یک بحران محسوب می‌شود که به نظر می‌رسد باید تلاش بیش‌تری در این زمینه صورت گیرد.

نقش آموزش به خصوص نهادهای آموزشی دولتی مانند آموزش و پرورش و وزارت علوم بسیار مهم است و می‌تواند در توانمندسازی دانش‌آموزان و دانشجویان و مسئولیت‌پذیری شهروندان مفید واقع شود. با اختصاص واحدهای درسی و آموزش‌های نوین در زمینه محیط زیست تحصیل کردگان متعهد تربیت کند و نهادهای دولتی متولی و مرتبط مانند اداره‌های محیط زیست و منابع طبیعی و شهرداری‌ها می‌توانند با برگزاری همایش‌ها، کارگاه‌ها، تورهای آموزشی و همکاری با نهادهای مدنی و تشکل‌های زیست محیطی به برطرف کردن این بحران کمک کنند.

به تازگی برخی از نهادهای مدنی در تلاشند تا در تعامل با دیگر نهادها به سوی آموزش محوری حرکت کنند تا شاهد این چرخه معیوب نباشند و بر این امیدند که شهروندان به جایگاهی برسند تا زباله کمتر تولید کنند و زباله‌ای در زمین ریخته نشود تا عده‌ای آن را جمع آوری کنند.


برچسب ها: نهادهای مدنی ، سمن ها ، زیست بوم ، توسعه پایدار ،

تعداد کل صفحات: 8 ... 4 5 6 7 8
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic