سه شنبه 2 مهر 1392

شیرازه‌ای كه از هم پاشید

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه ها ،تهران امروز ،باستان شناسی ،میراث فرهنگی ،

روزنامه تهران امروز

 

کد خبر: 139254

تاریخ خبر: دوشنبه, 01 مهر 1392

 

 

شیرازه‌ای كه از هم پاشید

 

 

حسین زندی

تهران امروز

جابه‌جایی سازمان میراث فرهنگی از ضربه‌های جبران ناپذیری بود كه بر پیكر نیمه‌جان سازمان میراث فرهنگی و گردشگری و صنایع دستی كشور توسط دولت دهم وارد آمد. این تخریب‌ها از زمان دولت نهم و آبگیری سد سیوند آغاز شد و در دولت دهم و در سایه شعارها و تبلیغات عجیب و غریبی مانند جابه‌جایی جمعیت تهران، ثبت آثار جهانی، آوردن منشور كوروش به ایران و... انجام شد كه از ابتدا مورد اعتراض خبرنگاران، باستان شناسان و فعالان میراث فرهنگی قرار گرفت چرا كه با ابهامات و پرسش‌های بی‌پاسخ فراوانی روبه‌رو بود. سوال‌هایی مانند: علت بازگشایی غیرمعمول مخزن موزه ملی چه بود؟ در بورس فروش میراث تاریخی در منطقه آزاد كیش چه اشیایی به فروش رفت؟ دوركاری كارمندان و مدیران متخصص چرا بیشتر در این سازمان صورت گرفت؟ اسنادی كه مدت‌ها در پایانه شیراز بود به كجا انتقال یافت؟ آیا با انتقال 400 الی 500 كارمند بافت جمعیتی پایتخت تغییر كرد؟ چرا هیچ نهاد و سازمان دولتی به غیر از سازمان میراث فرهنگی انتقال نیافت؟ چه بلایی بر سر كتابخانه میراث غنی‌ترین كتابخانه این حوزه آمد؟ دلیل عكسبرداری شبانه از موزه‌ها و گنجینه‌ها چه بود؟ علت دور كردن و مخالفت شدید با خبرنگاران متعهد و منتقد حوزه میراث فرهنگی چه بود؟ و ده‌ها سوال دیگر كه بی‌پاسخ ماند و امیدواریم كه با گذشت زمان پاسخ این سوال‌ها نیز مشخص شود. یكی از تخصصی‌ترین نهادهای دولتی در ایران سازمان میراث فرهنگی است. مجموعه‌ای تشكیل شده از بخش‌های تخصصی، پژوهشكده‌های مختلف و معاونت‌ها بود كه به صورت یكپارچه اداره می‌شود. پس از انتقال كارشناسان خبره و متخصص به بهانه دوركاری خانه‌نشین یا مجبور به بازنشستگی شدند. با انتقال سازمان، یكپارچگی آن از دست رفت و هر معاونت به استانی منتقل شد. در شیراز یك اداره در چند ساختمان جدا از هم كه هر كدام در گوشه‌ای از شهر بود قرار گرفت. چنانكه سال 91 پس از بازگشت به تهران هم، نتوانستند یا نخواستند یكپارچگی آن هم بازگردد. از این رو، علاوه بر آسیب دیدن اشیا تاریخی و نابودی آثاری مانند تابلوها در جابه‌جایی‌ها، پرونده و گزارش كاوش‌ها و اشیا كشف شده‌ای كه ثبت نشده بود هم در هاله‌ای از ابهام است؛ چنانكه گفته می‌شود با از هم پاشیدن واحدهای پژوهشی، عملا در 8 سال گذشته هیچ دستاورد مثبتی دیده نشده است. به‌طور مثال در دولت هشتم فقط پژوهشگاه این سازمان 143 عنوان كتاب در زمینه باستان شناسی منتشر كرده است كه از آثار ماندگار این حوزه است و ده‌ها عنوان كتاب از انتشارات پژوهشكده مردم شناسی به‌جا مانده است. اما در دولت نهم و دهم این روند كاملا متوقف شد. آزمایشگاه پژوهشگاه مهم‌ترین مركز آزمایش باستان شناسی خاورمیانه در جابه‌جایی تهران به شیراز و شیراز به تهران نابود شد كه این خود ضربه مهلكی به كالبد میراث فرهنگی كشور بود. نگرانی باستان شناسان و فعالان حوزه میراث فرهنگی این است كه آیا دولت بعدی پیگیر شفاف‌سازی ابهامات و تخریب‌ها خواهد بود و مسببان این ضایعه مجازات خواهند شد؟

 

http://www.tehrooz.com/1392/7/1/TehranEmrooz/1275/Page/9/TehranEmrooz_1275_9.pdf

 

روزنامه تهران امروز

 

 


برچسب ها: انتقال سازمان میراث فرهنگی ، موزه ، دورکاری ، شیراز ،

گردشگری در همدان و چالش‌های پیش‌رو

 

 

روزنامه تهران امروز

 

کد خبر: 138469

تاریخ خبر: شنبه, 23 شهریور 1392

 

در گفت‌وگو با یك فعال گردشگری؛

گردشگری در همدان و چالش‌های پیش‌رو

 

http://www.tehrooz.com/1392/6/23/TehranEmrooz/1267/Page/14/

 

 

حسین زندی: مسیر سیاست‌گذاری‌های گردشگری استان همدان هرچه كه باشد به سوی گردشگری پایدار نیست. سیاست‌ها و برنامه‌ریزی‌های این سال‌ها هم در جهتی نبوده است كه زیرساخت‌های این صنعت را بهبود بخشد. همچنین اتفاقات و تصمیم‌های اتخاذ شده نه فقط وضع گردشگری را بسامان نكرده بلكه به‌دلیل سطحی بودن و تبلیغاتی بودن این تصمیم‌ها نتیجه‌ای جز نابسامانی نداشته است. افزایش 300درصدی بهای بلیت و اعلام فروش 700هزار بلیت در تعطیلات نوروز توسط مدیركل میراث فرهنگی وگردشگری تاثیری بر این صنعت نداشته است. شفاف نبودن درآمد ومسائل مالی برخی اماكن گردشگری مانند غار علیصدر و نادیده گرفتن منافع ملی وجوامع محلی در این مناطق از موانع توسعه گردشگری است. بررسی مسائل گردشگری همدان موضوع گفت‌وگویی است كه با «بابك مغازه‌ای» فعال گردشگری استان انجام شده است و اینك پیش روی شماست.

به نظر شما وضع فعلی صنعت گردشگری همدان چگونه است؟

همدان، یكی از مهم‌ترین نقاط هدف در انتخاب مقصد مناسب، برای سفرهای گردشگران داخلی و خارجی است، اما تاكنون شاهد برنامه‌ریزی و سرمایه‌گذاری در خور و متناسب با این امر نبوده‌ایم. از این رو در شرایط فعلی نمی‌توان گردشگری در این استان را صنعتی روبه جلو و در حال توسعه در نظر گرفت. برخی پیشرفت‌های صورت گرفته نیز به‌دلیل نداشتن انسجام و برنامه‌ریزی مدون، تاثیرات مقطعی داشته‌اند و از كارآمدی لازم برخوردار نیستند.

آیا روند توسعه گردشگری در این استان منطبق با اصول توسعه پایدار است؟

همانطور كه عرض كردم روند این توسعه از توازن و برنامه خاصی برخوردار نیست. علاوه‌بر آن فعالیت‌های انجام شده نیز در اكثر موارد همراه با رعایت اصول اولیه توسعه پایدار و هدفمند نبوده است به‌صورتی كه توجه چندانی به حفظ ذخایر زیستی و بشری همچون میراث فرهنگی و محیط‌زیست نمی‌شود و گاه به‌خاطر ایجاد یك زیبایی ظاهری و جذب موقتی گردشگران، میراث فرهنگی و محیط‌زیست استان كه منابع اصلی گردشگری پایدار هستند، قربانی می‌شوند. حال آنكه فقط رعایت اصول ضروری در این زمینه وبرنامه‌ریزی صحیح است كه می‌تواند پایداری گردشگری یك منطقه و حركت روبه‌رو رشد آن را در دراز مدت تضمین كند.

متاسفانه در سال‌های گذشته موارد متعددی از رعایت نشدن این اصول، به‌ویژه در مورد سایت‌های تاریخی را شاهد بودیم. سایت و پایگاه پژوهشی هگمتانه در همدان یكی از بارز‌ترین نمونه‌های آن است كه با ساخت غرفه‌های صنایع‌دستی، سنگ‌فرش كردن محوطه و دیواركشی و مسقف كردن محل‌های در حال كاوش، تعریض خیابان همجوار محوطه كه به خاكبرداری از تپه انجامید. گلكاری، درختكاری و به‌تازگی كاشت ده‌ها شمشاد روی تپه و در نهایت مسطح كردن چند صدمتر از تپه برای چیدن سفره هفت سین، موجی شده است كه این مجموعه به مرور در حال تبدیل به یك پارك تفریحی است تا یك محوطه پژوهشی و تاریخی. در بسیاری مناطق دیگر نیز محل‌های تاریخی كه حتی مرمت نیز شده‌اند بدون اطلاع‌رسانی، راهنما و حفاظت آنچنانی رها شده‌اند و گردشگران نیز كه اطلاعات چندانی از آنها ندارند اغلب تنها به چند محل مشهور مراجعه می‌كنند و دیگر محل‌ها بازدیدكننده چندانی ندارد.

با توجه به مواردی كه اشاره كردید، چه مشكلاتی در این راه وجود دارد؟

یكی از مهم‌ترین مشكلات نبود انسجام در برنامه‌ریزی‌ها و به‌عبارتی نبود برنامه و دورنمای مشخص است. چنانكه در دوره‌های زمانی مختلف و با حضور مدیران جدید یا حتی در زمان یك مدیریت واحد شاهد انجام پروژه‌های پراكنده‌ای در این حوزه‌ها هستیم. از سوی دیگر در زمینه زیرساخت‌های لازم برای گسترش گردشگری در استان همچنان با چالش روبه‌رو هستیم. مواردی همچون تدارك فضاهای لازم برای اقامت گردشگران، استقرار راهنمای مورد نیاز و افراد متخصص و آگاه در سایت‌های مورد بازدید، چاپ و نشر نقشه‌ها، كتابچه‌ها و امكانات اطلاع‌رسانی، برگزاری برنامه‌های مناسب و كاربردی در قالب جشنواره‌های سفر و پرهیز از انجام فعالیت‌های نمایشی، انجام تبلیغات موثر برای معرفی ظرفیت‌های گردشگری استان و اهمیت دادن به منابع اساسی این صنعت و حفاظت اصولی از میراث فرهنگی باید بیش از پیش مورد توجه قرار گیرند و كمبودهایی كه در این زمینه‌ها داریم برطرف شود.

شما چه پیشنهاداتی در این زمنیه دارید؟

به‌نظر من مهم‌ترین موضوع این بخش مدیریت و برنامه‌ریزی است. علاقه‌مندان و فعالان این حوزه انتظار دارند تا مدیریت دولتی مرتبط با این بخش با انجام یك پایش و آمایش علمی و با بهره‌گیری از نظرات و پیشنهادات فعالان مدنی، علاقه‌مندان، كنشگران و متخصصان غیردولتی زمینه حضور و استفاده از توان فكری آنها در فرآیند تصمیم‌سازی برای تدوین برنامه دراز مدت، میان‌مدت و كوتاه‌مدت در دستیابی به توسعه پایدار و متوازن گردشگری این منطقه را فراهم آورد تا از انجام برنامه‌های ناهماهنگ و گاه مخرب جلوگیری شود.

از سوی دیگر، برای تبلیغات و معرفی ظرفیت‌های گردشگری استان باید یك برنامه و سناریوی مشخص تدوین شود و از همه امكانات اطلاع‌رسانی در این زمینه بهره‌گیری شود كه در این راه نیز فعالان مدنی می‌توانند نقش مهمی را ایفا كنند.

ایجاد زمینه‌های جدید گردشگری و تقویت انواع گردشگری همچون گردشگری ادبی، گردشگری غذا، گردشگری سلامت و گردشگری ورزشی می‌تواند یكی دیگر از گام‌هایی باشد كه در شرایط فعلی می‌تواند گردشگران بیشتری را به این استان جذب كند.

در نهایت تشویق و ایجاد زمینه‌های لازم برای سرمایه‌گذاری فعالان اقتصادی محلی یا حتی تلاش در جذب سرمایه‌گذاران كشور برای فعالیت در زمینه گردشگری استان همدان و معرفی ظرفیت‌های این بخش به آنان می‌تواند نقشی تعیین‌كننده در این امر داشته باشد. البته باید پیش از آن در قالب یك آمایش علمی و با حضور صاحب‌نظران به درستی مشخص شده باشد كه چگونه می‌توان زمینه‌های پیشرفت هدفمند و متوازن گردشگری این استان را با سرمایه‌گذاری در مناطق و زمینه‌های جدید فراهم آورد.

 

روزنامه تهران امروز

 

 


برچسب ها: گردشگری همدان ، گردشگری ،

دوشنبه 18 شهریور 1392

تفاوت حق‌التدریس و اعضای هیات علمی/بخش پایانی

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه ها ،تهران امروز ،گفتگو ،

روزنامه تهران امروز

 

http://tehrooz.com/1392/6/18/TehranEmrooz/1263/Page/13/

 

کد خبر: 138143

تاریخ خبر: دوشنبه, 18 شهریور 1392

 

«تهران امروز‌» مشكلات استادان حق‌التدریسی همدان را بررسی می‌كند

تفاوت حق‌التدریس و اعضای هیات علمی

اما مسئله اصلی این قشر از جامعه كه خود را قربانی سیاست‌های غلط وزارت علوم می‌دانند  استخدام است. احمدی در پاسخ به این سوال كه چه شرایطی برای استخدام وجود دارد؟ می‌گوید: شرایط استخدامی بیشتر رقابتی است، البته در دانشگاه پیام نوریكی از قوانین استخدام این است كه  باید مدرك دانشگاه دولتی داشته باشید، در استخدام هیات علمی داشتن مدرك دكترا در اكثر رشته‌ها و مقاله و سابقه كار هر كدام امتیاز جداگانه دارند كه در مصاحبه علمی و عمومی- عقیدتی مشخص می‌شوند

 

ادامه از صفحه اول:

میزان حق‌التدریس

یك مدرس حق‌التدریس دانشگاه پیام نور در پاسخ به این سوال كه هرمدرس در یك دانشگاه (پیام نور،غیرانتفاعی،آزاد، علمی كاربردی ودولتی) بابت یك ساعت حق‌التدریس چقدر حقوق می‌گیرد؟می‌گوید، مبلغ حق‌التدریس در دانشگاه پیام نور 6780 تومان ولی در دانشگاهای دیگر مثل دانشگاه آزاد، چون تعداد ساعت‌های تدریس استاد برای یك درس خیلی بیشتر از ساعات تدریس همان درس در دانشگاه پیام نور است این مبلغ كمتر است.

از احمدی می‌پرسم گفته می‌شود اگر مدرسی از ساعات قرارداد بیشتر تدریس كند مبلغی دریافت نمی‌كند اگر چنین موضوعی واقعیت دارد علت چیست، پاسخ می‌دهد: بله واقعیت دارد با توجه به نكاتی كه اشاره كردم در دانشگاه پیام نور واحدها با ضرب و تقسیم در تعداد دانشجو و تعداد ساعات تدریس به‌دست می‌آید.البته تا 5 سال پیش این قانون نبود. در رشته‌هایی مثل علوم انسانی تعداد ساعات مجاز به تدریس برای استاد نباید بیش از 127ساعت در ترم باشد حتی اگر در دو، سه تا مركز دانشگاه پیام نور هم تدریس داشته باشد با هم محاسبه می‌شوند. یكی از دلایل، صرفه‌جویی در هزینه است كه برای خود دانشگاه منافع زیادی دارد اما برای اساتید خیر.

مشكلات پیش روی حق‌التدریسی‌ها

یكی دیگر از دلایل هم می‌تواند جذب بیشتر نیروی حق‌التدریس در دانشگاه‌ها باشد كه از این طریق افراد بیشتری جذب می‌شوند. قاسمی نیز گفته‌های احمدی را تایید می‌كند و می‌گوید: هدف داشتن كنترل و ایجاد محدودیت برای مدرسان حق‌التدریس است به نحوی كه درصورت صلاحدید مسئولان موسسه مذكور به‌راحتی و بدون پیش آمدن خللی در برنامه‌های آموزشی امكان قطع همكاری با مدرس فراهم می‌شود.

یكی از مسئولان دانشگاه علمی كاربردی شهرستان همدان می‌گوید: این دانشگاه استاد استخدامی و هیات علمی ندارد و از نیروهای دانشگاه‌های دیگر استفاده می‌كند و از 130 نفر مدرس كه در این مركز مشغول تدریس هستند هیچ یك استخدام نشده‌اند.

وی در پاسخ به این سوال كه هر مدرس همزمان در چند دانشگاه می‌تواند تدریس كند؟ ادامه می‌دهد: در همه دانشگاه‌هایی كه نیرو نیاز داشته باشند می‌تواند تدریس كند اگر وقت داشته باشد یا دانشگاه به رشته او نیاز داشته باشد. قاسمی در مورد وضعیت بیمه می‌گوید:از طرف دانشگاه آزاد اسلامی بیمه تامین اجتماعی هستم كه بسته به واحدهای هر ترم تعداد روزهایی كه بیمه رد می‌شود متغیراست و البته نمی‌توان چنین بیمه‌ای را بیمه حقیقی دانست.

اما احمدی می‌گوید: در دانشگاه پیام نور اساتید حق‌التدریس اصلا بیمه نمی‌شوند.وقتی مدرسی بدون بیمه دائم از شهری به شهری در آمدوشد است با توجه به امنیت جاده‌ها و اینكه تعدادی از آنان زن هستند با خطراتی هم روبه‌رو می‌شوند احمدی براین باور است كه: خطرات بسیار است خصوصا در جاده‌های غیراستاندارد و كوهستانی در زمستان این خطرات چند برابر می‌شود. چند مورد تصادف چند سال پیش برای چند نفر از اساتید در جاده مسیر رسیدن به دانشگاه شهر مجاور اتفاق افتاد و باعث شد قید تدریس در آن دانشگاه را بزنند. مشكلات و خطرات جاده‌ای و نداشتن بیمه باعث بی‌انگیزگی خیلی از اساتید مجرب در این دانشگاه‌ها شده است.قلی‌زاده نیز كه در یكی از واحدهای دانشگاه پیام نور تدریس می‌كند می‌گوید: با توجه به آمار تصادفات جاده‌ای كار پرخطری محسوب می‌شود. علاوه بر این در صورت نداشتن وسیله نقلیه شخصی، رفت و آمد در ساعات نامناسب شبانه روز خطرات دیگری را نیز متوجه مدرسان خانم می‌كند.

اساتید با سابقه هم جذب نمی‌شوند

اما مسئله اصلی این قشر از جامعه كه خود را قربانی سیاست‌های غلط وزارت علوم می‌دانند استخدام است.

احمدی در پاسخ به این سوال كه چه شرایطی برای استخدام وجود دارد؟ می‌گوید: شرایط استخدامی بیشتر رقابتی است، البته در دانشگاه پیام نوریكی از قوانین استخدام این است كه باید مدرك دانشگاه دولتی داشته باشید، در استخدام هیات علمی داشتن مدرك دكترا در اكثر رشته‌ها و مقاله و سابقه كار هر كدام امتیاز جداگانه دارند كه در مصاحبه علمی و عمومی- عقیدتی مشخص می‌شوند. اما اساتیدی هستند كه نزدیك 7سال یا حتی بیشتر در دانشگاه تدریس داشته‌اند و با این وجود هنوز جذب نشده‌اند و در نهایت ناامید از استخدام دانشگاه، استخدام سازمان‌های دیگر شده‌اند.

او ادامه می‌دهد: در حال حاضراز طریق ثبت‌نام در سامانه مربوطه در وزارت علوم و سپس مصاحبه علمی، عمومی صورت می‌گیرد. «بنفشه.ح» مدرس دانشگاه آزاد واحد همدان نیز می‌گوید: بیشتر روابط بر ضوابط حاكم است به نحوی كه حتی در صورت گذراندن همه مراحل استخدام، شركت در فراخوان سراسری و انجام مصاحبه علمی و عمومی، چنانچه مسئولان دانشگاه مایل نباشند روند استخدام كامل نمی‌شود.

مشكلات فراوان حق‌التدریسی‌ها

مسائل و مشكلات اساتید حق‌التدریس بسیار زیاد است. متاسفانه در پایین‌ترین سطح سازمان از نظر حقوق و مزایا و امنیت شغلی قرار دارند. كارگران سطح عملیاتی یك كارخانه امنیت شغلی بیشتری نسبت به اساتید حق‌التدریس دانشگاه‌ها دارند. این مدرسان پس از هفت سال خود را با كسانی مقایسه می‌كنند كه با مدرك دیپلم یا فوق دیپلم در یك نهاد دولتی استخدام شده‌اند و حقوق یك ماه آنان برابر با یك ترم تدریس است. درحالی كه مدرسی با مدارج عالی كارشناسی ارشد و دانشجوی دكترا سال‌هاست منتظر استخدام نشسته است. در خیلی از دانشگاه‌های غیردولتی نیز با تغییر رئیس دانشگاه، اساتید حق‌التدریس نیز تغییر می‌كنند و با وجود سابقه شغلی زیاد اخراج می‌شوند. هیچ حق و حقوقی برای اعتراض هم ندارند. این مورد مشكلات در سازمان‌های دیگر مثل آموزش و پرورش هم وجود داشته اما در چند سال اخیر اكثریت معلمان حق‌التدریس به‌وسیله آزمون و با توجه به سابقه كار استخدام شدند اگر وزارت علوم به استخدام نیروهای حق‌التدریس در ابتدا به صورت قراردادی و پیمانی اقدام كند خیلی از مشكلات اساتید حق‌التدریس حل خواهد شد. انتظاری كه پس ازروی كار آمدن دولت یازدهم بیشتر شده است.

 

روزنامه تهران امروز


برچسب ها: استادان حق التدریسی ، اعضاء هیات علمی دانشگاه ، نظام آموزش ، وزارت علوم ،

دوشنبه 18 شهریور 1392

تفاوت حق‌التدریس و اعضای هیات علمی/ بخش اول

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :تهران امروز ،روزنامه ها ،گفتگو ،

http://tehrooz.com/1392/6/18/TehranEmrooz/1263/Page/13/

 

روزنامه تهران امروز

 

کد خبر: 138149

تاریخ خبر: دوشنبه, 18 شهریور 1392

 

«تهران امروز‌» مشكلات استادان حق‌التدریسی همدان را بررسی می‌كند

تفاوت حق‌التدریس و اعضای هیات علمی

مدرس دانشگاه پیام نورهمدان در پاسخ به این سوال كه تفاوت‌های تدریس نیروهای هیات علمی و حق‌التدریسی در چیست، می‌گوید: تفاوتی در نوع تدریس وجود ندارد چه بسا در خیلی از موارد نیروهای حق‌التدریس به دلیل نبود امنیت شغلی كیفیت تدریسشان بهتر نیز هست، اما نمی‌توان این مورد را به همه تعمیم داد

 

حسین زندی- همدان: یكی از چالش‌هایی كه نظام آموزشی كشور با آن دست به گریبان است وضع نیروهای حق‌التدریس است. سیاستگذاری و عملكرد نهادهای آموزشی و در سطح كلان، وزارت علوم و آموزش و پرورش در زمینه جذب مدرس باعث افت تحصیلی در بین دانش‌آموزان ودانشجویان شده و در بین مدرس‌ها انتظار استخدام و تبعیض بار روانی و اجتماعی عظیمی بر دوش آنان گذاشته است. این موضوع آینده هر دو قشر را تحت تاثیر قرار داده است. این مسئله در دانشگاه‌ها پر رنگ‌تر است. استادی كه از آینده شغلی خود اطمینان كافی ندارد و خود را با همكاران هیات علمی مقایسه می‌كند، مادام درگیر این سوال است كه چه تفاوتی بین تدریس او و همكارش است؟ گاهی این كمبود‌ها موجب كم‌كاری می‌شود و در نتیجه دود آن به چشم دانشجو می‌رود.

در سال‌های اخیر شاهد بودیم كه تحصیل در كشور با افت كیفی همراه بوده است و فارغ‌التحصیلان كم سوادتر از گذشته بوده‌اند. همچنین انگیزه‌ای برای پژوهش و تحقیق در دانشگاه‌ها دیده نمی‌شود. این مسئله را از خرید و فروش پایان نامه و تحقیق در بازار می‌توان دریافت. در نهایت اگر نیرویی هم جذب می‌شود نه بر اساس شایستگی و توانایی، كه تنها مسائل عقیدتی ملاك قرار گرفته است. اما همواره این سوال وجود دارد كه اگر نیروهای حق‌التدریس سست عقیده‌اند، چرا تدریس می‌كنند؟ و تفاوت‌های دریافتی این نیروها به اندازه‌ای است كه جز استثمار چیزی به یاد انسان نمی‌آورد.

شیوه تدریس ربطی به حق‌التدریس بودن ندارد

خانم «م احمدی» مدرس دانشگاه پیام نورهمدان در پاسخ به این سوال كه تفاوت‌های تدریس نیروهای هیات علمی و حق‌التدریسی در چیست، می‌گوید: تفاوتی در نوع تدریس وجود ندارد چه بسا در خیلی از موارد نیروهای حق‌التدریس به دلیل نبود امنیت شغلی كیفیت تدریس‌شان بهتر نیز هست، اما نمی‌توان این مورد را به همه تعمیم داد. سرفصل‌های دروس دانشگاه پیام نور كاملا مشخص است و بر حسب كتاب‌های اعلام شده توسط سازمان تدریس انجام می‌شود، اما در سایر دانشگاه‌های غیر دولتی سرفصل كتاب خارج از سرفصل‌های سازمان مربوطه نیست، بنابراین سرفصل‌ها تا حدود زیادی مشخص است و در این مورد معمولا تفاوت زیادی وجود ندارد. شیوه تدریس بستگی به درسی كه تدریس می‌شود دارد و چه بسا به دلیل ایجاد انگیزه در دانشجویان، توسط اساتید، روش‌های قدیمی در حال تغییرند و به طرف روش‌های نوین و پیشرفته تدریس و استفاده از مشاركت كامل دانشجویان میل می‌كند. در این مورد نیز اساتید حق‌التدریس سعی بیشتری در تغییر نحوه تدریس‌شان برای افزایش كیفیت تدریس‌شان دارند.

نمره محور بودن دانشگاه‌های غیرانتفاعی

«قاسمی» مدرس دانشگاه آزاداسلامی همدان نیز در این زمینه می‌گوید: با توجه به نمره محور شدن دانشگاه‌های غیرانتفاعی و آزاد كه درصد بزرگی از دانشجویان را پوشش می‌دهند، حق‌التدریس بودن مدرس ابزاری است برای تحت فشار قرار دادن وی برای نمره دادن به دانشجویانی كه به نظر مسئولان آموزشی دانشگاه سرمایه‌های موسسه هستند و به هر قیمت باید نظرشان را جلب كرد. در همین راستا مدرس حق‌التدریس كه در اعمال نمره محدود و مجبور می‌شود بعضا از تدریس ناامید می‌شود و همه توان خود را به امر تدریس اختصاص نمی‌دهد. از نظر من تنها تفاوت موجود همین است. احمدی ادامه می‌دهد: حقوق‌ها اصلا قابل مقایسه نیست. تفاوت خیلی زیاد است اگه بخواهیم دانشگاه پیام نور را در نظر بگیریم دروس تدریس شده یك استاد با توجه به سقف واحدهای تدریسی اگر سقف واحدهایش پر شده باشد حقوق یك ترم ایشان به اندازه حقوق یك ماه استاد هیات علمی این سازمان است و سایر دانشگاه‌ها هم به همین صورت. قاسمی ادامه می‌دهد: تفاوت‌ها بسیار زیاد است! من رقم دقیقی از دریافتی‌های اعضای هیات علمی در رشته‌های مختلف ندارم، اما دانشجویان دوره دكترا را سراغ دارم كه تنها بورس یك دانشگاه شده‌اند و هنوز شروع به كار نكرده‌اند و دریافتی‌شان ماهانه بالغ بر چند میلیون تومان است كه قابل قیاس با ساعتی چهار پنج هزار تومان حق‌التدریسی‌ها نیست.

 

روزنامه تهران امروز


برچسب ها: استادان حق التدریس ، اعضای هیات علمی ،

روزنامه تهران امروز

http://tehrooz.com/1392/6/14/TehranEmrooz/1260/Page/16/

 

 

کد خبر: 137829

تاریخ خبر: پنجشنبه, 14 شهریور 1392

 

گزارش «تهران امروز» از ممیزی عجیب برای كتاب‌های اهدایی به كتابخانه

كتاب‌های دارای مجوز، اجازه ورود به كتابخانه سنقر  را  ندارند

واقعا جای بسی تاسف است كه چگونه ممكن است كتاب‌هایی كه مجوز چاپ گرفته‌اند و از ممیزی وزارت ارشاد عبور كرده و در بازارهای كتاب توزیع می‌شوند اجازه قرار گرفتن در كتابخانه‌ها را نیابند

 

حسین زندی – كرمانشاه: سنقر یكی از شهرستان‌های استان كرمانشاه است كه تعداد كتابخانه‌های عمومی آن به تعداد انگشت‌های یك دست هم نمی‌رسد. این شهرستان با 80 هزار جمعیت تنها سه كتابخانه دارد كه به هیچ عنوان پاسخگوی نیازهای علاقه مندان نیست. زنده یاد یحیی حسین‌پور موسس اولین كتابخانه عمومی در سنقر بود كه سال‌ها در زمینه اجرای نمایش آموزش‌های هنری و فعالیت‌های فرهنگی این شهر پیش قدم بود. حسین‌پور بهار امسال درگذشت اما خانواده او تصمیم گرفتند هزینه مراسم چهلم او را به تجهیز كتابخانه‌ای كه پدر تاسیس كرده بود اختصاص دهند اما دیگر از آن كتابخانه اثری نبود. به هر حال وارثان حسین‌پور در اجرای نیت خود ثابت‌قدم بودند و تصمیم گرفتند كتاب‌هایی خریده و به دیگر كتابخانه‌های شهر اهدا كنند كه این كار هم دچار مشكلات فراوانی است و روند طی شده برای خانواده نمونه‌ای بسیار كوچك از مشكلاتی است كه در سال‌های اخیر دامن علاقه‌مندان به كتاب و نشر حتی بعد از انتشار كتاب با مجوز و ممیزی وزارت ارشاد را گرفته است.

كتابخانه‌ای تعطیل و دیگری انبار كتاب شده است

مهران حسین‌پور فرزند زنده یاد یحیی حسن پور می‌گوید: كتابخانه‌ای كه پدرم تاسیس كرده بود دیگر وجود ندارد، اما گاهی كتاب‌هایی با مهر همان كتابخانه در دست دوستان دیده می‌شود و كتابخانه دیگری كه آقای نصرالله قهرمانی احداث و به آموزش و پرورش اهدا كرد امروز فعالیت ندارد و متاسفانه به انبار كتاب تبدیل شده است. یكی از كتابخانه‌های فعال در زندان شهر است و كتابخانه اصلی شهر یعنی كتابخانه علامه مجلسی فعال‌تر است.

وی می‌افزاید: پدر فرهنگی بود و سال 1346 پس از گذراندن دوره فنی كتابداری تصمیم می‌گیرد برای شهر كتابخانه‌ای ایجاد كند، سپس با اهدای كتابخانه شخصی خود در دبیرستان پهلوی آن زمان كتابخانه را تاسیس می‌كند كه مورد استفاده همگان بوده، پس از این اقدام وزارت فرهنگ بودجه‌ای در اختیارش قرار می‌دهد كه كتابخانه را تجهیز می‌كند. در سنقر اولین نمایشگاه‌های كتاب را نیز یحیی حسین‌پور برگزار می‌كند. شاگردان زیادی را تربیت می‌كند كه از آنها می‌توان به پروفسور «موسی یاوری» و «صالح حسینی» مترجم نامدار اشاره كرد.

مهران حسین‌پور دراین مورد كه چرا به این فكر افتادید كه به جای آیین‌های مرسوم، كتاب اهدا كنید می‌گوید: به نظر پدرم اهدای كتاب از هركار خیری شایسته‌تر بود، همه مراسم اولیه و شب هفت را به جا آوردیم. اما هزینه مراسم چهلم را به این امر اختصاص دادیم. به نظرم مراسمی كه این روزها برگزار می‌شود، نشان از مصرف‌گرایی و اسراف است و كار ماندگاری نیست و بیشتر به نظر خودنمایی می‌آید. ما امیدواریم این كار انگیزه‌ای برای دیگران هم باشد چرا كه خانواده‌هایی كه عزیزان خود را از دست داده‌اند، اگر بخشی از هزینه‌ها را به امور خیریه اختصاص دهند بسیاری از ناهنجاری‌ها و مشكلات را نخواهیم داشت.

حسین‌پور ادامه می‌دهد: ما تلاشمان این بود كتاب‌هایی را از نمایشگاه كتاب تهران بخریم كه كتاب‌های روز را انتخاب كرده باشیم وهمزمان با مراسم چهلم پدرم اهدا كنیم، اما متاسفانه به دلایل بوروكراسی اداری انجام نشد و ما نتوانستیم در زمان مقرر كتاب‌ها را اهدا كنیم. ما كتاب‌های چاپ جدید كه در سال‌های 90 و 91 منتشر شده بود و برخی چندمین بار از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مجوز گرفته انتخاب كردیم، اما متاسفانه ده‌ها جلد از این كتاب‌ها را اجازه ندادند به كتابخانه اهدا كنیم. او می‌گوید: كتاب‌ها را براساس علایق مرحوم حسین‌پور و با موضوعات تاریخ، تاریخ نمایش، ادبیات، كشاورزی و كتاب‌های دایره‌المعارف كودكان انتخاب كردیم اما نتوانستیم همه كتاب‌ها را در كتابخانه قرار دهیم، متاسفانه گویی اسب پیشكشی را دندانش را می‌شمارند و این كار آزاردهنده است. درنهایت وارثان یحیی حسین‌پور نتوانستند از مبلغ پنجاه میلیون ریال كتابی كه خریداری كرده بودند، ده‌ها جلد از كتاب‌ها را اهدا كنند كه باعث دلخوری بسیار شد. واقعا جای بسی تاسف است كه چگونه ممكن است كتاب‌هایی كه مجوز چاپ گرفته‌اند و از ممیزی وزارت ارشاد عبور كرده و در بازارهای كتاب توزیع می‌شوند اجازه قرار گرفتن در كتابخانه‌ها را نیابند؟!

مسئول كتابخانه‌های شهرستان سنقر در مورد پذیرفته نشدن برخی از كتاب‌ها برای این كتابخانه به تهران امروز گفت: ما اجازه نداریم كه هر كتابی را به عنوان هدیه به كتابخانه بپذیریم. آقای خسروی ادامه داد: از سوی وزارت ارشاد اسلامی لیستی به ما ارائه شده است كه بر اساس آن باید كتاب‌های اهدایی را تایید كنیم و حتی اگر كتابی در همان سال مجوز گرفته و چاپ شده باشد، اما اسم آن در لیست آمده باشد حق نداریم آن را قبول كنیم. وی تصریح كرد: همچنین اگر فردی قصد داشته باشد كه تعداد زیادی كتاب را به كتابخانه‌ای اهدا كند، موظف هستیم كه ابتدا لیست كتاب‌ها را برای تایید به تهران بفرستیم. در صورت اعلام موافقت از مركز، كتاب‌های اهدایی به كتابخانه منتقل می‌شوند و در غیر این‌صورت از پذیرفتن آنها معذوریم. اینها اقداماتی است كه از طرف وارثان وقف كتاب هم انجام شد اما برخی كتاب‌ها پذیرفته نشد و دچار این ممیزی ابتكاری و عجیب شدند.

پس از اقدام خانواده حسین‌پور انجمنی در شهر سنقر شكل گرفت با نام انجمن كتابخانه‌سازان خیر و دو قطعه زمین توسط شهروندان به احداث كتابخانه اختصاص پیدا كرد كه در صورت همكاری و مجوز نهادهای دولتی احداث خواهد شد.اما همچنان شهروندان سنقری از كمبود كتابخانه رنج می‌كشند. برای بهبود وضعیت موجود، افزون بر سامان وضعیت اقتصادی، برطرف كردن موانعی مانند نگاه امنیتی به فرهنگ و جایگزینی سیستم نظارتی متعادل و كارآمد در حوزه كتاب، ممكن است بتواند اندكی از مشكلات فعلی بكاهد.

 

روزنامه تهران امروزَ

 

َ


برچسب ها: کتابخانه ، سنقر ، سانسور ،

جمعه 15 شهریور 1392

چه بهتر كه همدان كلانشهر نباشد

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :تهران امروز ،روزنامه ها ،میراث فرهنگی ،زیست بوم ،

روزنامه تهران امروز

 

کد خبر: 137929

تاریخ خبر: شنبه, 16 شهریور 1392

 

 

چه بهتر كه همدان كلانشهر نباشد

 

http://tehrooz.com/1392/6/16/TehranEmrooz/1261/Page/15/

 

 

حسین زندی: چند هفته‌ای است شهر تازه كلانشهر شده همدان حال و روز خوشی ندارد. جایگزینی دولت جدید و تغییر و تحول‌ها در سازمان‌های مختلف، حتی سازمان میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی در حالی در پایتخت در حال انجام است كه میراث ارزشمند تاریخ و ملی ما در پایتخت تاریخ و تمدن ایران در حال تخریب و تفكیك و با بی‌توجهی آشكار متولیان میراث فرهنگی در حال نابود شدن است. متولیان سازمان میراث فرهنگی همدان در حالی به بهانه روز همدان به تبلیغات و بادكنك‌بازی برروی بام آرامگاه بوعلی مشغول بودند.(كه خود حدیث مفصلی است و موجب تخریب آرامگاه بوعلی را فراهم كرده) كه زمین خواران شهر در حال تخریب بناهای تاریخی و نابودی باغ‌های اطراف شهر بودند. چندی پیش عمارت ذوالریاستین در همدان همزمان با نامه نگاری اهالی فرهنگ این استان برای اعتراض به تخریب عمارت بدیع الحكما تخریب شد. امری كه در ادامه موجب شد هنرمندان و فعالان فرهنگی همدان نامه‌ای دیگر به وزیر كشور و رئیس جدید سازمان میراث فرهنگی در اعتراض به تخریب باغ‌ها و بناهای تاریخی در همدان بنویسند. آنچه هست، اعتراض فعالان فرهنگی نتوانست از كتك خوردن خبرنگاران وتخریب‌ها جلو‌گیری كند. با وجود اینكه بیشتر رسانه‌ها از ظلمی كه به فرهنگ و طبیعت همدان رفته سخن گفتند، گوش شنوایی در شهر پیدا نشد و عاقبت آخرین یادگار محله «در‌سنگی»‌های همدان هم از جا كنده شد.

درسنگی عمارت 200 ساله ذوالریاستین، به جا مانده از دوران زمامداری محمد شاه قاجار و صدارت قائم‌مقام فراهانی بود. درختان باغ را بریدند و علف‌ها را آتش زدند و زمینش را قطعه قطعه كردند. چگونه است كه مسئولان اگر بنای تاریخی یا درختی در پایتخت تخریب و قطع شود، هیاهو می‌كنند، اما به رغم همه فریادهایی كه فرهنگ دوستان و دوستداران طبیعت و آثار تاریخی در همدان سر دادند، مسئولان و مالكان كار خود را كردند؟ قطع چند درخت در خیابان ولی‌عصر پایتخت كه به دلیل خشكیدگی كامل آنها بود در سطح بین‌المللی اعتراض‌هایی به‌دنبال داشت، اما تخریب عمارتی تاریخی و قطع صدها اصله درخت در شهری كه ریه می‌خواهد برای نفس كشیدن، پیگیری نمی‌شود و به سادگی از آن عبور می‌كنند!

یادمان باشد همدان، با طبیعت و تمدن و تاریخش همدان است و اگر گردن به تخریب هر‌كدام از اینها ببندیم قدم به قدم سرزمین هگمتانه را از روزگار بالندگی‌اش دور كرده‌ایم. قرار نیست توسعه همدان و كلانشهر شدنش به قیمت نابودی تاریخ و تمدن و طبیعت این شهر تمام شود و اگر چنین است چه بهتر كه همدان كلانشهر نباشد.

امیدواریم كه مسئولان جدید سازمان میراث فرهنگی آنچه مانده است را دریابند چرا كه اكنون بخش بسیاری از این عمارت‌ها ویران شده و از بین رفته است. اما پرسش دیگر این است كه اكنون مسئول كیست و چه كسی باید پاسخگوی این آثار ارزشمند از دست رفته باشد؟

 

روزنامه تهران امروز

 

 


برچسب ها: باغ ذوالریاستین ، همدان ، محیط زیست ،

چهارشنبه 6 شهریور 1392

راه‌های تنفسی شهر همدان تنگ‌تر شد

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه ها ،تهران امروز ،زیست بوم ،میراث فرهنگی ،

روزنامه تهران امروز

 

 

 

کد خبر: 137354

تاریخ خبر: پنجشنبه, 07 شهریور 1392

 

راه‌های تنفسی شهر همدان تنگ‌تر شد

داد هنرمندان از تخریب بدیع الحكما و ذوالریاستین

 

 

حسین زندی- همدان: در ادامه تخریب باغ و عمارت بدیع الحكمای همدان و به رغم همه اعتراضات صورت گرفته باغ ذوالریاستین هم در خفا نابود شد. این موضوع به ظاهر استانی آنچنان سر و صدا كرد كه داد هنرمندان كشوری درآمد و تعدادی از چهره های سرشناس هنری كه به اصالت شهر و ریه های همدان اهمیت می دهند درصدد برآمدند، جلوی ادامه این تخریب‌ها را بگیرند. ریه های شهری كه قرن‌ها پیش هرودت در مورد همدان چنین می نویسد:

«سرزمین واقع در شمال هگمتانه کوهستانی و پوشیده از جنگل است.» بیش از بیست قرن پس از این مورخ شاعری غربی به نام « کلینتن سکالرد» بازهم می نویسد:«بر گرد دیوارهای همدان باغ‌های پرشکوفه دامن کشیده‌اند.» گویی پس از دوهزار سال طبیعت این شهر زیبا همچنان دست نخورده باقی مانده بود. ویلیام جکسن، سیاح و ایران شناس آمریکایی وقتی در سال 1903 وارد همدان می شود از بیشه‌زارها و باغ هایی می نویسد که به شعاع 25 کیلومتر به سمت غرب امتداد دارد. دیگر مستشرقین و سیاحتنامه نویسان نیز از این شهر با عنوان شهر باغ‌ها و درختان یاد می کنند و می نویسند:«همدان شهری است که آن را درختان احاطه کرده‌اند.» اما امروز نه فقط از آن درختان و بیشه ها خبری نیست بلکه اغلب باغ های منتهی به کوه الوند نیز نابود شده و برج ها و آپارتمان های ناموزون جایگزین آن شده است كه چشم انداز طبیعی شهر را نابود کرده اند.

سرنوشت یكسان باغ ذوالریاستین و بدیع‌الحكما

این روزها همان نمونه های کوچک هم در حال نابودی است. پس از باغ بدیع‌الحكما كه خبر تخریب و فروش زمین‌های آن منتشر شد، باغ 12هزارمتری ذوالریاستین در انتهای منطقه پردیس که روزی بهشت برین بود هم با مجوز شهرداری تفکیک و سپس نابود شد همچنین درختان کهنسالش قلع وقم شد. میرزا ابوالقاسم ذوالریاستین از عالمان همدان بود که در زمان صدارت قائم مقام فراهانی نماینده او در همدان بود و شاگردان زیادی از جمله ریاض همدانی در مکتب او به درجه دیوانی رسیدند. عمارتی که در این باغ ساخته بود در آستانه تخریب است. این عمارت تنها بنای باقی‌مانده از خانه های همدان است که دارای در سنگی بودند. به دلایل امنیت و سرما در گذشته در خانه‌ سنگ یک تکه بود و محله‌ای به نام درسنگی وجود داشت که ساکنانش نام خانوادگی در سنگی را برای خود برگزیدند. «مهدی خاکیان» مستاجر این باغ که با همکاری پدرش مرحوم «شکرالله خاکیان» از سال 1328 در این باغ ساکن بوده‌اند، می گوید: بخشی از عمارت به دلیل قدمت زیاد ومرمت نشدن از بین رفت اما آنچه باقی ماند توسط پدرم باز سازی شد، اما در بازسازی‌ها به در سنگی باغ و پایه ستون های عمارت و حوض های سنگی دست نزدیم، زیرا اعتقاد ما این بود كه در سنگی این خاك نمونه ای از هنر دستان چیره هنرمندان همدانی است كه حتی با تغییرات صورت گرفته در باغ باید پایدار بماند . بر اساس مدارك ارائه شده از سوی مهدی خاکیان از سال 1332 مستاجران فعلی به مالک آن اجاره سالیانه پرداخت کرده‌اند اما نه فروشنده و نه خریدار توجهی به حق و حقوق مستاجر نكرده و حقوق آنها از عرصه واعیان را نادیده گرفته اند. تلخ تر از همه آنكه مزایده را به نام خانواده خاکیان منتشر کردند، و در نهایت باغ نابود شد.

نابودی چشمه 700 ساله باغ به صورت عمدی

سال جاری باغ توسط یك شرکت خصوصی به نام انصار به شهرداری واگذار و پس از آن هم به مزایده گذاشته شد. به گفته خاكیان چشمه 700 ساله باغ را با لودر کور کردند تا درختان خشک شود اما منتظر خشک شدن هم نماندند و درختان را جلو چشم مردم شهر بریدند. همه می دانند كه همدان همیشه از خنک‌ترین شهرهای کشور بوده، حالا سوال این است كه چه اتفاقی افتاده است كه عده ای ظرفیت های مطلوب هوای همدان را فراموش كرده و آنها را اتفاقی می دانند؟ غیر از این است که پس از بریدن درختان و نابودی باغ‌ها كم كم همدان خنكی خود را از دست داده و تبدیل به شهری سیمانی و آجری می شود؟ نابودی باغ ذوالریاستین زمانی اتفاق می افتد كه بلدوزرها در حال تخریب باغ بدیع الحکما، حکیم و پزشک نامدار همدانی بودند. در همان زمان عکاس و روزنامه نگاری که در حال عکاسی از تخریب باغ بود به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفت .با نابودی این باغ‌ها آخرین شاهراه تنفسی همدان نیز نابود شده و دیگر درختی باقی نخواهد ماند تا هوای شهر را تصفیه کند و مهم‌تر از هر چیز حریف ریزگردها شود.

به دنبال انتشار گزارش تهران امروز و گزارش های متعدد در دیگر رسانه ها از تخریب عمارت بدیع‌الحكما و باغ ذوالریاستین در همدان، جمعی از هنرمندان كشور و فرهنگ دوستان همدانی با امضای نامه ای كه نسخه ای از آن در اختیار روزنامه تهران امروز قرار گرفته است، خطاب به مسئولان خواستار توقف این مسئله و پیگیری مسئولان امر در این خصوص شدند. جمع كثیری كه تعداد آنها بالغ بر 250 نفر است این نامه را امضا كرده‌ و خواستار توقف این تخریب شده اند. پرویزپرستویی، احمدرضا درویش، محمد حسین حلیمی، قباد شیوا، امیرشهاب رضویان، هانیه توسلی، عبدالله باکیده، مجید برزگر، بهرام توکلی، جهانبخش نورایی، یاشار نورایی، محمد پرویزی، جواد محقق، پرویز شکری، اصغر پورهاجریان، حسن گوهرپور، شهرام گلپریان، دکتر پرویز اذکایی، دکتر علیرضا ذکاوتی قراگزلو، اشکان جنابی و ایرج عاشوری از امضا كنندگان این نامه هستند. هفته گذشته كه باغ بدیع‌الحکما در معرض تخریب کامل قرار گرفت و بولدوزرها به این بنای تاریخی حمله کردند، خبرنگار محلی یكی از روزنامه های سراسری که برای پوشش خبر این تخریب به محل رفته بود ، مضروب شد. خانه بدیع‌الحكما در ابتدای جاده دره مرادبیک همدان واقع شده است که در فهرست میراث ملی ایران قرار دارد. دکتر بدیع‌الحکما از پزشکان خوشنام و خادم به مردم همدان بوده كه عارف قزوینی شاعر بزرگ مشروطیت دوره ای از تبعید خود را در باغ بدیع الحکما زندگی کرده است و بزرگانی چون شهید کلنل محمدتقی پسیان، از معاشران دکتر بدیع الحکما بوده اند. در حال حاضر علاوه بر این باغ، بخش بزرگی از باغ‌های سبز حاشیه شهر که حکم ریه‌های شهر همدان را دارند و همچنین از جاذبه های گردشگری شهرند، توسط زمین خواران نابود شده اند و باغ بدیع‌الحكما یکی آخرین آنهاست.

 

 http://www.tehrooz.com/1392/6/7/TehranEmrooz/1255/Page/15/

 

روزنامه تهران امروز


برچسب ها: باغ بدیع الحکما ، باغ ذوالریاستین ، همدان ، نامه اعتراضی هنرمندان به نجفی ، هنرمندان همدان ،

روزنامه تهران امروز

 

کد خبر: 136591

تاریخ خبر: ﺳﻪشنبه, 29 مرداد 1392

 http://tehrooz.com/1392/5/29/TehranEmrooz/1247/Page/14/

آموزش سفال در لالجین پاسخگوی هنرمندان نیست

آموزش؛ فوت فراموش شده كوزه‌گری در لالجین

از آنجا كه سفالگری بسیار گسترده است و پوشش دادن همه ابعاد آن مستلزم تلفیق سال‌ها تجربه در كنار مطالعات گسترده و تحقیق مستمر محققان است و از حدود توانایی افراد معمولا خارج است، بهترین راه برای بهره گیری كامل از توانایی علمی و عملی استفاده از هنرمندان سنتی و بومی در كنار محققان و تحصیلكردگان رشته‌های هنری است. اگرچه تا به حال آموزش در این زمینه به صورتی سطحی و رفع تكلیفی اعمال شده است، اما می‌توان با برنامه‌ریزی دقیق در این زمینه به نتایج خوبی رسید. در سال‌های گذشته فارغ‌التحصیلان زیادی در رشته صن

 

حسین زندی - همدان: سفال وسفالگری در همدان به‌‌ویژه لالجین شهر سفال مشكلات متعددی دارد. چرا كه برای توسعه صحیح صنعت سفال در همدان، علاوه بر حمایت نهادهای دولتی، آگاهی مردم، آموزش سفالگران، تولیدكنندگان و حتی فروشندگان مسئله‌ای مهم وضروری به نظر می‌رسد. اكنون، شیوه‌های سنتی آموزش با ابزار و فن‌آوری فعلی همخوانی ندارد و دانشگاه علمی- كاربردی شهر هم نتوانسته موفقیت چندانی در آموزش به‌دست آورد. از سوی دیگر شیوه آموزشی آموزشگاه‌های خصوصی هم پاسخگوی سفالگران شهر لالجین نیست و به نظر می‌رسد كه فقط گاهی برای رفع تكلیف خود را نشان دهد. از این رو،د برای رشد و نجات سفالگری لالجین تغییر وتحول در امر آموزش بسیار ضروری به نظر می‌رسد.

ظلم به آموزش سفالگری

«مهدی كریمی‌منسوب» مدرس دانشگاه و كارشناس سفال در پاسخ به این سوال كه چه نهادهایی رسالت و وظیفه آموزش سفالگری در همدان را به عهده دارند، گفت: به‌رغم اینكه سفال و سفالگری از صنایع دستی این استان است و لالجین پایتخت همیشگی سفال كشور محسوب می‌شود، باید بیش از این مورد توجه مسئولان استان همدان قرار می‌گرفت. اما این صنعت به‌ویژه در زمینه آموزش بسیار مظلوم واقع شده است و فقط به چند مورد بسیار محدود در حد طرح‌های آموزشی اداره صنایع دستی و گردشگری میراث فرهنگی محدود شده است. براین اساس بیشتر علاقه‌مندان به صورت موردی و خصوصی به افراد شاغل در این رشته كه گاهی ضعف‌هایی هم در امر آموزش دارند مراجعه می‌كنند. در شهرستان لالجین نیز از گذشته مركزی وجود دارد كه امروزه با عنوان دانشگاه علمی - كاربردی سفال و صنایع دستی لالجین شناخته می‌شود. این مركز در گذشته محركی بسیار مفید در آموزش فرزندان لالجین و همچنین علاقه‌مندان سفال و سفالگری از همه نقاط ایران بود. اما امروزه فعالیتی بسیار كمرنگ دارد و رشته سفالگری كه محور فعالیت این دانشگاه در گذشته بود و از اهداف اصلی فعالیت این مركز به شمار می‌رفت، از رشته‌های آن حذف شد. در دانشگاه‌های استان نیز متاسفانه دانشگاه دیگری متولی این رشته نیست.

موفقیت آموزش‌های خصوصی

كریمی درمورد تفاوت‌های شیوه‌های آموزشی در آموزشگاه‌های خصوصی نسبت به دانشگاه علمی- كاربردی گفت: از آنجاكه هنر، امری ذاتی است و مربوط به علاقه درونی فرد است، افراد پیگیر و علاقه‌مند ولو اینكه به صورت آكادمیك نیز آموزش ندیده باشند، می‌توانند موفقیت‌های چشمگیری داشته باشند؛ در نتیجه آموزش خصوصی گاهی جواب بهتری گرفته است و افراد علاقه‌مند را به خود جذب می‌كند. این افراد الزاما در پی كسب مدرك آكادمیك نیستند، اما كاش مراكز علمی - كاربردی قوی‌تر بودند كه در این صورت موجب پرورش نیروهایی كارآمد می‌شدند. متاسفانه اندیشه حاكم بر دانشگاه‌های علمی- كاربردی بازده خوبی ندارد، چرا كه از لحاظ سطح علمی قابل مقایسه با هنرستان‌ها و مراكز آموزش متوسطه نیست و از لحاظ علمی- كاربردی نیز بسیار دور از هدفگذاری‌های كاربردی واقعی است و كمتر فارغ‌التحصیلی به صورت عملی از آموخته‌های خود بهره می‌برد.

سیاست‌های اشتباه در دانشگاه علمی- كاربردی لالجین

این كارشناس افزود: دانشگاه علمی -كاربردی لالجین در سال‌های 84-90 رشته‌های هنر سفالگری، سرامیك، خط تولید سرامیك، شیشه و تعدادی دیگر رشته مرتبط با هنر سفال و سرامیك را ارائه می‌كرد و برای آنها دانشجو می‌گرفت، اما كم‌كم با اعمال سیاست‌های اشتباه جای خود را به رشته‌های غیرمرتبط مانند معماری دادند. این دانشگاه اكنون فضایی راكد و بی‌تحرك دارد كه نیاز به توجه مسئولان و تغییر رویكرد و نگاه آنها دارد. «حمید زندی» كارشناس مواد و مدرس دانشگاه در مورد تعداد فارغ التحصیلان این رشته می‌گوید: ارائه آمار دقیق قاعدتا مستلزم استعلام از مسئولان مربوطه است، اما در سال‌های حضور بنده در این مركز فراز و نشیب‌هایی در جذب دانشجو و رونق گرفتن دانشگاه اتفاق افتاد كه مربوط به مدیریت افراد مختلف و حضور افراد مفیدی بود كه اتفاقا موفقیت آنها به دلیل مربوط بودن رشته تخصصی و زمینه مدیریتی ایشان بود ولی به دلیل تغییرات گزینشی اعمال شده شاهد پسرفت در جذب دانشجو بودیم. این مدرس دانشگاه با بیان اینكه در ارتباط نزدیكی كه با سفالگران لالجین دارم علاقه‌مندی هنرمندان جوان به آموزش كاملا محسوس است، تاكید كرد: مدیریت هدفمند در زمینه آموزش هنرجویان قطعا باعث پیشرفت این هنر- صنعت خواهد بود. این كار مستلزم شناخت ابعاد آن و افراد متخصص است. امروز در زمینه تدریس آكادمیك دیگر كمبودی از لحاظ مدرس نداریم، به شرطی كه مدیران تصمیم گیرنده حداقل اشراف لازم را داشته باشند. كریمی ضمن اشاره به تاثیر تاسیس دانشگاه در لالجین در شیوه سفالگری و نوآوری در این صنعت، گفت: وجود این مركز زمانی موجب جذب فرزندان لالجین بود و تكنیك‌های نو را به آنها آموزش می‌داد و تغییراتی در سبك‌های هنری صورت می‌گرفت كه بسیار مفید بود. اگر سیاستگذاری‌ها به نوعی باشد كه به جای حذف رشته‌های مرتبط، به اشاعه آنها بپردازند، می‌تواند ‌تاثیر بسزایی اگرچه به آهستگی ولی مستدام و مفید در پیشرفت این هنر داشته باشد.

استفاده از هنرمندان بومی در كنارمحققان

وی تصریح كرد: از آنجا كه سفالگری بسیار گسترده است و پوشش دادن همه ابعاد آن مستلزم تلفیق سال‌ها تجربه در كنار مطالعات گسترده و تحقیق مستمر محققان است و از حدود توانایی افراد معمولا خارج است، بهترین راه برای بهره گیری كامل از توانایی علمی و عملی استفاده از هنرمندان سنتی و بومی در كنار محققان و تحصیلكردگان رشته‌های هنری است. اگرچه تا به حال آموزش در این زمینه به صورتی سطحی و رفع تكلیفی اعمال شده است، اما می‌توان با برنامه‌ریزی دقیق در این زمینه به نتایج خوبی رسید. در سال‌های گذشته فارغ التحصیلان زیادی در رشته صنایع دستی در همدان داشتیم كه بنده نیز عضوی از همین مجموعه بزرگ هستم. همچنین هنرمندان كهنه كار مجرب سنتی بسیاری دراین زمینه وجود دارند كه با تلفیق این دو دسته با هم، می‌توان به نتایج خوبی رسید. نكته دیگر اینكه ناآگاهی در این زمینه آن هم در سازمان متولی آن اغماض پذیر نیست و تا زمانی كه مسئولان و متولیان هنر مجموعه استان را به خوبی شناسایی نكنند و به شناسایی سطحی اكتفا كنند آموزش پیشرفت مناسبی نخواهد داشت.

به هر حال سفال لالجین از معروف‌ترین سفال‌‌های ایران است كه از ویژگی خاصی نسبت به دیگر سفال‌‌های كشور برخوردار است. اما به‌رغم منحصربه‌فرد بودن این نوع سفال، به دلیل مشكلات مبتلا به سفالگران و بی‌توجهی نسبت به جایگاه این هنر ارزشمند و موفق نبودن آموزش‌ها در این مسیر شاید دور نباشد روزی كه نام آن در فهرست رشته‌های در معرض خطر و منسوخ شدن قرار گیرد.آموزش و توسعه این هنر ارزشمند و تاریخی علاوه بر حفظ پیشینه و تاریخ كشور، می‌تواند باعث رونق بخشی از صنعت گردشگری شود كه مربوط به صنایع‌دستی است. از سوی دیگر توسعه این صنعت و هنر منحصر به فرد می‌تواند باعث ایجاد اشتغال و حل مشكل بیكاری در استان همدان شود و ضمن حفظ یادگار نیاكان ارجمند و هنرمند این دیار،‌یادگاری ارزشمند برای آیندگان باشد. ضمن توسعه آموزش‌ها، تبلیغات و اطلاع‌رسانی،‌استفاده از نظرات استادان بنام و بازماندگان عصر گذشته این هنر و صنعت، تشكیل بازارچه‌های فروش، برگزاری جشنواره‌ها با همكاری دیگر استان‌های دارای این صنعت، تشكیل كمیته‌های تخصصی و هنری و سرمایه‌گذاری بیشتر در بخش صادرات این محصول می‌تواند راهگشا باشد.

 

روزنامه تهران امروز


برچسب ها: آموزش سفالگری لالجین ، صنایع دستی همدان ، سفال و سفالگری ، لالجین ، کوزه گری ،

شنبه 26 مرداد 1392

نشست زمین؛ تهدیدی جدی برای نیروگاه همدان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه ها ،تهران امروز ،زیست بوم ،

نشست زمین؛ تهدیدی جدی برای نیروگاه همدان

 

 

 

روزنامه تهران امروز

 

کد خبر: 136293

تاریخ خبر: شنبه, 26 مرداد 1392

 

http://www.tehrooz.com/1392/5/26/TehranEmrooz/1244/Page/14/

 

محمد درویش: استفاده از انرژی‌های جایگزین، مانند باد و خورشید می‌تواند مشكل مصرف آب نیروگاه همدان را رفع كند

نشست زمین؛ تهدیدی جدی برای نیروگاه همدان

مهم‌ترین تهدیدی كه استان همدان با آن روبه‌رو است بدهكاری اكولوژیكی آن است. میزان بهره‌برداری از منابع طبیعی و محیط‌زیست استان همدان بیشتر از میزان تولید سالانه منابع طبیعی استان شده است و این روند باعث شده است كه تراز منفی به وجود بیاید و هر ساله بر این تراز منفی افزوده می‌شود

 

حسین زندی- همدان: استان همدان در دو دهه گذشته روز به روز به سمت بی‌آبی و خشك شدن می‌رود و ذخیره سفره‌های زیرزمینی آب استان هر روز كمتر می‌شود؛ اما نه صرفا به دلیل خشكسالی و كمبود میزان بارش، بلكه به علت نبود مدیریت آب و برداشت بی‌رویه. هدر دادن آب در تولیدات كشاورزی، تولید انرژی و مصارف صنعتی كه در هیچ‌یك از زمینه‌هایی كه اشاره شد موفق نبوده‌اند. به‌طورمثال در برخی سال‌ها قیمت محصولات كشاورزی آنقدر پایین است كه اگر آب را بسته‌بندی كنند و بفروشند بیشتر از كشاورزی سود خواهد داشت. برداشت بیش از حد و نبود مدیریت موجب نابودی برخی گونه‌های گیاهی، تغییر اكولوژیكی منطقه و تشدید بیابانزایی است و كم‌شدن میزان بارش وخشكسالی این مسئله را تشدید می‌كند. به همین سبب اكنون نیاز به مدیریت منبع زیرزمینی بیش از گذشته احساس می‌شود.

بدهكاری اكولوژیكی

یك كارشناس محیط‌زیست در این باره می‌گوید: مهم‌ترین تهدیدی كه استان همدان با آن روبه‌رو است بدهكاری اكولوژیكی آن است. میزان بهره‌برداری از منابع طبیعی و محیط‌زیست استان همدان بیش‌تر از میزان تولید سالانه منابع طبیعی استان شده است و این روند باعث شده است كه تراز منفی به وجود بیاید و هر ساله بر این تراز منفی افزوده می‌شود. «محمد درویش» با بیان اینكه شاخص‌هایی وجود دارد كه نشانگر منفی بودن تراز است، تاكید می‌كند: یكی از شاخص‌ها موضوع تراز سفره‌های آب زیرزمینی است. بیلان اغلب نهادهای استان همدان منفی شده است یعنی میزان برداشت از سفره‌های آب‌های زیرزمینی بیش‌تر از میزان تغذیه سالانه سفره هاست كه این مسئله در صورت استمرار می‌تواند به مرحله‌ای از بیابان‌زایی برسد كه اصطلاحا به آن خطرناك‌ترین مرحله بیابان‌زایی می‌گویند. یعنی اگر به این مرحله برسیم حتی به شرط حذف عامل مخرب، دیگر نمی‌توان كاری برای منطقه انجام داد و غیرقابل بازگشت است.

پدیده نشست زمین

درویش در ادامه می‌گوید: در نتیجه این اتفاق می‌افتد كه وقتی سفره‌های آب زیرزمینی به صورت مستمر پایین‌تر از حد تراز خود شود لایه‌های آبدار زمین فاصله‌های خود را از دست می‌دهند. چون آب از دست رفته و پدیده‌ای به نام نشست زمین اتفاق می‌افتد. در صورت وقوع این اتفاق، اگر آب را هم تزریق كنیم چون حجم سفره‌های آبخوان كاسته شده نمی‌تواند آب را ذخیره كند و در نتیجه به صورت سیل و روان آب جاری می‌شود. از این رو همه تلاش‌ها باید در مسیر جلوگیری از روند افت آب زیرزمین باشد. اما به دلیل ساختار آهكی كه در زمین‌های منطقه به ویژه در دشت كبودرآهنگ و نهاوند وجود دارد با پدیده فرو چاله‌ها مواجه هستیم كه برخی از فروچاله‌ها بزرگ‌ترین فروچاله‌هایی است كه در خاورمیانه كشف شده است. این نشان‌دهنده این است كه علاوه بر كشاورزی بی‌رویه حفر چاه غیرمجاز استقرار صنایعی كه در منطقه در نظر گرفته شده متناسب با توانمندی بوم شناختی استان همدان نبود.

دو معضل اصلی سفره‌های زیرزمینی همدان

این كارشناس محیط زیست ادامه می‌دهد: به نظر می‌رسد دو معضل اصلی سفره‌های زیرزمینی همدان را تهدید می‌كند. اگرچه همدان شهر صنعتی نیست و بیكاری یكی از معضلات آن است، اما یكی‌ از این مشكل‌ها كشاورزی سنتی است و دیگری نیروگاه شهید مفتح. درویش در پاسخ به این سوال كه كدام را مهم‌تر می‌داند و از میان تعطیل شدن نیروگاه یا بستن چاه‌های غیرمجاز كشاورزی كدام یك هزینه كم‌تری برای مردم خواهد داشت؟ می‌گوید: مسلما كشاورزی مهم‌تر است. اصل مسئله این است كه بازده آب كشاورزی در استان همدان كمتر از 32درصد است یعنی حدود 68 درصد آب در بخش كشاورزی هدر می‌رود و باعث می‌شود فشار بر سفره‌های آب زیرزمینی بیاید. اگر كه راندمان آب جاری در بخش كشاورزی استان تقویت شود ما با نیمی از آبی كه در اختیار بخش كشاورزی قرار می‌دهیم می‌توانیم همین مقدار تولید را داشته باشیم و نیازی به كفچه كنی حفر چاه غیرمجاز بیش‌تر وجود ندارد. اما نیروگاه شهید مفتح هم موضوعی جدی است؛ چراكه نوع سامانه‌های كمك كننده نیروگاه به نحوی تعبیه شده است كه نیاز به آب دائمی دارد. قاعده این بود كه چنین نیروگاهی در محلی مانند حاشیه خلیج‌فارس احداث شود كه آب دائم برای كمك كردن به آن وجود داشته باشد، اما این استقرار غلط سبب شده است كه با بحران روبه‌رو شویم نیروگاه نیز برای رفع بحران حفر چاه‌های عمیق كرده‌اند، اما امروز خطری كه نیروگاه را تهدید می‌كند خطر نشست زمین است كه ممكن است موجب نشست نیروگاه هم شود و در واقع این خطر نیروگاه را هم تهدید می‌كند.

راه جایگزین برای نیروگاه

این كارشناس در پاسخ به اینكه چه جایگزینی برای نیروگاه داریم با توجه به اقلیم منطقه چه پیشنهادهایی می‌توان مطرح كرد، می‌افزاید: باید نیروگاه را به روز كنیم. امروز سامانه‌هایی وجود دارد كه كمك می‌كند به جای اینكه نیروگاه‌ها از منابع آبی استفاده كنند از جریان باد استفاده كنند. از این رو باید مانند اتفاقی كه در نیروگاه شازند اراك افتاده است، دكل‌های بزرگی نصب شود با این كار مشكل كمبود آب تا حدودی حل خواهد شد. راه دیگر استفاده از انرژی‌ها و نیروگاه‌های جایگزین است. با توجه به اقلیم همدان كه هم بادخیز است و هم میزان دریافت انرژی خورشیدی استان بسیار خوب است و نیز با توجه به مطالعاتی كه (سانا) معاونت انرژی‌های نو و وزارت نیرو انجام داده است همدان یكی از بهترین گزینه‌ها برای دریافت انرژی خورشید است. به دلیل اینكه دمای متوسط از 40 درجه بگذرد به درد انرژی خورشید نمی‌خورد، همدان از این نظر مناسب‌ترین منطقه است كه دمای متعادلی دارد. همدان می‌تواند به سمتی رود كه در تولید انرژی‌های خورشیدی و پاك الگو باشد. چنان‌كه مطابق برنامه پنجم دولت باید از طریق انرژی‌های خورشیدی و بادی 5000 مگابایت برق تولید كند. آنوقت با اجرای این طرح‌ها در همدان، می‌توان هم شغل‌های جدیدی ایجاد كرد و هم میزان وابستگی نیروگاه را به آب كاهش داد. وابستگی‌ای كه یكی از عوامل مهم تشدید بیابان‌زایی در این استان است. البته تاكنون چندین بار خطر فرونشست زمین و پدیدارشدن فروچاله‌هایی حیرت‌انگیز در دشت قهاوند همدان، دشت ورامین، رفسنجان، شمال خراسان، مناطق مرکزی و جنوبی استان فارس و … مطرح شده است كه همگی ناشی از خالی شدن زمین از سفره های آب زیرزمینی و برداشت بی رویه است. این امر كه كارشناسان از آن به عنوان تراز منفی آبخوان های كشور یاد می كنند هم اكنون از منفی شش میلیارد متر مكعب در سال گذشته است یعنی به عبارت دیگر مردم ایران سالانه دست‌کم شش میلیارد متر مکعب آب بیشتر از آن چیزی که در سرزمین‌ پهناورمان فرو می‌رود، از آن برداشت می‌کنند، ابعاد موضوع آن‌‌چنان گسترده است كه كه حتی پژوهشگران زمین‌شناس در یک مرکز تحقیقاتی آلمان توانسته اند با استفاده از فناوری سنجش از دور و تصاویر ماهواره‌ای بر فرونشست شتابناک زمین در ایران مهر تایید زنند. به نحوی که این پژوهشگران بین المللی اعلام کرده‌اند در طول ۳۰ سال گذشته دست‌کم ۱۵ متر از عمق سفره‌های آب زیرزمینی در ایران کاسته شده است. یعنی، به طور متوسط سالی نیم متر سطح آبخوان پایین رفته است؛ رخدادی که منجر به نشست زمین و برجای ماندن خسارت‌های هنگفت به تاسیسات زیربنایی کشور شده است و مطابق این گزارش، میزان نشست زمین ناشی از اُفت سطح آبخوان در برخی مناطق کشور به ۵۰ سانتی‌متر در سال هم رسیده است که بسیار خطرناک است و همه اینها در حالی است كه مسئولان موضوع را تكذیب كرده و خطر را خیلی كمتر از این سخنان می‌دانند. به هر حال موضوع هر چه هست اینكه باید تدبیری اندیشید كه ضمن جلوگیری از آسیب‌رسانی به تاسیساتی نظیر نیروگاه همدان،‌كشاورزان اصرار بیش از حد بر روش‌های سنتی آبیاری در کشاورزی نداشته باشند و برای افزایش راندمان آبیاری برنامه ریزی شود، حفر بی‌رویه چاه‌های عمیق و نیمه‌عمیق متوقف شده و گسترش شهرنشینی و چیدمان غلط صنایع پرمصرف (از نظر آب) در مناطق و دشت‌های بحرانی کشور، دیگر صورت نگیرد.

 

روزنامه تهران امروز

 

 


برچسب ها: آب همدان ، نیروگاه همدان ، کم آبی همدان ، گفتگو با محمد درویش ،

چهارشنبه 16 مرداد 1392

تولید چرم در همدان متوقف شد

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :تهران امروز ،صنایع دستی ،مطالب در خبر گزاری ها ،

 

http://www.von.ir/index.php/529-تولید-چرم-در-همدان-متوقف-شد

 

تولید چرم در همدان متوقف شد    تولید چرم در همدان متوقف شد

سه شنبه, 15 مرداد 1392 13:40

 پایگاه اطلاع رسانی صدای طبیعت: درحالی تولید چرم در همدان به‌دلیل نبود حمایت‌های دولتی و حامل‌های سوخت متوقف شده که فعالان حوزه میراث‌فرهنگی و صنایع‌دستی از ورود کالاهای چرم پرداخت شده خارجی با قیمت‌های گزاف به این شهرستان می‌گویند. همدان تا دو دهه پیش سرآمد تولید و صنایع‌ چرم کشور به‌شمار می‌رفت، اما حالا با از بین رفتن بزرگترین دباغ‌خانه این شهرستان بدون آنکه جایگزینی مناسب برای این صنعت در نظر گرفته شود صنعت چرم همدان به‌نابودی کشانده شد. «حسین زندی» فعال میراث‌فرهنگی و صنایع‌دستی به پایگاه اطلاع رسانی طبیعت می‌گوید: باتوجه به اینکه در گذشته صنایع‌ چرم استان همدان علاوه بر کشورهای منطقه به اروپا صادر می شد اما با نابودی دباغ‌خانه بزرگ همدان بدون‌آنکه جایگزین مناسبی برای این صنعت در نظر گرفته شود به نابودی کشانده شد.

این فعال صنایع‌دستی  می گوید:« هم‌اکنون صنعتگران این عرصه به فروشنده فرآورده‌های پلاستیکی و ساختمانی تبدیل شده‌اند و کارگاه‌ها و کارخانه‌هایی که خارج از شهر ایجاد شده بود به‌دلیل اجرای سیاست‌‌های غلط دولت نهم و دهم تعطیل و نیمه‌تعطیل شده‌اند. »

به‌گفته زندی، کسانی که امروز در کارگاه‌های خانگی اقدام به تولید صنایع‌دستی و چرم می‌کنند از چرم وارداتی استفاده که در همدان با سخت‌ترین شیوه دباغی می‌شود و بدون آنکه پرداخت شود صادر می‌شود. در خارج از ایران چرم‌ها پرداخت می‌شوند و با قیمت‌های گزاف دوباره وارد ایران می‌شود. زندی می‌گوید: درواقع مهمترین بخش کار چرم در ایران انجام می‌شود اما تولیدکننده از سود آن بهره‌ای نمی‌برد چراکه چرم پرداخت شده با قیمت گزاف به دست مصرف‌کننده می‌رسد. این درحالی‌است که در گذشته صنعت‌چرم همدان به‌قدری از اهمیت برخوردار بوده که گفته می‌شود آمدن برق به شهرستان همدان به‌دلیل کارخانه چرم‌سازی بوده است. فعالان صنایع‌دستی امیدوارند که دولت بعدی از تولیدکنندگان این صنعت حمایت کند و حامل‌های سوخت و یارانه به تولیدکنندگان چرم اختصاص داده شود. 

 

 

 

http://www.tehrooz.com/1392/5/16/TehranEmrooz/1238/Page/9/

 

 


برچسب ها: صنایع دستی گردشگری ، صنایع چرم همدان ، دباغ خانه همدان ، صادرات پوست ،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic