سه شنبه 12 شهریور 1392

میراث بدیع بلعیده می شود

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه ها ،میراث فرهنگی ،زیست بوم ،

 

میراث بدیع همدان بلعیده می شود

 

http://www.bidargarnews.com/?i=1&safhe=20

بیدارگر/شماره19/سال اول 6شهریور 92

بیدارگر- مهدی طاهری: هوای گرم، کم آبی و ازدحام جمعیتی که شب‌های تابستان برای گذراندن چند ساعت در حاشیه خیابان‌ها و روی سنگفرش جاده گنجنامه به دنبال جایی برای پارک خودروی خود می‌گردند، به ظاهر مشکلی است که عده‌ای ریشه‌اش را در همین چندسال اخیر می‌بینند.

مردم ما عادت ندارد مشکلات خود را ریشه یابی کند و هنگام ارتکاب هر عملی به عاقبت آن بی توجه است، اما دیری نمی‌گذرد تا با درافتادن به دامن برخی معضلات به فکر راه حل می‌افتد، غافل از آنکه دیر شده و کار از کار گذشته.

شاید اگر امروز کسی بگوید که ریشه همه مشکلات و گرفتاری‌های همدان در نابودی باغ‌ها و خشکاندن چشمه‌ها و افزایش بی رویه ساخت و ساز در نوار سبز شهر است، عده‌ای آن را چندان مربوط به موضوع ندانند.

اما پر واضح است که همه گرفتاری‌های امروز ما ریشه در بی توجهی و اهمال و کم کاری مدیرانی دارد که برای درآمد بیشتر و سودآوری سرشار، چشم بر واقعیت دوختند و صدای دوستداران محیط زیست را نشنیدند و به استناد قوانینی که توسط مدیرانی دیگر از جنس خودشان نوشته شده، راه را برای زمین خواران، سودجویان و دشمنان طبیعت آنچنان هموار کردند که امروز گرفتاری‌های بیشماری به مردم تحمیل شده و نسل آینده جز نفرین و آه و ناله برای ما چیز دیگری به آمرزش نخواهد فرستاد!

سخن از قطع اشجار و نابودی آخرین باغات همدان است که طی سال‌های اخیر از تیغ برج سازان و بساز و بفروش‌ها گریخته و در سایه مقاومت و دلسوزی چند مستاجر و انسان وفادار به مواریث گذشته، محفوظ مانده شاید آخرین نفس‌های این نسل به شماره نیفتد و اندکی هوای پاک و سالم به درون ریه‌هایی بخزد که از فرط دود بنزین‌های غیراستاندارد، آلودگی کارخانجات از رده خارج شده و ریزگردهای مهاجر از کشور همسایه به سرطان مبتلا شده‌اند!

سخن از مرگ آخرین بازمانده‌های بهشت است که در این سال‌ها نسلشان ورافتاده و سلاله‌شان به دست انسان آزمند و زیاده خواه ریشه کن شده.

سخن از بر زمین افتادن بی زبان‌ترین مخلوق خداست که اگر حنجره‌ای برای فریاد داشت، گوش فلک را کر می‌کرد!

 

مزایده باغ‌های تاریخی

از اسفندماه گذشته سرانجام حرص و طمعی که از زمین‌های بایر و برج‌های مرکز شهر سیراب نشده بود، به جان باغ بدیع‌الحکما و ذوالریاستین افتاد و با اعلام مزایده «فروش ویژه املاک» بدون مهر و امضای مشخص! این باغ چند صد ساله با تیغ اره‌های خشن آشنا شد.

بلایی که سی سال است به جان باغ‌ها و درختان همدان افتاده و ده‌ها هکتار از بهترین زمین‌های شهر را به برج و ساختمان‌های بلندمرتبه تبدیل کرده، این بار به دامن تنها بازمانده طبیعت افتاد و بی آنکه کسی پاسخگو باشد، یکی از بی نظیرترین و زیباترین چشم اندازهای طبیعت همدان را در آستانه نابودی قرار داد.

 

باغ بدیع الحکماء کجاست؟

این باغ که تقریبا 62 هزار متر وسعت دارد، بیش از 5 هزار اصله درخت میوه و یکهزار درختانی از جمله چنار، صنوبر و بید داشته و چشمه‌ای بسیار پرآب آن را مشروب می‌ساخته که در دل زمین از قناتی با چهار مسیر منشعب می‌شود که گویا تا روستای دره مرادبیک ادامه داشته است.

باغ بدیع از جاده دره مراد بیک نزدیک برج تندیس فعلی شروع شده و تا منطقه پردیس امتداد دارد که در نهایت به باغ ذوالریاستین (و بعدها باغ دکتر ارفع) ختم می‌شود.

مجموعه چند ده هکتاری که هنوز بوی خوش روزگار وصال را با خود دارد.

 

میزبان بزرگان ایران زمین

حسین زندی فعال محیط زیستی و یکی از علاقمندان به تاریخ طبیعی همدان می‌گوید: این باغ محل تردد و اتراق بزرگ مردانی همچون تاگور(شاعر هندی)، ظهیرالدوله، وحید دستگردی، عبدالحسین سپنتا، میرزاده عشقی، احمد کسروی و نیما یوشیج بوده است که هرکدام در دوره خود برای گذراندن تابستانی آسوده به این شهر آمده و میهمان خاندان بدیع بوده‌اند.

وی درباره ساختمان و بنای این باغ می‌گوید: دو عمارت دراین مجموعه وجود داشته که یکی از آنها تخریب شده و پلان آن در دست طراحی است و دیگری که باقی مانده محل زندگی باغبان است و در آن آثار و لوازم طبابت دکتر بدیع موجود است.

از او درباره شخصیت بدیع پرسیدیم که زندی چنین پاسخ داد: بدیع الحکما پزشک معتمد مردم و روحانیت بوده و شخصیتی فرهیخته و دلسوز فرهنگ به شمار می‌رفته که در زمان خود درآمد حاصل از اراضی چند روستا را برای سلامت و بهداشت مردم هزینه می‌کرده است. هنگامی که آمریکایی‌ها به همدان می‌آیند و بیمارستانی در این شهر می‌سازند، برای سکونت خود با بدیع مشورت می‌کنند که وی آنها را در این باغ ساکن می‌کند و این عمارت باقیمانده همان ساختمانی است که آمریکایی‌ها در آن می‌سازند. این ساختمان که در فهرست آثار میراث فرهنگی ثبت شده به پیشنهاد ما اگر به موزه پزشکی و طب تبدیل شود، همچنان سالم باقی خواهند ماند و با یک مرمت ساده به مجموعه‌ای ماندگار برای نسل‌های بعد تبدیل می‌شود.

 

خاندان فرهیخته

گفتنی است خاندان بدیع گرچه ابتدا مسلمان نبوده و یهودی و مسیحی بوده‌اند اما به دلیل علاقه فراوان به مسلمانان و نامگذاری فرزندان خود به اسم‌های اسلامی، بعدها همگی مسلمان می‌شوند و شهرت آنها به مردم داری، حمایت از افراد بی بضاعت، اختصاص بخش عمده‌ای ازدرآمد خود برای امور فرهنگی و آموزشی باعث شد تا پزشک معتمد روحانیت وقت هم باشند.

در حال حاضر نوادگان این طبیب فرهیخته در کشورهای دیگر ساکن شده و برخی از فرزندان وی نیز در زمره افراد تاثیرگذار و مطرح هستند.

امیر مهدی بدیع خالق کتاب یونانی‌ها و بربرها از جمله مفاخر و فلاسفه بزرگ ماست که آثارش به زبان فرانسوی منتشر شده  و جزو فلاسفه مطرح و شناخته شده 100 سال اخیر فرانسه است. تنها دو کتاب از وی به فارسی ترجمه شده است.

کتاب یونانی‌ها و بربرها بهترین نقد تاریخ هرودت است که با انتشار آن نگاه غربی‌ها به تاریخ ما و تاریخ نگاری ما تغییر کرد.

بدیع الحکماء 4 پسر و یک دختر داشته که در بین آنها محمود بدیع نیز درصدد بود عمارت باغ را به فرهنگسرا تبدیل کند اما اجل مهلتش نداد و همسر وی به نام «مهری خانم» در آمریکا زندگی می‌کند و به دلیل آزار و اذیت فراوان از پیگیری موضوع فرهنگسرا صرفنظر کرده است.

دیگر نوادگان بدیع که شامل 20 نوه و 50 نتیجه هستند در کشورهای مختلف سکونت دارند و در حال حاضر فرهاد بدیع در دانشگاه امام صادق تدریس می‌کند.

حسین زندی فعال محیط زیست در همدان با بیان فرازی از زندگی این خانواده می‌گوید: هرچند بدیع مورد اعتماد حکومت وقت و مردم بوده و خانواده بسیار تاثیرگذاری به شمار می‌رفته اما هیچگاه در مناصب حکومتی دخالت نداشته و علاقه آنها به طبابت و فرهنگ و هنر باعث شده تا به عنوان پشتیبان و تکیه‌گاه اصحاب فرهنگ و هنر شناخته شوند.

سکونت عارف قزوینی در باغ بدیع نشانه تمایل این خاندان به آزادی و عشق و شوریدگی آنها به ادبیات و تاریخ است. اما در اوایل انقلاب با مصادره شدن باغ و سپردن آن به دست چند باغبان، به تدریج این مجموعه رو به زوال رفت و برخی از درختان آن خشک شد.

در حال حاضر فرزندان همان باغبان‌ها و کسانی که بخش‌هایی از باغ را در اجاره خود دارند، مدعی هستند که وسعت این باغ بسیار بیشتر بوده و به مرور زمان بخش‌هایی از آن خشکانده شده و پس از تفکیک به فروش رسیده است که منطقه “پردیس” حاصل همان ساخت و سازها در این باغ است.

 

باغ ذوالریاستین

قائم مقام فراهانی در همدان نماینده‌ای داشته که بسیار معتمد و مورد احترام مردم این شهر بوده است.

مسجد و کوچه و محله‌ای که به نام ذوالریاستین در همدان باقی است تنها بخشی از میراث این رجل سیاسی بوده و کمتر کسی از باغ ذوالریاستین خبر دارد. این باغ یکی از مشهورترین باغ‌های همدان است که چشمه‌ای 700 ساله در آن وجود داشته و برای آبیاری درختان مورد استفاده قرار می‌گرفته است.

“چشمه ل‌له قاسم” که دو طبقه است از روستای دره مرادبیک شروع شده و تا این باغ ادامه دارد که در نوع خود بی‌نظیر بوده و ارزش ثبت جهانی را دارد.

از آنجا که باغ ذوالریاستین تا همدان آن روزها فاصله زیادی داشته، به دستور شخص ذوالریاستین جاده‌ای برای دسترسی به آن ساخته و سنگفرش می‌شود که امروز خیابانی به نام “کوچه مشکی” باقیمانده بخشی از آن راه است.

 

آخرین در سنگی در معرض ویرانی

در قدیم و برای حفاظت از خانه باغی‌ها، مجبور به استفاده از درهای سنگی بوده‌اند که تنها مورد باقیمانده از این نوع درها در حال حاضر در عمارت این باغ وجود دارد و ممکن است به زودی تخریب شود در حالی که ثبت نشده و هیچ اقدامی برای محافظت از آن صورت نگرفته است.

باغ ذوالریاستین که به باغ دکتر ارفع نیز مشهور است، در زمان بدیع الحکما به داماد ایشان دکتر فرج اله ارفع واگذار می‌شود که به دلیل همنشینی باغبان فرهیخته‌اش شکراله خاکیان که کاتب و خوشنویس و فردی اهل ادب بود اجاره داده می‌شود.

امروز فرزندان همین کاتب در باغ مذکور ساکن هستند و برای حفظ باغ و جلوگیری از تخریب آن تلاش‌های فراوانی انجام داده‌اند.

 

نفس‌های آخر

گرچه گفته می‌شود مجموعه باغ‌ها و فضای سبز محدده باغ بدیع الحکما و باغ ذوالریاستین 127 هکتار است اما تاکنون آمار دقیقی از مساحت اصلی آن، قطعات فروخته شده و فضای باقیمانده در هیچ جا ثبت نشده و گویا تعمدی در کار است تا حدود و ثغور این ملک ارزشمند مشخص نشود.

طی سی سال اخیر بخش‌هایی از این باغ تفکیک و فروخته شده و در حال حاضر پس از اعلام مزایده فروش ویژه املاک، قرار است باغ در قطعات 2 هزار متری تفکیک و با 5/3 طبقه ارتفاع برای احداث ساختمان به فروش برسد.

 

 

 


برچسب ها: باغ بدیع الحکما ، عمارت بدیع و ذوالریاستین ، همدان ، امیرمهدی بدیع ، عارف قزوینی ،

شنبه 9 شهریور 1392

مانع از بین رفتن میراث طبیعی و تاریخی همدان شوید

   نوشته شده توسط: حسین زندی    

نامه هنرمندان وفعالان فرهنگی به رئیس سازمان میراث فرهنگی در اعتراض به تخریب بناهای تاریخی همدان

 

http://www.chn.ir/NSite/FullStory/News/?Id=106281&Serv=3&SGr=22

جمعی از اساتید، متخصصان و دوستداران میراث فرهنگی همدان در نامه‌ای از رییس سازمان محیط زیست و سازمان میراث فرهنگی خواستار رسیدگی به تخریب های اخیر در این شهر کهن و توقف قطع درختان آن شدند

وزیر محترم کشور، جناب آقای فضلی / ریاست محترم سازمان حفاظت از محیط زیست، جناب آقای محمدی‌زاده / ریاست محترم سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری جناب آقای دکتر نجفی

باسلام و احترام.

احتمالا خبرها را طی چند روز گذشته خوانده‌اید، در روزهای جایگزینی دولت جدید و تعویض استانداران، خانه‌باغ قاجاری دکتر بدیع‌الحکمای همدانی، با مساحت 60000 متر مربع، از آخرین ساختمان‌های دوره قاجار همدان و ساختمان و باغ ذوالریاستین در همدان، در حال تفکیک و تخریب است، بولدوزرها برای تخریب این باغ بدیع‌الحکما که ارزشی تاریخی، فرهنگی و زیست محیطی دارد، به کار افتاده‌اند و بخش دولتی هم بدون واکنش شاهد این ویرانی است. دکتر بدیع‌الحکما از پزشکان خوشنام و خادم به مردم همدان بوده، رابیندرانات تاگور در سال 1311 در مسیر سفر خود به ایران در این باغ اقامت کرده، عارف قزوینی شاعر بزرگ مشروطیت دوره‌ای از تبعید خود را در باغ بدیع‌الحکما زندگی کرده است و بزرگانی چون شهید کلنل محمدتقی پسیان، آیت ا...شیخ‌محمدباقر بهاری روحانی مشروطه خواه، میرزاده عشقی، صفاءالحق همدانی شاعر، فریدالدوله گلگون روزنامه‌نگار، شهیدزاده دادرس قاضی دادگستری، آزادهمدانی شاعر، غمام همدانی شاعر، شیخ موسی نثری نویسنده، حاج وکیل‌الرعایا اولین نماینده مردم همدان در مجلس شورای ملی و بسیاری از بزرگان شهر در اوایل قرن کنونی از معاشران دکتر بدیع‌الحکما بوده‌اند. در حال حاضر علاوه بر این باغ، بخش بزرگی از باغ‌های سبز حاشیه شهر که حکم ریه‌های شهر همدان را دارند و همچنین از جاذبه‌های گردشگری شهرند، توسط انبوه سازان مسکن نابود شده‌اند و باغ بدیع و باغ ذوالریاستین از آخرین این باغ‌ها هستند. لازم به توضیح است که براساس توافقنامه‌های موسوم به کمیسیون ماده 5 بخش زیادی از باغ‌های شهر همدان تغییر کاربری داده و بدون کمترین مانعی قنات‌ها، نهرها و چاههای آب‌رسان باغ‌ها خشک شده و درختان سرسبزی که برای تصفیه هوای شهر بسیار کارآمد بودند، قطع شده‌اند. در این روزها که فعالیتهای اجرایی دولت جدید آغاز شده است، از وزارت کشور، سازمان حفاظت از محیط زیست و سازمان میراث فرهنگی تقاضای رسیدگی فوری در جهت جلوگیری از تفکیک و قطع درختان باغ و تخریب ساختمان ارزشمند آن را داریم. امید آنکه با همیاری مسوولان استان، مجموعه فضای سبز و ساختمان باغ بدیع‌الحکما بتواند به عنوان موزه تاریخ پزشکی و فرهنگسرایی برای جوانان همدان مورد استفاده قرار گیرد.

با سپاس

ششم شهریورماه 1392»

امضا کنندگان این نامه عبارتند از:

دکتر پرویز اذکایی (مورخ)، مصطفی آزادی مقتدر (مهندس عمران)، محمد آژنگ (مهندس کشاورزی)، ساعد . ا . احمدی (نویسنده)، حمید اسلامی (متخصص مرمت آثار باستانی)، وحید الوندی (کارگردان)، حمیدرضا اکبری (پرورش دهنده ماهی زینتی)، کامیار ابلقی (نوازنده)، پرستو اخوان (دبیر زبان)، منیژه اذکایی (مترجم)، عزت الله الوندی (شاعر)، دکتر منیژه اقبالی (استاد بخش جراحی، مرکز پزشکی دانشگاه راچستر امریکا)، جمشید اقبالی (متخصص سیستمهای اطلاعتی جغرافیایی، پنسیلوانیا، امریکا)، همایون امامی (مستند ساز)، مرضیه احمدی (کاردان گرافیک)، هادی احمدی (کارشناس باستانشناسی)، عبدالله باکیده (کارگردان)، مجید برزگر (کارگردان)، شیوا بلوریان (بازیگر)، پویان بیگلر (نوازنده و آهنگساز)، مهدی به‌خیال (نویسنده)، امیر بختیاریان (روزنامه نگار)، رضوان بختیاریان (نویسنده، فعال مدنی)، دکتر یاسین بنی‌طرفی (پزشک)، سعید براتی مصلح (دانشجو)، مریم بهرامی (مهندس معمار)، پروین بهمنی (پژوهشگر شعر و موسیقی)، حسین بختیاری (بازنشسته)، علی باب الحوائجی (مربی)، علی بختیاری‌فر (شغل آزاد)، جواد بخشش (خواننده و کارشناس موسیقی)، پرویز پرستویی (بازیگر)، محمد پرویزی (نویسنده و کارگردان)، اصغر پورهاجریان (مدیر جلوه های ویژه و تهیه کننده)، سارا پوینده (عضو هیات علمی دانشگاه پیام نور)، علی پوینده (مهندس معمار و شهرساز)، رضا پاکیزه‌خو (مهندس کامپیوتر)، مرتضی پرورش (دبیر ادبیات نویسنده)، قباد پوینده (دبیر بازنشسته)، مهدی پورصدری (مدیر مالی)، علی پاشایی (دبیر آموزش و پرورش)، هادی پور حسینی (دبیر آموزش و پرورش)، کیوان پهلوان (دانشجوی دکترای ادبیات)، نیکان پهلوان (دانشجو، مترجم)، دکترمازیار پیدا (مهندسی محیط زیست، هیات علمی دانشگاه)، هانیه توسلی (بازیگر)، سید فواد توحیدی (پژوهشگر موسیقی نواحی ایران)، منوچهر تتری (مدرس عکاسی، فعال فرهنگی)، بهرام توکلی (کارگردان)، دکتر محمد ترابی (متخصص بیهوشی)، معصومه تیراژه (فعال فرهنگی)، اردشیر ثریایی (فعال محیط زیست)، اکبر تمسکی (بازنشسته دانشگاه علوم پزشکی)، احسان ثقه ای (عضو هیات علمی دانشگاه آزاد)، اشکان جنابی (بازیگر و کارگردان تاتر)، محمد جامه بزرگ (وکیل دادگستری)، جعفر جامه بزرگ (وکیل دادگستری)، امین جعفری (مدیر فیلمبرداری)، طوفان جعفری (مهندس معمار و شهرساز)، هوشنگ جمشیدآبادی (نقاش)، رضا جمشیدیان (آهنگساز)، سعید جلالیان (نوازنده)، شیرین جاوید (نقاش)، حسن جواندل (شغل آزاد)، چکامه چمن ماه (بازیگر سینما)، دکترمحمدحسین حلیمی (استاد دانشگاه تهران)، امین حامی خواه (مدرس دانشگاه هنر)، محمد صادق حسینی (مدیریت ماشین سازی دنا)، فخرالدین حیدریان (دندان پزشک)، فریبا حیرانی (پرستار)، فخرالدین حیدری (دندانپزشک)، وحید حاجیلویی (فیلمساز)، مهرداد حمزه (خبرنگار)، زهرا حامی (دانشجوی تاتر)، سید وحید حسینی (مستندساز)، رویا حسناتی (دانشجوی مهندسی معماری)، زهرا حسناتی (حسابدار)، جلال حجتی فهیم (پژوهشگر ودبیر آموزش پرورش)، محمد مهدی خداکرمی (کارگردان انیمیشن)، محمد علی خاکباز (شغل آزاد)، مریم خندان (فعال فرهنگی)، حمید خاورزمینی (مدرس جامعه شناسی)، علی خطیبی (فیلمساز)، حمید خزایی (خواننده و عضو هیات مدیره ارکستر آکادمیک تهران)، حسین خیریان (راهنمای گردشگری)، مجتبی خوش صفت (نویسنده و کارگردان)، احمدرضا درویش (کارگردان)، شهرزاد دادگر (مهندس شهرساز، فیلمساز)، علیرضا دشت آرای (دانشجوی سینما)، رویا دعوتی (بازیگر)، جواد دانش آرا (مترجم)، نرگس دارایی (مهندس معمار)، مهرداد دفتری (عکاس، کارگردان)، دکتر علیرضا ذکاوتی قراگزلو (نویسنده)، امیرشهاب رضویان (کارگردان)، مصطفی رحماندوست (شاعر و نویسنده)، امین رهبر (تهیه کننده رادیو)، محمود رجبی (آزاد)،  
محمدرضا رهبر (رییس اتحادیه محصولات فرهنگی همدان)، سید سعید رضویان (تهیه کننده سینما)، سید وحید رضویان (صدابردار)، فروغ رستگار (فعال فرهنگی)، زهره رحیمی (کارشناس ارشد روانشناسی)، بهاره رضویان (مهندس مکانیک)، زهره رحیمی (مدرس روانشناسی)، محمد رفیعی (دبیرتاریخ)، علی رنگچیان (کارشناس ارشد مرمت و احیاء بناها و بافتهای تاریخی)، کامور رضویان (مهندس ساختمان)، محسن روحی (مدیر تولید تلویزیون)، شهاب الدین رضایی (کارشناس مرمت بناهای تاریخی)، سید امید رضویان (کارشناس آب و فاضلاب)، افشین رضاپور (مترجم)، مینا رستگار (کارشناس ارشد باستان شناسی)، حسین زندی (فعال فرهنگی وخبرنگار)، حسین زارعی (گرافیست) سلمان زند )پژوهشگر وروزنامه نگار)، حیدر زندی (عکاس)، امیرمحمد رضا زهاب (داستان نویس، کارگردان انیمیشن)، ساسان ساعی (شغل آزاد)، فرزاد سپهر (مهندس معمار)، محمد سیدی نژاد (فعال فرهنگی)، سرابی (کارشاس ارشد شیمی)، رضا سماواتی (داروساز)، نسیبه سقاییان (کارمند)، قباد شیوا (گرافیست)، پرویز شکری (طراح گریم)، گیتا شکری (گریمور)، شمسی شوشتری (خانه دار)، امیر حسین شیرانیان (بازرگان)، حسن شیوا (گرافیست، مدرس دانشگاه)، مهدی شادمانی روشن (شاعر)، علی شایسته (نقاش)، ناصر شکریان (کارشناس مالی)، حسین شکریان (کارشناس حسابداری)، سرور صابریون (کارشناس حسابداری)، زهرا صحبتی (پژوهشگر)، راحله صمدی (خبرنگار، مهندس نرم افزار)، دکتر مهدی صمدی (متخصص اعصاب و روان)، مریم صفایی شیرازی (طراح داخلی)، دکتر صفی اله صفی (مدرس دانشگاه پیام نور)، مهدی طهوری (شاعر)، رامین طالبی قانع (کارمند دانشگاه پیام نور)، مهدی طاهری (نویسنده و روزنامه‌نگار)، نفیسه ظفرپور (کارمند آموزش و پرورش)، ایرج عاشوری (مدیر تصویربرداری)، دکتر حمید عبادی (متخصص مغز و اعصاب)، عباس عربزاده (عکاس)، حسین عظیمی (دانشجوی فلسفه هنر)، شراره عطاری، محمد عشقی (کارشناس علوم نظامی)، هاشم علیایی مقدم (فیلمساز)، فرشاد عسگری‌کیا (عضوهیات علمی دانشگاه سوره)، حسین عبدالهی (کارمند، کوهنورد)، دکترحمیدرضا غفارزاده (استاد دانشگاه و مشاورسازمان ملل در محیط زیست)، شبنم غرایی (دانشجوی کارشناسی ارشد صنایع دستی)، احسان فکا (کارگردان تاتر)، افشین فرهانچی (پزشک)، دکتر علی فرزانه ( متخصص سنجش ازدور، مدرس دانشگاه)، سینا فرامرزی (کارشناس ارشد معماری دانشگاه تربیت مدرس)، هنگامه فرازمند (منشی صحنه سینما)، حمید فامیل اسلامی (متخصص ترمیم و مرمت آثار باستانی)، کتایون فراهانی (بازیگر)، محمد حسن فرامرزی (دبیر بازنشسته، فعال فرهنگی)، محمد فرهمند (طراح تاسیسات و شبکه، کارشناس خوشنویس)، محمود فارسی (خبرنگار)، مینا فرودگاهی (معمار داخلی)، دکتر قاسم فروزانی (هیات علمی دانشگاه بوعلی)، محسن قراگزلو (مهندس استخراج معدن)، حمید قاسمی (کارمند)، ملینا قندعلی (کارشناس صنایع دستی)، مجید قیاسوند (فعال فرهنگی)، حمید قویمی دلشاد (مهنس معمار)، حامد قویمی دلشاد (مهندس معمار)، دكترعلیرضاقدیمی (داروساز)، عبدالله کوثری (نویسنده و مترجم)، بهروز کارخانه ای (پزشک)، محمد کلافچی (بازنشسته آموزش و پرورش)، بیژن کاردوست (دبیر و پژوهشگر مسائل اجتماعی)، ساسان کلافچی (مدرس دانشگاه)، دکتر رضا کریمپور (دندانپزشک آلمان)، حسن گوهرپور (شاعر و روزنامه نگار)، شهرام گلپریان (گرافیست و آهنگساز)، شهره گلپریان (پخش کننده فیلم)، جواد گرجی (کشاورز)، فرهادگیتی جمال (فعال محیط زیست)، احمد رضا گنجه ای (فیلم ساز)، مهدی گرجی (دبیر آموزش و پرورش)، فرشید گل محمدی (خبرنگار)، مهران گومه (مهندس معمار و عضوهیات علمی دانشگاه آزاد)، امیر لطفیان (فیلمبردار و مدیر مسئول و صاحب امتیاز نشریه فیلم کوتاه)، کمال لطفی نسب (کارشناس ارشد باستان شناسی)، جواد محقق (شاعر، نویسنده و روزنامه نگار)، مهدی مبتقا (خواننده)، مجید مرادی (عکاس و نویسنده)، دکتر بابک معین (مدرس دانشگاه)، دکتر امیر ملک محمدی (دندانپزشک)، دکتر شهرام معین (مهندسی برق)، امیرحسین مفتون (دبیر انجمن فرهنگی همدانیهای مقیم مرکز)، دکتر مهرداد مدرکیان (دندانپزشک)، بهرنگ مجیدی (مهندس معمار، آهنگساز)، دکتر مرجانه مسچی (دندانپزشک)، بابک مغازه‌ای (خبرنگار و فعال مدنی)، کوروش مومنی (مهندس عمران)، محمدباقرمومنی (کارشناس مخابرات)، عبدالرضا مرآتی (کارمند آموزش و پرورش ناحیه )، فرانک ملکی (رییس حسابداری)، اکرم ملکی (بازنشسته آموزش و پرورش)، مروارید مهیمنی (خبرنگار)، حسین ملایمی (کارگردان انیمیشن( مازیار محمدی نیک (نوازنده، دانشجو)، احمد مطلوبیه (فیزیکدان ارشد، بخش پرتو درمانی، مرکز پزشکی دانشگاه راچستر نیویورک)، عباس محمدی (تکنیسین سخت افزار کامپیوتر)، پویا مظفریان (فیلمساز)، میترا مهتریان (عکاس سردبیر نشریه فیلم کوتاه)، حسین مجیدی (کارشناس مدیریت)، خسرو محمدی (کارشناس ارشد باستان شناسی)، سیدعلیرضا میرعلی نقی (پژوهشگر و مورخ موسیقی شهری)، دكتر امیرحسین مقصود (مدرس دانشگاه)، نگار میدانچی (کارشناس ارشد معماری، عضو هیات علمی دانشگاه سراسری)، جهانبخش نورایی (وکیل دادگستری)، یاشارنورایی (نویسنده و منتقد سینمایی)، سهراب نیکفرجاد (کارگردان و بازیگر تاتر)، آیت‌ا نجفی (دبیر ادبیات و تاریخ)، محبوبه نجف شعار (کارشناس ارشد پژوهش هنر)، محمود نظری (کاریکاتوریست)، محمد نوری (دبیر آموزش و پرورش)، محمد نصرتی (کارشناس ارشد آهنگسازی)، دکتر حمید نباتی (مهندس ارشد سیستمهای قدرت، سوئد)، رضا نظری (کارشناس ارشد باستان شناسی، عضو هیات علمی دانشگاه آزاد)، دکتر محمد علی نظری (مهندسی پزشكی)، آرمین مهدوی (کارشناس گرافیک)، بهمن محمدی (کارشناس ارشد نقاشی)، محمد نجاریان (کارگردان تاتر، آلمان)، رسول ورشوچی (عکاس)، دکتر وحید وکیلیان (دندانپزشک)، جلال وفایی (فیلمساز)، عباس همدانی اصلی (کارشناس ارشد برق)، لیلی هراجی (عکاس)، هادی هراجی (عکاس)، مجید همتی متین (نویسنده)، بابک هادی‌پور (تهیه کننده تلویزیون)، ندا همتی (هنرجوی موسیقی)، میترا هوشیار (مترجم)، آذر هوشیار (گریمور)، علی هژبری (کارشناس ارشد باستان شناسی)، عزیزالله یارمطاقلو (مدرس دانشگاه)، محمد حسین یزدانی راد (پژوهشگر تاریخ).

 

http://www.yjc.ir/fa/news/4532187/تغییر-کاربری-خانه‌باغ-بدیع‌الحکما-و-ذوالریاستین-را-متوقف-کنید


برچسب ها: باغ بدیع الحکما ، باغ ذوالریاستین ، نامه هنرمندان ، ریاست سازمان میراث فرهنگی ، همدان ،

 
 
جشن همدان با عزای خانه بدیع الحکما برگزار شد
 

جشن همدان دیروز در حالی برگزار شدکه چندی پیش خانه بدیع الحکمای این شهر تاریخی تا آستانه تخریب رفت. با این وجود دوستداران میراث فرهنگی همچنان دور هم جمع شدند تا میراث تاریخی، فرهنگی و طبیعی همدان را پاس بدارند.

 
 
 
خبرگزاری میراث فرهنگی – گروه میراث فرهنگی- دکتر پرویز اذکایی که یکی از سخنرانان این جمع بود در این مراسم درباره وضعیت خانه بدیع الحکما اظهار نگرانی کرد و گفت: «باغ عمارت بدیع الحکما پدر امیر مهدی بدیع فیلسوف همدان را دارند نابود می کنند. ما عجب مردمانی هستیم.»
 
آغاز روز همدان
یکی از مولفه های توسعه فرهنگی، خصوصی سازی در عرصه فرهنگ است. پررنگ شدن نقش حکومت‌ها و دولت ها در امور فرهنگی، کارکرد و نتیجه رنگارنگ بودن را از تولیدات فرهنگی می گیرد و به یک پدیده تکراری تبدیل می شود. متولی گری در اجرای مراسم ها و مناسبت های فرهنگی نیز هم جنبه مردمی بودن آنرا کمرنگ می‌کند و هم ازمشارکت سلیقه های مختلف جلوگیری می‌کند.

 جلسه‌ای به مناسبت روز همدان
 
پس به نظر می‌رسد سپردن اجرای مراسم و مناسک فرهنگی نتیجه مطلوب تری داشته باشد. برگزاری روز همدان توسط سازمان‌های غیردولتی استان که با حضور شخصیت های برجسته فرهنگی، اعضای شورای شهر قدیم و جدید، برخی از مقامات شهرستان و فعالان عرصه فرهنگ تجربه موفقی بود که پس از هشت سال اتفاق می افتاد. اعضای سازمان‌های غیر دولتی امیدوارند این گونه مراسم را بیشترتجربه کنند.
 
پس از اجرای آیین‌های رسمی، عباس زند با معرفی بابک مغازه‌ای مجری برنامه برای سخنرانی دعوت شد موضوع سخنرانی این پژوهشگر وضعیت چشمه های همدان بود. عباس زند گفت:« شهر همدان را شهر هزار چشمه می گفتند که از زیر قله کوه الوند این چشمه ها تا انتهای شهر جریان داشتند و هرساله توسط مالکان لایروبی می‌شدند. این چشمه با اینکه از مناطق مختلفی عبور داده شده بودند و در طول مسیر مدام توسط مردم استفاده می‌شد هرگز گل آلود و آلوده نمی‌شدند، این فرهنگ غنی در بین مردم بود که آلوده کردن آب را گناهی نابخشودنی می‌پنداشتند و پیش از اسلام هم ایزد آب و  آناهیتا نشانگر این مدعاست که مورد احترام بود و معابدی برای آناهیتا ساخته اند .
 
زند در ادامه گفت: در خانه هایی که دارای چشمه بودند از بامداد تا شامگاه به روی مردم جهت استفاده باز بود و آن را برای اجر اخروی می دانستند.
 
عباس زند در پایان سخنانش با برشمردن ده ها چشمه در شهر همدان ابراز تاسف کرد که این چشمه ها نابود شده اند.
 
سخنران دوم فرزند زنده یاد دکتر علی اقبالی، بنیانگذار رشته های نقشه برداری، زمین شناسی و کشاورزی در ایران بود که به شخصیت علمی دکتر اقبالی پرداخت. خانم اقبالی با تبریک روز همدان و روز پزشک از آرزوهای بزرگ پدر درباره همدان گفت:دکتر اقبالی عاشق بزرگی ایران بودند و علاقه خاصی به زادگاهشان استان همدان داشتند. تاسیس مدرسه عالی کشاورزی همدان در سال 1345 و پایه گذاری موسسه عالی آموزش عمران و توسعه روستایی از آن جمله است. او ادامه داد: پدرم همیشه دنبال باران بود و چشمه چون عاشق محیط زیست بود، دوست داشت زمین ها همیشه سبز باشند و آب و آبادانی را دوست داشت. اقبالی ادامه داد: من که فرزند ایشان هستم هرگز نتوانستم مثل ایشان برنامه داشته باشم دکتر اقبالی در آستانه 100سالگی همچنان کلی برنامه توسعه و آبادانی در سر داشت و او عاشق ایران بود و یک ایرانساز به تمام معنا بود، او می گفت من اول ایران را دوست دارم بعد بقیه فکرم برای بچه های خودم هست چون بقیه بچه های ایران هم حق دارند موفق و تحصیلکرده باشند.
 
پس از دکتر شکوفه اقبالی سخنران سوم،مهندس جعفر محمد علیزاده بنیانگذار موزه تاریخ طبیعی همدان و موزه بزرگ دانشگاه آزاد همدان و از شاگردان دکتر اقبالی پس از اینکه از حاضران درخواست کرد به احترام دکتر اقبالی بایستند و یک دقیقه سکوت کنند. او گفت:« آقای دکتر انار بودند که هزاران دانه مثل من را در سراسر ایران دارند».
 
علیزاده ادامه داد من یکی از شاگردان دکتر اقبالی هستم که شاید گاهی باهم اصطکاک داشتیم اما نمی توانم بگویم ایشان الگوی من نبودند. در این زندگی که من کم تر شادی داشتم بزرگ ترین شادی من این بود که یک روز رفتم عکاسی دیدم عکس آقای دکتر اقبالی بالا دست و عکس من زیردست ایشان است و حاصل زحمات ایشان باعث شد که به عنوان شاگرد ایشان نفر اول ترویج علم در کشور در سال 1384باشم. من در آغاز سخنرانی اشاره کردم اولین دانشگاه جهان در همدان با کمک صد نفر از طلبه های زرتشتی تاسیس شد و بعد از هزاران سال دکتر اقبالی دانشگاه تاسیس کردند ، دکتر اقبالی برای تاسیس موزه همدان یک فولکس داشت که فروخت و چهار هزار تومان کمک کرد تا ما موزه را ایجاد کنیم. علیزاده در پایان با اشاره به اینکه ما همدانی ها به الوند پایبند بودیم و می گفتیم ما آب الوند خورده ایم اما الوند این روزها متاسفانه فراموش شده و شعری در وصف کوه الوند خواند : اجنبی می خواست تو را از من بگیرد الوندم / نتوانست/ اما ریزدانه های خاکش،ای اسف تورا محو کرده.
 
خانه بدیع الحکما جگرم خون است
پرویز اذکایی پژوهشگر ارزنده تاریخ که بیش از چهارصد مقاله، پنجاه رساله علمی و سی جلد کتاب در کارنامه خود دارند، در روز همدان به تاریخ همدان در دوره قاجار پرداخت.اما در این سخنرانی استثنایی که به همه جنبه‌های محیط زیستی، جغرافیا و فرهنگ و جامعه شناسی را در برداشت ومانند همیشه احساسات حاضران را برانگیخت.
 
باغ خانه بدیع‌الحکما
 
او گفت: قرن سیزدهم هجری قمری برابر با قرن 17و 18میلادی حدود 140 سال تمام دوره قاجاریه در ایران حکومت کردند که از اهمیت فوق العاده ای برخوردار است. از این جهت که آخرین دولت عشایری حاکم بر ایران بوده است، دولت هایی که طی 2700 سال در این آب و خاک حکمراندند منشا عشایری داشتند و این آخرین دولت عشایری است راز ماندگاری سرزمین هم توالی حکومت های عشایری است. نکته مهم این است که ما در عصر قاجاریه بود که با تمدن غربی آشنا شدیم دوره مدرنیسم یا تجدد از اواسط دوره قاجاریه از ایران آغاز شده دوره آغاز سرمایه داری و به اصطلاح چپ ها برژوازی در همین دوره بود.
 
پرویز اذکایی همچنین اشاره کرد: در دوسه روز گذشته جگرم خون است اگر تا حالا سکته نکرده ام نمی دانم چرا؟ باغ بدیع الحکما را دارند ویران می کنند بلدوزر گذاشته اند و دارند خرابش می کنند خبرنگاری را کتک زده اند 120 هکتار باغ را از بین برده اند حالا 62هزار متر باغ عمارت بدیع الحکما پدر امیر مهدی بدیع فیلسوف همدان را دارند نابود می کنند عجب مردمانی هستیم .
 
او با اشاره به شعری از عین القضات که در زندان بغداد برای همدان، همدانی که می گفتند یکی از چهار جنات جهان سروده است چند سطری درمورد الوند گفت: اما دریغا امروزه، بی هیچ پرده پوشی و بدون وطن دوستی ریایی، باید گفت که از آن همه لطف و طراوت ، سرسبزی و خرمی، جمال و نزاهت الوند، زیاده چیزی برجای نمانده است. بلای آلودگی های دم افزون زیست محیطی از یک طرف، ولی خصوصا توسعه ویران گرانه و ساختمان سازی از طرف دیگر تمام فضای حیاتی سبزینه و بیشه زارهای مصفا و باغ های پردارو باروبر را که حالا معلوم می شود چقدر هم منافع اقتصادی داشته اند یکسره به وسعت هزاران هکتار از دامنه الوند زدود و یکباره از میان برد که هنوز هم می برد .
 
طبیعت بی نظیری که جامه زیبای آفرینش آن را دست خداوند (جمیل و یحب الجمال) طی میلیون ها سال تطور طبیعی بر قامت الوند سرفراز ما پوشانده بود ، ظرف سی سال اخیر به یک طرفة العین با دست انسان طماع «ظلوم جهول» تجاوزکار معاصر پاره پاره ، دریده و گسیخته، نابود و ویران گشت مظهر آیات الهی در وطن ما اینک مزبله رجس آدمیان ناسپاس و نادان شده است.
 
خسارت های مطلقا جبران ناپذیری که طی چند دهه اخیر به بافت و ساخت طبیعی شهرو کوه و دشت ما وارد شده، فقط می تواند خیانت محض باشد،تخریبی که بر آن رفته ومی رود، هیچ قوم یاجوج و ماجوج و چنگیز مغول چنین بلایی برجای دیگرنازل نکرده است.اگر زمانی میلتون انگلیسی از کوهپایه های الوند به عنوان « بهشت بازیافته» سخن گفته بود اینک دریغ آمیز و سوگبار به واقع تنها می توان از آن «بهشت گمشده » یاد کرد . حالا مضمونی جز مرثیه یا«سوگ بر الوند» متبادر به ذهن نشد . دریغا که این کوه لخت بلند بالا دیگر آن « الوند» نیست خدا را ، الوند ما کجاست ؟ همدان ما کجاست؟
 
برنامه بعدی اجرای گروه موسیقی شهسواران بود که به آهنگسازی و نوازندگی قادر شهسواری و خوانندگی پرویز نظری اجرا شد در این برنامه پس از اجرای قطعه ای با عنوان الوند و آوازی در مایه اصفهان با شعر مولانا با تقدیم قطعه ای به نام مهد دلیران به دکتر پرویز اذکایی به پایان رسید. آخرین سخنران برنامه میلاد وندایی از باستان شناسان جوان همدان بود که به باستان شناسی همدان در دوران تاریخی پرداخت وندایی آثار مادی، هخامنشی، اشکانی و ساسانی اشاراتی داشت.و گفت هیچ اثر مادی از هگمتانه یافت نشده و همچنان پایتخت مادی هگمتانه در ابهام است.
 
دراین برنامه که به همت موسسه آموزش عالی عمران وتوسعه ونهادهای مدنی همدان از جمله انجمن دوستان زمین، کانون تبلیغاتی راد، بنیاد مهر ، پویشگران سفر پاک ،بهار ثمین الوند واتاق فکر انجمن های زیست محیطی همدان برگزار شد، نمایشگاهی از دستاوردهای اعضای انجمن ها در زمینه صنایع دستی و کتاب هایی که درهمدان منتشر شده بود درحاشیه مراسم برقرار شد که با استقبال حاضران مواجه شد.  
حسین زندی
 


برچسب ها: روزهمدان ، دکتر پرویز اذکایی ، باغ بدیع الحکما ،

چهارشنبه 6 شهریور 1392

راه‌های تنفسی شهر همدان تنگ‌تر شد

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه ها ،تهران امروز ،زیست بوم ،میراث فرهنگی ،

روزنامه تهران امروز

 

 

 

کد خبر: 137354

تاریخ خبر: پنجشنبه, 07 شهریور 1392

 

راه‌های تنفسی شهر همدان تنگ‌تر شد

داد هنرمندان از تخریب بدیع الحكما و ذوالریاستین

 

 

حسین زندی- همدان: در ادامه تخریب باغ و عمارت بدیع الحكمای همدان و به رغم همه اعتراضات صورت گرفته باغ ذوالریاستین هم در خفا نابود شد. این موضوع به ظاهر استانی آنچنان سر و صدا كرد كه داد هنرمندان كشوری درآمد و تعدادی از چهره های سرشناس هنری كه به اصالت شهر و ریه های همدان اهمیت می دهند درصدد برآمدند، جلوی ادامه این تخریب‌ها را بگیرند. ریه های شهری كه قرن‌ها پیش هرودت در مورد همدان چنین می نویسد:

«سرزمین واقع در شمال هگمتانه کوهستانی و پوشیده از جنگل است.» بیش از بیست قرن پس از این مورخ شاعری غربی به نام « کلینتن سکالرد» بازهم می نویسد:«بر گرد دیوارهای همدان باغ‌های پرشکوفه دامن کشیده‌اند.» گویی پس از دوهزار سال طبیعت این شهر زیبا همچنان دست نخورده باقی مانده بود. ویلیام جکسن، سیاح و ایران شناس آمریکایی وقتی در سال 1903 وارد همدان می شود از بیشه‌زارها و باغ هایی می نویسد که به شعاع 25 کیلومتر به سمت غرب امتداد دارد. دیگر مستشرقین و سیاحتنامه نویسان نیز از این شهر با عنوان شهر باغ‌ها و درختان یاد می کنند و می نویسند:«همدان شهری است که آن را درختان احاطه کرده‌اند.» اما امروز نه فقط از آن درختان و بیشه ها خبری نیست بلکه اغلب باغ های منتهی به کوه الوند نیز نابود شده و برج ها و آپارتمان های ناموزون جایگزین آن شده است كه چشم انداز طبیعی شهر را نابود کرده اند.

سرنوشت یكسان باغ ذوالریاستین و بدیع‌الحكما

این روزها همان نمونه های کوچک هم در حال نابودی است. پس از باغ بدیع‌الحكما كه خبر تخریب و فروش زمین‌های آن منتشر شد، باغ 12هزارمتری ذوالریاستین در انتهای منطقه پردیس که روزی بهشت برین بود هم با مجوز شهرداری تفکیک و سپس نابود شد همچنین درختان کهنسالش قلع وقم شد. میرزا ابوالقاسم ذوالریاستین از عالمان همدان بود که در زمان صدارت قائم مقام فراهانی نماینده او در همدان بود و شاگردان زیادی از جمله ریاض همدانی در مکتب او به درجه دیوانی رسیدند. عمارتی که در این باغ ساخته بود در آستانه تخریب است. این عمارت تنها بنای باقی‌مانده از خانه های همدان است که دارای در سنگی بودند. به دلایل امنیت و سرما در گذشته در خانه‌ سنگ یک تکه بود و محله‌ای به نام درسنگی وجود داشت که ساکنانش نام خانوادگی در سنگی را برای خود برگزیدند. «مهدی خاکیان» مستاجر این باغ که با همکاری پدرش مرحوم «شکرالله خاکیان» از سال 1328 در این باغ ساکن بوده‌اند، می گوید: بخشی از عمارت به دلیل قدمت زیاد ومرمت نشدن از بین رفت اما آنچه باقی ماند توسط پدرم باز سازی شد، اما در بازسازی‌ها به در سنگی باغ و پایه ستون های عمارت و حوض های سنگی دست نزدیم، زیرا اعتقاد ما این بود كه در سنگی این خاك نمونه ای از هنر دستان چیره هنرمندان همدانی است كه حتی با تغییرات صورت گرفته در باغ باید پایدار بماند . بر اساس مدارك ارائه شده از سوی مهدی خاکیان از سال 1332 مستاجران فعلی به مالک آن اجاره سالیانه پرداخت کرده‌اند اما نه فروشنده و نه خریدار توجهی به حق و حقوق مستاجر نكرده و حقوق آنها از عرصه واعیان را نادیده گرفته اند. تلخ تر از همه آنكه مزایده را به نام خانواده خاکیان منتشر کردند، و در نهایت باغ نابود شد.

نابودی چشمه 700 ساله باغ به صورت عمدی

سال جاری باغ توسط یك شرکت خصوصی به نام انصار به شهرداری واگذار و پس از آن هم به مزایده گذاشته شد. به گفته خاكیان چشمه 700 ساله باغ را با لودر کور کردند تا درختان خشک شود اما منتظر خشک شدن هم نماندند و درختان را جلو چشم مردم شهر بریدند. همه می دانند كه همدان همیشه از خنک‌ترین شهرهای کشور بوده، حالا سوال این است كه چه اتفاقی افتاده است كه عده ای ظرفیت های مطلوب هوای همدان را فراموش كرده و آنها را اتفاقی می دانند؟ غیر از این است که پس از بریدن درختان و نابودی باغ‌ها كم كم همدان خنكی خود را از دست داده و تبدیل به شهری سیمانی و آجری می شود؟ نابودی باغ ذوالریاستین زمانی اتفاق می افتد كه بلدوزرها در حال تخریب باغ بدیع الحکما، حکیم و پزشک نامدار همدانی بودند. در همان زمان عکاس و روزنامه نگاری که در حال عکاسی از تخریب باغ بود به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفت .با نابودی این باغ‌ها آخرین شاهراه تنفسی همدان نیز نابود شده و دیگر درختی باقی نخواهد ماند تا هوای شهر را تصفیه کند و مهم‌تر از هر چیز حریف ریزگردها شود.

به دنبال انتشار گزارش تهران امروز و گزارش های متعدد در دیگر رسانه ها از تخریب عمارت بدیع‌الحكما و باغ ذوالریاستین در همدان، جمعی از هنرمندان كشور و فرهنگ دوستان همدانی با امضای نامه ای كه نسخه ای از آن در اختیار روزنامه تهران امروز قرار گرفته است، خطاب به مسئولان خواستار توقف این مسئله و پیگیری مسئولان امر در این خصوص شدند. جمع كثیری كه تعداد آنها بالغ بر 250 نفر است این نامه را امضا كرده‌ و خواستار توقف این تخریب شده اند. پرویزپرستویی، احمدرضا درویش، محمد حسین حلیمی، قباد شیوا، امیرشهاب رضویان، هانیه توسلی، عبدالله باکیده، مجید برزگر، بهرام توکلی، جهانبخش نورایی، یاشار نورایی، محمد پرویزی، جواد محقق، پرویز شکری، اصغر پورهاجریان، حسن گوهرپور، شهرام گلپریان، دکتر پرویز اذکایی، دکتر علیرضا ذکاوتی قراگزلو، اشکان جنابی و ایرج عاشوری از امضا كنندگان این نامه هستند. هفته گذشته كه باغ بدیع‌الحکما در معرض تخریب کامل قرار گرفت و بولدوزرها به این بنای تاریخی حمله کردند، خبرنگار محلی یكی از روزنامه های سراسری که برای پوشش خبر این تخریب به محل رفته بود ، مضروب شد. خانه بدیع‌الحكما در ابتدای جاده دره مرادبیک همدان واقع شده است که در فهرست میراث ملی ایران قرار دارد. دکتر بدیع‌الحکما از پزشکان خوشنام و خادم به مردم همدان بوده كه عارف قزوینی شاعر بزرگ مشروطیت دوره ای از تبعید خود را در باغ بدیع الحکما زندگی کرده است و بزرگانی چون شهید کلنل محمدتقی پسیان، از معاشران دکتر بدیع الحکما بوده اند. در حال حاضر علاوه بر این باغ، بخش بزرگی از باغ‌های سبز حاشیه شهر که حکم ریه‌های شهر همدان را دارند و همچنین از جاذبه های گردشگری شهرند، توسط زمین خواران نابود شده اند و باغ بدیع‌الحكما یکی آخرین آنهاست.

 

 http://www.tehrooz.com/1392/6/7/TehranEmrooz/1255/Page/15/

 

روزنامه تهران امروز


برچسب ها: باغ بدیع الحکما ، باغ ذوالریاستین ، همدان ، نامه اعتراضی هنرمندان به نجفی ، هنرمندان همدان ،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic