پنجشنبه 5 مرداد 1396

فرش همدان خاک می خورد

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :میراث فرهنگی ،صنایع دستی ،

فرش همدان خاک می خورد

نویسنده: حسین زندی خبرنگار -همدان
حسین کندی 68 سال دارد. او بیش از 5 دهه در عرصه مرمت، تولید و صادرات فرش فعالیت کرده است. کندی دبیر اجرایی جشنواره سالیانه فرش استان همدان، نایب رئیس اتحادیه فرش‌فروشان همدان، رئیس شورای فنی فرش استان و از مجموعه‌داران فرش همدان است...
1396/02/03
حسین کندی 68 سال دارد. او بیش از 5 دهه در عرصه مرمت، تولید و صادرات فرش فعالیت کرده است. کندی دبیر اجرایی جشنواره سالیانه فرش استان همدان، نایب رئیس اتحادیه فرش‌فروشان همدان، رئیس شورای فنی فرش استان و از مجموعه‌داران فرش همدان  است. او عضو انجمن طراحان فرش است و25 سال است با سازمان فنی و حرفه‌ای همدان همکاری می‌کند و برگزاری آزمون رفوگران بر عهده اوست او با این سابقه کاری از وضعیت تولید و فروش فرش نگران است. او معتقد است بیشترین آسیب اواخر دهه 80 به این حوزه وارد شده است. برای بررسی وضعیت فرش و قالی‌بافی همدان با حسین کندی به گفت‌وگو نشسته‌ایم.
  • مهم‌ترین ویژگی فرش همدان چیست؟
بیش از 70درصد تولید فرش استان همدان تجاری است بدین معنی که صادراتی است و خانه‌دارهای ایرانی از آن استقبال نمی‌کنند. فرش همدان ویژگی‌های خاصی دارد؛ اول اینکه پردوام‌ترین فرش ایران است و در گذشته غربی‌ها گرایش بسیاری به خرید این فرش داشته‌اند. دیگر اینکه متنوع‌ترین اندازه ها و سایزهای فرش در همدان هست؛ از فرش کوچک (بی بی)، پشتی زرع چارک، خرک، زرع و نیم، دوزرع، کناره، 6 متری، 12 متری تا 24 متری در همدان بافته می‌شود. شهرهای دیگر 12 و 24متری زیاد دارند اما اندازه‌های دیگر در آنها وجود ندارد.
  • فرش عتیقه و آنتیک چه تفاوتی با هم  دارند؟
آنتیک ممکن است، تازه بافته شده باشد، اما بافت و رنگ و طرح آن درست باشد و ظرافت و نفیس بودن را نیز داشته باشد. این فرش تا 100 سال آنتیک است. اگر شد 101 سال عتیقه می‌شود. در واقع فرش‌هایی که بیش از یک قرن قدمت داشته باشند عتیقه هستند.
  • مهم‌ترین تهدید صنعت فرش همدان را چه می دانید؟
این مسأله عامل مهمی دارد. تورم بیش از حد و تحریم در دولت‌های پیشین باعث شد فرش همدان زمین‌گیر و بیمار شود. پیش از تحریم ما بهترین فرش را با مبلغ 60هزار تومان تولید می‌کردیم حالا با 600هزار تومان نمی‌توانیم تولید کنیم و فرش‌های تولید شده صادر نمی‌شود. در طول چند سال تورم زیادی را شاهد بودیم که باعث شد صادرات و تولید افت کند و فرش ما را نخرند.
  • یکی از تهدیدهای فرش همدان بافت نقشه تبریز با مصالح تبریز در همدان است که بیشتر بافندگان را به سمت خود کشید و طرح‌های استان و حتی فروشندگان مواد اولیه در همدان را دچار ورشکستگی کرد. ارزیابی شما از این تهدید چیست؟
همان تحریم و تورم بود که باعث شد رویکرد تعداد زیادی از نیروهای بافنده جوان و ماهر ما به سمت طرح‌های تبریز و قم برود. البته آنها توفیق چندانی نداشتند و بسیاری از زنان فرش‌باف به سمت بافت تابلو فرش رفتند اما کارشان ضعیف است و کیفیت تابلو فرش‌های تبریز را ندارد. اگر تابلو‌فرش بافت بافندگان تبریزی را 2 میلیون تومان بخرند تابلو‌فرش یک بافنده همدانی را یک میلیون تومان می‌خرند به دلیل اینکه اصلا تابلو فرش کار ما نیست و کار ما قابل رقابت با آنها نیست. بافندگان ما باید فرش همدان را ببافند. کسانی که تابلو فرش می‌بافند به بن بست خورده اند.
  • علت در طرح‌های کامپیوتری نیست؟
مشکلی با نقشه‌های کامپیوتری یا سنتی نداریم، مشکل در خود طرح و نقشه است که متعلق به ما نیست. به طور مثال اگر خودرو ژاپنی را در ایران تولید کنیم هیچ‌وقت آن کیفیت ساخت ژاپن را نخواهد داشت. همدان باید کار خودش را انجام دهد. همدان نمی‌تواند ابریشم عمل بیاورد و ببافد چون ابریشم را ضایع می کند. هر کیلوگرم ابریشم 400هزار تومان است.
  • فرش‌هایی که با مواد ترکیبی تولید می‌شوند چه وضعیتی دارند؟
من مخالفم که ابریشم و پشم مخلوط شود چون عمرشان باهم مطابق نیست. اگر فرش پشمی 200 سال عمر داشته باشد ابریشم 80 سال عمر دارد و باید جدا جدا بافته شوند.
  • فرش همدان از نظر قیمت و ارزش چه تفاوتی با سایر نقاط دارد؟
بافنده ما باید روی طرح‌های بومی کار و نوآوری و ابداع کند. این استان صدها سال سابقه فرش‌بافی و صادرات دارد. فرش همدان بسیار با ارزش است. زرع نیم میشان ملایر اگر پیدا شود 15 میلیون تومان قیمت دارد. استان ما فرش‌های اصیل زیادی دارد مانند فرش سوزن، درجزین و مهربان. مجموعه‌داران همدانی فرش‌های خوبی نگه داشته‌اند.
  • گفته می‌شود یکی دیگر از عوامل رکود کیفیت مواد اولیه است. موضوع کیفیت چیست؟
برخی تولیدکنندگان از پشم خالص استفاده نمی‌کنند و از پلی استر و مرینوس ناخالص استفاده می‌کنند. خریداران خارجی هم تشخیص می‌دهند. تعدادی از همکاران من متاسفانه برای اینکه هزینه کمتری متحمل شوند و سود بیشتری ببرند کارهایی کردند که آسیب زیادی به فرش همدان زد. آنها  چهار نخ بافی را متداول کردند، پود ندادن را شروع کردند و از پشم دباغی ارزان قیمت استفاده کردند که با آهک از پوست گوسفند مرده جدا می‌شود.
 این موضوع خسارت زیادی زد و ما هنوز زیان عملکرد این دوستان را می‌دهیم. من بارها در اتاق بازرگانی، صنعت و معدن اتحادیه فریاد زده‌ام از این مواد استفاده نکنند اما گوش نمی‌دهند و این صنعت را نابود کرده‌اند. امروز نسل جوان ما درگیر تخلف‌های دیروز ما است که از مواد نا مرغوب استفاده کرده‌ایم.
  • چه باید کرد؟
خراب کردن آسان است. یک ساختمان را در 2 روز می‌توان تخریب کرد اما برای ساخت همان ساختمان ممکن است سال‌ها  زمان نیاز باشد. کار فکری، کار عملی، کار اجرایی، سرمایه‌گذاری، به روز شدن، اطلاعات، اتاق فکر و آموزش درست قالی‌بافان لازم است. قالی‌بافان ما همه سنتی هستند. آموزش هم وقت و هم هزینه می‌خواهد. زمان و تجربه پیشکسوتان مانند قالی‌بافان، تولیدکنندگان، رفوگران و قالی‌شویان در حال هدر رفتن است. بنده حاضر هستم همه تجربه‌هایم را رایگان در اختیار مردم قرار دهم اما باید فضا در اختیار ما بگذارند.
  • فاصله عرضه و تقاضا در کجاست؟
امروز بافندگان ما در روستاها خبر ندارند بازار چه چیزی را طلب می‌کند و همان چیزی را تولید می‌کنند که 30 سال پیش تولید می‌کردند. اروپا و سلیقه اروپایی هر روز تغییر می‌کند. آموزش یعنی فکر تولیدکننده را به‌روز کنید. نگاه ما باید تغییر کند تا بتوانیم کالای ارزشمندی مانند فرش را تولید و صادر کنیم.
  • وام هایی که به بافندگان و تولید کنندگان پرداخت شده چه تاثیری در صنعت فرش استان داشته است؟
بیشتر وام‌ها هدر رفت. به هر قالی‌باف 3تا 5 میلیون تومان وام دادند. کسانی که وام گرفتند یا پولدار بودند که به سفر می‌رفتند یا بی‌پول بودند که یک پیکان می‌خریدند، مسافر کشی می‌کردند و دیگر قالی‌بافی نمی‌کردند. به خیلی از مردم وام دادند تا بازار رونق بگیرد اما چون هدف درست نبود اتفاقی نیفتاد. بیکارهایی که وام گرفتند به بیکار بدهکار تبدیل شدند در نتیجه بیشتر وام‌ها بازپرداخت هم نشد.
  • فکر می‌کنید این مشوق‌ها چگونه باید باشد؟
ارزش افزوده این صنعت بسیار بالا است. شما با 200هزار تومان می‌توانید فرش تولید کنید  و 1 تا 2 میلیون تومان بفروشید. سرمایه آنچنانی نمی‌خواهد مگر اینکه یک کارگاه راه‌اندازی کنید که 50 بافنده در آن کار کند.
 ما در کارگاه خودمان52 سهامدار داشتیم. هیچوقت نیاز به وام پیدا نکردیم و دیناری از کسی نگرفتیم. وام‌های پشتیبان به کسانی که بیش از 20 بافنده دارند تعلق می‌گیرد اما کسی استقبال نمی‌کند چون بافنده‌ها از این شغل فاصله گرفته‌اند و فاکتورهای مورد نظر و استانداردهای لازم را ندارند.


برچسب ها: فرش همدان ،

جمعه 27 اسفند 1395

فرهنگ در کوچه‌های همدان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،گفتگو ،صنایع دستی ،هنر ،موسیقی ،

فرهنگ در کوچه‌های همدان

نویسنده: حسین زندی خبرنگار -همدان
فرهنگ در کوچه‌های همدان
بررسی سال فرهنگی همدان از نگاه فرهنگیان اتفاق مثبتی است. در ادامه نظر برخی از این افراد را درباره اتفاقات فرهنگی سال 95 جویا می‌شویم....
1395/12/25
 بررسی سال فرهنگی همدان از نگاه فرهنگیان اتفاق مثبتی است. در ادامه نظر برخی از این افراد را درباره اتفاقات فرهنگی سال 95 جویا می‌شویم.

علی اصغر طاهری، رئیس خانه آواز همدان
به ‌طور کلی با  توجه به جو سنگینی که در حوزه موسیقی نقاط مختلف کشور به وجود آمده موسیقی همدان در سال 95 موقعیت خوبی داشت، اما کافی و صد درصد ایده‌آل نبود امیدوارم وضع مناسب‌تری دراین باره به وجودآید. از سوی مسئولان اظهار امیدواری شده که در سال آینده شرایط از سال قبل بهتر و مناسب‌تر شود اما در عین حال هیچ چیز قابل پیش‌بینی نیست.
خانه آواز در صدد است بتواند با همبستگی هنرمندان رشته موسیقی به فعالیت خود ادامه دهد، منشا اثر باشد و به جایگاه هنری خود ارتقا بخشد. این امر همفکری و همکاری اعضا را می‌طلبد تا به سوی هدفی واحد پیش روند.

کاظم مرادی، نوازنده و خواننده همدانی
ارزیابی من از وضعیت کنسرت در سال گذشته چه کمی و چه کیفی زیاد مثبت نیست و بازتاب کنسرت‌ها در میان مردم دلیل گویای این مطلب است. وقتی مردم از وضعیت کنسرت‌ها راضی نیستند یعنی ما کیفیت لازم را در نحوه اجرای کنسرت نداشتیم. گروه‌های موسیقی باید تلاش و خلاقیت بیشتری داشته باشند تا مخاطب با شوق و استقبال صندلی‌های سالن را پر کند اما متاسفانه ما این شوق را در مخاطب نمی‌بینیم. امیدوارم سال بعد شاهد بهتر شدن این فضا باشیم. کنسرتی موفق است که مخاطب و بیننده بگوید کنسرت بعدی این گروه کی و کجاست. تنوع در ملودی سازی، تنوع در ارکستراسیون واستفاده از خواننده توانمند ضروری‌ترین بخش است. در غیر این صورت رخوت و خواب مخاطب را فرا می‌گیرد.
مساله بعدی این است که بعضی از ارگان‌های متولی اخذ مجوز چندان با اجراکنندگان کنسرت همکاری نمی کنند که این امر باعث از بین رفتن انگیزه گروه‌های بومی می شود.
سرپرست‌های گروه‌ها در سال گذشته با تنش و استرس مجوز دریافت کردند. از متولیان فرهنگی شهر می‌خواهم اگر حمایتی لااقل سنگ‌اندازی نکنند.

معصومه مومنی مدرس دانشگاه و فعال گردشگری
بهره‌مندی از گردشگری که در سال‌های اخیر قدرتش را بیش از پیش نشان داده است در سال گذشته كم و بیش نصیب استان ما نیز شد و مدیران ارشد ما روی خوشی به سرمایه‌پذیری در این حوزه نشان دادند.
شاید پذیرش این صنعت برای كشورهای جهان سوم كمی زمانبر باشد اما تكیه بر اقتصاد تک‌محصولی و صادرات نفت در دراز مدت توجیه اقتصادی ندارد و جایگزینی آن با صنعت سبز كه همان گردشگری است، امری ضروری است. این مهم در بهبود اقتصاد استان ما نیز واجب‌الاجراست و اهمیت آن در سال‌های اخیر مورد توجه مسئولان قرار گرفت.
مدت‌هاست اقتصاد استان ما بر پایه‌هایی سنتی است. امروز با بحران‌های ایجاد شده این وضعیت نمی‌تواند پاسخگوی شرایط حال و كمی دورتر باشد.  با توجه به طبیعت ارزشمند و پیشینه تاریخی و فرهنگی استان كه هر كدام به نوعی ظرفیت قوی در جذب گردشگر محسوب می‌شود، با فراهم آوری بسترهای مناسب تكیه بر اقتصادی مبتنی بر صنعت گردشگری در استان قابل توجیه است. سال گذشته فراز و فرودهایی در بخش‌های مختلف گردشگری داشتیم اما در نهایت شاهد اتفاقات خوبی در این حوزه بودیم.  از جمله می‌توان به بالا رفتن آمار گردشگران خارجی نسبت به  سالِ گذشته اشاره کرد یا افتتاح اقامتگاه‌های بومگردی كه گام ارزشمندی در حوزه گردشگری پایدار بود و البته این موارد به‌تنهایی كافی نیست. ما ابتدای راه هستیم و لازم است برنامه‌ریزی‌هایی منسجم برای ارتقا و بهبود كیفیت زیرساخت‌ها داشته باشیم. هم‌افزایی در بخش‌های مختلف و مرتبط با این صنعت امری ضروری است و موفقیت در این حوزه منوط به این امر است.

مهدی کریمی منسوب، مجسمه‌ساز
شاید با پس‌زمینه رویدادهای فرهنگی که به‌ صورت تیتروار در سال گذشته از ذهن می‌گذرد در ظاهر بتوان نتیجه‌گیری مثبتی از رویدادهای فرهنگی هنری و صنایع دستی داشت، به‌خصوص با تاکیدی که برمقوله جهانی شدن سفال لالجین پدید آمد اما به‌عنوان یک فعال هنری در استان آرزوی قلبی ماست که بتوانیم اسامی اینچنینی را با صدای بلند فریاد بزنیم اما نه به‌صورتی که صدای خنده منتقدان و بدخواهان در جواب ادعای ما منطقی‌تر و رساتر شنیده شود.
متاسفانه با همه پیشرفت‌ها در سطح نگاه مسئولان هنوز شمه‌هایی از نوع نگاه صرفا غیرتخصصی وجود دارد که تنها برای پرکردن سیاهه‌ای از فعالیت فرهنگی و هنری سراغ هنر و هنرمند می‌آیند. شهر جهانی سفال عبارتی سه جزئی که شجاعت ادای آن مسئولیت‌پذیری بالایی می‌طلبد.
استانداردهای شهر، پدیده و اتفاقاتی در سطح جهانی و سفال واقعا چند دقیقه ذهن متولیان را مشغول کرد و اگر کسی در این موارد سوالی بپرسد چه کسی جوابگوست؟ تا کی می‌توان مبنای عمل سوال کننده را بر سوء‌نیت و دشمنی قرار داد؟ وقت آن نیست که خودمان خودمان را نقد کنیم تا مورد طعنه و تهمت غریبه و بدخواه نباشیم؟ فارغ از مبحث شهر و استانداردهایش و مبحث جهانی بودن و جهانی شدن فقط در گفتاری مختصر به خود سفال اگر توجه کنیم خواهیم دید مسائل آنقدر گسترده هستند که همچنان نیازمندیم دامنه را کوچک‌تر کنیم.
برای مثال تنها در مورد پدید آورنده اثریا سفالگر استانداردهای لازم فعالیت یک هنرمند واقعا و انصافا چقدر در این اتوپیای فرهنگ و هنر که دلسوزانمان خلق کردند پیش‌بینی شده؟! بطور مثال حاصل 8سال لطف و محبت مسئولان و متولیان مدعی عدالت برای هنرمند سفالگر که عمرش را خرج فرهنگ و هنر خاکش کرده بود بیمه‌ای بود که درگیر و دار سرو صدای تبلیغات بر او منت گذاشته بودند.
اما آنقدر در اختصاص همان بودجه نیز کوتاهی شد تا لاجرم صدایش در دولت فعلی به گوش رسید و بالاخره در اقدامی دردآور شروع به قطع بیمه بیمه‌شدگان گذشته به بهانه های غیرمنطقی و همچنین قطع روند بیمه‌شدگان جدید کردند. کوچک‌ترین سهم هنرمند از رفاه به آسانی به فراموشی سپرده شد و نمایندگان و مسئولان تنها تماشاچی بودند و در تدارک شهر جهانی سفال.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF-%D8%AF%D8%B1-%DA%A9%D9%88%DA%86%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، هنرمندان همدان ،

یکشنبه 8 اسفند 1395

دستی بر نقش فرش

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :مشاغل ،روزنامه همشهری ،میراث فرهنگی ،صنایع دستی ،

دستی بر نقش فرش

نویسنده: حسین زندی /خبرنگار همشهری -همدان
دستی بر نقش فرش
یکی از هنرمندان عرصه فرش همدان که همچنان حرفه خود را رها نکرده محمود گیلانی طراح و نقشه‌کش فرش است. او فرزند «محمد گیلانی» و متولد21مهر 1336 در همدان است...
1395/12/08
یکی از هنرمندان عرصه فرش همدان که همچنان حرفه خود را رها نکرده محمود گیلانی طراح و نقشه‌کش فرش است. او فرزند «محمد گیلانی» و متولد21مهر 1336 در همدان است. بیش از 30 سال است در حجره کوچک خود در بازار همدان به این پیشه مشغول است. گیلانی نه‌تنها با مشکلات کنار آمده و درحال نقش آفرینی و نقشه کشی است بلکه تلاش می‌کند شاگردانی را آموزش دهد تا کار او را ادامه دهند. گفت‌وگوی همشهری با این طراح فرش را می‌خوانید.
  • چگونه به این هنر وارد شدید؟
من پدر این  پیشه هستم و 30 سال است در این کار مشغولم.
  • چرا به شما گیلانی می‌گویند؟
ریشه و اصالت ما همدانی است، حال چرا به ما گیلانی می‌گویند، نمی‌دانم اما نسل‌هاست در همدان هستیم.
  • از ابتدا در کار طراحی بودید؟
من طراحی را از کودکی آموختم. به مدت 7 سال از سال 60 تا 67 به صورت حق‌التدریس و مدتی هم پیمانی کار کردم. اما معلمی را رها کردم و به پیشه پدر برگشتم. بعدها مدتی هم از سال 1380تا 84 در دبیرستان دخترانه فرزانگان فامنین طراحی و نقوش درس دادم.
  • هنوز شاگرد دارید؟
دانش‌آموزان هنرستان‌ها باید 120 ساعت کار عملی بگذرانند. تابستان‌ها دانش‌آموزان را به اینجا می‌فرستند تادوره را در اینجا بگذرانند. همکاری با هنرستان تجسمی همدان را ادامه دادم و آنها دانش‌آموزان خود را به اینجا می‌فرستند. من طراحی سنتی می‌کنم و تعدادی شاگرد و کارآموز دارم که به صورت رایگان به آنها آموزش می‌دهم. به شرطی آموزش می‌دهم که بعد از یادگیری برای من کارکنند و حقوق دریافت کنند.
  • پدرتان در همین حجره کار می‌کرد؟
پدر من 50 سال در همین حجره بود. اولین کسی که برق را به این کاروانسرا آورد پدر من بوده است. جدم هم بازاری بوده است.
  • از استادان قدیم این کار یا از استادان پدر کسی را به خاطر دارید؟
استادان پدر من میرزا شهاب کوثری و میرزا اسحاق ایرانپور بودند. پدرم در شرکت فرش هم کار کرده است. وی زمان مستر سیمون آمریکایی در شرکت فرش بود. آن زمان میرزا شهاب کوثری طراح بود و پدر من نقشه‌کشی و رنگ می‌کرد و نقطه چین ماهری بود.پدرم پس از اینکه از شرکت فرش بیرون می‌آید به نزد میرزا اسحاق ایرانپور می‌رود و طراحی، رنگ‌آمیزی و نقطه چینی را نزد او کامل یاد می‌گیرد و مستقل می‌شود. پس از آن افراد زیادی را آموزش می‌دهد، نقشه‌کش‌های معروف همدان از جمله آصادق، علی‌اصغر ملکی که دایی من بود، احمد رحیمی و چند نفر دیگر.
  • منظور از نقطه‌چین در نقشه فرش چیست؟
پس از این که طرح و کسی که مسئول رنگ‌آمیزی است کارش را انجام داد، نقطه‌چین عیب طراح را می‌گیرد. یعنی تمامی خط‌های اضافه را رفع می‌کند و گل و برگ‌ها را به چارچوبی به نام ایلمه هدایت می‌کند تا بافنده بتواند راحت ببافد.
  • از دوران کار با  پدر چه خاطره‌ای دارید؟
آنقدر کار زیاد بود که شاگردها در شب‌های بهار و تابستان به خانه ما می‌آمدند و تا 12 شب کار می‌کردند. خانه ما در محله قاشق‌تراشان بود و حیاط قدیمی و بزرگی به مساحت حدود 300 متر داشت. مادرم پیش از آمدن پدر و شاگردها حیاط را آب‌پاشی می‌کرد، میز پدر را می‌چید و رنگ‌ها را روی میز قرار می‌داد، شام آنها را می‌داد و تا نیمه شب کار می‌کردند. فردا صبح که به کاروانسرا می‌آمدیم مقابل در حجره مثل مطب دکترها مشتری‌ها صف می‌کشیدند تا نقشه ببرند. ماه بهمن که می‌شد مشتری‌ها را جواب می‌کردیم و برای سال بعد سفارش قبول می‌کردیم. اسامی مشتری‌ها را در دفتر جدیدی می‌نوشتیم و سفارش می‌گرفتیم و سال بعد می‌آمدند و کارها را می‌بردند.
  • خودتان هم فرش می‌بافتید؟
آنقدر کار زیاد بود که در هر خانه یک یا چند دار قالی برپا بود. در خانه ما 2 دار قالی بود و مستاجرها هم فروش  می‌بافتند. در روستاها هم که تقریبا همه قالیباف بودند. فرش همدان بنام بود. امروز فقط اسم فرش همدان مانده است. امروز شما نمی‌دانید درجایی که دار قالی برپا شده به چه منظور است. امکان دارد خانمی برای بیمه ثبت‌نام کرده و برای اینکه بیمه او قطع نشود باید دار قالی برپا کند آن ‌هم نه نقشه بزرگ بلکه تابلو فرش یا پشتی یا نیم‌زرع و دو زرعی می‌بافد.
  • علت کمرنگ شدن فرش دستباف همدان چیست؟
چند دلیل باعث شد فرش دستباف از بین برود. آپارتمان‌نشینی و فرش ماشینی مهم ترین آنهاست. دیگر کسی وقتش را برای بافت فرش صرف نمی‌کند، چرا که نتیجه‌اش نخریدن است. من 16 دار فعال دارم که در روستاهای مهدی آباد، برفجین و قهرد سفلی می‌بافند. هرچه بافته اند جمع کرده‌ام و خانه‌ام مثل سمساری شده است.
  • چه طرح‌هایی را می‌بافید؟
نقشه‌ها را خودم طراحی می‌کنم. بیشتر نقشه‌های گلدانی است. هر طرحی می‌زنم 2 تا قالی هم براساس طرح سفارش می‌دهم می‌بافند. نقشه‌های مختلفی از جمله بیجار و نقشه‌های بته کردستانی نیز کار کرده‌ام.
  • مهم‌ترین کارتان از نظر خودتان چیست؟
نقشه فرش پازیریک را کار کردم. فرش پازیریک سال‌ها پیش از زیر برف در شوروی پیدا شد. حالا هم در موزه نگهداری می‌شود. بخشی از این فرش پاره شده و از بین رفته است. از آلمان به من سفارش دادند و عکس فرش را برای من فرستادند. ابعاد آن 2 مترو 5 در 2 متر و 10 سانتی‌متر به صورت مربع است و روی 110 رج بافته شده است. پس از اینکه طراحی کردم، فرستادم مورد قبول واقع شد سپس رنگ‌آمیزی کردم. این اتفاق سال 1372همزمان شد با جشنواره‌ای در موزه فرش تهران که‌من هم کار فرستاده بودم و برگزیده شد. با دخترم به جشنواره رفتیم چشمم به فرشی افتاد که از روی پازیریک توسط تبریزی‌ها بافته شده بود اما ریزبافت بود و اندازه پازیریک نبود. نمی‌توانستیم عکس بگیریم. من و دخترم مشخصات را نوشتیم برگشتیم و نقشه را تکمیل کردم.
  • بافت آن هم در همدان بود؟
این فرش را سفارش دادم گفتند چله آن هم باید پشم باشد. رفتم سراغ حاج آقا ملونی که قدیم ریسندگی هم داشت. چله‌کشی کردند و در محله جوادیه همدان بافتند. تقریبا شبیه پازیریک اصلی شد و فرستادم آلمان بعدها طرح پازیریک را به صورت گرد و مدور کشیدم که در روستای برفجین بافتند و هنوز آن را  نگه داشته‌ام.
  • به جز پازیریک طرح قدیمی دیگری کار کرده اید؟
یک بار تکه‌ای از فرش زرع و نیم قم برای من آوردند که از مواد گیاهی رنگرزی شده بود اما صاحبانش ارزشش را نمی‌دانستند و چون بین وراث افتاده بود تکه‌تکه شده بود. یکی از وارثان این تکه را برای من آورده بود که من نقشه آن را بکشم من طراحی کردم و در اندازه 2 زرع کشیدم که اندازه آن 1/20 در2/20  سانتی‌متر می‌شود. من یک نقشه هم برای خودم کشیدم و سفارش دادم برایم بافتند. معمولا از طرح‌های کمیاب یک نمونه هم برای خودم می‌بافم.

   گذشته فرش همدان
شهر همدان یكی از مراكز اصلی تجارت فرش در منطقه غرب ایران بوده و بسیاری از فرش‌های مركز و غرب ایران به‌ویژه بافته‌های نواحی مختلف استان همدان از این شهر روانه كشورهای عربی و اروپایی می‌شد. به دلیل وجود چنین بازاری هزاران نفر از مردم استان از راه مشاغل مرتبط با فرش بافی و فراورده‌های این صنعت روزگار می‌گذراندند. اما در 3دهه گذشته فرش دستباف همدان در سایه مدیریت و برنامه‌ریزی نادرست در معرض تهدید و تقریبا در حال نابودی است. در سایه همین نگرش بازارهای سنتی كه با شكل‌گیری ساختار و هویت شهری پیوند داشته از بین رفته است.
دوران اوج فرشبافی در همدان روبه فراموشی است.اگر در خانه‌ای روستایی یک دارقالی برپا باشد بر اساس نقشه‌های جدید فرش تبریز و مصالح غیربومی بافته می‌شود که این در کنار فرش ماشینی از اصلی‌ترین دلایل از بین رفتن فرش دستباف همدان است. با کمرنگ شدن صنعت فرش استان حرفه‌های مرتبط با آن نیز در حال از بین رفتن است؛ ریسندگی، چله کشی و نقشه کشی از آن جمله است.
https://goo.gl/fUpXZP


برچسب ها: همشهری همدان ، هنرمندان همدان ، فرش همدان ، نقشه فرش همدان ،

مطالباتNGOهای همدان از رئیس سازمان میراث‌فرهنگی؛

کنشگران مدنی حوزه میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری همدان در دیدار با رئیس جدید سازمان میراث‌فرهنگی به طرح مطالبات خود پرداختند.

 

به گزارش خبرنگار ایلنا، زهرا احمدی‌پور (رئیس سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری) در سفر خود به همدان؛ عصر روز پنجشنبه در استانداری همدان؛ با اعضای سازمان‌های غیردولتی این استان در حوزه میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری دیدار کرد.

در این نشست که بیش ۵۰ نفر از فعالان مدنی استان همدان حضور داشتند، افرادی به نمایندگی از دیگر کنشگران مدنی این حوزه به طرح مطالبات خود با رئیس سازمان میراث فرهنگی صنایع دستی و گردشگری پرداختند.

بابک مغازه‌ای (عضو کمیته گردشگری بنیاد مهر) در ابتدای این جلسه با اشاره به افزایش تعداد سازمان‌ها و تشکل‌های غیردولتی در این استان و برشمردن برخی اقدامات NGO‌ها در همدان همچون راه‌اندازی پویش ملی سفر پاک، برگزاری کارگاه‌های آموزشی و... گفت: گردشگری و بوم‌گردی می‌تواند با رونق فروش صنایع‌دستی، غذاهای محلی، خدمات گردشگری، گیاهان دارویی و... اثر گذار‌ترین معیشت مکمل برای جوامع محلی باشد، این درحالی است که در سازمان میراث فرهنگی کمترین اعتبار به این بخش داده شده‌ است.

 در ادامه میلاد وندایی (باستان‌شناس و کنشگر مدنی) به ضرورت توجه بیشتر به مطالعات باستان‌شناسی در استان همدان اشاره کرد و گفت: تعامل با مراکز پژوهشی خارج از کشور، بها دادن به جوانان در حوزه باستان‌شناسی و میراث فرهنگی افزایش بودجه حفاری‌های باستان‌شناسی و افزایش ثبت آثار استان همدان در فهرست میراث ملی و جهانی ازجمله مطالبات ما از سازمان میراث فرهنگی است.

محمد سلیمی (نماینده انجمن سفال لالجین) نیز با اشاره به مشکلات صنعتگران این حوزه افزود: جایی برای ایجاد کارگاه‌های سفالگری جدید در لالجین نیست و در این زمینه با مشکل روبرو هستیم.

حسین زندی (عضو پویش پاسداری از میراث فرهنگی و طبیعی) هم ضمن انتقاد از عملکر دولت قبل در حوزه سازمان‌های مردم‌نهاد گفت: ۶۰ الی ۸۰ نفر در دولت قبل در یگان حفاظت استان استخدام شده‌اند اما بیشتر آن‌ها پشت میز نشین شدند یا سمت‌های دیگری گرفتند و نیروی کافی برای سرکشی به آثار تاریخی باقی نمانده است.

وی ادامه داد: همچنین تعداد زیادی خانه تاریخی ثبت نشده در همدان وجود دارد که اگر دوباره ساخت و ساز پس از رکود رونق پیدا کند این آثار در معرض تهدید جدی قرار می‌گیرند.

 

          91

مسیر توسعه پایدار از حفظ میراث‌فرهنگی می‌گذرد

پس از بیان مطالبات فعالان میراث فرهنگی و تعدادی از نمایندگان NGO‌ها، زهرا احمدی‌پور که به همراه معاونان گردشگری و صنایع دستی خود در این جلسه حضور داشت؛ خطاب به سازمان‌های مردم‌نهاد استان همدان گفت: سمن‌ها همانند سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری میراث‌دار هستند. آنچه به ما رسیده اصالت و هویت ماست که در قالب بنا‌ها، محوطه‌ها، آثار ناملموس و هنرهای سنتی در دسترس ما قرار گرفته و رسالت ما حفاظت و مراقبت از این آثار است.

وی ادامه داد: ما باید میراث‌بان آثار تاریخی و فرهنگی باشیم و شما سمن‌ها که دیده‌بانان خوبی هستید؛ می‌توانید مراقبت کنید تا ما در اجرای برنامه‌ها و سیاست‌گذاری‌ها دچار اشتباه نشویم، چراکه این اشتباه ما را با بحران هویت مواجه خواهد کرد.

احمدی‌پور افزود: سمن‌ها علاوه بر میراث‌داری می‌توانند میراث‌ساز نیز باشند برای نمونه با روزآمد کردن صنایع دستی می‌توانیم میراث‌بانی را به میراث‌سازی تبدیل کنیم.

رئیس سازمان میراث فرهنگی صنایع دستی و گردشگری توضیح داد: شما سمن‌ها باید سه مسئله را در حوزه‌های سه گانه سازمان طرح کنید و از ما بخواهید در این رابطه برای استان همدان برنامه‌ریزی و سیاست‌گذاری کنیم و حداقل هر ماه اقدامی در این زمینه انجام دهیم. خوشبختانه در چند سال گذشته اقدامات خوبی در حوزه سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری صورت گرفته است، اما برای تحرک و استمرار این برنامه‌ها نیازمند اشکال‌یابی و در ادامه حل و فصل این مشکلات هستیم.

معاون رئیس جمهور؛ بوم‌گردی را یکی از دغدغه‌های جدی استان همدان در حوزه گردشگری دانست و گفت: وقتی یک گردشگر وارد همدان می‌شود فقط نمی‌خواهد به لالجین برود و سفال ببیند بلکه بازدید از گنجنامه هگمتانه و شهری که به عنوان محل زندگی بوعلی سینا از آن یاد می‌شود، در برنامه گردشگران قرار می‌گیرد، اما سوال اینجاست که ما چه بسته‌ای برای گردشگران آماده کرده‌ایم که وقتی از شهر همدان خارج می‌شوند تصویر اصیلی از مهد تاریخ و تمدن ایران داشته باشند؟!

 احمدی‌پور خاطرنشان کرد: ما باید از مواریث فرهنگی و تاریخی چنان مراقبت کنیم که در آینده نه‌چندان دور نسل‌های آتی از ما به شایستگی یاد کنند، اگر می‌خواهیم به توسعه پایدار دست پیدا کنیم مسیر آن از حفظ و مراقبت از میراث فرهنگی می‌گذرد و این موضوع باید به دغدغه و مسئله اصلی مدیران شهر‌ها تبدیل شود و در ادامه خواهیم دید حفظ و مراقبت از میراث فرهنگی به دغدغه و مسئله اصلی کشور تبدیل خواهد شد.


برچسب ها: میراث همدان ،

دوشنبه 24 آبان 1395

لذت تراش سنگ

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،صنایع دستی ،

لذت تراش سنگ

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
لذت تراش سنگ
سنگ‌تراشی و جواهرسازی در همدان سابقه‌ای دیرینه دارد. در ایران باستان این شهر یکی از مهم‌ترین مراکز طلاسازی بوده و یکی از کارگاه‌های طلاسازی در منطقه تاریخی گنجنامه قرار داشته است....
1395/08/24
 سنگ‌تراشی و جواهرسازی در همدان سابقه‌ای دیرینه دارد. در ایران باستان این شهر یکی از مهم‌ترین مراکز طلاسازی بوده و یکی از کارگاه‌های طلاسازی در منطقه تاریخی گنجنامه قرار داشته است.
امروز در بازار سنگ‌های قیمتی غرب کشور نام محمدحسن صفایی فرد شناخته شده است. وی که متولد 1353 است و در رشته ادبیات درس خوانده در مدت کمتر از 10 سال فعالیت به یکی از استادان صاحبنام این حوزه بدل شده است. او خدمات زیادی به صنعت گوهرتراشی استان کرده است که شنیدن این خدمات و تجربه‌هایش از زبان خودش لذت‌بخش  است.

آشنایی با سنگ
صفایی‌فرد با اشاره به شروع فعالیت‌های هنری خود می‌گوید: کارم را با سازسازی آغاز کردم اما به چوب ساز حساسیت داشتم و چند سالی کار را کنار گذاشتم. در آن مدت به مشاغل صنعتی روی آوردم اما بار دیگر برگشتم و به صورت جدی کار نقش برجسته چوبی و مجسمه چوبی را شروع کردم و در اولین سال کارم در چند نمایشگاه عمومی سراسری شرکت کردم.
این گوهرتراش همدانی می‌گوید: سال 86 در اولین نمایشگاه سراسری که شرکت کردم با این‌که آثار چوبی ارائه کرده بودم با کارهای سنگی آشنا شدم و به آن سمت کشیده شدم.

ساخت آثار تاریخی
وی ادامه می‌دهد: یک ماه بعد به تبریز رفتم و چند تکه سنگ به امانت گرفتم. سنگ‌ها را با دستگاه برش دانشگاه بوعلی بریدم.از آنجا که به کارهای تاریخی علاقه داشتم 2 کار در این زمینه ساختم.سرعصای سلطنتی یا سر شاپور دوم ساسانی را که اصل آن در مترو پولیتن آمریکاست از سنگ یشم و سر شیر  راکه در موزه لوور پاریس است از لاجورد تراشیدم. وقتی مجسمه‌ها را به تبریز فرستادم خیلی از آن‌ها استقبال شد.
این هنرمند با اشاره به گرایش خود به سنگ می‌گوید: به خاطر ماندگاری سنگ علاقه بیشتری به آن دارم و لذت جنگیدن با سنگ را نیز دوست دارم. در ابتدا نمی‌دانستم سنگ این‌قدر سخت است و فکر می‌کردم می‌توانم آن را مانند چوب تراش بدهم.
وی به ویژگی کارهای حجیم نیز اشاره کرده و می‌گوید: از کارهای حجیم و بزرگ در نمایشگاه‌ها بیشتر استقبال می‌کنند. من هم دوست دارم اما از نظر درآمد خوب نیست چون در کشور ما برخی هنوز برای هنر ارزش چندانی قائل نمی‌شوند. آرام آرام به سمت جواهرات کشیده شدم چون به هر حال کار باید درآمد هم داشته باشد.

 سنگ یاقوت
این هنرمند به وجود سنگ‌های نیمه‌قیمتی در کوه‌های همدان اشاره می‌کند و می‌گوید: اوایل روی سنگ‌های نیمه‌قیمتی کار می‌کردم. از کوه سنگ‌هایی مانند آندولوزیت، رز کوارتز، کیانیت و گوارنت می‌آوردم و آنها را می‌تراشیدم. این‌ها سنگ‌های نیمه‌قیمتی هستند که در کوه‌های همدان یافت می‌شوند.
چند سال پیش گفته شد در همدان معدن بزرگی از سنگ قیمتی یاقوت کبود پیدا شده است. چند نفر از افراد با نفوذ شهر همدان شرکتی در کنار روستای حیدره راه‌اندازی کردند و با گرفتن وام‌های کلان در زمینی بزرگ از منابع طبیعی شروع به ساختن بازارچه جواهرات کردند اما با گذشت نزدیک به یک دهه هنوز نه از یاقوت کبود همدان خبری هست و نه از کارگاه‌ها و فروشگاه‌ها.
صفایی‌فرد در این زمینه می‌گوید: یاقوت کبود هنوز بهره‌برداری نشده است و واقعیت داشتن آن منوط به فاش شدن مکان بهره‌برداری است. در صورتی می‌توان از این ادعا دفاع کرد که بتوان سنگی را مشاهده کرد و تراشید.

شاگرد پروری
وی می‌گوید: پیش از من در همدان‌ تنها یک نفر نگین‌تراش به نام سعید فلاح بود که به صورت سنتی کار می‌کرد. آن زمان اگر کسی یک سنگ داشت باید تا قم می‌رفت تا آن را بتراشد. وقتی من وارد این کار شدم مشکل غرب کشور حل شد. بیشتر مشتری‌های من از کرمانشاه و سنندج بودند. من از این استان‌ها شاگرد گرفتم و هنوز این آموزش‌ها ادامه دارد. آنها حتی از طریق تلفن و فضای مجازی از من مشورت می‌گیرند. به بسیاری از مسافران که از استان‌های دیگر مراجعه می‌کردند کلیات کار را می‌گفتم و از طریق تلفن تماس می‌گرفتند و من به آنها آموزش می‌دادم.
این هنرمند ادامه می‌دهد: همدان حدود 10 کارگاه سنگ‌تراشی دارد که 90 درصد آنها شاگردان من هستند. هنوز با آنها ارتباط دارم و به آنها مشاوره می‌دهم. از این‌که کار یادشان داده‌ام بسیار خوشحالم، امیدوارم رشد کنند و یک سرو گردن از من بالاتر شوند.

خلاقیت
صفایی‌فرد از عشق خود به کار سنگ تراشی می‌گوید: از نظر من تراش سنگ بهترین کار دنیاست. دستگاه‌ها ظریفند. روی یک میز کوچک می‌توان کار کرد. شغل تمیزی است، هرکس می‌تواند با یک میز کار در خانه و با کمترین سرمایه یک کارگاه جواهرسازی راه بیندازد. اگر فرد خلاق باشد و یک آموزش مقدماتی ببیند موفق می‌شود.
این هنرمند همدانی در ادامه با اشاره به ظرفیت‌های این صنعت می‌گوید: این رشته آن‌قدر ظرفیت دارد که می‌تواند کشوری را نجات دهد. بخش بزرگی از درآمد کشور تایلند از جواهرتراشی است در حالی که مواد اولیه ندارد. ما علاوه بر نیروی کار، معادن زیادی هم داریم.
تایلند امروز بورس جواهر دنیاست اما ما بهترین فیروزه دنیا را داریم.
وی درباره تفاوت‌های جواهرتراشی در همدان و مشهد توضیح می‌دهد: مشهدی‌ها سری‌کار هستند. مثلا یک فیروزه‌تراش صبح تا عصر در حال تراشیدن نگین‌های یک شکل و یک قالب است اما من اگر یک سنگ فیروزه به دستم برسد تلاش می‌کنم بهترین کار عمرم را بسازم و وقت بیشتری برای آن می‌گذارم. نکته دیگر این‌که من اگر هزار سنگ بتراشم هیچ کدام با دیگری یکی نیست و تراش‌های من در هر کدام تفاوت دارد. مشهدی‌ها فیروزه و عقیق می‌تراشند اما شیراز، اصفهان، تبریز و همدان جواهرتراش هستند.

رکورد تراش سنگ
صفایی فرد به دیگر فعالیت‌های خود در این حوزه نیز اشاره کرده و می‌گوید: استاندارد تراش سنگ را برای 7 رشته نوشته‌ام که سازمان فنی و حرفه‌ای در سراسر کشور استفاده می‌کند.هر کس بخواهد در رشته‌های حکاکی، مشبک، فیروزه‌کوبی، مجسمه سازی، نقش برجسته و دیگر رشته‌ها آزمون بدهد به صورت مجزا امتحان می‌دهد.
وی ادامه می‌دهد: 1576 تراش را در یک سنگ کوارتز همدان زدم و با این رکورد نشان ملی دریافت کردم در حالی که پیش از من رکورد ایران 980 تراش بود.امروز حاضرم هرکس هر رکوردی بزند 2 برابر آن را بزنم. هدف من از این رکورد زیبایی دادن به سنگ است چون هرچه تراش بیشتر باشد زیبایی بیشتر است. در این سال‌ها ده‌ها نقشه جدید در زمینه جواهرتراشی ارائه کرده‌ام.

اختراع
این هنرمند اضافه می‌کند : 2 سال فناور برتر استان در زمینه تراش سنگ بودم و سنگی را که اندازه سر کبریت است 96 تراش زده‌ام.
وی به اختراعات خود هم اشاره کرده و می‌گوید: 2 دستگاه ساخته‌ام که در حال گذراندن مراحل ثبت است. دستگاه تراش چوب مدل خاصی از تراش چوب را ارائه می‌کند که برای تلفیق چوب و جواهر به کار می‌آید. همچنین دستگاه تراش جواهر که باعث تلالو بیشتر اثر می‌شود.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D9%84%D8%B0%D8%AA-%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D8%B4-%D8%B3%D9%86%DA%AF?magazineid=


برچسب ها: هنرمندان همدان ، همشهری همدان ، جواهرتراشی همدان ، سنگ تراشی همدان ،

یکشنبه 2 آبان 1395

سفال لالجین باید پوست‌اندازی کند

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :مشاغل ،روزنامه همشهری ،صنایع دستی ،

سفال لالجین باید پوست‌اندازی کند

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
سفال لالجین باید پوست‌اندازی کند
یکی از سفالگران لالجین معتقد است سفال لالجین امروز نیازمند پوست‌اندازی است....
1395/08/01
یکی از سفالگران لالجین معتقد است  سفال لالجین امروز نیازمند پوست‌اندازی است.
 ایرج گلزاری که کارشناس رنگ و لعاب سفال است، متولد لالجین است اما به دلیل بیماری مجبور شده در کیش ساکن شود. گلزاری معتقد است حالا که لالجین به عنوان شهر جهانی سفال ثبت شده است نیازمند توجه بیشتر هم از سوی مدیران ارشد استان است و هم مردم و سفالگران آن است تا بتوانند این عنوان را حفظ کنند.

لالجین جهانی
وی درباره جهانی‌شدن لالجین می‌گوید: ثبت جهانی سفال لالجین یک اتفاق بزرگ و غرورآفرین است اما نقطه مطلوب، اجرای استانداردسازی، مشارکت عمومی در ساخت زیرساخت‌ها و تشکیل اتاق فکر نخبه‌های هنری شهر است. لالجین قابلیت‌های هنری و تاریخی بالایی دارد که می‌توانست در گذشته نیز مطرح و نواقص کار حذف شود.
گلزاری می‌افزاید: به یقین بسیاری از طرح‌ها دارای هزینه است و آینده‌نگری می‌خواهد. هنرمندان لالجین ناچارند وارد هنر روز و طرح‌های نو شوند.

نقطه قوت سفالگری در لالجین
این کارشناس سفال در پاسخ به این سوال که نقطه قوت سفالگری در لالجین را در چه می‌دانید، توضیح می‌دهد: اولین مبحث مهم خاک باکیفیت لالجین است و دومین مطلب وجود چرخ کاران حرفه‌ای سفال در این شهر است که در دنیا بی‌نظیرند. قطعا مهم‌ترین دلیل انتخاب لالجین به عنوان شهر جهانی سفال سبک تولید سفال و انواع لعاب‌ها و همچنین موروثی بودن سفالگری به شکل شغل خانوادگی است.
وی ادامه می‌دهد: فرهنگسازی برای حفظ عنوان لالجین بسیار موثر است. ما به آینده لالجین متعهدیم. باید نخبه‌های هنری لالجین یک شکل منسجم گرفته و برای حفظ این عنوان اتاق فکر تشکیل دهند. در مجموع هنرمندان نقش اصلی به عهده دارند. بنده شخصا تا آخرین لحظه عمرم در کنار لالجین و هنرمندان این شهر خواهم بود.
گلزاری درباره ورود سفال چین به لالجین می‌گوید: ورود سفال چینی به لالجین، ناتوانی در ایزوله کردن واردات سفال چین و به چالش کشیدن هنر سفالگری این منطقه بسیار آسیب‌زا بوده اما در برخی موارد اندک ابعاد مثبتی نیز داشته و آن ایجاد نوآوری در هنر این منطقه برای رقابت با سفال چین است.

مشکلات سلامتی
از چند سال پیش پس از برداشتن یارانه سوخت در بخش صنعت، در لالجین هم گاهی برای این‌که حرارت کمتری هنگام پخت به کوره‌ها وارد کنند و سوخت کمتری استفاده شود ازسرب بیشتر استفاده می‌کنند. عده‌ای معتقدند همین کار عامل ابتلا به بیماری و سرطان است.
گلزاری در این‌باره توضیح می‌دهد: قبل از اعلام کارشناسان این مسأله را مطرح کردم اما نتیجه‌ای در بر نداشت. این کارشناس سفال اضافه می‌کند: موضوع مهم‌تر حفظ سلامت هنرمندان سفالگراین شهر است. من سال‌ها نسبت به معماری فضای داخلی بین خط تولید و کوره‌های سفال هشدار داده ام.متاسفانه به دلیل سنتی بودن کارگاه‌ها بسیاری از سموم حاصل از پخت در فضای کارگاهی رها می‌شود و این یعنی بروز انواع مشکلات گوارشی، ریوی و انواع سرطان‌ها.
وی می‌گوید: معماری کارگاه‌هایی که خط تولیدشان در کنار کوره‌های سنتی قرار گرفته باید تغییر کند. زیرا استنشاق مواد سمی حاصل از پخت انواع لعاب‌های سنتی و صنعتی است مهم‌ترین تهدید برای سلامت سفالگران است.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%B3%D9%81%D8%A7%D9%84-%D9%84%D8%A7%D9%84%D8%AC%DB%8C%D9%86-%D8%A8%D8%A7%DB%8C%D8%AF-%D9%BE%D9%88%D8%B3%D8%AA%E2%80%8C%D8%A7%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D8%AF?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، سفال لالجین ،

آخرین بازمانده سفالگری سنتی در لالجین

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
آخرین بازمانده سفالگری سنتی در لالجین
امسال مهم‌ترین رویداد برای شهر لالجین رقم خورد و این شهر از طریق شورای جهانی صنایع دستی به عنوان شهر جهانی سفال شناخته و ثبت جهانی شد...
1395/07/12
  امسال مهم‌ترین رویداد برای شهر لالجین رقم خورد و این شهر از طریق شورای جهانی صنایع دستی به عنوان شهر جهانی سفال شناخته و ثبت جهانی شد. ثبت جهانی لالجین بدون شک رهاورد زیادی برای سفالگران و مردم لالجین خواهد داشت و در صورت برنامه‌ریزی درست از سوی مدیران ارشد می‌تواند بر گردشگری و اقتصاد استان نیز تاثیر بگذارد.بیش از 600کارگاه سفالگری در لالجین وجود دارد که تعداد انگشت شماری از آنها ثبت شده است. یکی از این کارگاه‌ها متعلق به حاج عسگر عسگری است. حاج عسگر متولد 1305 در شهرلالجین است. برخی به او لقب پدر سفالگری لالجین را داده‌اند. این سفالگر با سابقه بیش از 75 سال در این رشته مشغول به کار است و آخرین بازمانده سفالگری سنتی در لالجین است. حاج عسگر در گفت‌وگو با همشهری از خاطرات خود می‌گوید:
  •  سفالگری را از چه کسی آموختید؟
سفالگری را ابتدا از پدرم،استاد غیاث‌علی نظری و سپس ازاستاد اسماعیل دایی یاد گرفتم. آن زمان پدرم سفالگری می‌کرد و من از کودکی در کنارش کار می‌کردم به مرور من هم استاد کار شدم.
  • سفال را با چه دستگاهی می‌ساختید؟
آن زمان ما با چرخ کار می‌کردیم، چرخ سفالگری را که چوبی بود با پاهایمان می‌چرخاندیم. گل سفال را روی صفحه چوبی آن می‌گذاشتیم و هر ظرفی که می‌خواستیم، می‌ساختیم. قدیم دینام برقی نبود‌.
  • چه چیزهایی می‌ساختید؟
دوران قدیم از کارهای تزئینی و دکوری خبری نبود. همه کارهایی که ما درست می‌کردیم ظروف غذاخوری و ظروف کاربردی بود. در بیشتر روستاها و حتی شهرها هم یخچال نبود و تابستان‌ها برای خنک کردن آب از کوزه استفاده می‌کردند. بیشتر تولیدات ما کوزه‌های سفالی بود که احتیاج به لعاب هم نداشت و ساده بود. البته کارهای لعابی هم می‌ساختیم.
  • خریداران کارهای شما چه کسانی بودند و از چه شهرهایی می‌آمدند؟
از شهرستان‌ها می‌آمدند. آن زمان از اصفهان، شیراز، شهرضا، مشهد، شیراز و سایر نقاط ایران مشتری داشتیم. اوایل با چهارپایان حمل می‌کردند اما به مرور کامیون‌ها وارد شدند و با آنها حمل می‌کردند. تاجرانی بودند که سفال‌ها را از ما خریداری می‌کردند و در شهرهای دیگر می‌فروختند. سفال همیشه مشتری داشته و هنوز هم مشتری دارد.
  • برای پخت سفال در کوره‌ها از چه سوختی استفاده می‌کردید؟
تا دهه 40 سوخت مورد استفاده کوره‌ها چوب و بوته‌های گیاهی بود. آن زمان رفته‌رفته نفت سیاه جای سوخت گیاهی را گرفت. چند سالی است که به کارگاه‌های جدید خارج از شهر گاز طبیعی می‌دهند و کوره‌ها با گاز روشن می‌شود.
  • شما بازنشسته هستید؟
قدیم آمدند گفتند آمدیم تو را بیمه کنیم. من ترسیدم چون نمی‌دانستم بیمه چیست و قبول نکردم. اما بعدها که پشیمان شدم و به اهمیت بیمه پی بردم دیگر کسی سراغی از من نگرفت. قدیم‌ها بهتر بود.
  • این روزها در کارگاه چه چیزهایی بیشتر تولید می‌کنید؟
کندوی زنبورعسل، خمره، خم، گلدان و ظروف دیگری می‌سازیم اما خریدار نیست. این روزها تمامی انبارهای ما پر است. هر روز کار می‌کنیم و امیدواریم یک روزی وضع بازار بهتر شود و تولیدات را بفروشیم. خدا می‌داند چه اتفاقی می‌افتد اما بعدها انشاالله خوب می‌شود.
  • روزی چند ساعت کار می‌کنید؟
در سال‌های اخیر کمتر کار می‌کنم و یکی از فرزندانم بیشتر کار می‌کند و نوه‌ام هم پیش او مشغول است.
  • چند نفر در این کارگاه مشغول به کار هستند؟
3 نفر در کارگاه ما کار می‌کنند. این روزها برای این‌که حوصله‌ام سر نرود ساعتی را به کارگاه می‌آیم و کار می‌کنم اما بیشتر پسرم اینجا را اداره می‌کند .
  • وضع درآمد چگونه است؟
از حدود 10 سال پیش قیمت سوخت گران شد و چون کارهای ما درشت است و اصطلاحا به تولیدات ما «درشت بار» می‌گویند دیر می‌پزند. یعنی پخت سفال‌های ما سوخت زیادی مصرف می‌کند . به همین دلیل صرفه زیادی ندارد و ناراضی هستیم. هرچه می‌فروشیم باید برای پول گاز پرداخت‌کنیم.
  • به عنوان پیشکسوت سفالگری لالجین ارتباط شما با مردم چگونه است؟
من مسن‌ترین سفالگر لالجین هستم و خوشبختانه مردم خوب لالجین همیشه با احترام  با من رفتار می‌کنند و حرمت می‌گذارند. من هم متقابلا وظیفه دارم به همسایگانم احترام بگذارم.
  • همانطور که می‌دانید لالجین ثبت جهانی شده، این اتفاق چه تاثیری در زندگی و کار شما دارد؟
من نمی‌دانم ثبت جهانی لالجین چه تأثیری روی کار ما می‌گذارد اما امیدوارم کارها بهتر شود و شرایط شغلی جوانان وضع خوبی پیدا کند. بعضی‌ها می‌گویند خارجی‌ها می‌آیند و سفال می‌خرند بازار بهتر می‌شود. اگر این اتفاق بیفتد ما هم خوشحال می‌شویم.
  • هنوز در لالجین سفال چینی وارد می‌شود ؟
سال‌های پیش سفال چینی به لالجین می‌آوردند اما مدتی است دیگر جنس چینی به لالجین نمی‌آورند. اگر جنس سفالی چینی وارد کنند وضع بازار ما بدتر خواهد شد.
  • همه سفالگران لالجین اهل این شهر هستند؟
در لالجین افراد بیکار کم داریم. حتی خیلی از سفالگران و کارگران از روستاهای اطراف و همدان می‌آیند و در لالجین کار می‌کنند. لالجین خیلی شهر خوبی است اما احتیاج به حمایت مسئولان دارد.
  • رابطه شما با مسئولان چگونه است؟
اداره میراث فرهنگی و شهرداری لالجین هیچ حمایتی نمی‌کند. شهرداری از کارگاه‌ها و کوره‌های سفالگری سنتی حمایت نمی‌کند و کارگاه‌های سنتی و قدیمی در حال تخریب هستند. شهرداری باید کمک کند تا کارگاه‌های سنتی لالجین حفظ شود.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%A7%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%B3%D9%81%D8%A7%D9%84%DA%AF%D8%B1%DB%8C-%D8%B3%D9%86%D8%AA%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D9%84%D8%A7%D9%84%D8%AC%DB%8C%D9%86?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، لالجین ، سفالگری ، حاج عسکر عسکری ،

یکشنبه 14 شهریور 1395

نشان شهری با رنگ و لعاب سفالی

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،صنایع دستی ،

نشان شهری با رنگ و لعاب سفالی

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
نشان شهری با رنگ و لعاب سفالی
چهارم شهریور جشن جهانی شدن لالجین در استان برگزار شد و آغاز این جشن با پرده‌برداری از نشان شهر جهانی سفال همراه بود. این نشان را علیرضا به‌رقم، هنرمند لالجینی، طراحی کرده است...
1395/06/14
چهارم شهریور جشن جهانی شدن لالجین در استان برگزار شد و آغاز این جشن با پرده‌برداری از نشان شهر جهانی سفال همراه بود. این نشان را علیرضا به‌رقم، هنرمند لالجینی، طراحی کرده است.
به‌رقم (به‌نگار) متولد سال 1367 در لالجین است. این سفالگر لالجینی 12 سال است در رشته نقش برجسته سفال و مجسمه‌سازی فعالیت دارد و او را به عنوان خالق بزرگ‌ترین تابلو نقش برجسته سفالی کشور می‌شناسند.
نشان شهر جهانی در مدت 20 روز طراحی و ساخته شده است. این نشان از 3 قسمت بدنه سفالی، فریم فلزی و کره جهان به شکل گلدان با متریال فایبرگلاس ساخته شده است. شکل این نشان به صورت یک انسان است که یک گلدان (کره زمین) را بالای سرش برده. این اثر نشان‌دهنده این است که مردم لالجین شهر را جهانی کرده‌اند و محصولاتشان را به جهانیان عرضه می‌کنند و نیز نشان‌دهنده کسی است که سفال را خریده و از این خرید خشنود است. همچنین در این تابلو توضیحات ثبت شدن لالجین به عنوان شهر جهانی سفال از طرف شورای جهانی صنایع دستی به دو زبان فارسی و انگلیسی دیده می‌شود. در قسمت پایینی نشان، لوگوی شورای جهانی صنایع دستی، لوگوی شورای صنایع دستی آسیا و اقیانوسیه، لوگوی شهرداری و لوگوی میراث فرهنگی ثبت شده است.
سازنده این نشان در گفت‌وگو با همشهری از حضور سفال در قالب نشان‌های شهری می‌گوید.
  • طرح نشان شهر جهانی سفال چگونه شکل گرفت و به پیشنهاد چه نهادی بود؟
نشان شهر جهانی سفال توسط اداره‌کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان پیشنهاد شد و توسط شهرداری لالجین و نظارت شورای شهر سفارش داده شد. ما در مدت زمان بسیار کم که تا جشن داشتیم باید کار طراحی، اجرا، لعاب و نصب را انجام می‌دادیم که هرکدام به تنهایی نیاز به زمان زیادی برای یک اثر هنری دارد. متریال‌های دیگری مانند فلز و فایبرگلاس، که در این نشان به کار رفته، خود نیاز به زمان مناسبی داشت. به هر صورت، به کمک خداوند و کمک همکاران عزیزم از این آزمون سربلند بیرون آمدیم و توانستیم به گفته مسئولان و مردم کاری درخور شهر جهانی اجرا کنیم و ارائه دهیم.
  • چه شد که شما برای این اتفاق مهم انتخاب شدید؟
من نزدیک به 12 سال در این شهر و در این زمینه فعالیت دارم و تقریبا همه مسئولان شهر و مردم از این موضوع اطلاع دارند و همیشه لطف آنان شامل حالم شده؛ البته این موضوع بعد از ساخت بزرگ‌ترین نقش برجسته یکپارچه دنیا و نیز ساخت بزرگ‌ترین چهره سفالی دنیا در همدان و بین همدانی‌ها نیز جا افتاد. من و همکارانم در سراسر کشور و حتی کشورهای خارجی پروژه‌های خوبی در زمینه سفال نقش برجسته و گچبری مدرن و مجسمه‌سازی انجام می‌دهیم و بزرگ‌ترین صفحه اینترنتی در فضای مجازی را داریم که این‌ها همه باعث شد مسئولان اداره‌ کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری و شهرداری لالجین با اعتماد کامل کار را به ما بسپارند.
  • پیش از این نشان‌ها و مجسمه‌‌هایی که در میدان‌های شهر لالجین نصب شده بود کمتر از زیبایی بصری بهره برده بود. در این اثر جدید بیشتر به چه مواردی از شاخصه‌های هنری توجه داشتید؟
ترجیح می‌دهم درباره کارهای قبلی حرفی نزنم. ما در این اثر از تلفیق هنر مدرن و سنتی استفاده کردیم و حرف‌های زیادی را با این اثر بیان کردیم. پایه این سازه از فلز ساخته شد که فلز نشان‌دهنده سختی و پایداری است و صلابت را نشان می‌دهد، طرح اصلی نیز با سفال ساخته شد که نشان‌دهنده سنت و اصالت سفالگری لالجین است و رنگ‌های لعاب نیز از رنگ‌های سنتی لالجین در ادوار گذشته نشانی دارد.
طرح اصلی، که یک آدمک انتزاعی را در حال بالا بردن یک سفال با رنگ فیروزه‌ای نشان می‌دهد، می‌تواند نشان‌دهنده قهرمانی و پیروزی و بالا بردن جام قهرمانی باشد؛ یا می‌تواند گویای سفال‌فروش یا کسی باشد که از خرید سفال خوشحال است. بدنه سفال بالای دست منقش به نقشه جهان است که دلالت به جهانی شدن لالجین دارد. مرد سفالگری که پیرمرد کارکشته سفالگر را نشان می‌دهد در سمت قلب آدمک است که دلالت بر قلب شهر لالجین یعنی سفالگران آن دارد. استفاده از سیاه‌مشق در نوشته لالجین شهر جهانی سفال صرفا استفاده از یک هنر ایرانی است که در 2 سطح کنده‌کاری شده و برجسته اجرا شده که از قوانین خطاطی ایرانی پیروی می‌کند.
  • جهانی شدن چه تأثیری بر کار هنرمندانی مانند شما دارد؟
جهانی شدن لالجین برای هنرمندان لالجینی اتفاقات مهمی را رقم خواهد زد که تبادل علم روز دنیا با سفالگران دنیا از طریق سازمان جهانی صنایع دستی، موج جدید ورود گردشگران بین‌المللی، صادرات و درخواست‌های جهانی، موج جدید مسافران وطنی، برپایی همایش‌های ملی سفال لالجین، برگزاری مسابقات سفال در شهر جهانی، برگزاری نمایشگاه، رونق گرفتن دانشگاه‌های شهر لالجین، ساخت دهکده جهانی سفال، ساخت موزه جهانی سفال، زیرساخت‌های متعدد گردشگری اعم از هتل شهربازی مجتمع‌های تجاری و مانند این‌ها را به دنبال خواهد داشت.
  • برای این‌که در مناظر عمومی مانند میدان‌ها و بوستان‌ها چنین آثاری را بیشتر ببینیم نقش شهرداری، شورای شهر و به طور کلی مدیریت شهری چیست؟
نقش مسئولان شهری انتخاب درست افراد با ملاک زیبایی‌شناسانه و سابقه هنری هنرمندان است. انتخاب با معیار ارزانی و معیارهای دیگر صدمات زیادی به ما می‌زند که تخریب حس زیبایی‌شناسانه شهروندان را به دنبال دارد. ما مسئول دید مردم هستیم و اگر با اثری تجسمی باعث آزار دید مردم شویم باید در برابر آن پاسخگو باشیم، اگر اعتراضی تا به امروز نبوده نشانگر کار درست ما نیست. شاید مردم ما به کار زیبا عادت نداشته‌اند، باید این دید تقویت شود و در شهر جهانی و حتی شهر زیبای همدان به حد اعلا برسد.
  • سفال چقدر می‌تواند در دیگر شهرهای استان حضور داشته باشد؟
سفال هم‌اکنون در تمام نقاط کشور تزئین‌کننده بسیاری از نقاط حساس شهری است که البته بعضی از آن‌ها با کیفیت نیست و دلیل آن انتخاب با معیارهایی به غیر از سابقه هنری است. سفال با اجرای درست و بجا با طرح‌های کارشناسی و درخور مکان مورد نظر می‌تواند اثر بسیار زیادی بر زیبایی شهری داشته باشد و گویای بسیاری از خواسته‌های ما باشد؛ البته متریال مورد استفاده ما با توجه به مکان می‌تواند به سیمان، گچ و فایبرگلاس تغییر یابد. حتی ساختار می‌تواند به مجسمه تبدیل شود که بحث‌های کارشناسی خود را دارد.
  • سفالگری سنتی چه تفاوت یا شباهتی به تکنیک نقش برجسته دارد؟
نقش برجسته سفال تکنیک و سبک جداگانه‌ای نسبت به سفالگری چرخی دارد که این 2 را از یک ریشه اما در 2 شاخه متفاوت قرار می‌دهد. ما در نقش برجسته از ابزار، میز کار و روش‌های متفاوتی استفاده می‌کنیم و نیز باید گفت هدف از ساخت این 2 نیز تقریبا از هم جداست. گل همان گل است و هنرمند همان هنرمند، علم گل همان است و کوره همان کوره. در اصل ما با تسلط بر علم سفالگری به علم نقش برجسته رسیدیم و این تکنیک از قوانین سفال تبعیت می‌کند و کاربرد جدیدی دارد که ما نیاز به این اتفاقات در شهر جهانی سفال داریم.


برچسب ها: همشهری همدان ، لالجین ، سفال همدان ،

دوشنبه 21 تیر 1395

۴ سال فرصت برای جهانی ماندن لالجین

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،میراث فرهنگی ،صنایع دستی ،

۴ سال فرصت برای جهانی ماندن لالجین

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
۴ سال فرصت برای جهانی ماندن لالجین
مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان روز شنبه از موافقت نهایی داوران برای ثبت جهانی لالجین پرده برداشت؛ اما این پایان راه نیست و عنوان شهر جهانی سفال فقط تا ۴ سال اعتبار دارد و در طول این ۴ سال اگر مسئولان و هنرمندان این شهر از استاندارد‌ها و اصولی که داوران اعلام کرده‌اند خارج شوند این عنوان از لالجین پس گرفته خواهد شد به همین دلیل برای حفظ این عنوان باید بیشتر از گذشته تلاش شود...
1395/04/21
مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان روز شنبه از موافقت نهایی داوران برای ثبت جهانی لالجین پرده برداشت؛ اما این پایان راه نیست و عنوان شهر جهانی سفال فقط تا ۴ سال اعتبار دارد و در طول این ۴ سال اگر مسئولان و هنرمندان این شهر از استاندارد‌ها و اصولی که داوران اعلام کرده‌اند خارج شوند این عنوان از لالجین پس گرفته خواهد شد به همین دلیل برای حفظ این عنوان باید بیشتر از گذشته تلاش شود.
علی مالمیر، مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری، در نشست خبری گفت: این موفقیت را به تمامی هنرمندان و لالجینی‌ها و مسئولان تبریک می‌گوییم. شورای جهانی صنایع دستی اقرار به توانمندی و شایستگی هنر و ظرفیت هنرمندان لالجین کرده و موفق شدیم ‌برای لالجین عنوان جهانی شدن را کسب کنیم.
حدود ۴ ماه است هنرمندان لالجینی، مسئولان شهرستانی و استانی، خبرنگاران و فعالان مدنی در استان همدان همه تلاش خود را برای این رویداد مهم صرف کرده‌اند.

 دومین برند گردشگری
محمودرضا عراقی، معاون عمرانی استاندار همدان، در نشست خبری گفت: ثبت جهانی لالجین اتفاق بزرگی است. شهرهایی مانند اصفهان، مشهد و تبریز به عنوان شهر جهانی ثبت شده‌اند و قرار گرفتن لالجین در کنار این کلانشهر‌ها بسیار پراهمیت است و بعد از این لالجین می‌تواند در مطرح شدن استان همدان مؤثر باشد.
عراقی ادامه داد: پیش ازاین ما فقط یک برند در زمینه گردشگری داشتیم؛ اما امروز می‌توانیم شهر لالجین را به عنوان دومین برند گردشگری استان همدان معرفی کنیم. لالجین پیش از این هم مهم بود اما امروز با این اتفاق بیشتر شناسانده می‌شود و این شهر در زمینه جذب گردشگر، جذب سرمایه و ایجاد شغل پیشرو خواهد بود.
وی با تشکر از تلاش همه کسانی که در این موفقیت نقش داشتند گفت: برای اینکه لالجین ثبت جهانی شود خبرنگاران، هنرمندان، سازمان‌های مردم‌نهاد، نهادهای مختلف در شهرستان و استان مؤثر بودند و زحمات زیادی را متحمل شدند؛ اما امروز باید همه دغدغه ما این باشد که عنوان شهر جهانی سفال برای لالجین حفظ شود و برای حفظ این عنوان و ارزش کار دوستان میراث فرهنگی باید برنامه جامعی ارائه کنند.
عراقی ادامه داد: ما در دولت وظیفه داریم هزینه کنیم و بخش خصوصی را هم به همکاری دعوت کنیم. رویکرد استان ما در امر سرمایه‌گذاری و توسعه، گردشگری است. باید در این زمینه هزینه کنیم. اگر حداقل‌ها را رعایت نکنیم و برای حداقل‌ها اعتبار صرف نکنیم و بودجه نگذاریم، نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم اتفاق مهمی درحوزه گردشگری استان بیفتد.
معاون عمرانی استاندار همدان اضافه کرد: ما از مسئولان خواهیم خواست رویکردشان را به این مقوله تغییر دهند. سال گذشته حدود یک میلیارد تومان در زمینه زیرساخت‌های این شهر هزینه شده که از طریق استان تأمین شده و در سال آینده نیز اعتبار استانی به این شهر تخصیص خواهد یافت.

فاضلاب گنجنامه
یکی از مشکلات گردشگری استان وجود پسماند‌ها در مسیر گردشگران و بوی تعفن در رودخانه‌هاست. در سال‌های اخیر رستوران‌های در مسیر تله‌کابین گنجنامه فاضلاب خود را در رودخانه گنجنامه‌‌ رها می‌کنند و برخی از مردم و گردشگران به دلیل بی‌اطلاعی از این آب برای مصارف مختلف استفاده می‌کنند. در روزهای تعطیلات عید فطر به دلیل بروز ترافیک و ورود حجم زیاد گردشگر، آمدوشد تانکرهای انتقال فاضلاب با مشکل روبه‌رو بود. در نتیجه فاضلاب تله‌کابین گنجنامه به رودخانه سرریز شد که گردشگران نیز از آن استفاده می‌کردند و این اتفاق با اعتراض فعالان مدنی استان روبه‌رو شد.
عراقی در پاسخ به پرسش خبرنگار همشهری که از سرریز فاضلاب مجتمع گردشگری تله‌کابین گنجنامه به رودخانه گنجنامه در تعطیلات عید فطر پرسید، گفت: حق با شماست؛ در تعطیلات هفته گذشته و تعطیلات مشابه تخلیه فاضلاب از تصفیه‌خانه‌ها با دشواری انجام می‌گیرد و این معضل در منطقه وجود دارد. موضوع فاضلاب مجتمع تله‌کابین گنجنامه باید حل شود و ما طرحی را با شرکت آب و فاضلاب همدان پیگیری می‌کنیم که به زودی با اعتبار ملی و استانی اجرا می‌شود.
وی اضافه کرد: یکی از مهم‌ترین کار‌ها و برنامه‌های ما در گنجنامه ساماندهی فاضلاب است؛ هرچند اجرای طرح انتقال فاضلاب در مسیر صخره‌ای گنجنامه بسیار دشوار است، چاره‌ای غیر از انتقال آن به فاضلاب شهری نیست.

صدور مجوز مراکز گردشگری
معاون عمرانی استاندار همدان با اشاره به صدور مجوزهای هتل و مراکز گردشگری در منطقه گنجنامه گفت: به دلیل همین مشکلاتی که گفته شد در منطقه عباس‌آباد و گنجنامه کمتر مجوز می‌دهیم تا مجوزهای مراکز تفریحی و گردشگری در دیگر مناطق شهر توزیع شود. به طور مثال منطقه باغ میوه در کنار فرودگاه یا مسیر سد اکباتان از مناطقی است که مجوز‌ها را به آن‌ سمت سوق می‌دهیم. در منطقه گنجنامه هم تشکل‌های محیط زیستی حساس هستند و هم مشکلات زیرساختی وجود دارد؛ همچنین باید هویت تاریخی و طبیعی گنجنامه را حفظ کنیم.
علی مالمیر، مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان، نیز در این زمینه گفت: یکی از سرفصل‌های ما که باید در برنامه‌ها دیده شود، مسأله آموزش نیروی انسانی است تا به تأسیسات حوزه گردشگری بپردازند. یکی از برنامه‌های ما در حوزه اعتباری کمک به تأمین اعتبار زیرساخت‌هاست و امسال پروژه‌ای را برای سیستم تصفیه گنجنامه در دست داریم که به زودی وارد عقد قرارداد می‌شود.
وی ادامه داد: علاوه بر مجموعه تله‌کابین، فاضلاب یکی از اردوگاه‌ها نیز به رودخانه سرازیر می‌شد که با پیگیری‌های صورت‌گرفته قرار شد تصفیه‌خانه نصب شود. مسأله فاضلاب تله‌کابین گنجنامه یکی از سرفصل‌های مهم است و تا حصول نتیجه، آن را پیگیری خواهیم کرد.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%DB%B4-%D8%B3%D8%A7%D9%84-%D9%81%D8%B1%D8%B5%D8%AA-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%86-%D9%84%D8%A7%D9%84%D8%AC%DB%8C%D9%86?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، ثبت جهانی شهر سفال ، لالجین شهرجهانی سفال ، صنایع دستی همدان ،

چهارشنبه 22 اردیبهشت 1395

همدان لالجین؛ فرصتی برای جهانی شدن همدان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،میراث فرهنگی ،گردشگری ،صنایع دستی ،

لالجین؛ فرصتی برای جهانی شدن همدان

نویسنده: حسین زندی
لالجین؛ فرصتی برای جهانی شدن همدان
تلاش‌ها برای معرفی لالجین به عنوان شهر جهانی سفال، همدان را به اهداف توسعه گردشگری نزدیک‌تر می‌کند. ۱۴ و ۱۵ اردیبهشت‌ماه شهر لالجین میزبان ۳ نفر از داوران بین‌المللی ثبت جهانی شهر خلاق صنایع دستی بود تا درباره ثبت لالجین به عنوان شهر سفال تصمیم بگیرند...
1395/02/20
تلاش‌ها برای معرفی لالجین به عنوان شهر جهانی سفال، همدان را به اهداف توسعه گردشگری نزدیک‌تر می‌کند. ۱۴ و ۱۵ اردیبهشت‌ماه شهر لالجین میزبان ۳ نفر از داوران بین‌المللی ثبت جهانی شهر خلاق صنایع دستی بود تا درباره ثبت لالجین به عنوان شهر سفال تصمیم بگیرند.
داوران در این ۲ روز از کارگاه‌های سنتی، فروشگاه‌ها و مراکز آموزشی شهر لالجین بازدید کردند و نشست‌هایی را نیز با مسئولان و فعالان این حوزه برگزار کردند. نشست داوران شورای جهانی صنایع دستی با مسئولان و برخی از تولیدکنندگان سفال شهر لالجین استان همدان، که ۱۵ اردیبهشت در سالن اجتماعات شهرداری این شهر برگزار شد، از آن جمله بود.
در حاشیه این ‌نشست گفت‌و‌گویی با علی مالمیر، مدیرکل اداره میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان در زمینه فرصت‌های جهانی شدن لالجین انجام داده‌ایم که در ادامه می‌‌خوانید.

ثبت جهانی شهر لالجین چه تأثیری بر رشد بازار هدف گردشگری خواهد داشت؟
معرفی استان در سطح ملی و بین‌المللی توسط مجموعه‌های مرجع از جمله یونسکو یا شورای جهانی صنایع دستی یکی از مهم‌ترین راهبردهایی است که می‌تواند ما را با صرف هزینه کمتر و اثرگذاری گسترده‌تر به جامعه هدف گردشگری معرفی کند. درباره لالجین ما از همین سرفصل ورود پیدا کرده‌ایم.

چه شاخصه‌هایی مورد نظر شورای جهانی صنایع دستی است و آیا لالجین این شاخصه‌‌ها را داراست؟
میزان سهمی که سفال در اقتصاد لالجین دارد، میزان اشتغالی که سفال در شهر لالجین ایجاد کرده است، میزان ارتباطی که سفال در زندگی اجتماعی لالجین دارد و موارد دیگر از جمله شاخصه‌های اقتصادی است. حدود ۹۰ درصد از مردم لالجین به نوعی در صنعت سفالگری ذی‌نفع هستند. شاخصه بعدی شاخصه فرهنگی است؛ وجود کارگاه‌های قدیمی، خاک مناسب و منحصربه‌فرد و حضور هنرمندان، همگی از ظرفیت‌های این شهر در ۲ حوزه فرهنگی و تاریخی هستند. به اضافه اینکه بخش عمده‌ای از صادرات استان همدان مربوط به صنایع دستی و به‌ویژه سفال است و بیش از ۷ سال است که صادرکننده نمونه کشور در زمینه سفال هستیم. بنابراین لالجین از ابعاد مختلف شرایط لازم برای تعریف و معرفی و ثبت در مقیاس جهانی را دارد و خوشبختانه به‌رغم اینکه کل ایران در زمینه صنایع دستی مدعی است لالجین توانست در این زمینه عرض اندام کند و به عنوان نامزد شهر جهانی سفال معرفی شود.

درباره حضور داوران بین‌المللی در لالجین بگویید؟
علاوه بر لالجین شهر مشهد نیز به‌ عنوان نامزد شهر جهانی سنگ‌های قیمتی معرفی شده است. داوران جهانی پس از بازدید از مشهد در ۱۴ اردیبهشت‌ماه وارد استان همدان شدند و ۲ روز از شهر، ظرفیت آموزشی، کارگاه‌های جدید و قدیمی، آزمایشگاه‌ها و فروشگاه‌ها بازدید کردند. همچنین جلسه‌ای را با شهردار لالجین و تشکل‌های صنفی مرتبط برگزار کردیم. امیدواریم این بازدید منجر به کسب عنوان ثبت جهانی در نشست ۵ قاره شود که در تابستان برگزار خواهد شد.

برای تسهیل روند ثبت جهانی چه اقداماتی صورت گرفته است؟
شاخصه‌هایی برای این‌ هنر در لالجین وجود دارد که اولا باید بتوانیم این شاخصه‌ها را به خوبی ارائه و معرفی کنیم، ثانیا موانع و دست‌انداز‌ها را در این روند شناسایی و برطرف کنیم. یکی از این موانع وجود کالاهای چینی و غیرسفال در فروشگاه‌هاست که با همکاری سازمان صنعت، معدن و تجارت، و خود فروشندگان در ۲ هفته اخیر جمع‌آوری شده است. مسأله دوم نحوه چیدمان در ویترین‌ها و وجود نشان‌های سفال در منظر شهری لالجین است که البته اقدامات خوبی در این زمینه صورت گرفته است. مسأله دیگر مرمت کارگاه‌های قدیمی و سنتی به عنوان یکی از ظرفیت‌های اصلی بود که مورد بازدید هم قرار گرفتند.

در زمینه آماده‌سازی منظر شهری چه اقداماتی صورت گرفت؟
اقدامات خوبی از قبیل لکه‌گیری آسفالت، طراحی تابلوهای راهنمای گردشگری و آماده‌سازی یکی از میدان‌های شهر برای استقبال از داوران و گردشگران با همکاری شهرداری، استانداری و اداره راه صورت گرفت.

برای آینده چه برنامه‌هایی دارید؟
اگر لالجین به‌ عنوان شهر جهانی ثبت شود باید موزه‌ای داشته باشیم. مکانی را هم برای این منظور در نظر گرفته‌ایم و بخشی از کار هم انجام شده است. دومین برنامه پیش‌بینی دهکده سفال است که صحبت‌های اولیه‌ آن انجام شده است. به اضافه اقدامات تبلیغاتی که با همکاری رسانه‌ها و صدا و سیما صورت پذیرفته است تا بتوانیم در جامعه نسبت به این موضوع حساسیت ایجاد کنیم.

نگاه بلندمدت اداره میراث و شما نسبت به لالجین چگونه است؟ چند درصد از این فعالیت‌ها حتی در صورت ثبت جهانی نشدن ادامه خواهد داشت؟
ما ذهنیت مردم لالجین را تغییر داده‌ایم و شهر لالجین به عنوان یک شهر جهانی و در مقیاس وسیع به مردم لالجین معرفی شده است؛ این مسأله باعث ایجاد یک خودباوری در مردم این شهر شده است. این تغییر ذهنیت در درون خود مردم و مسئولان ایجاد توقع و مطالباتی می‌کند که باعث می‌شود زمینه رقابت و عرض اندام فراهم شود.
در شرایطی که تهدیدی جدی تحت عنوان کالاهای چینی برای لالجین و صنعت سفال وجود دارد باید صاحب خلاقیت شد و در پس روند تولید، تحقیق و توسعه وجود داشته باشد. برای این منظور باید بین ظرفیت‌های علمی استان در اصلاح ایرادات فرمولاسیون لعاب و کاهش میزان سرب آن و مباحث دیگر تلفیقی ایجاد کنیم که در همین راستا آزمایشگاه مرکز رشد را توسط داوران شورای جهانی سفال افتتاح کردیم. ضمن اینکه یک کار جمعی صورت گرفته و بخش خصوصی، تشکل‌های غیردولتی، تشکل‌های خصوصی و رسانه‌ها همگی همکاری کرده‌اند. این تجربه می‌تواند به ما کمک کند در مسیر جهانی شدن گام‌های بهتری برداریم.

فکر می‌کنید لالجین این ظرفیت را دارد که به معرفی استان و تقویت بنیه اقتصادی آن کمک کند؟
۲ شاخص مهم اقتصادی داریم که مدنظر همه دولت‌هاست؛ یکی شاخص رشد اقتصادی و دیگری شاخص کاهش نرخ بیکاری. حوزه صنایع دستی چند ویژگی دارد؛ یکی اینکه میزان ارزش افزوده‌ آن با توجه به بومی بودن این صنعت و مواد اولیه‌ ارزان‌قیمتش، به سرمایه‌گذاری کمی نیاز دارد و می‌تواند به رشد اقتصادی کل استان کمک کند. دوم اینکه میزان اشتغال این حوزه هم زیاد است.
شاهد این مدعا این است که براساس سرشماری سال ۹۰ در استان همدان ۱۵ درصد از کل شاغلان استان مربوط به بخش صنعت هستند که از این میزان بیش از یک سوم، یعنی ۵ درصد، از سهم اشتغال کلی استان مربوط به حوزه صنایع دستی است. این نشان می‌دهد صنعت سفال این ظرفیت را دارد که به ۲ شاخص کلان اقتصادی کمک کند.
نکته قابل توجه دیگر این است که این صنعت مبتنی بر داشته‌های بومی است و نوسانات متغیرهای خارجی اثری بر این حوزه ندارد.
شاهد دیگر اینکه سهم بسیار مناسبی از صادرات غیرنفتی به‌ خصوص در سطح استان مربوط به همین بخش است؛ ضمن اینکه اثر القایی بسیار مثبتی بر گردشگر و گردشگری دارد.

در زمینه برندسازی چه برنامه‌ای دارید؟
یکی از جاهایی که می‌توانیم برند داشته باشیم و استان همدان را به خارج از کشور معرفی و در نتیجه کمک به حوزه اقتصادی کنیم همین بخش است. در حوزه بازاریابی یکی از مهم‌ترین اقدامات ایجاد و توسعه برند است که امیدواریم بتوانیم لالجین را به عنوان یک برند جهانی ثبت و اعتباری برای تولیداتمان کسب کنیم.
  • مدیرکل میراث فرهنگی استان: سهم چشمگیری از صادرات غیرنفتی همدان مربوط به بخش صنایع دستی است.


برچسب ها: همشهری همدان ، لالجین ، ثبت جهانی لالجین ،

خیز آب و فاضلاب همدان برای «شهرزیرزمینی سامن»

» سرویس: فرهنگی و هنری - میراث و صنایع دستی
44-27.JPG

«شرکت آب و فاضلاب حق ندارد در مجموعه‌ی «شهرزیرزمینی سامن» در همدان حفاری کند. اگر همه ما یعنی فعالان مدنی و دولتی‌ها به نجات آثاری مانند این شهر دست‌کند ارزشمند تاکید کنیم، معنی‌دار و درست است. ما سخت حساسیت داریم که چنین آثاری حفظ شوند.»

به گزارش خبرنگار میراث فر هنگی ایسنا، حدود یک سال است که مرکز سایت تاریخی شهر زیرزمینی «سامن» را ‌یک ساختمان اداری مخابرات، تهدید می‌کند، ساختمانی که نه تنها امکان هرگونه پیشرفت در کاوش‌ها را می‌گیرد، بلکه همه‌ی تاسیسات مخابراتی مانند سیم‌های تلفن و فیبر نوری این شرکت از زیرِزمین، یعنی درون مجموعه‌ دستکند «سامن» می‌گذرد!

دست‌کم از شش ماه گذشته یکی از اورژانسی‌ترین کارها برای این شهر دوره اشکانی، آزادسازی عرصه و محوطه‌ی آن بوده است، اقدامی که باید با ضرب‌العجل هم انجام می‌شد.

در میان این هشدارها؛ به تازگی اداره آب و فاضلاب شهر نیز تصمیم گرفته برای ایجاد تاسیسات فاضلاب معابر شهر را حفاری کند که در این صورت باید قید این مجموعه بی نظیر را زد و به طورکلی آن را نادیده گرفت، چون با این اقدام شهر زیرزمینی سامن نابود می‌شود.

اگر بخش اعظم شهر زیرزمینی سامن، نابود شود...

به گزارش خبرنگار میراث فرهنگی ایسنا؛ علی خاکسار، معاون گردشگری اداره کل میراث استان و سرپرست کاوش‌های شهر زیر زمینی سامن در نشستی با مسئولان و فعالان میراث و گردشگری استان همدان در حضور «سعید شیرکوند»، معاون برنامه‌ریزی و سرمایه‌گذاری سازمان میراث فرهنگی و گردشگری ضعیت نامناسب و در حال تخریب «شهرزیرزمینی سامن» را کملا تشریح کرد.

او نخست به توضیح وضعیت این محوطه‌ی تاریخی پرداخت و گفت: مجموعه دستکند «سامن» مجموعه منحصر به فردی است که در یک بستر سنگی از جنس گرانیت گل پنبه‌ای ایجاد شده است، ‌اما سال 1384 بر اثر حفاری‌های مخابرات به صورت اتفاقی کشف شده و حدود 5 هکتار از آن را شناسایی کرده‌ایم و بیش از 60 اتاق در عمق 5 متری زیر زمین آماده شده است.

وی در ادامه با بیان این‌که مردم روی این شهر زندگی می‌کنند و بخش‌هایی از این شهر زیرزمینی که معارض نداشته یا در زیر خیابان‌ها قرار گرفته بود، کاوش شده‌اند، تاکید کرد: تاسیسات شهری آسیب بسیاری به این اثر رسانده و اگر حفاری شرکت آب و فاضلاب آغاز شود، آسیب بسیاری به این شهر خواهد زد و بخش اعظم شهر نابود می شود.

خاکسار با بیان این‌که سال 94 آخرین بخش کاوش‌ها در این مجموعه به دلیل نبود بودجه متوقف شد، اضافه کرد: اما پس از پایان کاوش‌ها بررسی و مستندنگاری روی محوطه انجام شد و همه‌ی املاک شناسایی شدند و قیمت منطقه‌ای برآوردِ کارشناسی شد که اگر بودجه و اعتبار ملی در نظر گرفته شود، می‌توان مجموعه را آزادسازی کرد. این مجموعه جزو شش اثری است که برای ثبت جهانی از طرف استان پیشنهاد شده است.

شرکت آب و فاضلاب حق ندارد، در «سامن» حفاری کند

سعید شیرکوند، معاون برنامه ریزی و سرمایه گذاری سازمان میراث فرهنگی و گردشگری کشور نیز در این زمینه اظهار کرد: بهتر است مدیران استان با مخابرات و شهرداری وارد مذاکره شوند، موضوع را دنبال کنند وما نیز از طرف وزارتخانه‌ها پیگیری می‌کنیم و اگر بودجه برای جابه جایی لازم باشد بودجه را تامین خواهیم کرد.

وی ادامه داد: ما موظف هستیم میراث فرهنگی را حفظ کنیم، وظیفه ما نیز همین است. باید مسئولان استانی بررسی کنند. اگر این قابلیت را دارد قطعا وارد می شویم. شرکت آب و فاضلاب حق ندارد در این مجموعه حفاری کند.

او افزود: بهتر است مسئولان استان تلاش خود را برای زمینه‌سازی ثبت جهانی بگذارند، چون اگر آثاری از استان همدان به ثبت جهانی برسد، از این وضعیت خارج خواهد شد. اگر همه ما یعنی فعالان مدنی و دولتی‌ها به نجات آثاری مانند «شهر زیر زمینی سامن» تاکید کنیم، معنی‌دار و درست است. ما سخت حساسیت داریم که چنین آثاری حفظ شوند.

معاون برنامه ریزی و سرمایه گذاری سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور تاکید کرد: در همه‌ی حوزه ‌ها تقسیم‌بندی انجام شده و هر گروه و جریان و نهادی نقش خود را دارد. هیچ‌گاه بازیکن فوتبال در یک مسابقه جای داور تصمیم نمی‌گیرد، در همه فعالیت ‌ها اینگونه است. جایگاهی که یک سازمان اداری دارد را نمی‌توان به نهادهای مدنی داد، یا جایگاه سرمایه‌گذار جداست. در کشور ما گاهی این نقش‌ها قاطی می‌شود، که ما به مشکل بر می‌خوریم.

درد دل‌های فعالان میراثی با معاون سرمایه‌گذاری

به گزارش ایسنا، در این نشست همچنین بابک مغازه‌ای، مسئول هماهنگی گروه کاری تشکل‌های گردشگری کشور در این نشست با ارائه گزارشی از وضعیت فعالان میراث فرهنگی در استان همدان گفت: ما درنمایشگاه های سال 1394 تلاش کردیم سرمایه گذارها را دعوت کنیم که با تشکل‌ها وارد گفت‌وگو شوند و از فعالان استان‌های مختلف به عنوان مشاور در طرح‌های خود استفاده کنند چون ارتباط سرمایه اجتماعی و سرمایه مالی می‌تواند منجر به تسریع روند توسعه پایدار در این حوزه شود.

او ادامه داد: کارگروه‌های فعالان میراث و گردشگری در استان شکل گرفته که امیدواریم بتواند در تصمیم سازی‌ها کمک کند. در طول دوسال گذشته از 11 گردهمایی سراسری در این حوزه 4 گردهمایی را در همدان برگزار کرده‌ایم، همدان از نظر فعالیت های میراث فرهنگی و گردشگری استانی نمونه است.

تشکل‌ها نمی‌توانند سرمایه‌گذاری کنند؛ اما اورژانسی‌ها را معرفی می‌کنند

همچنین حسین زندی یکی دیگر از فعالان حوزه میراث فرهنگی در همدان گفت: تشکل‌های حوزه میراث از نظر فعالیت و ظرفیت وضعیت خوبی در استان دارند، اما بستر فعالیت چندان مناسب نیست که امیدوارم نگاه مثبت معاونت برنامه ریزی و سرمایه گذاری سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور این شرایط را برطرف کند.

پیش از این فعالان حوزه‌های میراث فرهنگی و گردشگری با مسئولان استانی چالش اساسی داشتند، چون ارتباطی بین مدیران میراث فرهنگی و اعضای تشکل‌های غیردولتی وجود نداشت، اما خوشبختانه به تازگی با تغییر رویکردها بیشتر فعالان از منش و رفتار انتقادی به سمت و سوی کنش پیشنهادی گام برمی‌دارند و برای حل مشکلات گردشگری و میراث در استان به گفت‌و‌گو می‌نشینند.

او خطاب به شیرکوند افزود: تشکل‌ها نمی توانند وارد حوزه سرمایه گذاری شوند اما در شناسایی و پیشنهاد مناطقی که اولویت بیشتری دارند، می‌توانند پیشقدم شوند در همدان مواردی که اورژانسی‌ترند و نیاز است تا سرمایه گذاری‌ها به این جهت سوق داده شود. یکی از آنها مجموعه دستکند سامن است.

زندی تاکید کرد: همدان ظرفیت‌هایی دارد که می‌تواند به عنوان مهم‌ترین جاذبه گردشگری منطقه معرفی شود اما مستلزم این است که سرمایه گذاری بیشتری در این شهر اتفاق بیفتد. تشکل‌ها طرح‌هایی برای آزادسازی عرصه و حریم شهر دارند. همچنین پیشنهادهایی برای توانمندسازی جوامع محلی و احیاء صنایع دستی دارند که پس از تعطیلات نوروز با مدیران این شهر وارد مذاکره خواهند شد.

انتهای پیام


برچسب ها: شهر زیرزمینی سامن ، میراث همدان ، گردشگری همدان ، سعیدشیرکوند در همدان ، تشکل های گردشگری همدان ،

چهارشنبه 19 اسفند 1394

همدان؛ مرور 94 ـ افق 95

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،صنایع دستی ،هنر ،موسیقی ،

همدان؛ مرور 94 ـ افق 95

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
همدان؛ مرور 94 ـ  افق 95
سالی که گذشت رویدادهای مختلفی، خوب یا بد، در زمینه‌های فرهنگی، اجتماعی، هنری استان رخ داد. به سراغ برخی فعالان و کارشناسان حوزه‌های فرهنگی و اجتماعی همدان رفته ایم تا از آنچه در سال 94 گذشت بگویند و دورنمایی از حوزه فعالیت خود در سال آینده ترسیم کنند...
1394/12/19
سالی که گذشت رویدادهای مختلفی، خوب یا بد، در زمینه‌های فرهنگی، اجتماعی، هنری استان رخ داد. به سراغ برخی فعالان و کارشناسان حوزه‌های فرهنگی و اجتماعی همدان رفته ایم تا از آنچه در سال 94 گذشت بگویند و دورنمایی از حوزه فعالیت خود در سال آینده ترسیم کنند.

نیاز میراث فرهنگی به اعتبار
معاون گردشگری اداره‌کل میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری استان سال 1394 را سال رکود ارزیابی می‌کند و می‌گوید: سال 94 سال پرفراز و نشیبی برای کل کشور بود و این وضعیت در همدان نیز مانند سایر نقاط کشورحاکم بود.
علی خاکسار می‌افزاید: علی‌رغم وجود برنامه‌ها و اعلام رسمی مسئولان استانی مبنی برتوسعه گردشگری، به دلیل شرایط بد اقتصادی کشور حمایت خوبی از میراث فرهنگی و گردشگری استان صورت نگرفت و به علت رکودی که در یک دهه گذشته حاکم بود بخش خصوصی هم نتوانست در این حوزه وارد شود و درآمدزایی کند.
خاکسار ادامه می‌دهد: مهم‌ترین اتفاق سال 94، نزدیک شدن بخش خصوصی و دولتی در حوزه میراث‌فرهنگی و گردشگری بود که نمود آن‌را در نمایشگاه بین‌المللی گردشگری کشور شاهد بودیم و امیدواریم نتیجه آن را در نوروز امسال ببینیم.
وی شرایط سال آینده را مثبت پیش بینی می‌کند و می‌گوید: برای سال 1395 برنامه‌های خوبی منطبق بر برنامه توسعه‌ای کشور و برنامه‌های استانی در نظر داریم.
خاکسار اضافه می‌کند : نیاز اصلی ما برای سال آینده تزریق اعتبار است. در بخش تبلیغات، مطالعات، آموزش و ایجاد زیرساخت برای تاسیسات گردشگری نیازمند اعتبار هستیم تا هم کمبودهای سال گذشته را جبران کنیم و هم برنامه‌ها به خوبی اجرا شود.

صنایع دستی و مشکل عرضه
مریم کیانوشی فعال حوزه صنایع دستی درهمدان می‌گوید: سال گذشته صنایع دستی ازلحاظ فروش داخلی در همدان وضعیت خوبی نداشت، ولی فروش خارج از همدان بهتر بود. ما از نظر تولید در استان مشکل چندانی نداریم اما وقتی تقاضا کم باشد گرایشی به تولید نیز دیده نمی‌شود.
این کارشناس صنایع‌دستی ادامه می‌دهد: باتوجه به این‌که صنعت گردشگری درایران درحال رونق است وهمدان نیز جزو شهرهای تاریخی و توریست‌پذیر به شمار می‌آید، انتظار می‌رود در سال 1395 فروش صنایع دستی وضعیت بهتری داشته باشد.
کیانوشی که سال 94 بیشتر در حوزه نقاشی روی سفال فعال بوده، می‌گوید: در حال حاضر که بخش خصوصی کم رمق است پیشنهاد می‌کنم فروش زیرنظر اداره صنایع دستی ومیراث فرهنگی صورت گیرد تا هنرمندان دراین زمینه باخیال آسوده تراقدام به تولید کنند و دغدغه فروش نداشته باشند. در شرایط فعلی بهتر است، تبلیغات و بازاریابی هم حالت دولتی پیدا کند تا مانع سوءاستفاده افراد سودجو شود.
این هنرمند صنایع‌دستی مهم‌ترین مشکل را در حوزه عرضه می‌داند و ادامه می‌دهد: انتظار داریم سال آینده حداقل نمایشگاه‌ها به صورت رایگان برگزار شود. بخش دولتی و خصوصی باید باهم همکاری داشته باشند تا محصولات به خوبی به فروش برسد.

نبود تخصص‌گرایی در باستان شناسی
باستان‌شناس همدانی می­‌گوید: باستان‌شناسی همدان، به پیروی از وضعیت کلی باستان‌شناسی در ایران سال خوبی را پشت سر نگذاشت. عدم اختصاص بودجه کافی برای اجرای حفاری‌ها و پروژه‌های علمی، نبود برنامه‌ریزی کوتاه‌مدت و بلندمدت، نبود همکاری بین سازمان میراث‌فرهنگی با دیگر ارگان‌ها به ویژه دانشگاه‌ها و غیره منجر به درجازدن باستان‌شناسی همدان بوده و هست.
میلاد وندایی ادامه می‌دهد: مهم‌ترین مشکل، عدم تخصص‌گرایی در سازمان به ویژه مدیریت کل سازمان میراث‌فرهنگی بود.
وندایی می‌گوید: مدیریت سازمان در 2 ماه گذشته تغییر کرده و حضور مدیریت جدید، می‌تواند با شناخت و آسیب‌شناسی مناسب آینده بهتری را برای میراث‌فرهنگی و باستان‌شناسی همدان رقم بزند.

جان تازه در میراث فرهنگی
مدیرعامل انجمن پویشگران سفر پاک در همدان از رویدادهای سال 94 در حوزه میراث ابراز رضایت می‌کند و می‌گوید: خوشبختانه در سالی که گذشت میراث فرهنگی همدان جان‌ تازه‌ای گرفت و تغییر رویکرد و نگاه باعث شد قدم‌هایی برای شناخت، احیا و حفظ‌ میراث فرهنگی برداشته شود.
راحله خاکباز ادامه می‌دهد: تشکیل کارگروه‌های کاری حوزه گردشگری و میراث‌ فرهنگی و برگزاری همایش‌هایی با موضوع‌های متفاوت از جمله برگزاری همایش گردشگری ادبی آن هم برای اولین بار و دعوت از فعالانَ حوزه گردشگری و میراث فرهنگی از سراسر کشور از جمله اتفاقات مثبت سال 94 بود.
 این مردم‌شناس همدانی با اشاره به دیگر برنامه‌های این حوزه می‌گوید: برگزاری تورهای محلی و استانی در مسیر معرفی و شناخت‌ بیشتر‌ همشهریان از میراث‌ فرهنگی استان، برگزاری روز «همدان» و بسیاری دیگر از فعالیت‌های این‌چنینی حاصل دلسوزی مسئولان میراث فرهنگی بود.
وی ادامه می‌دهد: این همکاری دوسویهی تشکل‌های مردم‌نهاد و مسئولان‌ استانی با همه نقاط‌ ضعف و قدرتش بی‌شک برگ زرین و با ارزشی است که باید قدرش را دانست و خوشبختانه هردو، ضرورت این هم‌صدایی را برای مانایی میراث با ارزش شهرمان درک کرده‌اند.
خاکباز درمورد سال آینده بیان می‌کند : امیدوارم در سال‌ پیش‌رو در کنار‌ هم همچنان نگاهبانان‌ دلسوز‌ امانتی که به ما سپرده‌اند باشیم و این امر محقق نمی‌شود مگر با هم‌اندیشی و همکاری آگاهانه.

ورود بخش خصوصی به موسیقی
 جواد مرادیان کارآفرین برتر حوزه موسیقی در استان می‌گوید: سال گذشته وضعیت موسیقی نسبت به هنرهای دیگر عقب‌تر بود. در شرایط فعلی انجمن موسیقی عملا غیر فعال است، مجوز کنسرت‌ها تا دقیقه90 مشخص نیست، عوامل غیرمتخصص در اجرای کنسرت‌ها دخیل هستند و جشنواره‌های موسیقی مانند کنسرت‌های هنرجویی برگزار می‌شود.
این مدرس موسیقی برای بهتر شدن وضعیت موسیقی استان در سال آینده پیشنهاد می‌دهد دولت بخش خصوصی را تقویت کند و می‌گوید: پیشنهاد می‌کنم جلسه­ای با سرپرست‌های گروه‌ها برگزار شود و برنامه‌ها را به بخش خصوصی واگذار کنند. جشنواره موسیقی طوری برنامه‌ریزی شود که مانند تهران گروه‌های مطرح برنامه اجرا کنند.

هنرمندان در اقلیت
مدیر گروه فرهنگی هنری سنجاقک در مورد وضعیت فرهنگی و هنری استان می‌گوید: در برخی از قسمت‌ها شاهد رشد فرهنگی بودیم. در مبحث حفظ محیط زیست شاهد رشد گروه‌های مردمی بودیم. مشارکت‌های مردمی در اعتراض به تخریب آثار باستانی نیز نشان از رشد فرهنگی مردم دارد؛ هرچند در گروه‌های هنری این وضعیت را شاهد نبودیم.
مجتبی خوش‌صفت اضافه می‌کند : فشارهای اقتصادی بی تاثیرنیست و بر اخلاق جامعه تاثیر می‌گذارد. فاصله طبقاتی تاثیرات سوء فرهنگی را به دنبال می‌آورد و دیگر کار با شعار دادن حل نمی‌شود.
خوش‌صفت ادامه می‌دهد: از سهم مردم که بگذریم سهم مسئولان همچنان کمرنگ است. شاید به ظن خودشان بودجه‌ای را صرف فرهنگ می‌کنند اما این بودجه آن‌قدر اشتباه خرج می‌شود که دیده نمی‌شود.
در جامعه هنری رکود شدیدی دیده می‌شود و با توجه به مشکلات اقتصادی حتی نشانه‌های پس‌رفت را مشاهده می‌کنیم.
این کارگردان تئاتر می‌گوید: هنرمندها معمولا در اقلیت هستند اما نقش پررنگی می‌توانند داشته باشند البته اگر حمایت همه جانبه دولتی حاصل بشود.
هنرمند باید حمایت دولتی بشود اما خط مشی آزاد داشته باشد تا بتواند نقش پررنگی داشته باشد.

 تغییر نگاه به سمن‌ها
دبیر انجمن قلم همدان می‌گوید: فعالان مدنی در سالی که گذشت گرچه کارنامه پرباری نداشتند اما نسبت به سال‌های قبل شاهد فعال شدن دوباره و رویکرد همگرایانه آنها بودیم. برگزاری چند همایش و کارگاه و همچنین نگارش دونامه اعتراضی درباره وضعیت میراث فرهنگی و آب استان به ریاست جمهوری از جمله اقدام‌های مثبت و قابل دفاع فعالان استان در سال 94بوده است.
محسن قراگزلو می‌گوید: با روی کار آمدن مجلس همسو با دولت، امید به تغییر نگاه به سمن‌ها و فعالان مدنی در سال آینده و مساعد شدن فضای فعالیت برای آنها وجود
 دارد. امیدواریم سال آینده سال شکوفایی دوباره فعالیت‌های مدنی باشد که این امر بدون تلاش، ممارست و همگرایی بیشتر فعالان محقق نخواهد شد.

چند پیشنهاد
حمید نوروزی فعال محیط زیست در همدان نیز می‌گوید: در سال 94 چندان تغییری نداشتیم اما امیدوارم با تسلط بیشتر مدیر کل اداره حفاظت از محیط زیست استان و مشارکت مردمی تغییراتی را شاهد باشیم. این مهم تلاش شبانه‌روزی را از هر دو سو می‌طلبد.
وی می‌افزاید: پیشنهاد من این است که ابتدا محدودیت برای عشایر ایجاد شود تا بیش از این مراتع را نابود نکنند. دیگر این‌که از اردوها و گل‌گشت‌های غیر تخصصی حتی از سوی افراد متخصص جلوگیری شود.
این فعال محیط زیست در پایان می‌گوید: تغییر نحوه سرشماری‌های سالانه حیات وحش و امکان آموزش برای شکارچیان پروانه‌دار و جوامع محلی از مواردی است که امیدوارم سال آینده شاهد باشیم.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%9B-%D9%85%D8%B1%D9%88%D8%B1-94-%D9%80-%D8%A7%D9%81%D9%82-95?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، صنایع دستی همدان ، موسیقی همدان ، گردشگری همدان ، تشکل های مدنی در همدان ،

روی خوش پساتحریم به میراث فرهنگی و گردشگری همدان

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
روی خوش پساتحریم به میراث فرهنگی و گردشگری همدان
دوران پساتحریم و گشایش‌های اقتصادی دورنمای روشنی را برای میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان همدان نوید می‌دهد.
1394/12/12
 اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان همدان از زمان روی کارآمدن دولت  جدید سه مدیرکل به خود دیده است. این تغییر مدیریت‌ها و نبود ثبات، میراث فرهنگی استان را با چالش‌هایی روبه‌رو کرد، اما به نظر می‌رسد با روی کارآمدن علی مالمیر، مدیر کل جدید، با گشایش در شرایط اقتصادی و بودجه‌ای، سال آینده وضعیت میراث استان رو به بهبود رود. مدیرکل میراث فرهنگی صنایع دستی و گردشگری استان در اولین گفت‌وگوی اختصاصی رسانه‌ای خود با روزنامه همشهری شرایط موجود و پیش رو را تشریح می‌کند.
  • ارزیابی شما از وضعیت میراث فرهنگی استان چیست؟
استان همدان در حوزه میراث فرهنگی و آثار تاریخی در میان ۴ یا ۵ استان اول کشور است و حرف برای گفتن بسیار دارد؛ البته خود ما ابتدا باید این ظرفیت‌ها را بشناسیم و بتوانیم در داخل استان و داخل و خارج از کشور آن را معرفی کنیم؛ زیرا بخش بزرگی از بازار هدف، گردشگران خارجی هستند و آن‌ها براساس داشته‌های طبیعی و فرهنگی ما به ایران می‌آیند.
  • رویکرد اصلی شما در معرفی جاذبه‌های استان چیست؟
با توجه به هدفگذاری چشم‌انداز برنامه توسعه پنجم، باید تا سال پایانی این برنامه (۱۳۹۴) بیش از ۲۰میلیون گردشگر داشته باشیم. ما با توجه به جایگاهی که در این حوزه در کشور داریم باید سهمی مناسب و درخور را به خود اختصاص دهیم؛ البته برای تحقق این امر ایجاد زیرساخت‌ها ضروری است و برای ایجاد زیرساخت نیاز به جذب سرمایه‌گذار، چه داخلی و چه خارجی داریم. فضای پس از برجام و برداشته شدن تحریم‌ها این فرصت را فراهم کرده با تعاملی که در دنیا ایجاد شده شرایط سرمایه‌گذاری فراهم شود. مهم‌تر اینکه با تغییر رویکرد دنیا نسبت به ما، امیدواریم شاهد حضور بیشتر گردشگران خارجی باشیم.
  •  با توجه به علاقه شما به حوزه کارآفرینی، انتظار می‌رود صنایع دستی استان برخلاف گذشته رشد قابل توجهی را شاهد باشد. نظر شما در این باره چیست؟
استان ما در حوزه صنایع ‌دستی قابلیت‌های بالایی دارد. در بیش از ۱۵۰ رشته سابقه فعالیت داریم و بخش عمده‌ای از شاغلان استان ما که حدود ۳۰ هزار نفر هستند، در این بخش اشتغال دارند. به ویژه در رشته‌های سفال که آوازه جهانی دارد و مصنوعات چوبی و چرمی، ظرفیت‌های بالای کاری وجود دارد. اگر سال آینده لالجین به عنوان شهر خلاق صنایع دستی ثبت شود، شاهد نتیجه خوبی خواهیم بود. در این حوزه دو بحث مهم را در کشور داریم؛ یکی ایجاد اشتغال است و دیگری حرکت به سمت رشد اقتصادی که مسئولان ارشد کشور از جمله رئیس‌جمهوری محترم نیز بر آن تاکید دارند و در سیاست‌های ابلاغ‌شده نیز دیده شده است.
  • نتیجه این ظرفیت‌ها چه خواهد شد؟
در حوزه صنایع دستی ما نهادهای بومی داریم که عملا ارزش افزوده بالا و اشتغالزایی را با سرانه سرمایه‌گذاری پایین ایجاد خواهد کرد. بنابراین می‌توانیم با اندک سرمایه‌ای فرصت شغلی جدید ایجاد کنیم. یکی دیگر از نتایج آن نیز تاثیر مثبتی است که بر توسعه گردشگری خواهد داشت.
  • در این راه چه کمبودهایی وجود دارد؟
 در مسیر تکمیل چرخه تولید در زمینه بسته‌بندی ضعف داریم که باید برطرف شود. با رویکرد صادراتی باید بر اساس نیازهای بازار هدف و معرفی در بازار خارجی حرکت کنیم.
  • با توجه به اینکه مدیران ارشد استان، گردشگری را محور توسعه همدان در نظر گرفته‌اند، شما در این صنعت چه ظرفیت‌هایی را برجسته‌تر می‌بینید؟
گردشگری محور توسعه استان معرفی شده و با توجه به ظرفیت‌های استان، هم آثار تاریخی و هم صنایع دستی کمک خواهد کرد تا به هدف برسیم. جاذبه‌های طبیعی و تاریخی، موقعیت جغرافیایی استان، نزدیک بودن به مرکز، امنیت مطلوب استان همدان و قرار گرفتن در مرکزیت غرب کشور شرایطی را فراهم کرده که شایسته‌ترین و بایسته‌ترین راهی که می‌تواند استان را به توسعه برساند انتخاب کنیم. در این راه ما ناچار هستیم بهترین راهبرد یعنی گردشگری را انتخاب کنیم.
  • راهکار رسیدن به توسعه در این صنعت چیست؟
اصل اساسی در این مسیر ایجاد هم‌افزایی است. بخش‌های مختلف دولتی، غیردولتی و بخش خصوصی از جمله هتلداران، مجموعه گردشگری، تشکل‌های غیردولتی، رسانه‌ها، اصناف و شهرداری‌ها همه در توسعه گردشگری منافع مشترک داریم و با همکاری هم می‌توانیم کارهای موثری انجام دهیم. امیدواریم با تداوم این همکاری‌ها بتوانیم به شرایطی برسیم که استان به جایگاه مناسبی برسد.
  • چه چشم‌اندازی را برای وضعیت میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان در سال ۱۳۹۵ متصور هستید؟
سال ۱۳۹۵ از چند جهت با سال ۱۳۹۴ تفاوت دارد. مهم‌ترین بُعد این است که شرایط عمومی مملکت به لحاظ قرارگرفتن در فضای پس از تحریم تغییر مثبتی را تجربه خواهد کرد. این تغییر در کشور باعث می‌شود تعامل خوب و مبتنی بر عزت با دنیای پیرامون داشته باشیم. به هر حال گردشگری یکی از بهترین بخش‌های اقتصادی و فناوری و نهاده‌های آن بومی و متعلق به خود ماست. همچنین آثار تاریخی منحصربه‌فردی داریم و در این زمینه رقیبی نداریم. خوشبختانه تیم دیپلماسی و دولت تدبیر و امید توانسته‌اند فضای مناسبی را در این زمینه فراهم کنند.
دیگر اینکه گشایشی که در حوزه منابع مالی دولت با توجه به آزاد شدن اعتبارات بین‌المللی فراهم می‌شود موجب تخصیص اعتبارات و ایجاد تحرک در بخش‌های خصوصی و دولتی اقتصادی می‌شود. این فضا نویدبخش آن است که سال آینده کاملا متفاوت از سال ۹۴ در مسیر توسعه قدم برداریم و کار‌شناسان هم این نکته را تایید می‌کنند.
  • اختصاص اعتبار و بودجه در بخش میراث و گردشگری چقدر می‌تواند نجات‌بخش باشد؟
نوع نگرش دولت و ریاست سازمان در این زمینه مثبت و متفاوت است. در بودجه سال آینده و در لایحه دولت رشد حدود ۵۰ درصدی را شاهد هستیم که این رشد ۵۰ درصدی بودجه، نویدبخش این است که در همه حوزه‌ها چه حفظ و احیا، چه مرمت و کاوش‌ها و چه صنایع دستی و گردشگری حرکتی رو به جلو خواهیم داشت و با سرعت بیشتری نسبت به گذشته حرکت خواهیم کرد. این روند را دولت در برنامه توسعه ششم هم پیش‌بینی کرده و امیدواریم با شتاب بیشتری مشکلات سال ۹۴ را که یکی از سال‌های سخت بودجه‌ای کشور بود پشت سر بگذاریم.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/روی-خوش-پساتحریم-به-میراث-فرهنگی-و-گردشگری-همدان


برچسب ها: همشهری همدان ، میراث همدان ، گردشگری همدان ، پساتحریم ، تحریم و گردشگری ، مدیرکل میراث همدان ،

یکشنبه 25 بهمن 1394

نمایش آثار گروه سنجاقک

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،صنایع دستی ،هنر ،

نمایش آثار گروه سنجاقک

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
نمایش آثار گروه سنجاقک
همدان اولین مکان برگزاری تور نمایشگاهی گروه هنری سنجاقک خواهد بود.گروه هنری سنجاقک تشکلی است که مدیران و اعضای آن از هنرمندان با تجربه این مرز و بوم هستند...
1394/11/25
 همدان اولین مکان برگزاری تور نمایشگاهی گروه هنری سنجاقک خواهد بود.گروه هنری سنجاقک تشکلی است که مدیران و اعضای آن از هنرمندان با تجربه این مرز و بوم هستند. این گروه از سال 1380 در همدان تاسیس شده است و در رشته‌های تئاتر، سینما، گرافیک، نقاشی و صنایع دستی فعالیت دارد. یکی از نکات مهم درباره این گروه جذب هنرمندان از سراسر ایران و دعوت به همکاری از پیشکسوتان و علاقه‌مندان رشته‌های مختلف است. فعالیت‌های مختلف گروه بیشتر در همدان است اما در سراسر ایران اعضای اصلی، وابسته و پیوسته دارد. این گروه اخیراَ با توجه به اهداف خود از جمله حمایت از هنرمندان اقدام به برگزاری تور نمایشگاهی اعضا کرده که اولین نمایشگاه این گروه در همدان برگزار می‌شود.
در این نمایشگاه گروهی 12 نفر از اعضا، آثارشان را برای شهروندان همدانی به نمایش می‌گذارند. گفتنی است بخشی از درآمد حاصل از فروش آثار به یکی از صندوق‌های حمایت از بیماران خاص اختصاص دارد و عده‌ای از هنرمندان از شهرهای مختلف ایران مهمان همدان خواهند بود. این نمایشگاه از تاریخ 24 تا 29 بهمن‌ماه در گالری استاد زنگنه فرهنگسرای آوینی همدان برپا می‌شود.
این آثار شامل نقاشی، مجسمه، گرافیک، صنایع دستی و نقش برجسته است و آثار هنرمندانی چون اردشیر محرابی، لیلا عباسی و مریم کیانوشی از همدان در این نمایشگاه به نمایش درمی‌آید.

سابقه فعالیت
مجتبی خوش‌صفت، یکی از مسئولان برگزاری نمایشگاه، درباره فعالیت گروه به همشهری می‌گوید: از سال 1370 فعالیت هنری را در تئاتر آغاز کردم و از سال 1380 با همکاری دوستانم گروه هنری نیلوفر را تأسیس کردیم که بیشتر در زمینه تئاتر، تلویزیون و سینما فعالیت داشتیم. در این سال‌ها من و اعضای اصلی گروه در رشته‌های مختلف تحصیل کردیم و بعد از فراغت از تحصیل تصمیم به گسترش فعالیت‌های گروه در شاخه‌های مختلف گرفتیم. این تصمیم به شکل‌گیری گروه تازه‌ای به نام سنجاقک انجامید که فعالیت‌های مختلفی دارد.
خوش‌صفت اضافه می‌کند: در این گروه با دعوت از هنرمندان رشته‌های مختلف توان فنی و هنری گروه را بالا بردیم و همچنان در حال توسعه گروه هستیم. سعی می‌کنیم هر روز بیشتر از دوستان و پیشکسوتان بیاموزیم.
وی با اشاره به انگیزه برگزاری نمایشگاه می‌گوید: تجربه خوب گروه هنری نیلوفر در تئاتر به ما این نکته را آموخت که دوران کار انفرادی به سر آمده و کار گروهی نتایج بهتری در پی دارد. هر چند در کار گروهی اختلاف سلیقه‌ها و سوءتفاهم‌ها هم پیش می‌آید اما در این سال‌ها یاد گرفتیم از همین دو عامل هم درس بگیریم. اختلاف سلیقه را به تعدد آرا تعبیر کردیم و همین که بار معنایی مثبت گرفت در عمل هم باعث پیشرفت شد.

هنرمند تنهاست
این هنرمند ادامه می‌دهد: از آن‌جایی که در این سال‌ها در رشته‌های مختلف کار کردیم دید گسترده‌ای درباره کار هنری پیدا کرده‌ایم. تمام هنرمندان در ایران تحت فشارهای مختلف هستند. هنرمند در ایران تنهاست. یکی از انگیزه‌های ما برای تشکیل گروه هنری سنجاقک هم همین بود. هنرمند توسط هیچ ارگان و نهادی حمایت نمی‌شود. اگر معروف نشود در تنگناهای اقتصادی است و اگر هم ستاره شود تحت فشارهای اجتماعی قرار می‌گیرد.
خوش‌صفت به انتظار خود از نمایشگاه و شرکت‌کنندگان اشاره می‌کند و می‌گوید: انتظار من بسته به رشته هنری و سطح توانمندی‌های متفاوت هنرجویان است. انتظار خاصی ندارم؛ همین تعاملات هنری و علمی برای ما کافی است. از این سو در فروش و معرفی آثار، دوستانمان را کمک می‌کنیم. خودمان در برخی موارد سفارش کار می‌دهیم و نمایشگاه‌هایی در مکان‌های مختلف برگزار می‌کنیم. در بخش‌هایی به دوستان کمک می‌کنیم تا بتوانند تبلیغات درست داشته باشند و در بخش‌هایی هم در جذب سرمایه‌گذار به آنها کمک می‌کنیم.
وی ادامه می‌دهد: تنها انتظاری که داریم احترام به سایر اعضا و پیشرفت اعضاست. اعضای منفعل را دوست نداریم و زمانی هم برای ایجاد حاشیه نداریم، کیفیت و وقت‌شناسی در پروژه‌هایی که به دوستان می‌سپاریم اهمیت حیاتی دارد و دیگر هیچ.

استقبال از هنرمندان حرفه‌ای
لیلا عباسی، یکی دیگر از برگزارکنندگان این نمایشگاه، می‌گوید: از سال 81 فعالیت خود را با تئاتر آغاز کردم. در این سال‌ها در زمینه عکاسی، فیلم‌سازی و انیمیشن فعالیت داشتم. مدرک دانشگاهی در زمینه انیمیشن و گرافیک دارم و در بخش تبلیغات و گرافیک گروه هنری سنجاقک فعالیت می‌کنم.
عباسی درباره نحوه انتخاب هنرمندان می‌گوید: ما همیشه از اعضای حرفه‌ای، باسابقه، بااخلاق و خوش‌ذوق استقبال می‌کنیم. خوشبختانه فضای مجازی معضل محدودیت جغرافیایی را از میان برد و توانستیم با افراد، انجمن‌ها و گروه‌های دیگر تعامل داشته باشیم. کارهای هنرمندان عزیز را توسط کارشناسان گروه می‌سنجیم، سپس اگر استاندارد لازم را داشته باشند دعوت به همکاری می‌شوند و اگرنه می‌توانند از حضور دوستان باتجربه‌تر استفاده کنند.
این هنرمند با اشاره به ویژگی کار هنری در ایران می‌گوید: در کل تنها نکته مثبت کار هنری در ایران فضای بومی است که ریشه در فرهنگ غنی مردم و کشورمان دارد. برنامه‌های بسیاری برای آینده داریم که امیدواریم شرایط اجازه بدهد ادامه دهیم.

نمایش صندلی‌ها
اردشیر محرابی، مجسمه‌ساز همدانی، با اشاره به مجسمه‌های خود در این نمایشگاه می‌گوید: کارهایی که من ارائه کردم با توجه به علاقه شخصی بنده به سبک سوررئال است. آثارم در این نمایشگاه از مجموعه صندلی‌های من است که شخصیت‌های متفاوتی دارند.
محرابی که در سال جاری سومین نمایشگاه گروهی خود را تجربه می‌کند، ادامه می‌دهد: علاقه من به زندگی جاری، خلق مجسمه‌ها را به سمتی سوق می‌دهد که هر کدام داستانی برای گفتن دارند. یکی از کارهایم در این نمایشگاه برخلاف صندلی‌های قبلی زندگی اندوه‌باری دارد؛ چنانکه پایه‌ها یا بهتر بگویم پاهای صندلی به صورت باری بر دوش پاهای جلویی است؛ یا در اثر دیگرم که باز از مجموعه صندلی‌هاست، استراحت و لذت‌بردن از زندگی را به تصویر می‌کشد. این مجسمه‌ساز همدانی با مفید ارزیابی‌کردن نمایشگاه‌های گروهی در ایران می‌گوید: امیدوارم با شرکت در این نمایشگاه باعث دلگرمی، معرفی و تشویق هنرمندان شهرم باشم که به صورت گمنام یا کمتر دیده‌شده فعالیت هنری دارند. نمایشگاه گروهی می‌تواند باعث ارتقای سطح هنر استان همدان شود.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%A7%D8%AB%D8%A7%D8%B1-%DA%AF%D8%B1%D9%88%D9%87-%D8%B3%D9%86%D8%AC%D8%A7%D9%82%DA%A9?magazineid=


برچسب ها: هنرمندان همدان ، همشهری همدان ، گروه هنری سنجاقک ،

یکشنبه 25 بهمن 1394

نخستین نمایشگاه گروه هنری سنجاقک در همدان برگزار می شود

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :هنر ،صنایع دستی ،




با حضور 12 هنرمند؛

 نخستین نمایشگاه گروه هنری سنجاقک در همدان برگزار می شود

شرکت در نمایشگاه گروهی انگیزه و ایده بهتری برای انجام کار به هنرمندان خواهد داد و هنرمندان با شرکت در کار گروهی بهتر می توانند در معرفی آثار خود به مردم و بازار هدف قدم بردارند همچنین می توانند آثار متفاوتی را عرضه کنند | آثاری را که در این نمایشگاه ارائه کردم از مجموعه صندلی های من هست که شخصیت های متفاوتی هستند.
به گزارش همدان پرس؛ در هیاهوی اتفاقات اقتصادی و اجتماعی گوناگون همیشه هنر و فرهنگ، اولویت پایانی است و نادیده گرفته می شود اما در این میان هنرمندان کشور ما با تمام مشکلات موجود فعالیت خود را ادامه می دهند. ویژگی هنرمندان ما امیدوار بودن و بخشیدن امید به جامعه است. 

همواره در جریان اتفاقات مختلف هنرمندان بی هیچ چشم داشتی و با کوشش فراوان راه خود را ادامه دادند که حاصل در آثار کم نظیرشان می توان پیگیری کرد. هنرمندان به خوبی می دانند که اگر روح جامعه درمان شود تمام ارکان یک جامعه تحت تاثیر آن بهبود پیدا می کند.

گروه هنری سنجاقک یکی از این گروه های است که پیوسته از سال های پیش درزمینه های مختلف فرهنگی و هنری تلاش کرده و افتخارات بسیاری نیز بدست آورده است.

این گروه هنری در زمینه های مختلفی همچون تاتر، سینما، انیمیشن، گرافیک، صنایع دستی ، نقاشی، طراحی و ... فعالیت می کند.

به تازگی این گروه هنری با دعوت از هنرمندان رشته های هنری سراسر ایران گسترش پیدا کرده و خدمات گوناگونی را ارائه می دهد به بهانه برگزاری اولین نمایشگاه گروهی در شهر همدان با مجتبی خوش صفت مدیر گروه هنری سنجاقک  و دو تن از هنرمندانی که در این نمایشگاه جمعی حضور دارند گفت و گو نشسته ایم. 

نمایشگاه جمعی گروه هنری سنجاقک با آثار 12 هنرمند از اعضای این گروه از 24 تا 29 بهمن ماه در گالری استاد زنگنه مجتمع آوینی برگزار می شود.

مجتبی خوش صفت با اشاره به انگیزه  برگزاری نمایشگاه می گوید: خب بهترین انگیزه برای من یاد گرفتن بود. باید از هم بیاموزیم تا رشد کنیم و افق دید بازتری پیدا کنیم و هنرمندان از هم بهتر می توانند بیاموزند چون زبان همدیگر را بهتر می فهمند. نکته بعدی اینکه هنرمندان معمولا تنها هستند این تنهایی در اکثر مواقع به نا امیدی می انجامد، ما سعی می کنیم در این گروه به هم امید بدهیم، بیاموزیم و بیاموزانیم. 

خوش صفت ب اشاره به علت گروهی بودن  این نمایشگاه می گوید: اصولا تمامی قسمت-های کارهنری سخت است. اما در نهایت ارزشش را دارد. ما در واقع دنبال گفتگوی سبک ها و هنرمندان با هم هستیم . دیدگاه هنرمندان رشته های مختلف به هم کمک می کند تا آثارشان را ارتقا ببخشند.

او ادامه می دهد: به نظر من انسان ها دو دسته هستند یا هنرمندند یا نیستند. شما اگر روح هنر را درک کنید در تمامی رشته ها می توانید تجربه کسب کنید، شما اگر خلاقیت داشته باشید در تمامی رشته های هنری جادارید فقط باید تکنیک ها و ابزار را بشناسید.

او به گوناگونی آثار و شیوه مدیریت اشاره کرده و می گوید:  در مورد مدیریت باید بگویم هر بخش از گروه ما مدیر متخصص خودش را دارد. 

اساتید و بزرگانی که هسته اصلی گروه را تشکیل می دهند و مشاوره آنها راه گشای من و دیگران است. برای ما همین راهی که می رویم لذت بخش و سودمند است هدف نهایی همه به کمال رسیدن است. 

اینکه بتوانیم به جامعه خدمتی کرده باشیم.  در این گروه پروژه های بسیاری در دست داریم و فکر می-کنم گام های استوار و دقیق همیشه بهتر از گامهای سریع و ناپایداراست. 

مریم کیانوشی از جمله هنرمندانی است که در نخستین نمایشگاه گروه هنری سنجاقک حضور دارد و در زمینه نقاشی روی سفال(کوه ای) فعالیت می کند او کار خود را از سال 1392 آغاز کرده  و علاوه بر نقاشی روی سفال در زمینه میناکاری، نقش برجسته، نقاشی روی شیشه(ویترای)، نگارگری نیز تجربه های خوبی دارد کیانوشی در مورد آثارش در این نمایشگاه می گوید: در خلق آثارش از نقشینه های گیاهی، حیوانی و سنتی در ایران بهره میگیرد و تلاش می کند از رنگها و لعاب های خاص در این زمینه استفاده کند.

کیانوشی هدف خود را از شرکت در این نمایشگاه گروهی معرفی آثارهنری خود به صورت تخصصی تر و تبادل و آشنایی با دیگر هنرمندان و استفاده از ایده های دیگر آثار هنری بیان می کند و می گوید: شرکت در نمایشگاه گروهی انگیزه و ایده بهتری برای انجام کار به هنرمندان خواهد داد و هنرمندان با شرکت در کار گروهی بهتر می توانند در معرفی آثار خود به مردم و بازار هدف قدم  بردارند همچنین می توانند آثار متفاوتی را عرضه کنند.

اردشیر محرابی مجسمه ساز همدانی با اشاره به مجسمه هایش در این نمایشگاه می گوید: کارهایی که من ارائه کردم باتوجه به علاقه شخصی بنده به سبک surreal هست. آثاری را که در این نمایشگاه ارائه کردم  از مجموعه صندلی های من هست که شخصیت های متفاوتی هستند. 

محرابی  که در سال 94 سومین نمایشگاه گروهی خود را تجربه می کند، ادامه می دهد: علاقه من به زندگی جاری خلق مجسمه ها را به سمتی سوق می دهد که هرکدام داستانی برای گفتن دارند یکی از کارهایم در این نمایشگاه برخلاف صندلی های قبلی زندگی اندوه باری دارد,چنانکه پایه ها یا بهتربگویم پاهای صندلی که بصورت باری بردوش پاهای جلویی است  و یا در اثر دیگرم که باز از مجموعه صندلی ها است صندلی بصورت استراحت ولذت بردن از زندگی را به تصویر می کشد.

این مجسمه ساز همدانی با مفید ارزیابی کردن نمایشگاه های گروهی در ایران می گوید: امیدوارم با شرکت در این نمایشگاه باعث دلگرمی ومعرفی وتشویق هنرمندان شهرم باشیم که بصورت گمنام ویا کمتر دیده شده فعالیت هنری دارند. نمایشگاه گروهی می تواند باعث ارتقای سطح هنراستان همدان شود.

در این نمایشگاه 12 هنرمند از استانهای مختلف آثار خود را عرضه می کنند؛ لیلا عباسی، یوسف عبدی نژاد، حسین بهزادی از همدان، شهین صادقی، شیرین کنعانی اعضا  گروه نقاشی از تهران، ندا حسین زاده ازطالش، آزاده صفی، مریم کیانوشی، مهزاد یونسی، عضو گروه صنایع  دستی از همدان، هدیه توتونچیان و آیدا رهبر اعضا گروه نقاشی از همدان، مریم شهبازی عضو گروه صنایع دستی البرزو اردشیر محرابی  در بخش مجسمه از همدان در این نمایشگاه حضور دارند.


برچسب ها: هنرمندان همدان ، هنرهای دستی همدان ،

در مراسم تودیع مدیر جدید میراث همدان مطرح شد

گردشگری چوب تحریم را بر شانه‌اش احساس کرد

» سرویس: فرهنگی و هنری - میراث و صنایع دستی

ریحان سروش‌مقدم که در تاریخ یکم خردادماه سال گذشته به مدیر کلی میراث فرهنگی استان همدان رسیده بود، پس از 19 ماه، روز گذشته صندلی خود را ترک کرد.

به گزارش خبرنگار میراث فرهنگی ایسنا، «ریحان سروش مقدم»، مدیرکل سابق میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان همدان 4 ماه پیش استعفای خود را به ریاست سازمان میراث فرهنگی داد و با گذشت این مدت روز گذشته (دوشنبه 28 دی) سرانجام مدیر جدید انتخاب و به استان معرفی شد.

به گفته حسین زندی، فعال میراث فرهنگی این استان که در جلسه تودیع و معارفه مدیران سابق و جدید میراث فرهنگی و گردشگری استان همدان حضور داشت، صندلی مدیرکل میراث فرهنگی استان همدان روز گذشته به «علی مالمیر» رسید.

در مراسم تودیع و معارفه­ که عصر روز دوشنبه در سالن اجتماعات استانداری همدان برگزار شد، عده­‌ای از مقامات کشوری و استانی از جمله اسدالله درویش امیری معاون امور مجلس، حقوقی و استان­‌های سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور، محمد ناصر نیکبخت استاندار، «طه محمدی»، امام جمعه همدان و تعدادی از مدیران استانی، کارکنان اداره میراث فرهنگی، اهالی رسانه و اعضای تشکل های مدنی حوزه میراث و گردشگری حضور داشتند.

قلبم را زباله‌دان کینه میراث فرهنگی نمی‌کنم

در ابتدای مراسم، «ریحان سروش مقدم»، مدیرکل سابق میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان همدان بدون اشاره به چالش‌هایی که موجب استعفایش شدند گفت: نمی‌خواهم در این مراسم به ارائه آمار بپردازم، از کسی کینه به دل ندارم، فرهنگ هگمتانه آن­قدر غنی هست که می­خواهم عشق هگمتانه در قلب و ذهنم بماند و قلب و ذهنم را زباله‌دان کینه نکنم.

سروش مقدم با از مردم همدان، مدیران استانی و فعالان حوزه میراث فرهنگی عذرخواهی و علت استعفای خود را پاره‌ای مسایل و مشکلات شخصی عنوان کرد، در حالیکه از چند ماه گذشته «فشارهای موجود در حوزه مدیریت خود» و «کمبود اعتبار» را علت انصراف از این سمت عنوان می‌کرد.

به گفته زندی، «محمدناصر نیکبخت»، استاندار همدان نیز بدون پرداختن به موضوع اصلی مراسم تودیع و معارفه، از اصل موضوع گذشت و به بررسی صلاحیت نامزدهای انتخاباتی پرداخت.

در ادامه این مراسم، «اسدالله درویش امیری»، معاون امور مجلس، حقوقی و استان­‌ها نیز سخنان خود را به سمت رفع تحریم‌ها برد و گفت: به وزیر امورخارجه بادرایت و با کفایت خسته نباشید گفته و تشکر می‌کنیم. 12سال در سخت­‌ترین و بدترین شرایط جهانی و بین­‌المللی قرار داشتیم که با تدبیر ایشان و دولت تدبر به ثمر نشست.

وی اظهار کرد: گردشگریِ ما چوب تحریم را بر شانه خود احساس کرد. ببینید در شهرهای بزرگ گردشگری چه تحولی رخ داده است. سال گذشته لندن 18 میلیون و 800 هزار گردشگر با 20 میلیارد دلار درآمد داشته، پاریس 16 میلیون و 100 هزار نفر با 16 میلیارد دلار درآمد، سئول 10 میلیون نفر گردشگر با 15 میلیارد دلار درآمد، شهر دوبی 14 میلیون نفر و 11 میلیارد دلار و هنگ‌کنگ که اندازه یک شهر کوچک ایران است، 8 میلیون توریست با 7 میلیار و 400 میلیون دلار درآمد در سال 2015 داشتند. حالا از شما، از خودم و از همه ایرانیان سوال می­‌کنم ایران با تمدن 10 هزار ساله و صدها هزار اماکن تاریخی و آثار با ارزش نمی­‌تواند منبع بزرگی برای ایران بعد از نفت باشد؟ بیایید لااقل گذشته را جبران کنیم، موانع حوزه گردشگری را برداریم و مشکل اساسی جامعه که اشتغال جوانان است حل کنیم.

او افزود: پس از تحریم و پس از برجام چند اتفاق دیگر برای ما افتاد؛ ورود سرمایه‌گذاران برای زیرساخت­‌های گردشگری و ساخت هتل که همین روزها ما با تیم­‌های مختلفی از کشورهای درجه یک خارجی برای مذاکره مواجه بودیم. دیگری توسعه حمل و نقل هوایی که اخبار آن را متاسفانه صدا و سیما لااقل برای دلخوشی مردمی که ساعت‌ها در فرودگاه معطل می­‌مانند یک‌بار بیشتر پخش نکرد و محدودیت‌های بانکی که در حوزه گردشگری خارجی داشتیم و هر گردشگر باید به جای کارت اعتباری، پول نقد با خودش می‌آورد و 1500 دلار بیشتر هم حق نداشت بیاورد. کدام عقل سلیم می­‌گوید که حقوق کارمندان سفارتخانه را باید در چمدان بریزی و ببری به آنان بدهی؟

«درویش امیری» در پایان سخنانش به اهمیت همدان اشاره کرد و گفت: همدان جزو 5 استان گردشگری ماست که دارای شناسنامه تاریخی است. قابلیت‌های استان در صنایع دستی، میراث و گردشگری بسیار زیاد است. از جمله شهر سفال، غار علیصدر و هگمتانه که دنیایی از تاریخ را در خود جای داده است. امیدوارم که با کمک مدیریت استان و استاندار همدان و همکاری بخش خصوصی، همچنین سهیم شدن دیگر دستگاه‌های اجرایی استان سهم گردشگری‌مان را بالا ببریم.

http://isna.ir/fa/news/94102917734/%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D8%B4%DA%AF%D8%B1%DB%8C-%DA%86%D9%88%D8%A8-%D8%AA%D8%AD%D8%B1%DB%8C%D9%85-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D8%B1-%D8%B4%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%A7%D8%B4-%D8%A7%D8%AD%D8%B3%D8%A7%D8%B3-%DA%A9%D8%B1%D8%AF


برچسب ها: تودیع و معارفه مدیرکل میراث همدان ، علی مالمیر ، سروش مقدم ، میراث همدان ، اسدالله درویش امیری ،

تاریخ انتشار: 15 تیر 1394  -  12:19:40 بعدازظهر(PM)
پرینت بگیرید

انتخاب خبر: اولین همایش تشکل های غیر دولتی میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان گلستان با رویکرد توسعه مشارکت های اجتماعی برگزار شد.

به گزارش خبرنگار انتخاب خبر، پایان هفته گذشته استان گلستان میزبان تعدادی از نمایندگان تشکل های غیر دولتی حوزه گردشگری سراسر کشور بود. همایشی دو روزه که با همکاری گروه کاری تشکل های غیر دولتی حامی گردشگری و توسعه پایدارکشور و انجمن های غیر دولتی استان گلستان برگزار شد.

صبح روز نخست این  همایش نمایندگان گروه کاری با سمیع اله حسینی مکارم معاون پشتیبانی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشورابراهیم کریمی مدیر کل میراث فرهنگی  استان گلستان، تجری معاون سرمایه گذاری و گردشگری استان و برخی از نمایندگان تشکل های استان دیدار کردند.

 در این روز همچنین خانه تشکل های گردشگری استان گلستان با حضور حسین اله بداشتی مدیر کل دفتر امور مجامع سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور وسمیع اله حسینی مکارم  معاونت توسعه مدیریت و منابع انسانی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشورگشایش یافت این نهاد سومین خانه تشکل های گردشگری کشور محسوب می شود.

برای توانمند سازی تشکل ها در سطح  عمومی  نیازمند حمایت و پشتیبانی ویژه سازمان های غیر دولتی هستیم
در این نشست ابتدا بابک مغازه ای، اکرم موقری، عباس غمخوار، رضا ملاحسینی وحر منصوری عبدالملکی از طرف گروه کاری تشکل های غیر دولتی حامی گردشگری و توسعه پایدار سوال ها و و پیشنهادهایی را بیان کردند.

مغازه ای خطاب به حسینی مکارم گفت: آیا سازمان میراث فرهنگی برای حمایت از فعالیت های مدنی در این حوزه ردیف مالی را نیز در نظر گرفته است که در اختیار امور مجامع و تشکل های مردم نهاد خود بگذارد تا بتوانند از توانمند سازی و برنامه های تشکل ها حمایت کنند؟

او ادامه داد: برای توانمند سازی تشکل ها در سطح  عمومی  نیازمند حمایت و پشتیبانی ویژه سازمان های غیر دولتی هستیم در مورد واسپاری برخی از کارها به تشکل ها همکاری کنید.

در ادامه سمیع اله حسینی مکارم با اشاره ای به لزوم توجه به رعایت توسعه پایدار در گردشگری و توجه به حفظ محیط زیست به سوال ها پاسخ داد.

در این جلسه، ابراهیم کریمی مدیر کل میراث فرهنگی استان گلستان  به ضرورت همکاری اداره کل استان با مورد  تشکل های غیر دولتی به ویژه انجمن های گردشگری تاکید کرد و به برنامه های آینده اداره میراث استان از جمله ثبت دیوار بزرگ گرگان در آینده ای نه چندان دور اشاره کرد.

مهمترین بخش این همایش عصر روز 5 شنبه در سالن کنفرانس استانداری گرگان با حضور بیش از 150 نفر از فعالان مدنی و مسئولان کشوری و مدیران ارشد استان از جمله استاندارگلستان، مدیر کل میراث فرهنگی، فرمانداران و مدیران برخی اداره ها برگزار شد.

در ابتدای برنامه، بابک مغازه ای به عنوان نماینده گروه کاری تشکل های غیر دولتی حامی گردشگری و توسعه پایدارکشور گزارشی از شش برنامه  پیشین این گروه کاری ارایه کرد و گفت: ما می کوشیم تا به جای اینکه برای مردم و جامعه محلی تصمیم بگیریم در کنار آنها و با آنها برنامه ریزی کنیم.

استان گلستان می تواند پایلوت الگوی مدیریت مشارکتی در کشور باشد
او در ابتدا با اشاره به واقعه تلخ درگذشت زنده یاد دکتر شهریار عدل از حاضران تقاضا کرد به یاد او چند ثنیه سکوت کنند. سپس با پخش کلیپی به همین مناسبت از تلاش برای راه اندازی بنیاد شهریار عدل برای حمایت از میراث فرهنگی پروژه های پژوهشی در این زمینه و گردشگری پایدارخبر داد.

سپس به نقش و جایگاه تشکل ها  در توسعه پایدار، و پایداری منابع فرهنگی و محیط زیست همچنین نقش و جایگاه تشکلها در مدیریت مشارکتی عرفی و بومی در ایران اشاره کرد و گفت: خرسندیم که در این برنامه پس از برگزاری شش گردهمایی کشور در مناطق مختلف مهمان تشکل های استان گلستان هستیم تا علاوه بر تشکل های گردشگری و میراث در کنار فعالان دیگر حوزه ها هم باشیم.

سپس حسن صادقلو، استاندارگلستان  بر لزوم حمایت از میراث فرهنگی وبه دنبال آن حمایت  اداره کل میراث در استان از فعالان مدنی این حوزه در گلستان اشاره کرد و گفت: در استان گلستان نهادهای دولتی در کنار تشکل های مدنی می توانند تجربه ای از مدیریت مشارکتی را ارایه کنند و این استان می تواند پایلوت چنین الگویی در کشور باشد.

استاندار افزود: تشکل ها از جایگاه مهمی در اسناد بالادستی برخوردار هستند این اسناد نگاه ویژه ای به تشکل های مردم نهاد دارد در آموزه های مذهبی ما هم اشاره مهمی به نقش مشورت و تشکل ها شده است.

صادقلو ادامه داد: در برنامه ششم توسعه ما باید شاخص ها توسعه و مشارکت اجتماعی را ارتقاء بدهیم و شاخص های حضور سازمان های مردم نهاد را باید رشد کند. امروز افتتاح خانه تشکل ها مقدمه کاری است که بعد از آن باید افق کار و نقشه راه ترسیم شود اگر نتوانیم نقشه راه را ترسیم کنیم می شود تشریفات. شما پشتیبانی حاکمیتی را از دست می دهید و ما هم مشارکت اجتماعی را از دست خواهیم داد.

استاندار گلستان در پایان گفت: بهتر است که در برخی موارد هم تشکل ها از انتقاد صرف دوری بگیزند تشکل ها و اندام دولت باید ظرفیت تعاملی خود را در یک اندام میزگردی تبیین کنند تا تفرق ایجاد نشود.ما دنبال جمعیت سازی از تشکل ها نیستیم.

معرفی طرح زنان، گردشگری پایدار و توسعه جامعه محلی
اکرم موقری، دبیر اجرایی همایش نیز در این نشست  از مسئولان حاضر درخواست کرد تا با حمایت های لازم گلستان را به پایلوت طرح  تبدیل کنند و طرحی با عنوان  زنان، گردشگری پایدار و توسعه جامعه محلی را معرفی کرد گفت: اهمیت نقش سازمان های غیر دولتی در ارتباط با توانمند سازی جوامع محلی، معرفی طرح زنان، گردشگری پایدار و توسعه جامعه محلی، نقش و جایگاه و برنامه های گروه کاری و آمادگی این گروه در تعامل با تمامی بخش ها به عنوان یک نهاد قدرتمند اجتماعی در این طرح درنظر گرفته شده است.

فرهاد عزیزی، مدیر کل پایگاه های جهانی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشورگفت: کمپین آگاهی رسانی برنامه های آتی، افزایش مشارکت های اجتماعی و امکان شکوفایی اقتصادی بر میراث جهانی تاثیر دارد در این فرآیند متقابلا بر جامعه محلی اثر دارد، پس دخیل نمودن جامعه محلی نقش مهمی بر حفظ میراث فرهنگی دارد.

عزیزی ادامه داد: مدیران دولتی بر رفاه زندگی مردم محلی باید توجه داشته باشند آنها باید زمینه آموزش را فراهم کنند ما به زودی یک نشست تخصصی با نمایندگان تشکل ها برای تدوین برنامه عملی برای همکاری در زمینه ارتباط با تشکل ها با پایگاه را برگزار خواهیم کرد.

نماینده تشکل های غیردولتی استان گلستان در این نشست گفت: در استان گلستان بیش از 200 تشکل داریم که 30 تشکل در حوزه گردشگری و میراث فعالیت می کند، در دو سال اخیر با نگاه مثبت مسئولان کارهای مثبتی در این حوزه اتفاق افتاده است امیدواریم که مسئولان و نمایندگان با قوانین آسان،  فعالیت تشکل ها را تسریع کنند.

پس از ارایه گزارش عملکرد تشکل های غیر دولتی استان گلستان توسط امیر کابلی، فاطمه کیقبادی ادامه داد: ما تشکل ها گرد هم آمدیم و با حضور نمایندگانی که از میراث فرهنگی کشور حضور دارند  در خانه تشکلها می کوشیم تا با دیگر بخش ها در ارتباط باشیم و تعامل کنیم. همانطور که می دانیم در دوبند از برنامه ششم توسعه نقش تشکل ها دیده شده است پس توجه به این نکته بسیار مهم است.

استان گلستان در حوزه گردشگری پتانسیل های زیادی دارد
دکتر مرتضی طالع ماسوله رییس دبیرخانه شورای عالی میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور گفت: در استانی هستیم که از تاریخ مهمی برخوردار است. در استانی که 200 سال نوروز را حفظ کردند و دو قرن سکوت را پشت سرگذاشتند. در این استان در حوزه گردشگری پتانسیل های زیادی داریم.

وی افزود: درسال 1948 جنگ آلمان تمام شد و بعد از 15 سال ما از آلمان بنز می خریدیم و پشت فرمان می نشستیم تا ایران می آمدیم بدون این که نگران خراب شدن آن باشیم اما امروز ما خودرویی می سازیم که مطمئن نیستیم تا تبریز ما را به سلامت خواهد رساند.

 طالع ادامه داد: وضعیت صنعت کشاورزی و آب خوب نیست اما صنعت گردشگری در صورت برنامه ریزی درست می تواند چاره ساز باشد. امروزه 16 میلیون و نیم مسافر از این استان عبور می کنند اگرکاری کنیم که یک شب دراستان اقامت کنند چه چیزی می تواند چنین در آمدی را نصیب این استان کند.

 او ادامه داد: اگر اصفهان، نگین جنوب ایران است گرگان هم نگین شمال ایران است اما مسئولان خوب کار نکرده اند. روستای زیارت که می توانست روستای نمونه باشد را تخریب کردیم اگر من امروز کاری برای گرگان نکنم خیانت کرده ام.

 برج سازی  غربی برگرفته از معماری گنبد کاووس است اما معماری امروز این استان، کاریکاتور گونه است و ارزشی ندارد. امروز بیش از 120 میلیارد درآمد ملی ژاپن است چون هر قدمی که برای توسعه برمی دارند با توجه به فرهنگ است. ستون خیمه توسعه ژاپن فرهنگ بوده است اگر پدرها ی ما به پله های پیروزی رسیدند به خاطر اصالت آنها بوده است.

در سند سیاست های کلی نظام به محور گردشگری، میراث فرهنگی و صنایع دستی توجه شده است
سمیع اله حسینی مکارم نیز در این جلسه گفت: تشکر می کنم از کسانی که این برنامه را تشکیل دادند؛ از مدیرکل استان، از نمایندگان تشکل ها که برای تشکیل این جلسه تلاش کردند واز آقای مغازه ای و خانم موقری سپاسگزارم.  ما در پیشرفت دو مفهوم داریم یک مفهوم کمی که رشد هست و یک مفهوم کیفی که توسعه هست آیا می توان هم توسعه پیدا کرد و هم به میراث فرهنگی توجه کرد ما می توانیم کره جنوبی را با کشور خود مقایسه کنیم؟

 کره جنوبی در سال گذشته 1000 میلیارد دلار  تولید ناخالص داخلی داشته است وقتی مقایسه می کنیم در سه دهه پیش ما خیلی جلوتر بودیم اما آنها ضمن توسعه، عناصر فرهنگی را نیز حفظ کرده اند. کشور ما و استان گلستان ظرفیت هایی که دارد با خیلی کشورهای دیگر قابل مقایسه نیست.

حسینی مکارم افزود: در سند سیاست های کلی نظام به محور گردشگری، میراث فرهنگی و صنایع دستی توجه شده و بیان شده است که گردشگران خارجی باید طی 5 سال به بیست و پنج میلیون نفر برسد و هر گردشگر در کشور ما 1500 دلار هزینه کند  1500 دلارمعادل چندین بشکه نفت درآمد دارد؟

او با اشاره به توسعه پایدار در گردشگری گفت: اگر بتوانیم زمینه ها را فراهم کنیم ما زمینه مثل میراث معنوی داریم که هم می تواند گردشگری پایداررا ایجاد کند و هم فرهنگ منطقه را حفظ کند. توسعه پایدار یعنی اینکه من جامعه محلی احساس کنم که معیشت من  با حفظ طبیعت آیین و میراث فرهنگی من گره خورده است و باید حفظ شود در این زمینه تشکل ها که واسط دولت و جامعه محلی هستند می توانند در توانمند سازی جوامع محلی کمک کنند به ویژه در زمینه اموزش به کودکان که مسئله بسیار مهمی است تشکل ها می توانند همکاری کنند.

در پایان این نشست، پنلی در خصوص راهکارهای تعامل سازمان های غیردولتی با سازمان میراث فرهنگی و گردشگری برگزار شد. در این بخش، حاضرین سوالات و مشکلات خود را بیان کردند و حسین اله بداشتی مدیر کل دفتر امور مجامع سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری  به مسائلی در این خصوص اشاره کرد و گفت: سازمان آمادگی حمایت از تشکل ها را دارد اما مشکل صدور مجوز به وزارت کشور ارتباط دارد و در حال حاضر قانون تشکل ها در حال بررسی و تصویب نهایی است.

روز دوم همایش، همزمان با سالروز ثبت گنبد کاووس، نمایندگان تشکل های گردشگری کشور که در این همایش حضور داشتند ضمن گرامیداشت این رویداد از سه روستای گردشگری گرگان به نام های «زیارت»، «چینو» و« بالا چلی» بازدید کردند و ظرفیت های گردشگری و صنایع دستی این روستاها را مورد بررسی قرار دادند.

خبرنگار: حسین زندی

http://entekhabkhabar.ir/VisitorPages/show.aspx?IsDetailList=true&ItemID=3286,1


برچسب ها: استان گلستان ، تشکل های مدنی ، سازمان های مردم نهاد ،

آیا وضعیت میراث همدان به سامان خواهد رسید؟
تودیع آقای رئیس؛
آیا وضعیت میراث همدان به سامان خواهد رسید؟
انتصاب آقای ریحان سروش مقدم که طرفداران ایزدی – مدیر پیشین میراث فرهنگی همدان-غیر بومی بودن او را دستمایه انتقاد قرار داده‌اند، درحالی که ایزدی نیز یک مدیر غیر بومی اهل سنقرکلیایی محسوب می‌شد، به نظر نمی‌رسد گره‌ای از کار میراث همدان بگشاید، مگر اینکه بتواند با تفکر حاکم بر این اداره مقابله کند، در این راه حمایت استاندار همدان برگ برنده‌ای است که او در دست دارد و می‌تواند یک خانه تکانی اساسی در این ویرانه انجام دهد.
 
تاریخ : دوشنبه ۱۶ تیر ۱۳۹۳ ساعت ۱۱:۴۸
حسین زندی -سازمان میراث فرهنگی، گردگشگری و صنایع دستی کشور در کنار سازمان حفاظت از محیط زیست از فرزندان مظلوم دولت است، تفاوت هم ندارد، چه جناح و چه جریان سیاسی سکان دولت را به دست گرفته باشد، اصلاح طلب باشد یا اصولگرا، چپ باشد یا راست. آنچه در انتقال سازمان به شیراز و دورکاری کارکنان در دولت اصولگرای احمدی نژادی شاهد بودیم و یا عزل و نصب‌ها و جابجایی‌هایی که در دولت تدبیر امید بر سر این سازمان رفته، شاهدی براین مدعاست. در این بین یکی از مظلوم‌ترین و مغفول مانده‌ترین اداره‌های استانی، همدان است که همواره چه در زمینه بودجه و چه نیروی انسانی و حتا طرح‌های پژوهشی و ثبت آثار مورد کم توجهی و غفلت قرار گرفته است. انتصاب مدیران نیز از سر رفع تکلیف بوده است. 

با اینکه کار‌شناسان مدام از آسیب‌های مدیران غیر بومی سخن گفته‌اند، این اداره در طول این سال‌ها کمتر مدیر بومی به خود دیده است. مدیریت آخرین مدیر کل غیربومی میراث فرهنگی همدان ۲۲ماه طول کشید که نیمی از آن در دوره دولت تدبیر و امید سپری شد. مسئولیتی پرچالش با ۲۲ ماه تخریب، ۲۲ماه ارائه آمار نادرست و ۲۲ماه قطع ارتباط با فعالان مدنی و کار‌شناسان حوزه‌های میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری که تخریب‌ها و آسیب‌های وارده به هر یک حدیث مفصلی است و در این ۲۲ماه تلاش شد تا به جای پرداختن به مسائل، مشکلات و تخریب‌ها، این مسائل در زیر سایه تبلیغات سنگین و جشنواره‌های یک روزه تبلیغاتی مانند اجرای کنسرت و مسابقات و بازی طناب کشی و اجرای «شو»‌های مختلف که در حیطه وظایف دیگر نهادهای دولتی است، پنهان بماند و به جای حل مسئله، صورت مسئله پاک شود. این شیوه مدیریت را در سطح کلان رئیس دولت نهم و دهم و مدیرانی مانند اسفندیار رحیم مشائی و بقایی در کارنامه خود داشتند و اتفاقا گفته می‌شد مدیرکل قبلی نیز به سفارش محمدرضا رحیمی و بقائی به میراث آمد به همین دلیل او را نماد دولت دهم در همدان می‌دانستند. 

چهار مورد آتش سوزی در مهم‌ترین سایت و تپه تاریخی استان هگمتانه، که این مدیر کل با افتخار مسئولیت سه آتش سوزی اول را به عهده گرفت و در مقابل بیش از ۲۰ خبرنگار اظهار کرد: «با اجازه بعضی‌ها (منظور فعالان مدنی بود) اگر لازم باشد بازهم آتش خواهیم زد»، مواردی مانند بریدن درختان کهنسال آرامگاه باباطاهر، تخریب سقف آرامگاه بوعلی به دلیل برگزاری جشن بادکنک بربام آرامگاه، تخریب تپه باستانی روستای علوی ملایر و مواردی از این دست در دروه‌ی این مدیرکل به وقوع پیوست. 

بی‌تفاوتی نسبت به تخریب عمارت ذوالریاستین، عمارت بدیع الحکما، خانه جواهری، خانه نراقی‌ها، تپه باستانی پیسا، تپه شاه طهماسب، تجاوز به حریم باباطاهر، نادیده گرفتن حریم کتیبه‌های گنج نامه و ده‌ها مورد دیگر در کارنامه پربار این مدیر موفق ماندگار است. 

بخش عمده این تخریب‌ها در زمان تصدی دولت تدبیر و امید صورت گرفت و تاکید و اعتراض جامعه مدنی و هنرمندان بر تغییر و برکناری مدیر کل وقت یک سال طول کشید اما پس از ۲۲ ماه تخریب میراث و بی‌توجهی به گردشگری و صنایع دستی مدیر کل میراث فرهنگی همدان تودیع شد. او در این مراسم ابراز امیدواری کرد دوباره به همدان بازگردد و گفت: «هتل باباطاهر به محل برگزاری مراسم تودیع و معارفه بنده تبدیل شده است». جریانی که این جشن‌ها و مراسم‌ها را برگزار می‌کند نیز ادامه روند و شیوه کار این مدیر را خواستار است و به دنبال بازگرداندن ایزدی است. 

مراسم تودیع و معارفه در هتل بابا طاهر همدان انجام شد، اگرچه از معارفه مدیر کل جدید چندان نشانی نبود و بیشتر زمان به تشکر از ایزدی توسط دوستان و همراهان او گذشت اما یکی از سوالهای اساسی این است که چرا حتا مراسم خداحافظی ایزدی در این هتل برگزار می‌شود؟ هتلی که در کنار آرامگاه باباطاهر قرار گرفته و هر روز بدون در نظر گرفتن حریم این اثر ثبت شده بر ارتفاع آن افزوده می‌شود و اداره میراث فرهنگی و، گردشگری و صنایع دستی به عنوان مسئول و متولی میراث نه تنها از تجاوز به حریم این اثر ملی جلوگیری نمی‌کند و پاسخگو نیست بلکه بیشتر مراسم و مهمانی‌های مدیر کل میراث در این هتل برگزار می‌شود؟! آیا مدیر کل جدید این رابطه را ادامه خواهد داد؟ و یا تخلف و تجاوز به حریم آرامگاه را پیگیری خواهد کرد؟ چرا نماینده دولت در همدان به چنین مراسمی تن می‌دهد؟ 

بخش عمده بودجه میراث فرهنگی همدان برای برگزاری مراسم تبلیغاتی آقای مدیر صرف شده است و باید پرسید از یکهزار و صد تپه باستانی و تاریخی استان، کدام یک در زمان مدیریت او ثبت شده است؟ برای توسعه گردشگری پایدار چه برنامه و عملکردی را در این سال‌ها می‌توان سراغ گرفت؟ ایزدی در این سال‌ها دنبال ثبت بازی« یه قل دوقل» بود و برای ثبت چند نوع آش نیز قدم برداشت. 

پس از انتصاب ایزدی، کم نبودند صنعتگران و کارآفرینان صنایع دستی که یا خانه نشین شدند و یا تغییر شغل داده‌اند. کدام حمایت از این کارآفرینان صورت گرفته است به جز نمایشگاه‌هایی که به نام صنایع دستی برپا می‌شود و به کام فروشندگان اقلام چینی است و از صنایع دستی استان هیچ خبری در این نمایشگاه‌ها نیست. 

باید توجه داشت با تغییر مدیرکل، بحران اداره میراث میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی برطرف نخواهد شد چراکه مسأله یک فرد نیست بلکه یک جریان است. 

اما انتصاب آقای ریحان سروش مقدم که طرفداران ایزدی غیر بومی بودن او را دستمایه انتقاد قرار داده‌اند، درحالی که ایزدی نیز یک مدیر غیر بومی اهل سنقرکلیایی محسوب می‌شد، به نظر نمی‌رسد گره‌ای از کار میراث همدان بگشاید، مگر اینکه بتواند با تفکر حاکم بر این اداره مقابله کند، در این راه حمایت استاندار همدان برگ برنده‌ای است که او در دست دارد و می‌تواند یک خانه تکانی اساسی در این ویرانه انجام دهد.
http://honarnews.com/vdcfeyde.w6dmcagiiw.html


برچسب ها: هنر نیوز ، میراث فرهنگی همدان ، تودیع و معارفه مدیرکل میراث فرهنگی همدان ، سروش ریحان مقدم ،

سه شنبه 6 خرداد 1393

کارگروه آوا متولد شد

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :صنایع دستی ،گردشگری ،میراث فرهنگی ،

کارگروه آوا متولد شد

پس از تشکیل کارگروه های میراث فرهنگی ، گردشگری و صنایع دستی در طی ماه های گذشته و استقبال تشکل های غیر دولتی فعال در این حوزه ها، چهارمین کارگروه با عنوان ( اطلاع رسانی و ارتباطات)  وبا حضور نمایندگان سازمان های مردم نهاد و سازمان میراث فرهنگی  در تاریخ 27 فروردین ماه 1393 آغاز به کار کرد.

در ابتدای جلسه شهریاری دبیر کارگروه گفت: دفتر امور مجامع  سازمان میراث فرهنگی با همکاری اعضای تشکل های غیر دولتی تاکنون اقدام به برگزاری 9جلسه و 4نشست در زمینه های میراث فرهنگی ،گردشگری و صنایع دستی کرده است . ما پس از برگزاری این جلسه ها متوجه یک خلاء و حلقه مفقوده ای شدیم   که منجر تشکیل کارگروه آوا گردید.

شهریاری در ادامه گفت: این کارگروه با هدف تقویت و پوشش خبری سه کارگروه یاد شده ایجاد شده است ، با توجه به ظرفیت بالای حوزه فعالیت سازمان های غیر دولتی  تشکیل چنین کارگروهی بیش از پیش لازم به نظر می رسد.

سپس عباسی معاونت دفترامور مجامع پیشنهاد کرد اعضای کارگروه با توجه به علاقمندی و تخصص در دوکمیته فعالیت کنند که با استقبال نمایندگان تشکل ها روبرو شد.

عباسی گفت: کسانی که توانایی و تخصص در عرصه تولید خبر و اطلاع رسانی دارند می توانند با کمیته خبر همکاری کنند و افرادی که علاقمند به مباحث سخت افزار و نرم افزار هستند با کمیته طراحی وپشتیبانی  سایت همکاری نمایند.

در این جلسه اعضای اولیه کمیته های یاد شده توسط نمایندگان تشکل های غیر دولتی حاضر درجلسه تعیین شد و از دیگر انجمن ها خواسته شد افراد متخصص و علاقمند این حوزه را به کارگروه معرفی کنند.

در پایان ،برنامه تشکل ها ی حوزه میراث به مناسبت روزجهانی کار داوطلبانه توسط عاصمی زاده اعلام شد.


مراسم پیر شالیار در اورامان تخت به‌خاطر حضور گردشگران برگزار نشد

می خواهیم روستا بمانیم

http://farheekhtegan.ir/fa/news/9891


شماره : 119 | تاریخ: 15/2/93

حسین زندی


آیین «کومسای» مراسمی است که هرساله در نزدیک‌ترین جمعه پیش از نیمه‌اردیبهشت در شهر اورامان تخت استان کردستان برگزار می‌شود. روز جمعه 12 اردیبهشت امسال نیز هزاران نفر از علاقه‌مندان و گردشگران، همچنین پیروان پیر شالیار اورامی به اورامان آمده بودند تا این روز را جشن بگیرند، اما مراسم برگزار نشد و میهمانان پیر شالیار اورامی نتوانستند به آرزوی خود برسند. گفته می‌شود مخالفت ماموستای اورامان به علت حضور زن‌های غیربومی در این مراسم بود. مراسم بهاره پیرشهریار اورامی مربوط به سنتی است که پیر شالیار در آن به‌عنوان حکم و برنامه‌ریز در یک نشست عمومی با بزرگان منطقه به مشکلات دهقانان و کشاورزی مردم منطقه می‌پرداخته است. صدها سال است در بزرگداشت این نشست ساکنان اورامان آیین‌های این روز را گرامی می‌دارند. محمد میرزایی یکی از اهالی اورامان می‌گوید: ماموستا (شیخ) به خاطر حضور زن‌ها در مزار پیر شالیار با اجرای مراسم مخالفت می‌کند. ماموستا ظاهرا با عمومی شدن مراسم مخالف است. چون معتقد است این مراسم برای حل مشکلات مردم و برنامه‌ریزی روستا بوده و مردم دیگر نیاز به ریش‌سفید و برنامه‌ریز ندارند و نیازی هم به اجرای این مراسم برای آنها نیست. میرزایی می‌گوید: در این مراسم پس از گردآمدن مردم بر سر مزار پیر بزرگان و شیخ‌های محلی جمع می‌شوند و ماموستای بزرگ قصیده‌خوانی می‌کند و سپس دراویش و صوفی‌های منطقه برنامه ذکر را همراه دف‌نوازان اجرا می‌کنند. در این مراسم غذاهایی مثل دلمه و کلانه به صورت نذری بین میهمانان پخش می‌شود.
مراسم کومسای که قرار بود با شعار «احترام به فرهنگ جامعه میزبان و حفاظت از محیط‌زیست» برگزار شود، ناتمام ماند و با حاشیه‌هایی نیز همراه بود. نبود برنامه‌ریزی و ساماندهی مسافران، منظم نبودن پارکینگ، انباشت زباله و مناسب نبودن سرویس بهداشتی نه‌تنها باعث اعتراض مسافران شد بلکه داد میزبانان و ساکنان اورامان را نیز درآورد.
اورامان برای پذیرایی از گردشگران بودجه می‌خواهد
سیدصابر حسینی، شهردار اورامان تخت می‌گوید: مناطقی که گردشگر به آن مراجعه می‌کند هیچ‌وقت برای افراد راضی‌کننده نبوده است. باوجود اینکه تنها مدت دو سال از شهرشدن اورامان می‌گذرد اما بودجه، امکانات و سرفصل‌های اعتباری در نظر گرفته‌شده برای آن بسیار ناچیز است و جوابگوی انتظارات برنامه‌ها نیست. ما همیشه با کمبود بودجه دست و پنجه نرم می‌کنیم. حسینی می‌گوید: در اورامان با توجه به بافت تاریخی و طبیعی و نوع معماری‌ای که دارد، کار کردن سخت و هزینه‌بر است. باید توجه داشت مسئولیت مشکلات تنها با شهرداری نیست، اداره اوقاف و میراث فرهنگی نیز متولی اینجا هستند. مواردی مانند مشکل سرویس بهداشتی متوجه میراث فرهنگی نیز است. شهردار این شهر تاریخی ادامه می‌دهد: با توجه به ظرفیتی که اورامان دارد می‌تواند جمعیتی به مراتب بیشتر از آنچه امروز به اینجا آمده است را بپذیرد. شرایط توپوگرافی و طبیعی در اینجا بسیار خوب است اما امکانات و شرایطی برای نگهداری و اقامت گردشگر نداریم. وقتی امکانات نهادهای مسئول ضعیف باشد ارائه خدمات نیز ضعف خواهد شد. ما چون خدمات به مسافران ارائه نمی‌دهیم، برای بازدید‌کنندگان ورودی در نظر نگرفته‌ایم. درباره پارکینگ هم باید این مساله را در نظر گرفت که در طول سال تنها دو روز ما با ورود انبوه گردشگر روبه‌رو هستیم؛ نیمه بهمن ماه در مراسم عروسی پیر شالیار و امروز که جزء شلوغ‌ترین روزهاست؛ پس توان ساخت پارکینگ برای دو روز را نداریم اما محوطه‌ای را مسطح کرده‌ایم که صدها اتومبیل می‌توانند در آن پارک کنند. نکته دیگر اینکه تنها شهری که در آن جایگاه دفع زباله به صورت مکانیزه وجود دارد، اورامان تخت است. حسینی در ادامه می‌گوید: درحال حاضر این شهر گاز، سیستم فاضلاب و آب ندارد، با این شرایط عملا شهرداری خلع‌سلاح است چون من نمی‌توانم معبر شهر را درست و کوچه‌ها را سنگفرش کنم به این علت که هر هزینه‌ای صرف شود بیهوده است. مثلا یک سال اداره گاز اعتبار و بودجه دارد اما اداره آب ندارد. با توجه به اینکه اورامان زیرساخت ندارد کار عمرانی در آن بیهوده است. از طرفی هم اگر اورامان گازکشی داشته باشد شرایط از آنچه امروز می‌بینیم بدتر خواهد شد. من برای حل این مشکلات از طریق نماینده مجلس و فرمانداری پیگیری کرده‌ام، حتی نزد معاون عمرانی وزیر کشور هم رفته‌ام همه این دوستان می‌گویند انشاءالله حل می‌شود، ما هم چاره‌ای جز توکل به خدا نداریم.
می‌خواهیم اورامان روستا بماند
اما فرزاد نویدی، خبرنگار و دوستدار میراث فرهنگی در کردستان مخالف نظر شهردار اورامان است. او می‌گوید: تقریبا کردستان 1730 روستا دارد. در دولت نهم و دهم که اقدامات سیاسی همه مسائل را تحت‌الشعاع قرار داده بود برخی روستاها نیز از این سیاست آسیب دیدند. در این استان بیش از 10 روستا تبدیل به شهر شد. درحالی که قرار بود روستاهایی که بیش از 10 هزار نفر جمعیت دارند شامل این برنامه شوند اما در نهایت، روستاهایی با جمعیت بیش از سه هزار نفر قربانی این سیاست شدند؛ اورامان نباید شهر می‌شد. نویدی می‌گوید: ما بارها اعتراض کردیم اینجا را به روستا برگردانید. هیچ‌گونه زیرساختی برای شهر شدن در اینجا وجود ندارد. دیگر اینکه منطقه اورامان یک بافت پلکانی دارد و وقتی شهرداری ورود پیدا می‌کند این بافت‌ها نمی‌توانند مقاومت کنند و سازه‌های جدید جای بناهای بومی را می‌گیرد، در نتیجه بافت آن دگرگون می‌شود، معماری قدیم از بین می‌رود و جذابیت گردشگری نیز نابود می‌شود. به نظر من تنها چاره این است که دوباره اورامان به عنوان روستا معرفی شود. اما شهردار گفته‌های این فعال مدنی را نمی‌پذیرد و می‌گوید: باید توجه داشت امروز دیگر هیچ‌وقت یک شهر تبدیل به روستا نمی‌شود و این مساله از نظر تقسیمات جغرافیایی و سیاستگذاری قابل بازگشت نیست. اما با توجه به ظرفیت‌ها و شرایط موجود پیشنهاد می‌کنم اورامان، سروآباد و زریوار به عنوان یک مسیر گردشگری معرفی شوند. این مسیر می‌تواند سرمایه‌گذار در این زمینه جذب کند و بودجه و اعتباری به آن اختصاص یابد. مثلا اگر دولت 15 میلیارد هزینه کند و یک مسیر گردشگری تعریف کند ممکن است بتوان این مشکل‌ها را برطرف کرد. غفار عبداللهی مسئول خانه پیر شالیار می‌گوید: ما اهالی اورامان از مسئولان دولتی انتظار داریم این وضعیت را درست کنند، شما اگر کوچه‌ها را نگاه کنید پر از آشغال است. از وقتی اینجا شهر شده مثل ویرانه‌ها شده است.
وقتی روستا بود خیلی بهتر بود، آن موقع ما زباله‌ها را خودمان جمع‌آوری می‌کردیم، اما حالا می‌گوییم در شهر زندگی می‌کنیم، شهر ما هم شهرداری دارد و زباله‌ها در کوچه‌ها می‌ماند. عبداللهی می‌گوید: فقط اسم اینجا شهر است. هیچ‌چیز آن به شهر نمی‌ماند. در جایی که همه درآمد مردم آن از راه کشاورزی است. نمی‌توان اسم شهر برای آن گذاشت. ببینید روستایی را که در همسایگی ماست. اگر هزینه برق آنجا را شش تومان با آنها حساب می‌کنند، هزینه مصرف برق اورامان با تهران برابر است. شهر شدن به جز هزینه برای ما چیزی نداشته است. همان‌طور که می‌بینید لوله‌کشی‌ها هم هوایی است، زمستان‌ها یخ می‌زند و تابستان‌ها می‌پوسد.


برچسب ها: روستای اورامان تخت ، پیرشالیار ، کردستان ، مراسم کومسای ،

هنرمندی که با حلبی یادگاری می‌سازد

روزگار فراموش شده پیرمرد «حلبی‌ساز»

حسین زندی


در طول یک قرن گذشته و با ماشینی شدن جوامع صدها حرفه و شغل و هنر دستخوش تغییر و نابودی شده و اهمیت ندادن به این حرفه‌ها روند از بین رفتن آنها را تسریع کرده است. در حالی که برخی از این مشاغل قابلیت تقویت صنایع‌دستی، گردشگری و موزه‌داری را دارند. حلبی‌سازی یکی از این موارد است که به مرور در حال فراموشی است، اما به تازگی یکی از پیشکسوتان این حرفه در همدان اقدام به بازیابی و تولید ده‌ها نمونه از این اشیا کرده تا مردم را با مشاغل و یادگارهای گذشتگان آشنا کند. محمدباقر ضرابیان متولد سال 1313 همدان است. او تا سال 1332 به شغل پدری، یعنی حلبی‌سازی مشغول بود، اما این کار را رها کرد و فروشندگی وسایل ماشین را پیش گرفت. او 56 سال از شغل حلبی‌سازی دست کشیده بود ولی سال 1390 تصمیم گرفت نمونه‌ای از اشیا و آثار حلبی که در گذشته استفاده می‌شد را بسازد و در مجموعه‌ای به میراث فرهنگی اهدا کند. او در طول دو سال توانست 110 قطعه از این ابزار و اشیا را بسازد. ویژگی کارهای ضرابیان در ظرافت آنهاست که با نمونه‌ای دیگر قابل مقایسه نیست. به همین مناسبت گفت‌وگویی با او انجام داده‌ایم که در پی می‌آید:

‌ چه چیزی شما را به سمت این کار کشاند؟
سال 1390 روزی با خودم گفتم خدایا به من کمک کن تا چند قطعه‌ از میراث قدیم بسازم تا این میراث به کلی نابود نشود چون دیگر قابل استفاده نبودند. وقتی شروع کردم تعدادی از این آثار و وسیله‌ها را ساختم مورد تایید و تشویق میراث فرهنگی قرار گرفتم و در 12 نمایشگاه شرکت کردم. سه لوح از 12 لوح تقدیری که دریافت کردم لوح برتر است و مقام اول کشور را در این رشته به دست آوردم.
‌شغل شما چه بود؟
شغل پدرم حلبی‌سازی بود و شغل من هم تا سال 1332 همین بود، اما تا سال 90 از این کار دست کشیدم چون این کار کمرنگ شده بود. در این مدت مشغول فروش قطعات ماشین بودم. اما می‌خواستم این یادگار را از خود بجا بگذارم، بنابراین 110 قطعه وسیله و ابزار حلبی ساختم و به میراث فرهنگی اهدا کردم.
‌آثاری که به میراث داده‌اید کجا قرار است نگهداری شود؟ به موزه خاصی می‌رود؟
این آثار را به میراث فرهنگی اهدا کردم که قرار است موزه‌ای درست کنند و اینها را در آنجا به نمایش بگذارند تا اینکه نسل‌های بعد متوجه شوند ما با چه وسیله‌هایی زندگی می‌کردیم.
‌کارهای شما شامل چه وسیله‌هایی است؟
وسایلی از قبیل زیرآب حمام، زیرآب حوض، چراغ فتیله‌ای و نماد آرامگاه بوعلی و... .
‌چه مدت‌زمانی را برای ساختن این قطعات صرف کردید؟
از سال 1390 تا اوایل 1392 روی این آثار کار کردم. یعنی حدود دو سال که مهم‌ترین آنها نماد آرامگاه بوعلی است که پنج ماه روی آن کار کردم و آنها را اهدا کردم به میراث فرهنگی همدان.
‌هنوز هم این کار را ادامه می‌دهید؟
فعلا نه اما امیدوارم بتوانم قطعات دیگری را هم بسازم.
‌اسامی همه قطعات و کاربردشان را نوشته‌اند؟
بله همه فهرست شده است. قرار است یک کتاب به نام چهره ماندگار همدان منتشر کنند و این آثار و کاربردشان را در آن بیاورند.
‌همه این وسایل کاربردی و قابل استفاده بوده‌اند؟
بله همه اینها را آن زمان استفاده می‌کردیم به جز چند قطعه مثل نماد آرامگاه. اما امروز اینها به صورت شیء تزئینی است. هرچند امروز هم قابل استفاده است اما با وسایل و نمونه‌های جدید، دیگر از اینها استفاده نمی‌کنند.
‌چرا کسی تمایلی به حلبی‌سازی نشان نمی‌دهد؟ و چرا حلبی‌سازخانه همدان از بین رفته است؟
گفتم که نمونه‌های جدید آمد، خریدار کم شد و این روزها هم جنس چینی اجازه فعالیت به سازندگان ایرانی را نمی‌دهد. استادکارها هم یا از دنیا رفتند یا از این کار دست کشیدند.
‌چرا شما اقدام به تولید انبوه نمی‌کنید؟
باید بگویم مشکل زیاد است. ارائه کردن سرمایه، کارگاه، سوله، ابزار آموزشی برای دانش‌آموزان و امکانات مناسب بهداشتی که کار کردن در آن جا میسر باشد، کار یک فرد نیست. باید نهاد یا اداره‌ای این وظیفه را به عهده گیرد.
‌این روزها حلبی‌سازخانه‌های همدان چه وضعیتی دارند؟
همه شده است بوتیک لباس و دیگر کسی کار نمی‌کند.
‌تا زمانی که شما فعالیت می‌کردید چه تعداد حلبی‌سازی در همدان فعال بود؟
بیش از 60، 70 کارگاه با چندین کارگر و شاگرد فعال بودند.
‌تولیدات شما در همدان فروش می‌رفت یا به جزء همدان به جاهای دیگر هم صادر می‌شد؟
اطراف همدان، روستاها و برخی شهرهای همجوار خریدار این اجناس بودند، چون مرغوب‌تر از کارهای شهرها و استان‌های دیگر بود.
‌مواد اولیه از کجا تامین شد؟
بعد از جنگ جهانی دوم یعنی شهریور 1320 که من حدود هشت سال داشتم، پدرم مغازه را ترک کرد و آمد منزل و در منزل کار می‌کرد. من هم پیش او در خانه این حرفه را آموختم. بعد از جنگ یعنی پس از سه سال به مغازه پدر رفتم و حلبی‌ساز شدم. این کار تا سال 1332 ادامه داشت اما پس از آن از این کار دست کشیدم. آن زمان نفت از روسیه و انگلیس در داخل بشکه‌های حلبی می‌آمد. نفت را خالی می‌کردند، می‌فروختند و ما حلبی‌ها را می‌خریدیم و این ابزار و وسیله‌ها را می‌ساختیم.
‌تاریخچه حلبی‌سازی به چه دوره‌ای برمی‌گردد؟
من تا جایی که اطلاع دارم به 200 سال قبل برمی‌گردد. البته همیشه مواد اولیه از خارج می‌آمد تا اینکه ورق گالوانیزه وارد شد.
‌حلبی‌سازی چه تفاوتی با آهنگری داشت؟
آهنگری مساله جدایی است که با کوره، دم و... سروکار دارد اما حلبی‌سازی ابزار دیگری دارد.
‌فرزندان شما با این حرفه آشنا هستند؟
یکی از دخترانم و پسرم پزشک هستند و یک دخترم دبیر آموزش و پرورش. کسی را ندارم که این کار را ادامه دهد.
‌آرم و نشانه‌ای که روی کارهای شما حک شده چیست؟
از جنس لاتون بوده که فلز خیلی نرمی است و با چکش و مهر سازگاری دارد و پرس می‌شود.

http://farheekhtegan.ir/fa/news/4817


فرهیختگان 28 بهمن 92

شماره 1316

روزنامه همشهری همدان 61 91


برچسب ها: روزنامه فرهیختگان ، حلبی سازی ، محمد باقر ضرابیان ، صنایع دستی همدان ، همشهری همدان ،

دوستان زمین درغرفه صنایع دستی

 

قادر شهسواری ونظری از گروه شهسواران

 

دکتر پرویز اذکایی ،سخنران اصلی مراسم روز همدان

 

 

مهمانان بزرگوار روز همدان

مهندس جعفر محمد علیزاده برای الوندش شعر می خواند

 

مهمانان روز همدان به یاد دکتر اقبالی یک دقیق سکوت کردند

 

دکتر شکوفه اقبالی از عشق پدر به همدان گفت

عباس زند وشهر هزار چشمه همدان

دوستان همدان

 

عکس ها از : ناهید زندی


برچسب ها: روز همدان ، یکم شهریور روز همدان ، انجمن های غیر دولتی ، سازمانهای مردم نهاد ، دکتر اذکایی ،

روزنامه تهران امروز

 

کد خبر: 136591

تاریخ خبر: ﺳﻪشنبه, 29 مرداد 1392

 http://tehrooz.com/1392/5/29/TehranEmrooz/1247/Page/14/

آموزش سفال در لالجین پاسخگوی هنرمندان نیست

آموزش؛ فوت فراموش شده كوزه‌گری در لالجین

از آنجا كه سفالگری بسیار گسترده است و پوشش دادن همه ابعاد آن مستلزم تلفیق سال‌ها تجربه در كنار مطالعات گسترده و تحقیق مستمر محققان است و از حدود توانایی افراد معمولا خارج است، بهترین راه برای بهره گیری كامل از توانایی علمی و عملی استفاده از هنرمندان سنتی و بومی در كنار محققان و تحصیلكردگان رشته‌های هنری است. اگرچه تا به حال آموزش در این زمینه به صورتی سطحی و رفع تكلیفی اعمال شده است، اما می‌توان با برنامه‌ریزی دقیق در این زمینه به نتایج خوبی رسید. در سال‌های گذشته فارغ‌التحصیلان زیادی در رشته صن

 

حسین زندی - همدان: سفال وسفالگری در همدان به‌‌ویژه لالجین شهر سفال مشكلات متعددی دارد. چرا كه برای توسعه صحیح صنعت سفال در همدان، علاوه بر حمایت نهادهای دولتی، آگاهی مردم، آموزش سفالگران، تولیدكنندگان و حتی فروشندگان مسئله‌ای مهم وضروری به نظر می‌رسد. اكنون، شیوه‌های سنتی آموزش با ابزار و فن‌آوری فعلی همخوانی ندارد و دانشگاه علمی- كاربردی شهر هم نتوانسته موفقیت چندانی در آموزش به‌دست آورد. از سوی دیگر شیوه آموزشی آموزشگاه‌های خصوصی هم پاسخگوی سفالگران شهر لالجین نیست و به نظر می‌رسد كه فقط گاهی برای رفع تكلیف خود را نشان دهد. از این رو،د برای رشد و نجات سفالگری لالجین تغییر وتحول در امر آموزش بسیار ضروری به نظر می‌رسد.

ظلم به آموزش سفالگری

«مهدی كریمی‌منسوب» مدرس دانشگاه و كارشناس سفال در پاسخ به این سوال كه چه نهادهایی رسالت و وظیفه آموزش سفالگری در همدان را به عهده دارند، گفت: به‌رغم اینكه سفال و سفالگری از صنایع دستی این استان است و لالجین پایتخت همیشگی سفال كشور محسوب می‌شود، باید بیش از این مورد توجه مسئولان استان همدان قرار می‌گرفت. اما این صنعت به‌ویژه در زمینه آموزش بسیار مظلوم واقع شده است و فقط به چند مورد بسیار محدود در حد طرح‌های آموزشی اداره صنایع دستی و گردشگری میراث فرهنگی محدود شده است. براین اساس بیشتر علاقه‌مندان به صورت موردی و خصوصی به افراد شاغل در این رشته كه گاهی ضعف‌هایی هم در امر آموزش دارند مراجعه می‌كنند. در شهرستان لالجین نیز از گذشته مركزی وجود دارد كه امروزه با عنوان دانشگاه علمی - كاربردی سفال و صنایع دستی لالجین شناخته می‌شود. این مركز در گذشته محركی بسیار مفید در آموزش فرزندان لالجین و همچنین علاقه‌مندان سفال و سفالگری از همه نقاط ایران بود. اما امروزه فعالیتی بسیار كمرنگ دارد و رشته سفالگری كه محور فعالیت این دانشگاه در گذشته بود و از اهداف اصلی فعالیت این مركز به شمار می‌رفت، از رشته‌های آن حذف شد. در دانشگاه‌های استان نیز متاسفانه دانشگاه دیگری متولی این رشته نیست.

موفقیت آموزش‌های خصوصی

كریمی درمورد تفاوت‌های شیوه‌های آموزشی در آموزشگاه‌های خصوصی نسبت به دانشگاه علمی- كاربردی گفت: از آنجاكه هنر، امری ذاتی است و مربوط به علاقه درونی فرد است، افراد پیگیر و علاقه‌مند ولو اینكه به صورت آكادمیك نیز آموزش ندیده باشند، می‌توانند موفقیت‌های چشمگیری داشته باشند؛ در نتیجه آموزش خصوصی گاهی جواب بهتری گرفته است و افراد علاقه‌مند را به خود جذب می‌كند. این افراد الزاما در پی كسب مدرك آكادمیك نیستند، اما كاش مراكز علمی - كاربردی قوی‌تر بودند كه در این صورت موجب پرورش نیروهایی كارآمد می‌شدند. متاسفانه اندیشه حاكم بر دانشگاه‌های علمی- كاربردی بازده خوبی ندارد، چرا كه از لحاظ سطح علمی قابل مقایسه با هنرستان‌ها و مراكز آموزش متوسطه نیست و از لحاظ علمی- كاربردی نیز بسیار دور از هدفگذاری‌های كاربردی واقعی است و كمتر فارغ‌التحصیلی به صورت عملی از آموخته‌های خود بهره می‌برد.

سیاست‌های اشتباه در دانشگاه علمی- كاربردی لالجین

این كارشناس افزود: دانشگاه علمی -كاربردی لالجین در سال‌های 84-90 رشته‌های هنر سفالگری، سرامیك، خط تولید سرامیك، شیشه و تعدادی دیگر رشته مرتبط با هنر سفال و سرامیك را ارائه می‌كرد و برای آنها دانشجو می‌گرفت، اما كم‌كم با اعمال سیاست‌های اشتباه جای خود را به رشته‌های غیرمرتبط مانند معماری دادند. این دانشگاه اكنون فضایی راكد و بی‌تحرك دارد كه نیاز به توجه مسئولان و تغییر رویكرد و نگاه آنها دارد. «حمید زندی» كارشناس مواد و مدرس دانشگاه در مورد تعداد فارغ التحصیلان این رشته می‌گوید: ارائه آمار دقیق قاعدتا مستلزم استعلام از مسئولان مربوطه است، اما در سال‌های حضور بنده در این مركز فراز و نشیب‌هایی در جذب دانشجو و رونق گرفتن دانشگاه اتفاق افتاد كه مربوط به مدیریت افراد مختلف و حضور افراد مفیدی بود كه اتفاقا موفقیت آنها به دلیل مربوط بودن رشته تخصصی و زمینه مدیریتی ایشان بود ولی به دلیل تغییرات گزینشی اعمال شده شاهد پسرفت در جذب دانشجو بودیم. این مدرس دانشگاه با بیان اینكه در ارتباط نزدیكی كه با سفالگران لالجین دارم علاقه‌مندی هنرمندان جوان به آموزش كاملا محسوس است، تاكید كرد: مدیریت هدفمند در زمینه آموزش هنرجویان قطعا باعث پیشرفت این هنر- صنعت خواهد بود. این كار مستلزم شناخت ابعاد آن و افراد متخصص است. امروز در زمینه تدریس آكادمیك دیگر كمبودی از لحاظ مدرس نداریم، به شرطی كه مدیران تصمیم گیرنده حداقل اشراف لازم را داشته باشند. كریمی ضمن اشاره به تاثیر تاسیس دانشگاه در لالجین در شیوه سفالگری و نوآوری در این صنعت، گفت: وجود این مركز زمانی موجب جذب فرزندان لالجین بود و تكنیك‌های نو را به آنها آموزش می‌داد و تغییراتی در سبك‌های هنری صورت می‌گرفت كه بسیار مفید بود. اگر سیاستگذاری‌ها به نوعی باشد كه به جای حذف رشته‌های مرتبط، به اشاعه آنها بپردازند، می‌تواند ‌تاثیر بسزایی اگرچه به آهستگی ولی مستدام و مفید در پیشرفت این هنر داشته باشد.

استفاده از هنرمندان بومی در كنارمحققان

وی تصریح كرد: از آنجا كه سفالگری بسیار گسترده است و پوشش دادن همه ابعاد آن مستلزم تلفیق سال‌ها تجربه در كنار مطالعات گسترده و تحقیق مستمر محققان است و از حدود توانایی افراد معمولا خارج است، بهترین راه برای بهره گیری كامل از توانایی علمی و عملی استفاده از هنرمندان سنتی و بومی در كنار محققان و تحصیلكردگان رشته‌های هنری است. اگرچه تا به حال آموزش در این زمینه به صورتی سطحی و رفع تكلیفی اعمال شده است، اما می‌توان با برنامه‌ریزی دقیق در این زمینه به نتایج خوبی رسید. در سال‌های گذشته فارغ التحصیلان زیادی در رشته صنایع دستی در همدان داشتیم كه بنده نیز عضوی از همین مجموعه بزرگ هستم. همچنین هنرمندان كهنه كار مجرب سنتی بسیاری دراین زمینه وجود دارند كه با تلفیق این دو دسته با هم، می‌توان به نتایج خوبی رسید. نكته دیگر اینكه ناآگاهی در این زمینه آن هم در سازمان متولی آن اغماض پذیر نیست و تا زمانی كه مسئولان و متولیان هنر مجموعه استان را به خوبی شناسایی نكنند و به شناسایی سطحی اكتفا كنند آموزش پیشرفت مناسبی نخواهد داشت.

به هر حال سفال لالجین از معروف‌ترین سفال‌‌های ایران است كه از ویژگی خاصی نسبت به دیگر سفال‌‌های كشور برخوردار است. اما به‌رغم منحصربه‌فرد بودن این نوع سفال، به دلیل مشكلات مبتلا به سفالگران و بی‌توجهی نسبت به جایگاه این هنر ارزشمند و موفق نبودن آموزش‌ها در این مسیر شاید دور نباشد روزی كه نام آن در فهرست رشته‌های در معرض خطر و منسوخ شدن قرار گیرد.آموزش و توسعه این هنر ارزشمند و تاریخی علاوه بر حفظ پیشینه و تاریخ كشور، می‌تواند باعث رونق بخشی از صنعت گردشگری شود كه مربوط به صنایع‌دستی است. از سوی دیگر توسعه این صنعت و هنر منحصر به فرد می‌تواند باعث ایجاد اشتغال و حل مشكل بیكاری در استان همدان شود و ضمن حفظ یادگار نیاكان ارجمند و هنرمند این دیار،‌یادگاری ارزشمند برای آیندگان باشد. ضمن توسعه آموزش‌ها، تبلیغات و اطلاع‌رسانی،‌استفاده از نظرات استادان بنام و بازماندگان عصر گذشته این هنر و صنعت، تشكیل بازارچه‌های فروش، برگزاری جشنواره‌ها با همكاری دیگر استان‌های دارای این صنعت، تشكیل كمیته‌های تخصصی و هنری و سرمایه‌گذاری بیشتر در بخش صادرات این محصول می‌تواند راهگشا باشد.

 

روزنامه تهران امروز


برچسب ها: آموزش سفالگری لالجین ، صنایع دستی همدان ، سفال و سفالگری ، لالجین ، کوزه گری ،

 

 

غرفه‌های صنایع‌دستی بلای جان بوعلی و باباطاهر

http://chn.ir/NSite/FullStory/News/?Id=105949&Serv=3&SGr=22

 

 

 

بازار داغ غرفه‌های صنایع‌دستی و شرکت‌های تبلیغاتی در مهمترین اماکن تاریخی همدان باز هم دو حوزه میراث‌فرهنگی و صنایع‌دستی را به‌چالش طلبید. آرامگاه بوعلی که فضایی برای غرفه‌های متعدد صنایع‌دستی و تبلیغات شرکت‌های خصوصی ندارد حالا در معرض آسیب‌هایی قرار گرفته‌است.

 

 

خبرگزاری میراث‌فرهنگی ـ گروه میراث‌فرهنگی ـ فعالان میراث‌فرهنگی و صنایع‌دستی استان همدان درحالی از نبود بازارچه‌ دائمی صنایع‌دستی گله‌‌مند بودند که سازمان‌ میراث‌فرهنگی با ایجاد بازارچه و غرفه‌های صنایع‌دستی در هگمتانه‌، آرامگاه بوعلی و باباطاهر نمایش تازه‌ای از تلفیق صنایع‌دستی و تبلیغات شرکت‌های خصوصی به‌راه انداختند.

  

«حسین زندی» فعال میراث‌فرهنگی در این‌باره به خبرگزاری میراث‌فرهنگی می‌گوید: «سازمان میراث‌فرهنگی با احداث بازارچه‌های صنایع‌دستی در هگمتانه، آرامگاه باباطاهر و آرامگاه بوعلی ناخواسته مقدمات تخریب این بناهای تاریخی همدان را فراهم کرد.»

 

این فعال میراث‌فرهنگی معتقد است، میراث‌فرهنگی و صنایع‌دستی استان همدان برای آنکه از بناهای تاریخی به‌خاطر جذب گردشگر بیشتر  درآمد بیشتری کسب کند اقدام به ایجاد بازارچه‌هایی کرده که به‌خاطر حجم بالای گردشگر تنها به بنای آرامگاه‌ها و محوطه تاریخی هگمتانه آسیب می‌زند. درحال‌حاضر آرامگاه بوعلی فاقد فضایی مناسب برای غرفه‌های صنایع‌دستی است.

 

آنطور که زندی می‌گوید هم‌اکنون نزدیک به 15 غرفه در آرامگاه بوعلی ایجاد شده و بیش از 30 غرفه در محوطه هگمتانه به‌چشم می‌خورد. این درحالی است که شرکت‌های خصوصی که با اداره میراث‌فرهنگی استان همدان قراداد بسته‌اند تبلیغات‌شان را بدون رعایت ضوابط میراث‌فرهنگی در آرامگاه بوعلی به‌نمایش گذاشته‌اند.

 

درحالی که این فعالان میراث‌فرهنگی تاکید دارد که وقتی بازارچه‌ها و فروشگاه‌های داخلی صنایع‌دستی در شهر پراکنده است، از یک سو سبب می‌شود گردشگر سردرگم شود، چراکه نقشه جامعی وجود ندارد و از سوی دیگر میراث‌فرهنگی استان را وادار به ایجاد غرفه در محوطه‌های تاریخی می‌کند اتفاقی که باعث‌ می‌شود منظر بصری بنا کاملا بهم بریزد.

 

زندی می‌گوید: «اگر قرار است صنایع‌دستی را رشد دهیم نباید میراث‌فرهنگی را قربانی‌ آن کنیم. در حال‌حاضر شرکت‌های خصوصی در آرامگاه بوعلی تبلیغات خود را با بادکنک‌های معلق در فضای آرامگاه به‌نمایش گذاشته‌اند این درحالی‌است که برای بازارچه موقت و فصلی می‌توان از  مکان‌های مناسب استفاده کرد.»

 

در شرایط فعلی صنایع‌دستی نیازمند آنست که با برندسازی و برنامه‌ریزی بلند مدت به‌سمت توسعه پایدار پیش رود نه اینکه در یک پروسه زمانی کوتاه مدت تبلیغاتی برای بالابردن آمار نه‌تنها به ارتقای صنایع‌دستی کمکی نکند که سلامت آثار تاریخی را هم تحت‌شعاع قرار دهد.

 

 

 


برچسب ها: همدان ، صنایع دستی گردشگری ، آرامگاه بوعلی ، آرامگاه باباطاهر ، بازارچه صنایع دستی ،

چهارشنبه 16 مرداد 1392

تولید چرم در همدان متوقف شد

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :تهران امروز ،صنایع دستی ،مطالب در خبر گزاری ها ،

 

http://www.von.ir/index.php/529-تولید-چرم-در-همدان-متوقف-شد

 

تولید چرم در همدان متوقف شد    تولید چرم در همدان متوقف شد

سه شنبه, 15 مرداد 1392 13:40

 پایگاه اطلاع رسانی صدای طبیعت: درحالی تولید چرم در همدان به‌دلیل نبود حمایت‌های دولتی و حامل‌های سوخت متوقف شده که فعالان حوزه میراث‌فرهنگی و صنایع‌دستی از ورود کالاهای چرم پرداخت شده خارجی با قیمت‌های گزاف به این شهرستان می‌گویند. همدان تا دو دهه پیش سرآمد تولید و صنایع‌ چرم کشور به‌شمار می‌رفت، اما حالا با از بین رفتن بزرگترین دباغ‌خانه این شهرستان بدون آنکه جایگزینی مناسب برای این صنعت در نظر گرفته شود صنعت چرم همدان به‌نابودی کشانده شد. «حسین زندی» فعال میراث‌فرهنگی و صنایع‌دستی به پایگاه اطلاع رسانی طبیعت می‌گوید: باتوجه به اینکه در گذشته صنایع‌ چرم استان همدان علاوه بر کشورهای منطقه به اروپا صادر می شد اما با نابودی دباغ‌خانه بزرگ همدان بدون‌آنکه جایگزین مناسبی برای این صنعت در نظر گرفته شود به نابودی کشانده شد.

این فعال صنایع‌دستی  می گوید:« هم‌اکنون صنعتگران این عرصه به فروشنده فرآورده‌های پلاستیکی و ساختمانی تبدیل شده‌اند و کارگاه‌ها و کارخانه‌هایی که خارج از شهر ایجاد شده بود به‌دلیل اجرای سیاست‌‌های غلط دولت نهم و دهم تعطیل و نیمه‌تعطیل شده‌اند. »

به‌گفته زندی، کسانی که امروز در کارگاه‌های خانگی اقدام به تولید صنایع‌دستی و چرم می‌کنند از چرم وارداتی استفاده که در همدان با سخت‌ترین شیوه دباغی می‌شود و بدون آنکه پرداخت شود صادر می‌شود. در خارج از ایران چرم‌ها پرداخت می‌شوند و با قیمت‌های گزاف دوباره وارد ایران می‌شود. زندی می‌گوید: درواقع مهمترین بخش کار چرم در ایران انجام می‌شود اما تولیدکننده از سود آن بهره‌ای نمی‌برد چراکه چرم پرداخت شده با قیمت گزاف به دست مصرف‌کننده می‌رسد. این درحالی‌است که در گذشته صنعت‌چرم همدان به‌قدری از اهمیت برخوردار بوده که گفته می‌شود آمدن برق به شهرستان همدان به‌دلیل کارخانه چرم‌سازی بوده است. فعالان صنایع‌دستی امیدوارند که دولت بعدی از تولیدکنندگان این صنعت حمایت کند و حامل‌های سوخت و یارانه به تولیدکنندگان چرم اختصاص داده شود. 

 

 

 

http://www.tehrooz.com/1392/5/16/TehranEmrooz/1238/Page/9/

 

 


برچسب ها: صنایع دستی گردشگری ، صنایع چرم همدان ، دباغ خانه همدان ، صادرات پوست ،

روزنامه تهران امروز

 

 

کد خبر: 135126

تاریخ خبر: دوشنبه, 07 مرداد 1392

 

بخش خصوصی سرمایه‌گذاری برای تاسیس موزه اسب را پذیرفته است اما سازمان میراث فرهنگی مقاومت می‌کند

 

ناآگاهی مسئولان، مانع تاسیس موزه اسب همدان

یکی از جاذبه‌های مهم این روستا این است که اصلاح یكی از نژادهای اسب ایرانی (نژاد خوزستانی) از این روستا شروع شده است.در اواخر دهه 40 خانم «مری لیلی قراگوزلو» (چهره جهانی پرورش اسب) اصطبلی با معماری منحصربه‌فرد با مصالح سنتی و سنگی در جنوب این روستا ساخت و تا آغاز انقلاب به پرورش و اصلاح نژاد اسب مشغول بود

 

همدان - فاطمه کاظمی: روستاهای زیادی در كشور به‌عنوان روستای هدف گردشگری شناسایی و معرفی شده است و مسئولان با تبلیغات زیادی سعی دارند گردشگران را به این روستاها جذب كنند. برخی از این روستاها موقعیت و جذابیت بیشتری برای علاقه‌مندان داشته‌اند و همین جذابیت باعث شده است كه شهرت جهانی پیدا کنند. در فاصله 24 کیلومتری شرق شهر همدان در کوهپایه الوند، همراهی طبیعت زیبا، با میراث فرهنگی غنی و دست هنرمند انسان بهشتی ساخته است به‌نام «ورکانه» که آن را نگین گردشگری همدان می‌خوانند. ورکانه یکی از روستاهایی است که آوازه‌اش به آن سوی مرزها نیز کشیده شده است.

 

پیشینه تاریخی وركانه

اغلب پژوهشگران قدمت این روستا را تا 400 سال تخمین زده‌اند، اما در باور عامه مردم روستا روایت‌هایی از جابه‌جایی محل روستا وجود دارد. مردم روستا معتقدند محل این روستا دوبار جا به جا شده است. ابتدا این روستا در محلی با 2کیلومتر فاصله نسبت به محل فعلی به نام «یه کانی» که باز پسوند کانی داشته است قرار داشته است و همچنین به محل دیگری به نام «مردوردی» اشاره می‌کنند (مر در زبان پهلوی به معنی غار است) و بر این باورند که روستاهای اشاره شده در اثر بارش بیش از حد سنگین برف تخریب شده است و چون خانه‌ها تحمل برف بیش از حد را نداشته است به محل پایین‌تری مهاجرت کرده‌اند. هنوز این روستا بیشترین حجم بارش برف را در میان روستاهای همدان دارد. در سال‌های پربارش ارتفاع برف در هر نوبت به بیش از یک متر می‌رسد. همچنین مردم روستا به سنگ قبرهایی اشاره می‌کنند که با خطی نامتعارف حکاکی شده است که توسط قاچاقچیان به سرقت رفته است. وجود نام جاهای باستانی در اطراف روستا شاهدی بر پیشینه کهن ورکانه است.

 

ورکانه، خاستگاه اصلاح نژاد اسب اصیل ایرانی

یکی از جاذبه‌های مهم این روستا این است که اصلاح یكی از نژادهای اسب ایرانی (نژاد خوزستانی) از این روستا شروع شده است.در اواخر دهه 40 خانم «مری لیلی قراگوزلو» (چهره جهانی پرورش اسب) اصطبلی با معماری منحصر به فرد با مصالح سنتی و سنگی در جنوب این روستا ساخت و تا آغاز انقلاب به پرورش و اصلاح نژاد اسب مشغول بود اما در سال‌های اخیر به‌دلیل بی‌توجهی، این بنای زیبا تخریب شده است. همچنین قلعه اربابی «امیر طومان قراگوزلو» جد مری لیلی قراگوزلو با پلان چلیپایی و مربوط به دوره قاجار در میان باغی زیبا قرار دارد که متاسفانه متروکه شده است و اصطبل قدیمی روستا مربوط به دوره قاجار است و توسط یکی از اهالی مورد استفاده قرار می‌گیرد. چندی پیش یکی از کارشناسان فرهنگی همدان پیشنهاد تبدیل این اصطبل به موزه اسب همدان را داد که تاکنون از طرف هیچ سازمانی مورد حمایت قرار نگرفته است.

 

سابقه همدان در پرورش اسب

بنابر گفته بسیاری از کارشناسان سابقه پرورش اسب در همدان به دوره مادها برمی‌گردد. اسب «نیسائی» از اسب‌های اصیل این دیار بوده است که در 100 سال اخیر نسل آن منقرض شده است. یک کارشناس فرهنگی درباره اهمیت و سابقه پرورش اسب در همدان به تهران‌امروز گفت: در کشور ما سابقه پرورش اسب با زندگی مردم عجین شده است و همدان نیز از این مسئله مستثنا نیست. افرادی مانند «جکسون» در سفرنامه‌های خود از اسب‌های همدان یاد و آن را ستایش کرده‌اند. «حسین زندی» در ادامه گفت: در 100 سال اخیر در ایران در زمینه پرورش اسب اقدامات زیادی انجام شده است. در صنعت سوارکاری افرادی مانند مری لیلی قره‌گزلو که اصالتا همدانی است و خانم فیروز در بازشناسی اسب کاسپین و پرورش اسب اصیل خوزستان تلاش‌های زیادی انجام دادند. زندی افزود: یکی از اقدامات مهمی که خانم قره‌گزلو انجام داد ساخت اصطبل قدیمی در اواخر دهه 40 است که در کنار اصطبل تاریخی مربوط به دوره قاجار ساخته شد. زمانی که وی در زمینه سوارکاری و پرورش اسب آغاز به فعالیت کرد سعی داشت در کنار استفاده از ابزار قدیمی سوارکاری از ابزارآلات غربی نیز استفاده کند و همین یکی از دلایل موفقیت وی بود.

 

رونق گردشگری با تاسیس موزه اسب

این کارشناس درباره اهمیت تاسیس موزه اسب در روستای ورکانه گفت: وقتی یک روستا به‌عنوان هدف گردشگری انتخاب می‌شود باید حقوق جامعه محلی آن نیز رعایت شود. یعنی با ورود به آن آرامش اهالی به هم نریزد. اما انتخاب روستای ورکانه به‌عنوان یک روستای هدف گردشگری هیچ نفعی به حال اهالی آن نداشت. نه بازارچه محلی در آن دایر شد و نه برای اهالی آن درآمدزایی شده است. وی درباره تاثیر این مسئله گفت: این مسائل باعث مقاومت روستائیان و واکنش منفی آنها در برابر گردشگران می‌شود. بنابراین برای جلوگیری از چنین مواردی باید منافع روستائیان را با صنعت گردشگری پیوند دهیم. متاسفانه این پیوند در روستای ورکانه ایجاد نشده و همین باعث شده است كه مردم این روستا در حفظ آثار تاریخی آن هیچ تلاشی انجام ندهند. زندی درباره پیشنهاد تاسیس موزه اسب گفت: برای رسیدن به اهدافی مانند حفظ بافت تاریخی روستا و همچنین درآمدزایی برای روستا پیشنهاد تاسیس موزه اسب از سوی ما مطرح شد که سازمان میراث فرهنگی همدان تاکنون با آن موافقت نکرده است. حال آنکه اگر این اقدام صورت بگیرد می‌توان ابزار سوارکاری که در تپه هگمتانه پیدا شده و مربوط به هزاره اول قبل از میلاد است را در این موزه به نمایش گذاشت و از طرفی از تخریب این اصطبل زیبا که از نظر معماری نیز بسیار زیباست جلوگیری کرد. زندی درباره نتیجه این پیشنهاد گفت: سازمان میراث فرهنگی تاکنون این پیشنهاد را نپذیرفته است و دلیل آن را هم نداشتن بودجه اعلام كرده‌اند. حال آنكه بخش خصوصی سرمایه‌گذاری در این بخش را پذیرفته است اما سازمان میراث فرهنگی همچنان مقاومت می‌کند.

 

ناآشنایی مسئولان با اهمیت موزه اسب

همدان به‌دلیل فضای کوهستانی بسیار زیبا، مستعد پرورش اسب در ایران است. از طرفی سوارکاری در همه دنیا به‌عنوان یکی از منابع درآمدزایی صنعت گردشگری مطرح است. یکی از فعالان پرورش اسب در همدان درباره مشکلات تاسیس موزه اسب در همدان گفت: با توجه به سابقه پرورش اسب در همدان و ظرفیت بالای این منطقه در صنعت پرورش اسب نیاز داریم این صنعت جان دوباره‌ای بگیرد. از طرفی برای رونق بخشیدن به صنعت گردشگری در همدان نیاز به تاسیس موزه اسب احساس می‌شود اما گرفتاری‌های اداری تاکنون مانع تحقق این امر شده است. «مهدی بختیاری» در ادامه گفت: بخش خصوصی بسیار علاقه مند است كه در این زمینه سرمایه‌گذاری کند، اما نبود حمایت از سوی نهادهای دولتی و همچنین گرفتاری‌های اداری ما را در این زمینه دچار مشکل کرده است. نظرات منفی که در ادارات وجود دارد و پیچ و خم‌های اداری، بخش خصوصی را با مشکلات جدی مواجه کرده است. بختیاری در پایان گفت: ناآشنایی و ناآگاهی مسئولان اداراتی مانند جهاد کشاورزی و سازمان میراث فرهنگی با اهمیت این موضوع باعث مغفول ماندن آن شده است. این در حالی است که در استان‌های دیگر حمایت از بخش خصوصی بیشتر است. بخش خصوصی برای راه اندازی این موزه نیاز به منابع مالی ندارد و همین که مجوز تاسیس این موزه صادر شود كار را آغاز خواهد كرد و حتی در زمینه اشتغال‌زایی هم موفق خواهد بود.

 

روزنامه تهران امروز

 

http://tehrooz.com/1392/5/7/TehranEmrooz/1231/Page/15/

 


برچسب ها: گردشگری ، ورکانه ، موزه اسب ، سوارکاری ، مری لیلی قراگوزلو ، گردشگری همدان ،

کوچکترین تصویر نقشه ایران در دستان بزرگترین مجموعه دار ایرانی

کشف سند کوچک 120 ساله از خلیج فارس + عکس

سندی دیگر از نام خلیج فارس آشکار گشت. سندی گویای تاریخ 120 ساله خلیج‌فارس؛ این سند اما این بار در میان کبریت‌های یک مجموعه دار پیدا شده است. احمد ایلیات کاشانی، مردی که 30 سال از عمر خود را کبریت جمع کرده؛ آن هم کبریت‎های سلطنتی؛ اما یک کبریت در مجموعه اوست که سرآمد همه کبریت‌هاست، «کبریت سلطنتی بین المللی‌»؛ این اثر کم نظیر که به پرچم زیبای ایران مزین است، بر اساس تحقیقات کاشانی 120 سال پیش در کشور چک‌اسلواکی سابق تولید شده و تنها چهار نمونه از آن در دنیا وجود دارد.

دانلود فایل مرتبط با خبر:
خبرگزاری میراث فرهنگی- گروه میراث فرهنگی- روی کبریت، تصویر یک زن ایرانی با دامنی سبز دیده می‌شود. در اطراف آن دریای مازندران و خلیج فارس به همراه پنج استان قرار گرفته‌است. گفته می شود، این نقشه کوچک‌ترین نقشه کشف شده ایران است که با آب و طلا و رنگ ساخته شده و کار دست است. قرار است که تصویر این سند به زودی در کتاب انجمن مجموعه داران ایران منتشر شود. جالب است که کبریت‌های مشابه کشورهای دیگر که توسط همین کمپانی تولید شده عکس پادشاهان و رهبران را دارد و تنها کبریت ایران است که به جای تصویر پادشاه نقشه کشور طراحی شده‌است.
 
 مجموعه‌داری، علاقه‌ای که در ایران مغفول مانده است
 
در کشور ما برخی علاقه‌ها مورد غفلت واقع شده و این مغفول ماندن هم از طرف دولت و هم ملت بوده است. مجموعه‌داری خصوصی از این دست علایق و دل‌مشغولی‌هاست که افراد اندکی در جامعه به آن اقبال نشان می‌دهند. احمد ایلیات کاشانی اما نگاه دیگری دارد این مجموعه‌دار همه دارایی‌اش را فروخته و مجموعه‌ای بزرگ و کم نظیر از کبریت و عکس را گردآوری کرده‌است. او با اینکه این روزها مستاجر بوده اما براین باور است که مردم باید از این مجموعه استفاده کنند اما فضایی برای ارائه و نمایش آثارش وجود ندارد. ایلیات کاشانی سی‌سال از عمر خود را برای گردآوری مجموعه‌اش صرف کرده و در دو زمینه عکس‌های تاریخی و کبریت فعالیت دارد. این مصاحبه‌ای است با ایلیات کاشانی، مردی که بزرگترین مجموعه کبریت ایران را دارد که مجموعه‌اش حتی با بزرگترین مجموعه‌داران بزرگ دنیا رقابت می‌کند.
 
چرا به سراغ جمع آوری کبریت و عکس رفتید؟
این دو شیء کم‌تر مورد توجه مجموعه داران قرار گرفته اما از مهم‌ترین اشیا قیمتی هستند. کبریت به خاطر زیبایی‌هایی که دارد، کمپانی‌هایی که کبریت تولید می‌کردند با عنوان رسانه تبلیغاتی به کبریت نگاه می‌کردند. قبل از جراید، سینما و تلویزیون به همین دلیل تصاویر خوبی دارند. تاریخچه کبریت‌سازی ایران از کبریت‌هایی با نشان پرچم ایران- روس که در روسیه تولید می‌شده‌است، آغاز می‌شود. بعدها کبریت با امضا ناصرالدین شاه  در ایران تولید می‌شود. سپس کارخانه به تهران منتقل و پرچم روسیه حذف و پس از آن کبریت با نشان شیر و خورشید تولید می‌شود.
 
اما در مورد کبریتی که سندی 120 ساله خلیج فارس محسوب می‌شود....
این کبریت سلطنتی بین‌المللی است. این اثر کم نظیر به پرچم زیبای ایران مزین شده و 120 سال پیش در کشور چک اسلواکی سابق تولید شده و همچنین تنها چهار نمونه از آن در دنیا وجود دارد. روی این کبریت تصویر یک زن ایرانی با دامنی سبز وجود دارد و همچنین نقشه دریای مازندران، خلیج فارس و پنج استان که روی آن نقش بسته است٬ دیده می‌شود. این کبریت کوچک ترین نقشه کشف شده ایران بوده که با آب و طلا و رنگ ساخته شده و کار دست است. تصویر این سند به زودی در کتاب انجمن مجموعه داران ایران منتشر خواهد شد. جالب است که کبریت های مشابه کشورهای دیگر که توسط همین کمپانی تولید شده عکس پادشاهان و رهبران را دارد و تنها کبریت ایران است که به جای تصویر پادشاه نقشه کشور طراحی شده است.
 
روی این کبریت نقشه ایران است و سند 120 ساله از نام خلیج فارس
 
این کبریت را چند خریداری کردید؟
این کبریت یک اثر تاریخی و سندی برای خلیج فارس است. بیش‌تر این کبریت‌ها در حراج ساتبی فروخته می‌شود. قیمت پایه از 1000 دلار شروع و گاهی تا 100هزار دلار هم می‌رسد.
 
این کبریت آیا در دنیا خریداری هم دارد؟
پیشنهادهای زیادی از کشورهای عربی برای فروش داشته‌ام که قبول نکرده‌ام. از دبی، برج جمال عبدالناصر و عربستان پیشنهاد داشتم اما این آثار متعلق به ایران و ایرانی‌هاست و باید در کشور نگهداری شود، اما فضایی در اختیار ندارم و در گنجینه‌های خصوصی نگهداری می‌کنم.
 
آیا سازمان میراث فرهنگی از شما حمایت می‌کند؟ برنامه‌ای برای صیانت از مجموعه‌ای که جمع کردید، دارد؟
90درصد هزینه‌های فرهنگی در ایران به هدر می‌رود و ثمربخش نیست به یک دلیل، آن هم این است که افراد متخصص در راس این برنامه‌ها را دنبال نمی‌کنند. مشکل میراث فرهنگی این است که بودجه در دست کسانی است که آن را به هدر می‌دهند. من یک شاگرد فرش فروش بودم فقط با عقلانیت و تحقیقات به این نتیجه رسیدم و دو آرشیو ملی برای ایران درست کردم (آرشیو عکس و کبریت). انتظار این است که دولت حمایت کند البته ما هیچ پولی از دولت نمی‌خواهیم، کمک هم خواهیم کرد ما به سازمان میراث فرهنگی کمک می کنیم هرچه آن‌ها آورده داشته باشند، ما در انجمن مجموعه داران ده برابر خدمات خواهیم داد؛ به شرط این که حسن نیت داشته باشند ما انتظار داریم به سمت ایجاد موزه‌های خصوصی برویم به دلیل این که عامل ترویج گردشگری می‌شود. از میراث تاریخی حفاظت و شغل ایجاد می‌کند. اگر دولت خانه‌های تاریخی را تملک کند و هزینه آن را به طور مثال با افزایش یک درصد عوارض بر یک کالای خاص مانند سیگار می شود تامین کرد. هم این ها را مرمت کرد و با یک یاداشت تفاهم می‌توانند هر دو طرف سود ببرند مردم نیز این آثار را ببینند.
 
ایلیات کاشانی همه‌ دار و ندارش را فروخت تا چنین مجموعه عظیمی را تهیه کند اما دریغ از هر گونه حمایتی از سوی مسئولان سازمان میراث فرهنگی
 
گفتید که به جز کبریت عکس هم جمع آوری می کنید، این عکس ها بیشتر در چه زمینه‌ای است؟
در مجموعه من ازعکس‌های سلاطین ایران، رجال سیاسی، رجال بین المللی دوره قاجار و پهلوی اول موجود است. همه عکس‌ها اصل است و از کارت ویزیت‌های عکاسخانه‌های جهان در تمام کشورهای جهان مجموعه عکس داریم. عکس‌های آثار عکاس باشی، عبداله قاجار، سیورگین، روسی خان، ناصرالدین شاه و جهانگیرخان مصور را در گنجینه شخصی دارم. آرشیو بین‌المللی من مربوط به دوره پهلوی اول است که شروع پایه‌های کارخانه‌ها، تصاویر بناهای تاریخی که تخریب و یا نابود شده‌اند را قبل از نابودی و بعد از نابودی در اختیار دارم.
 
کار جمع‌آوری عکس را کجا شروع کردید؟
من با دستمزدی که با عنوان سیاهی لشکر در فیلم سربداران گرفتم، دوربین خریدم و شروع به عکاسی کردم و کارم از آنجا آغاز شد.
 
ایلیات کاشانی در حال تهیه رجال دوره قاجار است. او 3هزار قطعه عکس تاریخ و 80 هزار اسلاید دارد
 
تا کنون کتابی هم نوشته‌اید؟
درحال تهیه کتاب رجال دوره قاجار هستم؛ 3 هزار قطعه عکس ارجینال تاریخی و 80 هزار اسلاید و نگاتیو که همه مربوط به پایه عکاسی ایران و جهان می‌شود٬ در اختیار من است. اگر سازمان میراث فرهنگی کمک کند دنبال تاسیس موزه ملی عکس ایران هستم و در این مورد دوست دارم مانند آرشیو کتابخانه ملی سازمان میراث و مرکز اسناد نباشد که کسی دسترسی نداشته و یا به ظاهر دسترسی داشته باشد. قصد دارم استفاده از این عکس‌ها را برای دانشجویان وقف کنم. من دوست دارم هر ایرانی یک کار ملی انجام دهد و آرشیو من مربوط به ملت ایران است.
 
 
 
 
 
 


برچسب ها: سند خلیج فارس ، خلیج فارس ، مجموعه داری ، مجموعه عکس ، مجموعه کبریت ، تاریخ عکاسی ،

سفال‌های لالجین سمی شده‌اند

 

نامیده شدن شهر لالجین به پایتخت سفال ایران به‌تدریج تبدیل به طنزی تلخ می‌شود. این روزها در همان پایتخت سفال ایران، سفال چینی می‌فروشند و لالجین را این‌روزها «لاله‌چین» می‌خوانند. چرا؟ چون فروشندگان تمایل کمتری به سفال لالجین دارند و تولید‌کنندگان هم با مشکلات فراوان دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند.


روزگاری سفال لالجین به تمام اروپا صادر می‌شد اما اکنون اتحادیه اروپا دیگر اجازه ورود سفال لعاب‌دار لالجین به کشورهای عضو این اتحادیه را نمی‌دهد.

صادرات سفال لالجین به آلمان نیز که مهم‌ترین خریدار سفال ایران بود، قطع شده است؛ نه به‌دلیل تحریم بلکه موضوع اصلی، کیفیت سفال ایرانی است. در سال‌های اخیر در لعابکاری سفال‌ها از لعاب‌های آماده که برای ساخت کاشی و سرامیک ساختمانی استفاده می‌شود و دارای ترکیبات سرب است، استفاده شده است.لعاب‌های آماده سمی هستند و آسیب‌های جبران‌ناپذیری به استفاده‌کنندگان از ظروف سفالی‌ای که با چنین لعاب‌هایی ساخته می‌شوند، می‌رسانند.

دیگر اینکه برای پخت سفال در کوره‌ها حرارتی بیش از یک هزار درجه نیاز است تا ظروف سفالین سم‌زدایی شوند که به‌علت گران‌شدن مواد سوختی و حامل‌های انرژی، تولید‌کنندگان ناچارند در حرارتی کمتر از 700درجه سفال‌ها را بپزند. این اقدام کیفیت کالاها را پایین آورده و سلامت مصرف‌کنندگان را نیز تهدید می‌کند.تولید چنین کالاهایی در حالی انجام می‌شود که هیچ نهادی تاکنون بر این موضوع نظارت نداشته و به‌ویژه وقتی خطر استفاده از ظروف لعابدار سمی بیشتر می‌شود که برخی خریداران صنایع‌دستی سفالی از ظروف سفالی با هدف تهیه مواد غذایی و پخت‌وپز استفاده می‌کنند.

مهدی کریمی، کارشناس سفال و مدرس دانشگاه درخصوص سفال‌های سمی تولید‌شده در برخی کارگاه‌های صنایع‌دستی در لالجین می‌گوید: در ترکیب لعاب همیشه سرب وجود دارد اما در سال‌های اخیر از این ماده بیش‌از حد مجاز استفاده می‌شود که موجب خطرناک‌شدن لعاب‌ها شده است.

کریمی می‌گوید: سفالگران برای پایین‌آوردن دمای ذوب، ترکیب سرب را افزایش می‌دهند و متأسفانه دستگاه‌های نظارتی نیز در این خصوص سکوت کرده‌اند. البته اگر حمایت‌های بیشتری از تولیدکنندگان صنایع‌دستی در بخش سفال انجام می‌شد و یارانه صنعت و سوخت آنها حذف نمی‌شد سفالگران دست به این اقدام نمی‌زدند.

لالجین البته با بیش از 400سال سابقه در صنعت سفال هنوز در جهت برندسازی گام برنداشته است؛یعنی به‌دلیل اینکه تولید سفال درخور نیازهای روز نیست و کیفیت فدای کمیت شده، نشان معتبری از صنعت سفال در این شهر کمتر دیده می‌شود.با آنکه لالجین را پایتخت سفال ایران نامیده‌اند اما این شهر و محصولاتش نقش کمرنگ‌تری در جشنواره‌ها و فستیوال‌ها به‌خصوص در دوسالانه سفال کشور دارند و هرگز دوسالانه سفال ایران در این شهر برگزار نشده است.

تا دهه60 بیش از 600 کارگاه ساخت سفال به شیوه سنتی در شهر لالجین فعالیت می‌کردند اما امروز بیشتر این کارگاه‌ها قربانی توسعه شهر شده‌اند. پایتخت سفال ایران حتی در طراحی شهری لالجین نیز لحاظ نشده و شهرک صنعتی که به‌منظور سازماندهی این کارگاه‌ها ایجاد شده است، توانایی پاسخگویی به تمامی تولیدکنندگان را ندارد. سفالگران نیز توان خرید کارگاه در این شهرک را ندارند و از آنجا که کارگاه‌های سنتی در بافت قدیم و اصلی شهر قرار گرفته‌اند، شرایط مناسبی برای تولید سفال وجود ندارد. باوجود این مشارکت نهادهای مردمی در تصمیم‌سازی‌‌ها به‌منظور حل مسائل این شهر ضعیف است. ایجاد پژوهشگاه و مراکز مطالعات سفال، استفاده از نخبگان و هنرمندان، مسئولیت‌دادن به شهروندان، تبلیغات صحیح، نظارت بر کیفیت توسط یک نهاد بی‌طرف و تخصصی، مدیریت پسماند و نوآوری و سرمایه‌گذاری در صنعت سفال کشور می‌تواند پایتخت سفال ایران را از مشکلات موجود در آن و ورشکستگی صنعت سفال (به‌عنوان یکی از رشته‌های صنایع‌دستی کشور) رها کند.

حسین زندی
دوستدار‌ میراث فرهنگی همدان

http://www.hamshahrionline.ir/details/224160 لینک مطلب:


برچسب ها: لالجین ، پایتخت سفال ایران ، سفال سمی ، صنایع دستی ، سفال سربی ،

 

http://tehrooz.com/1392/3/18/TehranEmrooz/1188/Page/14/TehranEmrooz_1188_14.pdf

 


سفال چینی بلای جان سفال لالجین

در لاله‌جین چیزی در حدود 1000 كارگاه سفالگری به صورت كارگاه‌های مجزا و خانگی فعال است و چیزی در حدود 280 نمایشگاه و فروشگاه كوچك در زمینه عرضه محصولات این كارگاه‌ها فعالیت می‌كنندو 2000 نفر از این راه ارتزاق می‌كنند مردم این شهر در مقایسه با كشورهایی كه در زمینه تولید سفال فعال هستند

همدان- فاطمه كاظمی: شهر لالجین در همدان از جمله شهرهایی است كه نه تنها در ایران بلكه در سراسر دنیا یك استثنا به شمار می‌رود. این شهر تنها شهری است كه درآمد اقتصادی مردم آن فقط از راه تولید و فروش سفال به دست می‌آید. حتی در بین مردم معروف است كه «لالجینی‌ها به صورت ژنتیكی سفالگر به دنیا می‌آیند.» بر اساس گفته قدما پیشینه تولید سفال در این شهر به دوره پیش از اسلام نیز بازمی‌گردد. در لاله‌جین چیزی در حدود هزار كارگاه سفالگری به صورت كارگاه‌های مجزا و خانگی فعال است و چیزی در حدود 280 نمایشگاه و فروشگاه كوچك در زمینه عرضه محصولات این كارگاه‌ها فعالیت می‌كنند و دو هزار نفر از این راه ارتزاق می‌كنند.مردم این شهر در مقایسه با كشورهایی كه در زمینه تولید سفال فعال هستند پیشرفت‌های شگرفی در هنر سفالگری داشته‌اند و از نظر به‌‌كارگیری تكنیك‌های مدرن در عرصه سفالگری حرف اول را در دنیا می‌زنند. همین ویژگی‌ها باعث شده است كه لالجین سال‌ها عنوان «پایتخت سفال ایران» را با خود یدك بكشد، اما واقعیت این است كه این شهر با مشكلات زیادی دست و پنجه نرم می‌كند. همین مشكلات سبب شده است كه این شهر در حفظ این هنر ارزشمندبا خطراتی روبه‌رو باشد.



بافت هنری لالجین در حال نابودی است

«مهدی كریمی» كارشناس صنایع دستی در گفت‌وگو با تهران امروز درباره تاثیر از بین رفتن بافت هنری این شهر می‌گوید: از آنجایی‌كه خاك استفاده شده در سفال لالجین ویژگی‌های منحصر به فردی دارد از نظر مرغوبیت و كیفیت بالای سفال حرف اول را در دنیا می‌زند. اما به نمایش گذاشتن این كیفیت شرایط خاصی دارد كه می‌توان در زمینه جذب گردشگر نیز برای آن برنامه‌ریزی كرد و آن حفظ شرایط سنتی تولید سفال است. كشوری مانند تركیه تنها با داشتن 50 سفالگری كه دارد توانسته با حفظ شرایط سنتی و بومی این هنر را علاوه بر فروش به موقعیتی برای جذب گردشگر تبدیل كند. این در حالی است كه در لالجین با واردات بی‌رویه دستگاه‌های جدید، این بافت بومی در حال از بین رفتن است. جالب اینجاست كه مسئولان این مسئله را خدمتی به سفال لالجین می‌دانند كه ناشی از سوء مدیریت است.وی در ادامه می‌افزاید: از بین رفتن كارگاه‌های سنتی و رشد قارچ‌گونه كارگاه‌های جدید یك فضای ناهمگون و به هم ریخته در این شهر به وجود آورده است كه باعث شده گردشگران داخلی و خارجی سفال لالجین را خیلی جدی نگیرند. گردشگر وقتی وارد یك شهر هنری می‌شود به‌دنبال یك ویترین هنری است كه به عنوان شناسنامه آن شهر مطرح است اما این ویترین در لالجین دیده نمی‌شود.كریمی نداشتن بینش فرهنگی از سوی مدیران فرهنگی را علت این مسئله می‌داند و می‌گوید: اگر شما عكس‌های لالجین قدیم را ببینید افسوس می‌خورید كه چرا این محیط حفظ نشده است. ورودی لالجین نماد این شهر هنری نیست. علت همه این موارد را باید در یك مدیریت ناصحیح دید. متاسفانه مدیران فرهنگی همدان نمی‌توانند بینش فرهنگی داشته باشند و همین مسئله بافت لالجین را به این روز درآورده است.



واردات سفال مربوط به 8 سال اخیر است

در چند سال اخیر واردات سفال چینی به ایران ضربه‌های بزرگی به این هنر ارزشمند در ایران زد و باعث به حاشیه رفتن سفال لالجین شد. تا جایی‌كه حتی در ویترین فروشگاه‌های لالجین نیز این سفال‌ها دیده می‌شود. كریمی در این باره می‌گوید: پرونده مربوط به واردات سفال به ایران مربوط به 8سال گذشته است. اولین بار در دو ساله دوم دولت نهم واردات سفال از چین به ایران انجام شد. با وجود زحمت زیادی كه تولید كننده برای سفال لالجین می‌كشد اما سفال لالجین ارزان‌ترین سفال در دنیاست. در حالی كه سفال چینی با قیمت بالاتری عرضه می‌شود و همین مسئله رغبت فروشندگان را به سفال چینی بیشتر كرده است. آیا واردات محصولی كه كشور خودمان بزرگ‌ترین تولید كننده آن است كار عاقلانه‌ای است؟ این واردات بلایی بر سر لالجین آورد كه تولید كننده سفال را زمین زد.حالا باید دید كه چرا واردات سفال چین موفق شد و بازار ایران را تصاحب كرد؟

 

 

 بخش دوم

جلوی واردات بی‌رویه باید گرفته شود
سفال چینی بلای جان سفال لالجین

تجربه نشان داده است كه با ایجاد تحول در صنعت گردشگری، بافت تاریخی از آپارتمان‌سازی درآمدزایی بیشتری دارد این در حالی است كه كارشناسان و دلسوزان میراث فرهنگی بارها پیشنهاد داده‌اند این مكان‌ها ثبت ملی شوند

ادامه از صفحه اول: كریمی در این باره گفت: چینی‌ها برای تولید سفال خود از طرح‌های اصیل ایرانی استفاده می‌كنند در حالی كه استفاده از این طرح‌ها در بین تولیدكنندگان داخلی از بین رفته است. ما از نظر سواد فرهنگی هم از چینی‌ها عقب‌تریم چرا كه در كشور ما آموزش نادیده گرفته می‌شود. در گذشته‌های دور تعاونی‌هایی وجود داشت كه بازار سفال لالجین را مدیریت می‌كرد. تولید كننده حق نداشت محصول خود را به هركسی بفروشد تا از ورود سودجو جلوگیری شود. اصلا هركسی حق تولید سفال را نداشت. اما این تعاونی دیگر فعال نیست. در واقع نظارت از بین رفت و مدیریت به دست میراث فرهنگی افتاد كه خودش كلی مشكل دارد.



كارگاه‌های سفالگری در انتظار ثبت ملی هستند

«حسین زندی»  فعال فرهنگی نیز به اهمیت حفظ بافت هنری لالجین واقف است و به تهران امروز می‌گوید: یكی از تدابیری كه جهت حفظ و حراست از میراث تاریخی، طبیعی و معنوی صورت می‌گیرد ثبت آثار در فهرست آثار ملی است تا گامی جهت حفظ و نگهداری برداشته شود و از گزند تخریب و تغییر در امان باشد. كارگاه‌های سنتی سفالگری شهرستان لالجین از جمله این آثار هستند كه از جنبه‌های گوناگون حائز اهمیت هستند. وی می‌افزاید: سازه و بنای كارگاهی، همچنین ابزارها، وسایل و دستگاه‌های سفالگری كه دارای قدمت تاریخی هستند و به عنوان میراث تاریخی و شیوه سفالگری سنتی كه بدون فن‌آوری روز و ابزارهای برقی و ماشین‌های مدرن انجام می‌شود سابقه‌ای چند صد ساله دارد و می‌تواند به عنوان جاذبه‌ فرهنگی و تاریخی مورد توجه قرار گیرد اما به دلیل عدم برنامه‌ریزی و مدیریت شهری آسیب‌های جدی بر پیكره شهر وارد شده است و موجب نگرانی دوست‌داران و فعالان میراث فرهنگی شده است.زندی به از بین رفتن كارگاه‌های سنتی لالجین اشاره می‌كند و می‌گوید: در اواسط دهه شصت بیش از ششصد كارگاه در این شهر گزارش شده است اما امروز كمترازهشتاد كارگاه در این شهر باقی مانده است. از آنجا كه این كارگاه‌ها در درون شهر قرار دارند و با رشد جمعیت شهر و تغییرات بافت‌ها و فضاهای شهری این كارگاه‌ها نیز دچار دگرگونی شده‌اند و چون مدیران شهری نتوانسته‌اند نیازهای مسكونی مردم را مدیریت كنند، قانونی برای حفظ بافت‌های سنتی و كارگاه‌ها وجود ندارد.

از سوی دیگر نبود حمایت‌های دولتی مالكان را ترغیب كرده است این اماكن را تخریب كنند و به جای آن آپارتمان و رستوران بسازند و منافع كوتاه‌مدت را ترجیح دهند. وی تصریح می‌كند: تجربه نشان داده است كه با ایجاد تحول در صنعت گردشگری بافت تاریخی از آپارتمان‌سازی درآمدزایی بیشتری دارد این در حالی است كه كارشناسان و دلسوزان میراث فرهنگی بارها پیشنهاد داده‌اند این مكان‌ها ثبت ملی شوند و تبدیل به فرهنگسرا و موزه سفال شوند اما كارگاه‌های ثبت شده به تعداد انگشتان یك دست هم نمی‌رسد و به گفته یكی از اعضای شورای شهر تنها دو كارگاه ثبت شده است در حالی كه كارگاه‌های با سابقه چهارصد ساله نیز در این شهر شناسایی شده‌اند.

تولید زیاد و برداشت بی‌رویه از خاك

این فعال محیط‌زیست به از بین رفتن خاصیت خاك لالجین نیز اشاره می‌كند و می‌گوید: مسئله مهم دیگر برداشت بی‌رویه از خاك اطراف شهر است كه به زودی دچار كمبود خواهد شد و از آنجا كه حجم تولیدات بسیار بالاست، كیفیت روز به روز پایین می‌آید. از طرفی با واردات سفال چینی تولیدات لالجین روی دست تولید كننده می‌ماند و ضایعات و پسماندهای سفال‌ها هر روز افزون‌تر می‌شود در واقع سفالگران جدید خاك لالجین را تبدیل به سفال شكسته و زباله می‌كنند كه در گرداگرد شهر تلنبار شده است و چهره زشتی به این شهر می‌بخشد.



سخن پایانی

اگر از ظرفیت‌های لالجین به درستی وباكارشناسی و مدیریت صحیح استفاده شود جایگاه واقعی‌اش را به عنوان پایتخت سفال و سرامیك ایران باز می‌یابد. دانشگاه سفال لالجین از جمله مراكز آموزشی در كشور است كه از دهه پنجاه با وجود ابزار تولید پیشرفته متاسفانه كمتر مورد توجه واقع شده تاجایی‌كه در سال‌های اخیر پذیرش دانشجو در رشته سفال سرامیك كمتر از برخی رشته‌های غیرمرتبط مانند معماری و...بوده است. این دانشگاه می‌تواند با توجه به امكانات وموقعیت ممتازوابزار ووسایلی كه در اختیار دارد نقش پر رنگ‌تری در آموزش داشته باشد به‌طور كلی ایجاد مراكز آموزشی و پژوهشی همچنین توانمندی‌های شهروندان را نباید نادیده گرفت.

 

 


برچسب ها: لالجین ، سفال ، همدان ، گفتگو ،

نسخه چاپی
 
فرسفج دومین مرکز سفال همدان

سفری برای دیدن یکی از زیباترین کاروانسراهای شاه عباس

حسین زندی

همدان را به عنوان شهری تاریخی می‌شناسیم و برای دیدن آثار تاریخی این شهر سر از پای نمی‌شناسیم. اگر گذرتان به همدان افتاد از دیدن کاروانسرای فرسفج که به کاروانسرای شاه عباسی شهرت دارد غافل نمانید چراکه می‌توانید علاوه بر بازدید از این کاروانسرا از محصولاتی همچون حبوبات، غلات ، صیفی جات ومیوه به ویژه گردو ،سیب و انگور ممتاز فرسنج بهره‌مند شوید.

 
خبرگزاری میراث فرهنگی ـ گردشگری‌ ـ‌ فرسفج شهری است ازتوابع شهرستان تویسرکان در استان همدان، مرکز بخش قلقل رود که در جنوب غربی استان همدان در مسیر جاده تویسرکان به اسد آباد ، کنگاور قرار گرفته است . ارتفاع آن از سطح دریا 1620 متر است، حدود 300 خانوار جمعیت دارد که تعدادی از آنها ازروستاهای اطراف به این شهر کوچک مهاجرت کرده اند .
 
در گذشته نام فرسفج "پراسپه" بود. پسوند "فر" در فارسی کهن به معنی شکوه است چنانکه در  نام بسیاری از شهرها مانند فراهان ، فرمهین و . . . می‌توان این پسوند را دید. پسوند "فج" و "وج" نیز در نام مکان‌های بسیاری تکرار شده است مانند ساوج که امروزه ساوه تلفظ می شود . فرسفج نیز در بین ساکنان محلی "فرسفه" یا "فرسوه" خوانده می شود .
 
همان طور که از نام آن برمی آید فرسفج از روستاهای تاریخی ایران است اما پژوهشگران بر اساس یافته ها قدمت آن را به دوره صفوی نسبت داده اند . آنچه مسلم است این است که فرسفج در زمان حکومت صفویان رونق بسیار یافته است . به نظر می رسد این رونق ناشی از ثبات حکومت و گسترش بازرگانی بوده است و تاثیر و پیامد آن بر این روستا سه بنای ارزشمندی است که بر جا مانده است .
 
در گذشته اقتصاد فرسفج از راه کشاورزی ، دامپروری ، سفالگری و بازرگانی بوده است . وجود باغات سرسبز زمین مساعد و رودخانه های پرآب همچنین کارگاه های سفالگری واین که فرسفج در مسیر کاروان ها قرار داشت باعث می شد ساکنانش از این طریق کسب و کار کنند اما امروزه کشاورزی و دامپروری اصلی ترین مشاغل شهروندان فرسفج است و کارخانه ها و کارگاه های اطراف این شهر نیز با کشاورزی مرتبط است .
 
محصولات فرسفج حبوبات، غلات ، صیفی جات ومیوه به ویژه گردو ،سیب و انگور ممتاز است تا جایی که پیشنهاد شد پس از بازسازی کاروانسرای شاه عباسی فرسفج جشنواره گردو در این کاروانسرا برگزار شود .
 
مردم فرسفج به زبان لری سخن می گویند که به زبان لری تویسرکان نزدیک است و داستان ها ، متل ها و افسانه های زیبایی را این زبان روایت می کند . اگرچه در اطراف فرسفج مردم برخی روستاها به گویش لکی سخن می گویند و تنها یک روستا به نام حاجی تو به زبان ترکی با لهجه قشقایی صحبت می کنند . گفته می شود ساکنان حاجی تو در دهه های گذشته به این منطقه مهاجرت کرده وساکن شده اند .
 
در کنار فرسفج به دلیل دارا بودن اهمیت تجاری و جغرافیایی که در مسیر کاروان ها قرار داشته است پلی بر روی رود خانه قلقل رود ساخته شده است . جهت پل از شرق به غرب است و به موازات آن پلی جدید احداث شده است .این پل در زمان صفویه به طول 60 متر وعرض 8 متر بنا شده که اخیرا مرمت ودر 21 اردیبهشت 1376 به شماره 1874 در فهرست آثار ملی ثبت شده است . مصالح به کار رفته در ساختمان این پل سنگ ، آجر، ملات ساروج و گچ است .
 
کاروانسرای فرسفج از مجموعه کاروانسراهای ساخته شده در عصر صفوی است که به کاروانسرای شاه عباسی شهرت یافته است . این کاروانسرای کم نظیر سالها استراحتگاه کاروانها ، بازرگانان و زائران بوده است . سبک معماری بنا صفوی است ودر اوایل قرن یازدهم ساخته شده است . این بنا نیز در سال 1376 در فهرست آثار ملی ثبت شده است .
 
کاروانسرای فرسفج حدود 4000 متر مربع مساحت دارد و در سالهای گذشته با هدف ایجاد بازارچه صنایع دستی وگردو مرمت شده است اما تا کنون چنین اتفاقی مشاهده نشده است . اشیا کهن یافته شده در کاروانسرای فرسفج در موزه شهر همدان نگهداری می شود .
 
یکی دیگر از آثار تاریخی فرسفج حمام این شهر است که در زیر خاک مدفون است و هنوز بازسازی نشده است . گفته می شود این حمام نیز از آثاردوره صفوی است و تا اوایل دوره پهلوی دوم مرد استفاده اهالی بوده است .
 
همانطور که اشاره شد فرسفج مرکز تولید سفال منطقه بوده است و آثار کارگاه ها و کوره های سفالگری در کنار کاروانسرا بیست سال پس از تعطیلی همچنان پابرجاست . فرسفج بعد از لالجین دومین مرکز سفال استان همدان به شمار می رود ودر گذشته سفال بدون لعاب فرسفج زبانزد مردم منطقه بوده است .
 
فرسفج علاوه بر مسیر تویسرکان به کنگاور راه دیگری از طرف همدان دارا که مسیر تابستانی جاده گنجنامه است . جاذبه هایی مانند قلعه اشتران و روستاهای زیبای کوهپایه‌ای جنوب الوند در این مسیر قرار دارند .


برچسب ها: فرسفج ، تویسرکان ،

تعداد کل صفحات: 2 1 2
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات