شنبه 19 دی 1394

تعریف جشنواره عوض شود

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،تئاتر ،گفتگو ،

تعریف جشنواره عوض شود

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
تعریف جشنواره عوض شود
«مهدی فرشیدی‌سپهر» از منتقدان برگزاری جشنواره بین المللی تئاتر کودک در همدان است. وی در اعتراض به روش‌های پیشین، امسال نمایش خود را در جشنواره شرکت نداد...
1394/10/19
«مهدی فرشیدی‌سپهر» از منتقدان برگزاری جشنواره بین المللی تئاتر کودک در همدان است. وی در اعتراض به روش‌های پیشین، امسال نمایش خود را در جشنواره شرکت نداد. نمایش «سلطان و گاگول» از نمایش‌های موفق او در بیستمین دوره جشنواره تئاتر کودک و نوجوان همدان بود که با استقبال خوبی مواجه شد. این کارگردان شناخته شده تئاتر، نقدهای خود را به شیوه برگزاری بیست و دومین جشنواره تئاتر کودک و نوجوان همدان در مهر امسال در گفت و گو با همشهری بیان می کند.
  • علت این‌که در جشنواره امسال اجرا نداشتید، چه بود؟
2 سال است که کار به جشنواره ارائه نمی‌دهم. من در سال 1394 تئاترهای به همراه دوستانم اجرا کرده‌ام، به نظرم جشنواره در مسیر غلطی حرکت می‌کند.
  • منظور از مسیر غلط چیست؟
می‌شود در حوزه های مختلف بررسی کرد. ابتدا نوع داوری کارها با 3 داور. ما نیاز به حضور 10 داور در رده سنی جوان، میانسال و مسن داریم، تا از دیدگاه‌های مختلفی اجراها را بررسی کنند. چرا که به شکل مرسوم داوری‌ها کاملا سلیقه‌ای و و با معیارهای شخصی انجام می‌شود. مورد بعدی دعوت از گروه‌های خارج از استان به صرف این‌که کار تک نفره دارند است. آیا این آثاربه درد مردم ما می‌خورد؟ از طرفی دیگر بخش‌های اجرایی تئاتر مانند دستیاری و مدیریت صحنه در بخش ارزیابی دیده نمی‌شود.
  •  در این شرایط به نظر شما چه دستاوردی را می توان برای جشنواره متصور شد؟
 در این شرایط همه به سمت نویسندگی و کارگردانی و بازیگری روی می‌آورند چون وقتی در این نقش باشند مورد توجه هستند. بنده از رشت تا کیش، از تبریز تا سیستان و بلوچستان بدون اجازه و مجوز هیچ اداره دولتی و فقط به میل قلبم سفر می‌کنم و با اهالی تئاتر دوست هستم. شهادت می‌دهم رشته‌هایی مثل منشی‌گری صحنه، دستیاری و مدیریت صحنه روز به روز فرسوده‌تر می‌شوند و این به نظرم از سهل‌انگاری و کجروی جریانات جدی تئاتر و جشنواره ناشی می‌شود.
  • آثاری که در جشنواره اجرا می شود در طول سال چه عاقبتی پیدا می کنند؟
چرا من باید تئاتری بسازم و در جشنواره‌ای ارائه دهم، داورها مرا ببینند و به عنوان اولین نفر انتخاب کنند و بعد هم به خانه بروم؟ یک جشنواره باید برگزیده‌های خود را به اجرای عمومی بگذارد و به شهرهای مختلف بفرستد. اگر من تئاتری را اجرا کنم و 6 هزار نفر در همدان ببینند و تشویق کنند و بعد در یزد، گناباد، سنندج، یاسوج، مشهد، تهران، بیجار و غیره و غیره تئاتر اجرا نشود، یعنی چه؟! جشنواره حواشی بی‌فایده بسیار دارد، به جای آن داورهای جوان و مسن و پیر و میانسال را دور هم جمع کنید تا یک گروه بزرگ داوری ایجاد شود. گروه‌ها را به شهرستان‌ها بفرستید تا برای مردم اجرا کنند. بهانه‌ای وجود ندارد که مشکل مالی را مطرح کنیم در حالی که این همه هزینه‌های هنگفت برای برگزاری اختتامیه و افتتاحیه‌ها صرف می‌شود. من این شانس را داشته‌ام ما می‌توانیم با داشتن اتاق فکر جدید این مسائل را اصلاح کرده و تغییر دهیم.
  • در این جشنواره‌ها از نخبگان بین المللی چقدر استفاده می شود؟
خانم‌هافمن، پروفسور تئاتر وقتی در کشور خودش سخنرانی می‌کند، صدها نفر در حال ضبط صحبت‌های او هستند، به این دلیل که او نخبه است. ولی همدان از بین تخصص‌های او تربیت مربی را انتخاب کرد و در کلاس او 13 نفر حضور داشتند. در صورتی که همه اهالی تئاتر که در همدان حضور دارند باید از کلاس او بهره می‌بردند و می‌آموختند. انتخاب غلط رشته آموزشی او در سال 94 در همدان یکی دیگر از گواهی‌هایی است که قطار تئاتر جشنواره بیرون از ریل  حرکت می‌کند.
  • صاحب نظران ضعف نمایشنامه نویسی ایران را بسیار جدی می دانند. نظر شما چیست؟
یکی از مشکلات، اجرای نمایشنامه‌های خارجی است. سوال من این است که چرا؟ بچه‌های ما خودشان سراسر درام و قصه هستند. چرا باید علاء‌الدین که از صد سال پیش است اجرا شود؟ باور کنیم اگر نویسنده این داستان زنده بود، الان چیزهای دیگری می‌نوشت. چرا نباید یک قصه‌ای درست کنیم که اوج درام در چراغ قرمز اتفاق بیفتد؛ بچه‌ای که جلوی ترمینال دچار حادثه می‌شود و اوج قصه او را تا جلوی موزه هگمتانه می‌کشاند. به نظر من سهل‌انگاری  برخی مدیران، برگزاری غلط جشنواره، کلیشه سازی، دادن جایزه به کسانی  است که متن‌های خارجی را کار می‌کنند و این کج‌فکری را به وجود می‌آورد.
  • پیشنهاد شما چیست؟ چه کار باید کرد؟
به نظرم تشویق نشدن نویسندگان داخلی به این‌که راجع به همین مردم قصه بنویسند این اوضاع را به وجود آورده است. دیگر باید از گفتن قصه به زبان روباه و گرگ و خرس و موش دست برداریم. از گفتن قصه توسط شخصیت‌هایی که اسم‌هایشان الکساندر، دنی، پیتر و لوسین است.‌هاکلبریفین به چه درد مردم ما می‌خورد؟ این یک قصه‌ای است که امریکای جنوبی تولید کرده و خودشان هم دیگر به این نمی‌پردازند. من به دوستان و خواهرها و برادرهایم در این صنف می‌گویم که  خواهش می‌کنم از خواب کلیشه‌ای خارج شوید. راجع به این مردم قصه بگویید. 3 دهه بعد که این بچه‌ها 30‌ساله شدند می‌بینیم که بچه‌هایی که بی‌داستان بومی بزرگ شده‌اند چه نسل سستی را خواهند ساخت.
  • برای ارتباط مداوم کودک و تئاتر از چه روشی باید بهره جست؟
مشکل عدم اعتماد به نفس مشکلی است که از رشت تا کیش، از تبریز تا سیستان و بلوچستان در ایران هست. به نظرم باید راجع به عزت نفس، رابطه با نفس، برقرارکردن رابطه خوب با خویشتن حرف بزنیم. متاسفانه به بچه‌ها می‌گوییم این را اینجوری بنویس. پسر خوبی باش برای بابا. شاگرد خوبی باش برای معلم. دختر گلی باش برای مامان. هیچ کس به این بچه‌ها نمی‌گوید برای خودت چه باید باشی؟ تو برای خودت چه وظیفه‌ای داری؟
  • وظیفه هنرمند برای تقویت این ارتباط چیست؟
هر هنرمندی وظیفه دارد در طول سال به غیر از قراردادهایی که با شهرداری، حوزه هنری، استاندار و مرکز هنرهای نمایشی می‌بندد یک سفر خصوصی بدون دعوت به یک شهر کوچک یا بزرگ برود و با مردم و سالن‌های تئاتر حرف بزند. به این شکل بازوهای خصوصی‌ خودش را تا بیست سال دیگر قوی کند. اهالی تئاتر در ایران برای دیدن تئاتر به شهرهای دیگر نمی‌روند چون عادت دارند به این‌که در جشنواره‌ای دعوت شوند و حضور پیدا کنند. به نظرم این درست  نیست.
  • در جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان امسال بیشتر مخاطبان بزرگسال بودند و کودکان کمتر دیده شدند. نظرتان راجع به این مورد چیست؟
تئاتری در فستیوال آگورا در بلژیک رفتم که خیلی جالب بود. در این فستیوال ورود مردم عادی ممنوع بود. فقط نویسندگان، کارگردانان، منتقدان و روزنامه‌نگاران حضور داشتند. در این جشنواره هم می شد چنین کرد.
 7 روز خودمان خودمان را محک بزنیم، مورد نقد و بررسی قرار دهیم و بعد حاصل کار را در 360 روز بعد در جامعه اجرا کنیم.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%AA%D8%B9%D8%B1%DB%8C%D9%81-%D8%AC%D8%B4%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%B9%D9%88%D8%B6-%D8%B4%D9%88%D8%AF


برچسب ها: همشهری همدان ، مهدی فرشیدی سپهر ، تئاتر همدان ،

شنبه 5 دی 1394

پرسش های بی پاسخ جشنواره تئاتر

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :مطالب در خبر گزاری ها ،

پرسش های بی پاسخ جشنواره تئاتر

حسین زندی

هفته گذشته بیست و دومین جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان درهمدان به کار خود پایان داد اما همچنان پرسش های بی پاسخی را در اذهان برجا گذاشت.

این رویداد فرهنگی و هر اتفاقی که موجب برداشتن گامی در راه توسعه فرهنگی شود مثبت است اما انتظار می­رود پس از بیست و دو دوره برگزاری این جشنواره که بخش عمده ای از آن در همدان برگزار شده، پاسخی به برخی پرسش ها داده شود اما گویی عزمی برای پاسخگویی وجود ندارد و حتی روحیه پرسشگری نیز از میان رفته است.

این­که بین المللی بودن جشنواره را تا چه اندازه می توان پذیرفت؟ چرا توجهی به کمبود سالن نمایش در همدان نمی­شود؟ تاثیرجشنواره برتوسعه گردشگری  چه میزان است؟ چقدر کار پژوهشی برای بررسی تاثیر حضور جشنواره در روحیه، اقتصاد و فرهنگ مردم همدان انجام شده است؟ سوال های بی پاسخی است که هیچ نهاد و مسئولی در صدد پاسخ گفتن آن نیست. یا هزینه های جشنواره با نتیجه آن همخوانی دارد؟ مهمتر این­که به طور کلی ما تئاتر می خواهیم یا نه؟ این­ها تنها بخشی از پرسش هایی است که  متولیان و برگزار کنندگان هر جشنواره­ای ابتدا باید از خود بپرسند و در صدد پاسخ گفتن آن باشند. به قول استاد ابراهیمی دینانی توانایی در سوال کردن هنر است و پاسخ دادن به پرسش علاوه بر هنر دانش نیز می خواهد. به طور مثال هربار از مسئولان فرهنگی استان پرسیده می شود که آیا سالن های تئاتر همدان برای برگزاری یک جشنواره بین المللی جوابگو و کافی هست؟ پاسخ این است که کدام استان را سراغ دارید که 8 سالن و آمفی تئاتر داشته باشد. اما شهر نیم میلیون نفری همدان را هرگز با شهرهای کوچک کشورهای در حال توسعه مانند هند، ترکیه و ارمنستان مقایسه نمی کنند که آیا تعدادسالن های همدان  با این شهرها برابر است؟ یا اصلا حق این مقایسه را داریم؟

سابقه تئاتر مدرن درهمدان به بیش از یک قرن  پیش می­رسد، به زمانی که میرزاده عشقی «پیس» هایش را در همدان می نوشت و اجرا می کرد، بعدها مشفق همدانی و دیگران راه او را ادامه دادند تا شش ده پیش نوبت به رضا همراه، سیف الله گلپریان، حسن بیابانی، نصرالله عبادی، کهنمویی، نعمت الله گرجی، برادران باب الحوایجی و هنرمندان دیگر رسید. این روند تا اواخر دهه 60 ادامه داشت و همدان جزء چند شهر اول تئاتر کشور بود.هر چند گاهی با افت و خیز هایی مواجه می شد اما آثار به نمایش درآمده و تداوم اجراها در طول سال  نشان از این رونق ورشد هنرتئاتر در همدان داشت.

امروز با این­که چندین جشنواره هنری در همدان برگزار می شود و دبیرخانه دائمی یکی از پرآوازه ترین جشنواره های تئاترایران یعنی جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان در همدان است اما تاثیر هنر تئاتر را در رفتار مردم به ویژه  کودکان نمی توان دید و حضور جشنواره نتوانسته بر معیشت مردم همدان اثرگذار باشد.

اجرای و تماشای تئاتر به یک ماه پیش از جشنواره و زمان جشنواره محدود شده است در طول سال به بهانه های مختلف تئاتر تعطیل است  این موضوع بیانگر تبلیغاتی بودن جشنواره است و نشان می دهد مسئولان برنامه ای برای رشد این هنر متعالی در استان ندارند و بیشتر شعار توسعه فرهنگی را در گفتار دارند، چراکه اگر قرار برعملی شدن آن بود، هرسال حداقل یک سالن به فضاهای نمایشی شهر اضافه می شد، پژوهشکده تئاتر در همدان ایجاد می شد و گامی در جهت تداوم اجرای نمایش در این شهر برداشته می شد و مهمتر از همه این­که دبیرخانه جشنواره در طول سال فعال بود.

همدان بیش از 600 نفر فعال و هنرمند در حوزه تئاتر دارد اما از این سرمایه انسانی هرگز به درستی استفاده نشده است. بیشتر پیشکسوت های این عرصه و هنرمندان قدیمی یا خانه نشین شده اند شغل دیگری را برای معاش خود انتخاب کرده اند، جوان تر ها نیز پس از چند سال فعالیت سرخورده می شوند و عطای نمایش همدان را به لقایش می بخشند چرا که فضای  کار کردن محدود است.

در حوزه ای فرهنگی مقوله ای با عنوان خصوصی سازی در عرصه فرهنگ وجود دارد یعنی فرهنگ را باید به اهلش واگذار کرد. اگر متولی گری جشنواره و به طور کلی هنر را به هنرمندان این شهر واگذار کنند مطمئنا وضعیت بدتر نخواهد شد.

 

 


برچسب ها: تئاتر همدان ،

نمایشنامه نویسی همدان در گفت و گو با مهدی شادمانی روشن

آژانس خبری تهران: بیست دومین جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان در حال برگزاری است و آثار نمایشی گوناگونی از سراسر ایران و ۸ کشور خارجی در این رویداد مهم فرهنگی حضور دارند اما یکی از پایه های اصلی اجرای نمایش متن یا نمایشنامه است به گفته بسیاری از کارشناسان نمایشنامه نویسی کشور به اندازه نمایش رشد نکرده است برای بررسی وضعیت نمایشنامه نویسی درهمدان با «مهدی شادمانی روشن» نویسنده جوان همدانی که نمایش«اکوان» اوبه این جشنواره راه یافته است به گفت و گو نشسته ایم.

حسین زندی
بیست دومین جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان در حال برگزاری است و آثار نمایشی گوناگونی از سراسر ایران و 8 کشور خارجی در این رویداد مهم فرهنگی حضور دارند اما یکی از پایه های اصلی اجرای نمایش متن یا نمایشنامه است به گفته بسیاری از کارشناسان نمایشنامه نویسی کشور به اندازه نمایش رشد نکرده است برای بررسی وضعیت نمایشنامه نویسی درهمدان با «مهدی شادمانی روشن» نویسنده جوان همدانی که نمایش«اکوان» اوبه این جشنواره راه یافته است به گفت و گو نشسته ایم.
نوشتن را از چه زمانی آغاز کردید؟
بیش از بیست سالی هست که شعر می نویسم. یعنی تقریبا ازسال هفتاد و یک تا همین چند روز پیش که آخرین شعرم را نوشتم.
علاوه بر شعر در حوزه های دیگر مانند نقد و یا داستان هم وارد می شوید؟
نقد خیر. چون به نظر من نقد خودش یه هنر دیگری است و ابزار خاص خودش را می خواهد ومن این هنر را ندارم. در زمینه ی داستان و نمایشنامه فعالیت هایی داشته ا‌م اما این‌ها با شعر تفاوت زیاد دارند. در زمینه‌ی داستان نویسی فعالیت مختصر و پراکنده‌ای داشته‌ام. به طور کلی شاید بیست داستان نوشته باشم اما خواننده‌ی پر و پا قرص داستان و رمان هستم. هم ایرانی هم ترجمه. چند سال پیش با همکاری آقای آرش رضاپور یک فیلمنامه‌ی انیمیشن نوشتیم به اسم «عمو کیان وبازی خطرناک» که با کارگردانی آقای محمد رضا زهاب ساخته شد و در جشنواره ی فیلم کودک و نوجوان هم به نمایش درآمد. چند پروژه ی دیگر هم بود که متاسفانه یا قبول نشدند یا منابع مالی تامین نشد.
تحصیلات شما با این حوزه مرتبط است؟
من در دانشکده ی هنر و معماری تئاتر خوانده ام با گرایش ادبیات نمایشی.
با توجه به رشته تحصیلی به نظر می رسد به صورت تخصصی در زمینه نمایشنامه نویسی فعالیت می کنید؟
در واقع باید بگویم که در زمینه ی نمایشنامه نویسی هنوز تازه کار و جوان محسوب می شوم. جوان نه از نظر سن شناسنامه‌ای بلکه از نظر تجربه‌ی نوشتن نمایشنامه. تقریبا ده تا نمایشنامه نوشته‌ام ودوبار در نمایشنامه خوانی اردیبهشت همدان شرکت داشته‌ام.نمایش «اکوان» اولین کار من است که در یک جشنواره‌ی مهم پذیرفته شده است.
در زمینه اجرا چه فعالیت هایی داشته اید؟
در زمینه‌ی اجرا فعالیت بیشتری داشته‌ام. برای مثال همکاری با آقای حمید پورآذری به عنوان مدیر صحنه در نمایش آندرانیک یا در نمایش مرگ و دختر جوان به عنوان دستیار کارگردان همکاری می کردم.
کارهایی که نوشته اید در حوزه کودکان است یا بزرگسالان؟
گرایش من بیشتر به سمت تئاتر بزرگسال هست تا کودک. در واقع نمایش کودک ظرافت‌های خاص خودش را می‌خواهد که نیاز به تجربه و تمرین خاصی هم دارد.
ویژگی نمایشنامه نویسی برای کودکان چیست؟
ببینید به نظر من یک هنرمند تئاترباید همان اندازه که مخاطب بزرگسال را جدی می‌گیرد همان اندازه هم مخاطب کودک و نوجوان را جدی بگیرد. با خودش نگوید: ای بابا کار کودک است دیگر. چهار تا ترانه و دوتا موزیک شاد می‌گذاریم. یک پند و نصیحت هم می کنیم که مسواک بزن تا دندان هات تمیز بشه و خلاص.
در چندسال گذشته کارهای نمایشی استان به سمت کار کودک رفته شما از این وضع راضی هستید؟
نه خیر. هنرمند واقعی در درجه ی اول باید و باید مخاطب خود را با اندیشه و شعور بالا فرض کند بعد اقدام به آفرینش هنری کند در غیر این صورت نتیجه اش می شود خیلی از تولیداتی که داریم در زمینه های مختلف می بینیم. از تئاتر کودک و نوجوان بگیرید تا شعر و ترانه ی مد روز و موارد دیگر.
وضعیت امروز نمایشنامه نویسی در همدان را چگونه می بینید؟
بهتر است به این سوال جواب ندهم چون ممکن است برخی دوستان ناراحت شوند. در مورد سوال قبلی همین را بگویم که هفت ماه از سال در همدان صرف تولید نمایش کودک می‌شود. این زمان خیلی زیادی است. به قول یک دوست شاید بعضی ها دل شان بخواهد بیایند کار بزرگسال تماشا کنند. وخروجی این هفت ماه می‌شود سیزده چهارده تا کار که دارید می بینید سه چهار تایش بیشتر قابل توجه نمی شود و بقیه اش می‌شود همان چهارتا ترانه و موزیک شاد.
ایده نوشتن نمایشنامه «اکوان» چگونه شکل گرفت؟
فکر اولیه ی نوشتن یک کار از شاهنامه برای محاطب کودک و نوجوان را آقای امید انصاری مطرح کرد. بعد من به شاهنامه مراجعه کردم. چند داستان را انتخاب کردم و در نهایت حس کردم داستان کوتاه نبرد رستم و اکوان دیو مناسب تر است. داستانی کوتاه که کمتر به آن پرداخته شده و چند مقاله هم پیدا کردم در مورد این داستان که کمک زیادی به من کردند.
از کارخودتان راضی هستید؟
بله دروغ چرا؟ راضی هستم. زحمت زیادی برد به خصوص که اغلب دیالوگ ها و روایت راویان به صورت موزون و ریتمیک است این ریتمیک بودن کار وقت و انرژی زیادی می برداما لذت بخش است.
استفاده از متون کهن چه دلیلی دارد؟
من در بخش های آغازین نمایشنامه کاملا آگاهانه و برجسته و حتا شاید کمی هم شعاری به این موضوع اشاره کرده‌ام. این که شاهنامه‌ی فردوسی یک کتاب معمولی نیست بلکه هویت زبان فارسی است و مرزهای زبان فارسی خیلی گسترده تر از مرزهای جغرافیایی است. نمی‌گویم همه باید همه‌ی متون کهن را بخوانند. می‌گویم کودک من باید بداند چرا با وجود هجمه‌های مختلف نظامی و فرهنگی، هنوز که هنوز است به زبان فارسی تکلم می‌کند نه یک زبان تحمیلی دیگرهمین که گروه ما از من نمایشنامه نویس گرفته تا سعید باغبانی کارگردان و بازیگران نوجوان کار بتوانیم یک علامت سوال ایجاد کنیم و یک جرقه در ذهن مخاطب بزنیم فکر می کنم موفقیت باشد.

http://tehrannewsagency.com/Home/Single/8961



برچسب ها: نمایشنامه نویسی همدان ، مهدی شادمانی ، نمایش در همدان ، تئاتر همدان ،

چهارشنبه 29 مهر 1394

نمایش در همدان و سئوالات بی‌پاسخ

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،

نمایش در همدان و سئوالات بی‌پاسخ

نویسنده: حسین زندی روزنامه‌نگار و فعال فرهنگی
نمایش در همدان و سئوالات بی‌پاسخ
بیست ‌و‌ دومین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان در همدان به کار خود پایان داد اما همچنان پرسش‌های بی‌پاسخی را در اذهان برجا گذاشت...
1394/07/26
   بیست ‌و‌ دومین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان در همدان به کار خود پایان داد اما همچنان پرسش‌های بی‌پاسخی را در اذهان برجا گذاشت. این رویداد و هر اتفاقی که موجب برداشتن گامی در راه توسعه فرهنگی شود مثبت است، اما انتظار می‌رود پس از بیست ‌و‌ دو دوره برگزاری این جشنواره -که بخش عمده‌ای از آن در همدان برگزار شد- به برخی پرسش‌ها پاسخ داده شود. بین‌المللی بودن جشنواره را تا چه اندازه می‌توان پذیرفت؟ چرا توجهی به کمبود سالن نمایش در همدان نمی‌شود؟ تأثیر جشنواره بر توسعه گردشگری چه میزان است؟ برای بررسی تأثیر حضور جشنواره در روحیه، اقتصاد و فرهنگ مردم همدان، پژوهشی شده است؟ هزینه‌های جشنواره با نتیجه آن همخوانی دارد؟
این‌ها بخشی از پرسش‌هایی است که متولیان و برگزار کنندگان هر جشنواره باید پاسخ دهند. به قول ابراهیمی دینانی توانایی در سوال‌کردن هنر است و پاسخ‌دادن به پرسش علاوه بر هنر دانش نیز می‌خواهد. به طور مثال هربار از مسئولان فرهنگی استان پرسیده می‌شود که آیا سالن‌های تئاتر همدان برای برگزاری یک جشنواره بین‌المللی جوابگو و کافی است؟ می‌گویند کدام استان را سراغ دارید که 8 سالن و آمفی‌تئاتر داشته باشد؟
شهر نیم میلیون نفری همدان را نباید با شهرهای کوچک کشورهای در حال توسعه مانند هند، ترکیه و ارمنستان مقایسه کرد.
  سابقه تئاتر مدرن در همدان به بیش از یک قرن می‌رسد که میرزاده عشقی «پیس»‌هایش را در همدان می‌نوشت و اجرا می‌کرد. بعدها مشفق همدانی و دیگران راه او را ادامه دادند تا 6 دهه پیش که نوبت به رضا همراه، سیف‌الله گلپریان، حسن بیابانی، نصرالله عبادی، کهنمویی، نعمت‌الله گرجی، برادران باب‌الحوائجی و هنرمندان دیگر رسید. این روند تا اواخر دهه 60 ادامه داشت و همدان جزو چند شهر اول تئاتر کشور بود. گاهی البته با افت و خیزهایی مواجه می‌شد اما آثار به نمایش درآمده و تداوم اجراها در طول سال‌ها نشان از این رونق و رشد هنر تئاتر در همدان داشت. امروز با این‌که چندین جشنواره هنری در همدان برگزار می‌شود و دبیرخانه جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان در همدان است، تأثیر هنر تئاتر را در رفتار مردم به ویژه کودکان نمی‌توان دید و جشنواره نتوانسته است بر معیشت مردم اثر بگذارد.  اجرای و تماشای تئاتر به یک ماه پیش از جشنواره و زمان جشنواره محدود شده است. در طول سال به بهانه‌های مختلف تئاتر تعطیل است. این موضوع بیانگر تبلیغاتی‌بودن جشنواره است و گویی مسئولان برای رشد این هنر متعالی در استان برنامه ندارند و بیشتر شعار توسعه فرهنگی داده می‌شود. اگر قرار برعملی‌شدن آن بود، هر سال حداقل یک سالن به فضاهای نمایشی شهر اضافه و پژوهشکده تئاتر در همدان ایجاد می‌شد. گامی هم در جهت تداوم اجرای نمایش در این شهر برداشته می‌شد و مهم‌تر از همه این‌که دبیرخانه جشنواره در طول سال فعال بود.  همدان بیش از 600 نفر فعال و هنرمند تئاتری دارد و از این سرمایه انسانی استفاده درستی نمی‌شود. بیشتر پیشکسوت‌های این عرصه یا خانه‌نشین شده‌اند یا شغل دیگری را برای معاش خود انتخاب کرده‌اند. جوان‌ترها نیز پس از چند سال فعالیت سرخورده می‌شوند، چون فضای کارکردن محدود است. مقوله‌ای با عنوان خصوصی‌سازی در عرصه فرهنگ وجود دارد. اگر متولی‌گری جشنواره و هنر را به هنرمندان این شهر واگذارند، به یقین وضع بدتر نخواهد شد.   آیا داوری جشنواره ارزیابی و نقد می‌شود و فضای نقد و بررسی وجود دارد؟ اعطای جوایز در دوره‌های گذشته و این دوره پرسش انگیز بود که اگر نقدپذیر باشیم، قابل طرح است.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%AF%D8%B1-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%B3%D9%8A%D9%88%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%AA-%D8%A8%DB%8C%E2%80%8C%D9%BE%D8%A7%D8%B3%D8%AE


برچسب ها: همشهری همدان ، نمایش در همدان ، تئاتر همدان ،

«کنسرو لوبیا قرمز» هندی در جشنواره تئاتر کودک و نوجوان

نویسنده: حسین زندی همدان- خبرنگار همشهری
«کنسرو لوبیا قرمز» هندی در جشنواره تئاتر کودک و نوجوان
نمایش «کنسرو لوبیا قرمز» یکی از کارهای کشور هند بود که در بیست‌و‌دومین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان در همدان حضور داشت و یکی از پرطرفدارترین کارهای جشنواره بود که با استقبال مردمی مواجه شد...
1394/07/18
نمایش «کنسرو لوبیا قرمز» یکی از کارهای کشور هند بود که در بیست‌و‌دومین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان در همدان حضور داشت و یکی از پرطرفدارترین کارهای جشنواره بود که با استقبال مردمی مواجه شد. این کار نوشته «بالاسوبرامانیان» و به کارگردانی «کریشنا کومار» بود که در هندوستان به او «مستر کی‌کی» می‌گویند.داستان نمایش از این قرار است که در اثر یک اتفاق، تمامی مردم جهان نابود می‌شوند و پسر نوجوانی زنده می‌ماند. این پسر یک کنسرو لوبیا پیدا می‌کند اما نمی‌تواند در آن را باز کند. او معتقد است؛ اگر در کنسرو را باز کند می‌تواند جهان را نجات دهد. در این گفت‌و‌گو مستر کی‌کی از تجربه حضور در ایران برای همشهری می‌گوید:
نظر برخی مخاطبان این بود که نمایشنامه کنسرو لوبیا قرمز مقداری طولانی‌تراز حد معمول بود. به طور مثال می‌توان همین کار را به جای یک ساعت و بیست دقیقه در نیم ساعت اجرا کرد.
ما نمونه‌های مختلفی از اجرا را آزمایش کردیم. این نمایش را در زمان نیم‌ساعته و یک‌ساعته هم اجرا کردیم اما بهترین بازخورد را در این اجرا داشتیم. وقتی هم روی صحنه هستیم به مخاطب توجه می‌کنیم و وقتی متوجه می‌شویم بازخورد خوب است و مخاطب آماده پذیرفتن کار است اجرا را طولانی‌تر می‌کنیم و اگر بازخورد وجود نداشت اجرا را کوتاه‌تر می‌کنیم.
  • یکی از ویژگی‌های این کار باز بودن پایان‌بندی و مشارکت تماشاگران بود و کار به سبک «پیرنگ باز بود»؛ این کار برای شما چه ویژگی و برتری داشت؟
البته خیلی نمی‌توان گفت که «پیرنگ باز بود و اگر دقت کرده باشید دیالوگ‌های پایانی نمایش در همه اجراها مشترک بود و بازیگر می‌گفت«ای کاش یک نفر بود تا من کنسرو را با او تقسیم می‌کردم. ما باید قدر آن چیزی را که داریم بدانیم نه آن چیزی که از دست دادیم . در این نمایش هدف ما این بود که مخاطب را متوجه این موضوع کنیم که با پیشرفت تکنولوژی ما خلاقیت خود را از دست می‌دهیم؛ در اجرایی که مخاطب مشارکت می‌کند این خلاقیت را زنده می‌کند.»
اما وقتی تماشاگران را روی صحنه دعوت می‌کردید تا بازی کند احتمال هر عکس العملی وجود داشت و ممکن بود کار شما خراب شود...
خاصیت این نوع نمایش همین است که هر بار یک فرد متفاوتی را روی صحنه دعوت می‌کنیم، رفتار متفاوتی با نفر قبل داشته باشد و گاهی با افرادی برخورد می‌کنیم که رغبتی به همراهی در نمایش ندارند. البته بچه‌ها همیشه دوست دارند با ما بازی کنند و این عکس‌العمل متفاوت جذاب است.
  • از کدام شهر به ایران آمده‌اید؟
از شهر «جنی» یکی از ایالات هند.
  • وضعیت نمایش در آنجا چگونه است؟
در شهر ما نمی‌توان مقایسه‌ای بین نمایش‌ها و تئاترها انجام داد چون نمایش‌ها بر اساس سلیقه‌ها خصوصیت خود را دارد. هر گروهی کار می‌کنند، مخاطب خود را دارند و تئاتر خیلی پرطرفدار است.
  • این جشنواره را چطور ارزیابی می‌کنید؟
در مرحله اول این است که فرصتی پیش می‌آید تا ما هنرمندان کشورهای دیگر را ببینیم و به همدیگر احترام بگذاریم. فضای دوستانه‌ای در همدان دیدم و در همدان چون مردم رفتار صمیمانه‌ای داشتند برای من لذت‌بخش بود.
  • در مورد کارهایی که در جشنواره از ایران روی صحنه رفته چطور؟ نظری ندارید؟
به نظرم غیرمنصفانه است که سطح کارهای کشورهای مختلف را با هم مقایسه کنیم. هر کشوری برای خود امکانات خاص و نیز محدودیت‌های خاصی دارد. من اهل گلایه‌کردن نیستم و سعی می‌کنم با هر امکاناتی کارم را اجرا کنم.
  • خلاقیت خاصی را در طراحی دکور این نمایش دیدیم که ما در ایران کمتر داریم. آیا همه نمایش‌های هندی اینگونه است؟
یک روش جدیدی است که در هند هم خیلی از آن استفاده می‌کنند.
  • روند تولید کار نمایشی در هند چگونه است. بخش خصوصی و دولتی در این روند چه نقشی دارند؟
در هندوستان کمک‌های دولتی بسیار کم است و بیشتر حامیان مالی کمک می‌کنند و اگر کاری موفق باشد کمپانی‌های بزرگ فیلمسازی وارد کار می‌شوند و تهیه‌کنندگی کار را برعهده می‌گیرند.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%C2%AB%DA%A9%D9%86%D8%B3%D8%B1%D9%88-%D9%84%D9%88%D8%A8%DB%8C%D8%A7-%D9%82%D8%B1%D9%85%D8%B2%C2%BB-%D9%87%D9%86%D8%AF%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%AC%D8%B4%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%AA%D9%8A%D8%A7%D8%AA%D8%B1-%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9-%D9%88-%D9%86%D9%88?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، تئاتر همدان ، بیست و دومین جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان ،

پنجشنبه 16 مهر 1394

«اکوان» شاهنامه را به خیابان‌های همدان آورد

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،

«اکوان» شاهنامه را به خیابان‌های همدان آورد

نویسنده: حسین زندی همدان ـ خبرنگار همشهریi
«سعید باغبانی» از کارگردانان و بازیگران پرکار و شناخته‌شده همدان است. بارها در جشنواره‌های داخلی و بین‌المللی شرکت کرده و موفق به دریافت جوایز متعددی شده است...
1394/07/13
  «سعید باغبانی» از کارگردانان و بازیگران پرکار و شناخته‌شده همدان است. بارها در جشنواره‌های داخلی و بین‌المللی شرکت کرده و موفق به دریافت جوایز متعددی شده است. وی امسال با نمایش «اکوان» در رقابت‌های بخش خیابانی بیست‌و‌دومین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان حضور دارد. بازیگران این نمایش فاطمه عباسی، حسین قاسمی، پیمان زندی، محمدمبین خانیان، حمیدرضا یاری، رضا شریفی، نادیا قمری، لیلا راستین‌جویا، محمدرضا ملک‌زاده و امیرحسین فاطمیاست. عروسک‌ساز نمایش «اکوان» امید انصاری با همکاری مریم صحبتی است.
سعید باغبانی در این گفت‌و‌گو ضمن تشریح مراحل اجرای نمایش اکوان وضعیت تئاتر خیابانی در همدان را بررسی می‌کند.
  • ایده نمایش «اکوان» چگونه شکل گرفت؟
ایده اولیه نمایش اکوان از امید انصاری بود و مهدی شادمانی نویسندگی آن را انجام داد. از آنجا که فرصت کمی داشتیم مجبور شدیم بسیار فشرده کار کنیم؛  چون همه بازیگران ما کودک و نوجوان هستند و بیشتر آنها اولین بار بود که کار تئاتر می‌کردند خیلی دلنشین بود. در عین حالی که اولین‌بار بود بازی می‌کردند مانند مومی در دست انعطاف و استعداد خوبی داشتند و ما کار را تقریبا در حدود 15 جلسه تمرین جمع کردیم تا این کار در بخش رقابت جشنواره پذیرفته شد.
  • این چندمین تجربه شما در نمایش خیابانی است؟
اولین‌بار با نمایش خیابانی رستم و روزگار به جشنواره بین‌المللی فجر راه یافتم و فکر می‌کنم اولین نفری باشم که از همدان نمایش خیابانی به جشنواره بردم.
  • ما در همدان برخلاف شهرهایی مانند تهران و مریوان نمایش خیابانی را در طول سال مشاهده نمی‌کنیم. برای تداوم اجراهای این گونه نمایش چه کار می‌توان کرد؟
این مسأله چند بعد دارد. اول این‌که نمایش خیابانی اعتبار مالی نیاز دارد و در همدان هم چنین حمایتی را نداریم. اصلا نمایش خیابانی را به عنوان نوعی از تئاتر نمی‌پذیرند و ظاهرا قائل به چنین گونه‌ای از نمایش نیستند. ما بلیت‌فروشی نداریم و نمی‌توانیم این قاعده را بشکنیم که مردم بیایند بلیت بخرند. بنابرین نبود حمایت عمده‌ترین دلیل است و مسأله بعد اقلیم همدان است که در همه فصل‌ها نمی‌توان اجرای نمایش خیابانی داشت. مشکل دیگر این است که این نوع از نمایش هنوز در لایه‌های مختلف جامعه جا نیفتاده است به طوری که گاهی با واکنش مردم مواجه می‌شود و نهادی برای تأمین امنیت گروه‌های نمایشی هم پیش‌قدم نمی‌شود.
  • ما یک سابقه طولانی از اجرای نمایش‌هایی داریم که در کوچه‌ها و محله‌ها اجرا می‌شده مانند نمایش‌های آیینی، اما در طول تاریخ ندیده‌ایم که با این اجراها برخوردی شود. این واکنش که شما می‌گویید چگونه است؟
ما وقتی که حمایت نداریم هرقدر هم تلاش کنیم به تنهایی نمی‌توانیم کاری انجام دهیم. برای تداوم این کار باید ردیف بودجه و فضای مناسب در نظر گرفت و امنیت گروه‌ها را تأمین کرد. مثلا در یک پارک اگر اجرا داشته باشیم یک بطری یا سنگ به طرف گروه پرتاب شود چه کسی پاسخ خواهد داد؟ اگر حمایت مادی و معنوی نباشد نمی‌توان کاری را پیش برد. به طور مثال من نمایش خیابانی اکوان را اجرا می‌کنم اما تضمینی برای اجرای دائمی ندارد، مگر این‌که تدابیری بیندیشم تا این نمایش را بعد از جشنواره به نمایش صحنه‌ای تبدیل کنم.
  • در استان‌های دیگر معاونت فرهنگی و اجتماعی شهرداری همکاری خوبی با هنرمندان دارد. اینجا چگونه است؟
می‌دانیم که بودجه ارشاد اندک است، اما معاونت فرهنگی شهرداری با این‌که میلیاردها تومان در سال بودجه فرهنگی دارد یا همکاری نمی‌کند یا نمی‌خواهد همکاری کند. این نهاد برای هر چیزی غیر از تئاتر بودجه دارد اما به تئاتر که می‌رسد بودجه ندارد. برای تئاتر که مادر تمام هنرهاست اعتباری قائل نیستند. به ما گفتند با موضوعات شهروندی کار کنید ما پیگیری کردیم، کار ارائه دادیم، اما همکاری نکردند شورای شهر ما هم که اصلا نمی‌داند تئاتر چیست و فقط ممکن است در اجراهای جشنواره چند روز بیایند و خودشان را نشان دهند. کمیسیون فرهنگی به ما بگوید تا حالا برای تئاتر چه کار کرده است؟ تئاتر پیشکش، از هنرهای بومی و آئینی دفاع کنند.
  • وضعیت تئاتر خیابانی همدان را چگونه می‌بینید؟
بسیار عالی است. ما افرادی مثل مهدی حبیبی را داریم که از ملایر اجراهای بسیار خوبی را در جشنواره‌های بین‌المللی ارائه کرده است. بیشتر دوستان توانایی زیادی دارند، اما حمایت نمی‌شوند.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%C2%AB%D8%A7%DA%A9%D9%88%D8%A7%D9%86%C2%BB-%D8%B4%D8%A7%D9%87%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D8%AE%DB%8C%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D9%86%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D9%88%D8%B1%D8%AF?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، تئاتر همدان ، اکوان ، شاهنامه فردوسی ،

پنجشنبه 2 مهر 1394

تئاتر خیابانی هنر را به میان مردم می‌برد

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،

تئاتر خیابانی هنر را به میان مردم می‌برد

نویسنده: حسین زندی همدان - خبرنگار همشهری
تئاتر خیابانی هنر را به میان مردم می‌برد
نمایش «توبگو، توچی» در بخش خیابانی بیست دومین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان اجرا خواهد شد...
1394/07/01
  نمایش «توبگو، توچی» در بخش خیابانی بیست دومین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان اجرا خواهد شد.
داستان نمایش از این قرار است که سهند، شخصیت اصلی نمایش، یک روز تصمیم می‌گیرد به مدرسه نرود و به جای آن برای نفس‌کشیدن به پارک برود و با مردمی که در پارک حضور دارند، درد دل کند، به این دلیل که پدر و مادر سهند به خواسته‌ها و علایق او اهمیت نمی‌دهند. پدر و مادر سهند کارهایی را که خودشان نتوانستند انجام دهند، به او تحمیل می‌کنند. اما سهند این کارها را دوست ندارد انجام دهد.
«توبگو، توچی» دربخش خیابانی همراه با 7 نمایش پذیرفته شده در بیست و دومین جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان رقابت خواهد کرد. «بهداد بلیغ‌فر» کارگردان این نمایش در گفت‌و‌گو با همشهری درباره این نمایش سخن می‌گوید.
  • نمایش تو بگو تو چی اولین تجربه شما به عنوان کارگردان است؟
بله این بار اول است که به عنوان کارگردان در جشنواره بین‌المللی حضور دارم اما در 5 دوره قبل این جشنواره به عنوان بازیگر حضور داشتم. در جشنواره بیستم به عنوان بازیگر نقش اول مرد برای بازی در نمایش‌های «پادشاه خوابش می‌آید» و «من و برادرم اقبال» تندیس جشنواره را به دست آوردم. در کارهایی مانند «دوست من گولاخوف»، «3+1» و «ستاره‌های جیبی» هم در جشنواره‌های پیشین به ایفای نقش پرداختم.
  • ایده نمایش «تو بگو، تو چی» چگونه شکل گرفت؟
امسال بر اساس تصور خودم و مطالعات در زمینه‌های هنجارها و قانون‌هایی که پدر و مادرها برای فرزندان خود تعیین می‌کنند اما خودشان آن هنجارها را رعایت نمی‌کنند، شروع کردم به نوشتن نمایشنامه و به جشنواره فرستادم. خوشبختانه پذیرفته شد، بازیگران را انتخاب کردم، تمرین‌ها شروع شد و وقتی فیلم کار را به دبیرخانه فرستادیم در بین 8 نمایش انتخاب شد.
  • اخیرا نویسندگان و کارگردانان کودک و نوجوان به طنز اقبال بیشتری نشان می‌دهند نمایش شما چقدر به این نوع نمایش نزدیک است؟
فضای نمایش من آکنده از طنز است و اعتقاد دارم اگر زمانی پیامی را بخواهیم به مخاطب انتقال دهیم ، در قالب طنز باشد اثرآن بیشتر است و وقتی با خندیدن باشد در ذهن تماشاگر ماندگار تر است. من بر این باورم که مسایل جدی را هم با بیان طنز راحت‌تر و سریع‌تر می‌توان به مخاطب رساند.
  • برخی از اهالی تئاتر معتقدند حضور جشنواره بین‌المللی در همدان، همه توجه را متوجه تئاتر کودک و نوجوان کرده شما چطور به این قضیه نگاه می‌کنید؟
سوال خیلی خوبی است. من به عنوان بازیگر کودک و نوجوان جا افتاده‌ام و اگر بخواهم به کار بزرگسال و یا ملودرام وگونه‌های دیگر تئاتر وارد شوم شاید به راحتی نتوانم. اما گویی که بخش قابل توجهی از کارگردانان حوزه‌های دیگر هم به سمت کار کودک و نوجوان آمده‌اند این به خودی خود بد نیست و به دلیل حضور جشنواره تئاتر در همدان شور و شوقی در تئاتری‌های همدان به وجود آمده و هرکس توانایی خود را به رخ می‌کشد. اما در عین حال باید تدابیری را اندیشید تا تئاتر بزرگسال ما به این حوزه کشانده نشود متاسفانه ما چندین سال است که جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر را از دست داده‌ایم و کاری از همدان در این جشنواره شرکت نمی‌کند. کار جدی در حوزه بزرگسال نمی‌بینیم و اگر کاری هم اجرا می‌شود با سالن خالی مواجه هستیم. اما تئاتر کودک و نوجوان به دلیل پیوستگی و تبلیغات جای خود را پیدا کرد.
  • امسال حضور نمایش‌های همدان را در جشنواره چگونه می‌بینید؟
نسبت به سال‌های گذشته بسیار خوب است. در آستانه جشنواره 8 نمایش به صورت پی در پی و گاهی همزمان اجرا شد. آن قدر استقبال خوب بود که برخی اجراها تمدید شد. این در سال‌های گذشته ممکن نبود و امسال بی‌سابقه است. ای کاش مسئولان ما، کارگردانان ما و متولیان ما در این شهر به این فکر بودند که تئاتر بزرگسال را هم نجات دهند. ما سال‌هایی در تئاتر استان داشتیم که بزرگانی چون عباس شیخ بابایی، محمدعلی مهیمنی، صادق آشورپور و استادان دیگر در جشنواره بین المللی فجر کار اجرا می‌کردند اما امروز اصلا حضور نداریم.
  • انتخابی که کرده‌اید تئاتر خیابانی است. تئاتر خیابانی در همدان اجرای دائمی ندارد و منتهی می‌شود به 3 اجرای جشنواره، برای این‌که بشود از تئاتر خیابانی هم درآمدزایی کرد و این نوع نمایش را پس از جشنواره اجرا کرد و به درون جامعه برد چه کار باید کرد؟
من اولین کاری که کردم تمرین‌ها را در فضای باز انجام دادم. در حالی که همه نمایش‌ها در پلاتوها تمرین می‌شد. اما ما خارج از سالن پلاتو کارکردیم. این کار به نفع بازیگر هم هست، با تماشاگر آشنا می‌شود و این باعث می‌شود استرس بازیگر از بین برود. وقتی در تمرین‌ها مردم می‌آیند و کار را تماشا می‌کنند با این گونه تئاتر آشنا می‌شوند. ما در روز تمرین نهایی و فیلم‌برداری 150 تماشاگر داشتیم. ما باید از خودمان شروع کنیم. اگر منتظر باشیم دیگران وارد صحنه بشوند نتیجه‌ای ندارد. من مطمئن هستم تئاتر خیابانی هم برای تماشاگران ما ناشناخته نخواهند ماند.
نمایش «تو بگو، تو چی» در بیست و دومین جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان حضور خواهد داشت و با بازیگرانی چون پیمان زندی، یاسر محمدی، مسعود کیانی، رضا شریفی، محمد طلایی و بهداد بلیغ فر به اجرای عمومی خواهد رفت.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%AA%D9%8A%D8%A7%D8%AA%D8%B1-%D8%AE%DB%8C%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D9%87%D9%86%D8%B1-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85-%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%A8%D8%B1%D8%AF


برچسب ها: همشهری همدان ، تئاتر همدان ،

چهارشنبه 21 مرداد 1394

یک دنیای رنگی برای کودکان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :گفتگو ،هنر ،روزنامه همشهری ،

یک دنیای رنگی برای کودکان

نویسنده: حسین زندی همدان- خبرنگار همشهری
یک دنیای رنگی برای کودکان
نمایش «یه دنیای رنگی» کاری است از گروه نمایش گلبرگ که از تاریخ 21 تا 31 مرداد در سالن پلاتوی شهید آوینی اداره فرهنگ و ارشاد همدان هر روز در 2 نوبت به روی صحنه می‌رود.«فریبا یعقوبلو» بازیگر، نویسنده، کارگردان و مسئول کمیته ارتباطات کانون تئاتر کودک و نوجوان همدان است....
1394/05/21
نمایش «یه دنیای رنگی» کاری است از گروه نمایش گلبرگ که از تاریخ 21 تا 31 مرداد در سالن پلاتوی شهید آوینی اداره فرهنگ و ارشاد همدان هر روز در 2 نوبت به روی صحنه می‌رود.«فریبا یعقوبلو» بازیگر، نویسنده، کارگردان و مسئول کمیته ارتباطات کانون تئاتر کودک و نوجوان همدان است.
وی فارغ‌التحصیل زبان و ادبیات فارسی است و در چند سال گذشته حضور مستمر در بیشتر جشنواره‌ها داشته است و این سومین تجربه نمایش بدون کلام او به شمار می‌آید که همزمان با اولین همایش تئاتر کودکان در همدان روی صحنه می‌رود. در این نمایش «مهشید حنیفه» و «گلبرگ اسدی» به عنوان بازیگر، «علیرضا اسدی» و «میلاد کوشش» در بخش موسیقی، «سیدسامان باب الحوائجی» برای نور، «سیدناصر اسدی» به عنوان مدیر صحنه و «محمد رسول» حضور دارند.
این نمایش سومین تجربه نمایش بدون کلام گروه نمایش گلبرگ است. 2 تجربه گذشته با نام‌های «زیرگنبد کبود» و «همه‌جا به رنگ زمین» در 2 جشنواره بیست‌و‌یکم و بیست‌ودوم روی صحنه رفت و با استقبال بی‌نظیر تماشاگران و گروهای مختلف شرکت‌کننده از سایر کشورها قرار گرفت تا جایی که این نمایش برای اجرا به جشنواره‌ای در فرانکفورت آلمان دعوت شد و در آنجا نیز با استقبال خوبی روبه‌روشد و کارشناسان و منتقدان از این کار تجلیل کردند.

نمایش‌های بدون کلام
فریبا یعقوبلو نویسنده و کارگردان نمایش «یه دنیای رنگی» در مورد 3 نمایش اخیر خود به همشهری گفت: در مورد شیوه اجراهای هر 3 نمایش باید بگویم که هر 3 کار بدون کلام، همراه با موسیقی، نورو بازیگر و با استفاده از نشانه‌ها روی صحنه می‌روند و نمایش یه دنیای رنگی نیز باطبع همین روند را طی خواهد کرد.
این کارگردان همدانی با اشاره به ظرفیت‌های نمایش بدون کلام ادامه داد: بدون کلام بودن نمایش‌ها با استعانت از مفاهیم قابل درک در نوع اجرا باعث استقبال همه ملل با هر فرهنگ و زبانی شده است. ما با توجه به چنین شاخصه و مولفه‌هایی در همدان تلاش کردیم تجربه‌های خوبی در این زمینه داشته باشیم و خوشبختانه مورد رضایت هنردوستان بوده است.
یعقوبلو با اشاره به موضوع نمایش گفت: دختر بچه‌ای که کودک کار است و در طول نمایش متوجه می‌شویم مادر ندارد، هر روز بعد از کار روزانه یعنی دست‌فروشی که دفتر نقاشی و مداد رنگی می‌فروشد در مسیر بازگشت به خانه از کنار ویترین مغازه‌ای عبور می‌کند که مانکنی در داخل ویترین است. کودک شیفته مانکن می‌شود تا جایی که در خواب، رویا و واقعیت مانکن را به جای مادر خود تصور می‌کند.
این نمایش در دوره تمرین و بازبینی مورد پسند دوستانی قرار گرفت که در تمرین‌ها حضور داشتند.
کارگردان نمایش «یه دنیای رنگی» افزود: من ازهمه عوامل اجرایی گروه نمایش گلبرگ کمال تشکر و قدردانی را دارم که طی این سال‌ها در میان این تجربه‌های فاخر و ارزشمند در کنار من بودند. امیدواریم اجرای نمایش «یه دنیای رنگی» همانند 2 نمایش گذشته مورد پسند و در خور سلیقه همه هنرمندان و هنردوستان قرار گیرد

دغدغه‌های فکری یک گروه
«مهشید حنیفه» یکی از بازیگران این نمایش نیز گفت: نمایش یک دنیای رنگی ادامه تفکری است غالب بر نمایش‌های اخیر که دغدغه فکری گروه ما را هم در بر می‌گیرد. نمایش‌هایی که در طول 2 سال گذشته اجرا کردیم در همین راستا بوده است. به طور مثال نمایش «زیر گنبد کبود» داستانی در رابطه با کودکانی بود که در خانواده‌هایی با مشکلاتی همچون طلاق، کودک‌آزاری و خشونت‌های خانگی دست و پنجه نرم می‌کنند و باز در سال گذشته نمایش «همه‌جا به رنگ زمین» را به روی صحنه بردیم که به این مسأله با نگاهی جامع‌تر نگریست و به مسأله استعمار انسان و کودکان (استعمار توسط دیگر انسان‌ها، جامعه و تکنولوژی) نگاه کرد.

گره احساسی بین تماشاگر و بازیگر
بازیگر نمایش یه دنیای رنگی گفت: داستان نمایش امسال نیز در ادامه همین مضمون‌هاست اما با نگاهی ظریف‌تر و داستانی لطیف‌تر شکل می‌گیرد. طرح و ایده این نمایش از فریبا یعقوبلو و من است. این داستان نیز داستان کودکان کار است. دخترک دست‌فروشی که به دنبال عشق مادری است، اما نگاه ما در این اثر متفاوت است. امیدواریم مخاطبان ما مانند همیشه با رضایت سالن را ترک کنند. این نمایش شکلی بسیار لطیف و احساسی دارد و تمام زیبایی اجرایی آن به گره احساسی است که بین بیننده و نمایش شکل می‌گیرد.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%DB%8C%DA%A9-%D8%AF%D9%86%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%D8%B1%D9%86%DA%AF%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%A7%D9%86?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، نمایش در همدان ، تئاتر همدان ،

چهارشنبه 14 مرداد 1394

همایش تئاتر کودک و نوجوان در میانه راه

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،گفتگو ،

همایش تئاتر کودک و نوجوان در میانه راه

نویسنده: حسین زندی همدان ـ خبرنگار همشهری
همایش تئاتر کودک و نوجوان در میانه راه
همایش تابستانی تئاتر کودک و نوجوان استان با همکاری کانون تئاتر کودک و نوجوان و اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی استان و شهرستان همدان به نیمه راه رسیده است....
1394/05/14
 همایش تابستانی تئاتر کودک و نوجوان استان با همکاری کانون تئاتر کودک و نوجوان و اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی استان و شهرستان همدان به نیمه راه رسیده است.
این همایش برای پربارکردن اوقات فراغت شهروندان از تاریخ یکم تا 31 مرداد برپاست. دوره دوم این همایش در زمستان سال جاری برگزار خواهد شد. «فریبا یعقوبلو» مسئول کمیته ارتباطات کانون تئاتر کودک و نوجوان و یکی از برگزارکنندگان این همایش از چگونگی روند اجرای نمایش‌ها برای همشهری می‌گوید.
  • هدف از برگزاری همایش چیست؟
از آنجا که استان همدان پایتخت و پایلوت تئاتر کودک و نوجوان کشورمان است و همه ساله جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان در این استان فرهنگی برگزار می‌شود و همچنین به دلیل دارابودن ظرفیت فراوان کارهای نمایشی کودک و نوجوان و استقبال فراوان مردم هنردوست استان این برنامه را آغاز کردیم.
  • پذیرش آثار به چه شکلی صورت می‌گیرد؟
متون یا طرح‌های ارائه‌شده به اداره فرهنگ و ارشاد توسط کارشناسان تئاتر استان بازخوانی می‌شود و بعد از تأییدیه متن و طرح وارده، مرحله تمرین توسط گروه اجرا می‌شود. پس از آن توسط شورای بازبینی، کارها برای داشتن شرایط اجرا وارد مرحله بازبینی می‌شوند و دست آخر پس از تأیید آثار توسط شورا به مرحله اجرا برای عموم معرفی می‌شود. از آنجایی که یکی از اهداف تمام هنرمندان عرصه تئاتر کودک و نوجوان، حس مسئولیت در قبال فرهنگ و هنر استان است افق دیدشان به حضور در جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان و ارائه اثر هنری‌شان به هم‌میهنان و همچنین عرضه و اشاعه فرهنگ کشورمان به سایر گروه‌های شرکت کننده از اقصی نقاط دنیا است.
  • آثار رسیده از چه شهرهایی است؟
تمام کارهای ارسالی از شهر همدان است و بعضی از کارها بعد از 2 بار بازبینی با توجه به اصلاحیه‌هایی که داشتند آماده اجرا شدند.
  • این همایش چه ارتباط و چه تأثیری در جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان دارد؟
از آنجا که آثار ارسالی به جشنواره قبلا باید اجرای عموم در شهر یا استان خود را داشته باشند و یکی از بندهای فراخوان شرکت در جشنواره به این امر اختصاص دارد، برای به انجام‌رسیدن این شرط تمام آثار برای حضور در جشنواره باید این مرحله را طی کنند. همچنان که اشاره کردم همدان پایلوت و پایتخت تئاتر کودک و نو جوان است و باطبع متقاضیان این بخش در استان بیشتراست. کانون تئاتر کودک و نوجوان که در اردیبهشت سال جاری به ثبت رسید بر آن دید که اجراهای مذکور ساماندهی شوند و در قالب یک همایش، دوستان هنرمند آثار فاخر خود را در معرض دید مردم فهیم هنردوست شهرمان و میهمانان شهرمان بگذارند.
  • مضمون کارهایی که اجرا می‌شود چیست؟
دومین همایش جشنواره مسائل آموزشی، ‌سرگرمی، شناخت دنیای کودک و نوجوان، داستان‌های فولکلور شهرمان و با آنچه مربوط به آینده‌سازان این مرز و بوم است را در بر می‌گیرد.این همایش زمستان امسال برگزار می‌شود.
  • استقبال مردم همدان از چنین رویدادهایی چگونه است؟
استقبال شایان و بی‌نظیر مردم شهرهمدان باعث ماندگاری جشنواره در همدان است به همین دلیل چشم امید و دلگرمی تمامی هنرمندان این عرصه به این سرمایه‌های هنردوست و فرهنگ‌پرور همدان است تا با حضور در سالن‌های تئاتر و دیدن نمایش‌ها ما را در پیشبرد هدف‌ها یاری کنند.
  • چه تعداد از کسانی که در این همایش حضور دارند پیش از این هم کار اجرا کرده‌اند؟
همه دوستان با سابقه حضور چندین دوره در جشنواره به اجرای آثار می‌پردازند. البته ممکن است در میان عوامل اجرایی به جز کارگردان افرادی کم‌سابقه یا تازه‌کار هم باشند. از آنجا که آوازه این جشنواره فاخر به عنوان یکی از جشنواره‌های تخصصی ویژه کودکان و نوجوانان در خارج از مرزهای کشورمان طنین‌انداز و مطرح شده است بدون شک این رخداد هنری در سرتاسر کشور شناخته شده است.
  • تاکنون چه تعداد اثر به همایش رسیده است؟
تاکنون 68 اثر در بخش بین‌الملل از سرتاسر دنیا به دبیرخانه دائمی جشنواره در همدان ارسال شده که از میان آثار ارسالی کشورهای ایتالیا، آلمان، کره‌جنوبی، هندوستان، آمریکا و چندین کشور دیگر به چشم می‌خورند که تنها 8 اثر در این بخش حضور خواهند داشت. از متولیان فرهنگ و هنر در پایتخت، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و مدیریت مرکز هنرهای نمایشی، کمال امتنان و استعانت برای برگزاری هرچه بهتر این جشنواره را داریم تا با نگاه ویژه مادی و معنوی خود ما را در برگزاری هرچه باشکوه‌تر این رخداد هنری یاری کنند.
  • منظور من کارهای رسیده به اولین همایش تئاتر همدان بود.
اکنون 8 اثر پذیرفته شده که هر یک از کارها به مدت 10روز روی صحنه در معرض دید علاقه‌مندان، کودکان و نوجوانان قرار خواهد گرفت.
  • وضعیت کانون تئاتر کودک و نوجوان چگونه است؟
کانون دارای 130 عضو وابسته و پیوسته و افتخاری است. تازه‌کارها و کسانی که در دوره کارگاهی تئاتر شرکت می‌کنند بعد از پشت سر گذاشتن مرحله مقدماتی در این کانون عضو می‌شوند. به اطلاع همه هنردوستان برسانم که در بهمن‌ سال گذشته آقای «گوردون واین» مدیر خانه تئاتر شهر فرانکفورت آلمان به اتفاق خانواده خود عضو افتخاری کانون تئاتر کودک و نوجوان همدان شدند.
  • شما در این همایش اثری ارائه کرده‌اید؟
بله. علاوه بر مسئولیت محوله در این همایش با یک اثر نمایشی با نام «یه دنیای رنگی» در همایش حضور دارم. یه دنیای رنگی ویژه دختران 6 تا 12 سال از تاریخ 21 مرداد تا 31 مرداد در سالن پلاتوی تئاتر شهر(آوینی) روی صحنه می‌رود.
  • در پایان...
این همایش در مجتمع فرهنگی - هنری شهید آوینی (تئاتر شهر) همه روزه از ساعت 18:30 تا 31 مرداد در حال برگزاری است و نمایش‌های آن طرف دریاها کجاست (سعید باغبانی‌نیر)، پرواز ستاره‌ای (نیما بیگلریان)، یه دنیای رنگی (فریبا یعقوبلو)، گلپری (محسن پورقاسمی)، وضعیت غیرطبیعی (محمدمهدی کلهری) از جمله آثار راه‌یافته به این همایش هستند.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D9%87%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%AA%D9%8A%D8%A7%D8%AA%D8%B1-%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9-%D9%88-%D9%86%D9%88%D8%AC%D9%88%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%B1%D8%A7%D9%87?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، تئاتر همدان ،

دوشنبه 5 مرداد 1394

ما زنده‌ایم به نفس تماشاگر

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :گفتگو ،روزنامه همشهری ،

ما زنده‌ایم به نفس تماشاگر

نویسنده: حسین زندی‌‌ همدان‌‌ ـ خبرنگار همشهری
ما زنده‌ایم به نفس تماشاگر
«آن طرف دریاها کجاست» نام نمایشی است که این روزها در سالن پلاتو تئاتر شهر همدان به روی صحنه رفته است. این نمایش تا 10 مرداد اجرا دارد.این نمایش به کارگردانی سعید باغبانی روی صحنه رفته است....
1394/05/05
 «آن طرف دریاها کجاست» نام نمایشی است که این روزها در سالن پلاتو تئاتر شهر همدان به روی صحنه رفته است. این نمایش تا 10 مرداد اجرا دارد.این نمایش به کارگردانی سعید باغبانی روی صحنه رفته است.
مصطفی بیگی، فاطمه عباسی، محمدمبین خانیان، محراب رستمی، پیمان زندی، سمیرا غفاری، محمدمهدی غفاریان، حسین قاسمی‌هنر، مهشاد غلامی، رضا شریفی، امیرحسین فاطمی، مریم خوش‌صفت، ساغر عشقی، سمیرا غفاری و محمدمهدی مردانیان به عنوان بازیگر در این نمایش نقش‌آفرینی می‌کنند.
به همین بهانه با کارگردان نمایش گفت‌وگویی انجام داده‌ایم که در پی می‌آید.
  • نویسنده نمایشنامه کیست؟
نمایش آن طرف دریاها کجاست، ‌نوشته «اسدالله اسدی» است. این نمایشنامه در سال 91 در جشنواره بین‌المللی کودک و نوجوان جایزه دوم نمایشنامه‌خوانی را کسب کرد. اسدی از دوستان نزدیک من است و با اجازه او کار را برای اجرا انتخاب کردم و از پنجشنبه هفته گذشته به اجرا رفته است.
  • آن طرف دریاها کجاست، در چه ژانری است؟
مخاطب این نمایش نوجوانان و بالاتر از نوجوانان است. در واقع عموم را در برمی‌گیرد. هرچند کنایه به کودک می‌زند و چون فضای فانتزی دارد کودکان هم می‌توانند ببینند اما مخاطب هدف ما نوجوانان هستند. در واقع یک شخصیت پستچی در این کار داریم که بسیار مهربان و در عین حال فراموشکار است؛ حرفی را می‌زند و یا کاری انجام می دهد و مقطعی فراموش می‌کند. گاهی یادش می‌رود که دوچرخه‌اش را به چه کسی امانت داده است. یک پستچی شیرین و آذری‌زبان است. ما هیچ تعمدی در طنزبودن این شخصیت نداریم. موقعیت‌هاست که تماشاگر را خواهد خنداند. در صحبتی که با دوستان شورای نظارت و ریاست شهرستان همدان داشتیم قرار شد که هر روز دو سئانس اجرا داشته باشیم.
  • اجراهای قبلی شما معمولا یک ماه و گاهی بیشتر بود. دلیل اینکه این نمایش اجرای کمتری دارد چیست؟
این روزها با نزدیک‌شدن به زمان جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان و اینکه 31 مرداد آخرین فرصت برای ارسال فیلم نمایش‌هاست همچنین برای اینکه دوستان دیگر هم فرصت اجرا داشته باشند تعاملی با دوستان در کانون تئاتر کودک و نوجوان همدان صورت گرفت که همه گروه‌ها از فرصت برابر برخوردار باشند.
  • پس از وضعیت راضی هستید؟
بله. در اینجا جا دارد از دوستان هیأ‌ت مدیره کانون تئاتر کودک و نوجوان همدان تشکر کنم که ما را حمایت و گروه‌ها را کمک کردند. با توجه به اینکه اعلام کردند قرار است در همدان همایشی اجرا شود که همه کارهای کودک و نوجوان همدان اجرا داشته باشند ما مجبور شدیم تعداد اجراها را کاهش دهیم.
  • شما به جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان اشاره کردید. برخی از منتقدان معتقدند جشنواره باعث شده کیفیت کارها پایین بیاید و تئاتر بزرگسال استان را تحت‌الشعاع قرار دهد و به حاشیه ببرد. شما این موضوع را قبول دارید؟
بله حتما تأثیر داشته اما توجه داشته باشید یک بخشی از تئاتر مسأله مالی و هزینه‌هاست و این نکته را نمی‌توان نادیده گرفت که وقتی کارهای بزرگسال ضعیف است، مخاطبان در اجرای کارها حضور ندارند و نمی‌پسندند چه کار می‌توان کرد؟ این به ما برمی‌گردد که کاری انجام نمی‌دهیم که تماشاگر بپسندد. اما کار کودک جذابیت دارد و کودکان همراه با خانواده‌ها برای تماشا به سالن‌ها می‌آیند و کار را می پسندند. جشنواره کودک باعث شده دوستان ما جدی‌تر به کارهای کودکان توجه کنند و به کارها با علم بیشتر مسلط‌تر شوند. با دست پر کار می‌کنند اما این بدان معنا نیست که همه کارهای کودکان خوب است.
  • گفته می‌شود بیشتر از کارهای کودکان حمایت می‌شود. حمایت‌ها چقدر تأثیرگذار است؟
بله چون در جشنواره مبلغی برای ورودی گرفته می‌شود هزینه‌های دستمزد تأمین می‌شود، پس طبیعی است به طرف کار کودک برویم. در جشنواره‌های استانی که برای تئاتر بزرگسال برگزار می‌شود سقف جوایز در بهترین شرایط 300 هزار تومان است با این مبلغ چه کار می‌توان کرد؟ این مبلغ دستمزد یک بازیگر نیست. اداره ارشاد که پولی به کارها نمی‌دهد و حمایتی نمی‌کند.
  • انتظار دارید چه نوع حمایتی صورت بگیرد؟
فقط حمایت مادی نیست، حمایت معنوی هم صورت نمی‌گیرد. پای کدام یک از مدیرکل‌های ادارات استان به سالن تئاتر باز شده است؟ کدام رئیس روابط عمومی یک اداره در سالن نمایش حضور داشته است؟ نه شهردار، نه فرماندار، نه استاندار، نه اعضای شورای شهر و نمایندگان مجلس  هیچ کدام نیامده‌اند نمایش ببینند. حتی رغبت نمی‌کنند یک بار به سالن‌ها بیایند و یک نمایش ببینند. تنها شعار می‌دهند. با حرف که چیزی درست نمی‌شود در عمل باید حمایت کنند. آقای نیک‌فرجاد، کبودراهنگی، اطهر، صفی و بقیه دوستان افرادی هستند که کار بزرگسال انجام می‌دهند چه حمایتی از آنها شده است؟
  • اگر شما از بیرون نگاه کنید به این نمایش چه نمره‌ای می‌دهید؟
سوال دشواری است. من نمی‌توانم چیزی بگویم تا بازخورد مخاطبان را ببینم. وقتی دوستان برای بازبینی آمده بودند از کار خوششان آمد و دوست داشتند اما نمره را به تماشاگران واگذار می‌کنم تا چه قبول افتد. امیدوارم مردم بیایند و نمایش را ببینند. نمایش ما بستگی به نفس گرم و دم به دم تماشاگر دارد. می‌دانم شرایط سخت است اما ما زنده‌ایم به دم تماشاگر.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D9%85%D8%A7-%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%87%E2%80%8C%D8%A7%DB%8C%D9%85-%D8%A8%D9%87-%D9%86%D9%81%D8%B3-%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B4%D8%A7%DA%AF%D8%B1?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، سعید باغبانی ، تئاتر همدان ، آن طرف دریاها کجاست ،

شنبه 13 تیر 1394

خاطرات 50 ساله نمایش در همدان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :موسیقی ،هنر ،روزنامه همشهری ،

خاطرات 50 ساله نمایش در همدان

نویسنده: حسین زندی همدان- خبرنگار همشهری
خاطرات 50 ساله نمایش در همدان
نمایش در همدان بیش از یك قرن سابقه دارد و هر یك از فعالان این عرصه خاطرات و صحبت‌های جذابی از دوره‌های مختلف نمایش در همدان دارند....
1394/04/10
نمایش در همدان بیش از یك قرن سابقه دارد و هر یك از فعالان این عرصه خاطرات و صحبت‌های جذابی از دوره‌های مختلف نمایش در همدان دارند. «علی‌اكبر طاهری» نیز یكی از بازیگرانی است كه نیم قرن پیش در سینما و تئاتر به‌صورت حرفه‌ای كار می‌كرد. وی در این گفت‌و‌گو خاطرات 50 ساله خود را بازگو می‌كند.
  • از كودكی خود بگویید. در كدام محله به دنیا آمدید، رشد كردید و به مدرسه رفتید؟
من متولد 14 شهریور 1317 در همدان، خیابان عباس‌آباد محله ورمزیار هستم. در 7 سالگی مادرم مرا به مدرسه زنگنه در كوچه استر برد و ثبت‌نام كرد. اما 3 یا 4 ماه بعد یك بیماری گرفتم كه این بیماری 2 سال طول كشید. آن زمان همدان در این زمینه 2 پزشك بیشتر نداشت و درمان آنها اثر نكرد ؛ پس از 2 سال و نیم با داروهای سنتی درمان شدم.
  • دوباره به مدرسه زنگنه برگشتید؟
بعد از بیماری مشكل این بود كه سن من به 10 سالگی رسیده بود و هیچ مدرسه دولتی مرا ثبت‌نام نمی‌كرد. آشنایی داشتیم كه باعث شد من بروم سواد یاد بگیرم و مرا به مدرسه شرافت در محله بین‌النهرین برد و ثبت‌نام كرد كه به مدیریت آقای محمودی و معاونشان آقای رهبر اداره می‌شد، یاد هر دو گرامی باد. اول و دوم را آنجا خواندم و سوم دبستان را تا ششم در دبستان رازی كه در خیابان بوعلی محل فعلی كوچه كنار پاساژ هما بود، ادامه دادم.
  • ورودتان به عرصه تئاتر از كجا شروع شد؟
از كودكی علاقه زیادی به هنر و نمایش داشتم و با بچه‌های همسن و سال خود كارهایی را انجام می‌دادیم. در دبیرستان ابن‌سینا با كمك همكلاسی‌ها انجمنی هنری تشكیل دادیم و شروع كردیم به كار تئاتر. ورود من به تئاتر از اینجا بود.
  • آن زمان چه كسانی با شما كار می‌كردند؟
كار در دبیرستان در سطح مقدماتی بود. از دبیران آقای گلشن كردستانی كه دبیر ادبیات ما بود خیلی همكاری می‌كرد و گاهی متن‌هایی را می‌نوشت که و من اجرا می‌كردم.
  • اجراهای عمومی شما از چه زمانی شروع شد؟
این مراحل طی شد و در همین سال‌ها یك روز فردی آمد و مرا به دبیرستان دعوت كرد. وقتی رفتم آقای محمدی- همین كسی كه مرا دعوت كرده بود- گفت قرار است ما یك نمایشنامه به نام عاطفه اجرا و شخصیت‌ها و كاراكتر‌ها را انتخاب ‌كنیم. از من هم تست گرفت و نقش اول نمایش عاطفه را به من محول كرد. پس از مدتی تمرین این كار روی صحنه رفت كه خیلی از آن استقبال شد.
  • علت استقبال چه بود؟
چون یك مشكل اجتماعی را بیان می‌كرد،از آن استقبال شد. آن زمان به دلیل مسائل بهداشتی و كمبود دارو، بیماری سل در ایران رواج داشت. این نمایش به زندگی 2 برادر می‌پرداخت كه یكی از آنها به بیماری سل مبتلا بود و پدر خانواده هم توانایی پرداختن هزینه درمان او را نداشت.
من در این نمایش برای تأمین هزینه‌های درمان دست به سرقت می‌زدم. در نهایت برادر مسلول فوت و پلیس مرا دستگیر می‌كرد. یكی از صحنه‌های جذاب و تأثیرگذار این نمایش لحظه دستگیری من بود كه مشكلات جامعه را با لحن تندی به پلیس بازگو می‌كردم.
  • نویسنده نمایشنامه كه بود؟
سروان محمدی بود كه اسم كوچكش را به خاطر ندارم. سروان ارتش بود كه هم كارگردان و هم نویسنده بود.
  • شما دبیرستانی بودید كه فعالیت حرفه‌ای را شروع كردید. پس از پایان درس فعالیتتان را ادامه دادید؟
بله . پس از دبیرستان زمانی كه وارد بازار كار شدم هم فعالیت را ادامه دادم.
  • شما در دبیرستان ابن‌سینا چه روزهایی برنامه داشتید؟
آن زمان سالن عمومی در شهر چندان نبود و بیشتر نمایش‌ها در دبیرستان‌ها برای مردم اجرا می‌شد. دبیرستان كه می‌رفتیم 3 ساعت صبح و 2 ساعت بعد از ظهر باید سر كلاس می‌نشستیم. بعداز ظهرهای پنجشنبه تعطیل بود و بیشتر مواقع این ساعت اجرا داشتیم و گاهی هم جمعه‌ها اجرا می‌كردیم.
  • علاوه بر نمایش چه فعالیت‌های هنری در دبیرستان‌ها بود؟
موسیقی هم بود؛ مثلاً حد فاصل 2 پرده برای اینكه تماشاگران سرگرم شوند، پیش‌پرده می‌خواندند.
  • بعد از دبیرستان كار نمایش را ادامه دادید؟
سرپرست و نماینده روزنامه اطلاعات در همدان به‌عنوان اسپانسر نمایش‌های ما برنامه‌هایی را برگزار می‌كرد و آقایان منزه، پرویز شكری، چاوشی و من نمایش اجرا می‌كردیم. برادر من علی‌اصغر طاهری با استاد كورش ابراهیمی اجرای موسیقی این برنامه‌ها را در گروه بر عهده داشتند. كوروش ابراهیمی آكاردئون خوبی می‌نواخت. نماینده روزنامه اطلاعات برنامه‌هایی را در شهرهای دیگر از جمله كرمانشاه  سنقر و بیجار در نظر گرفته بود كه ما رفتیم و اجرا كردیم، اما از نظر درآمد چندان قابل توجه نبود. در بیجار پس از اجرا فرماندار ما را به شام دعوت كرد و اجرا را هم تمدید كردیم.
  • در آموزش تئاتر از چه اصولی پیروی می‌كردید؟
آن زمان ما سواد تئاتری نداشتیم. نه مكاتب تئاتر را می‌شناختیم و نه با نمایشنامه‌نویسان جهان آشنا بودیم. گاهی كتابی را پیدا می‌كردیم و می‌خواندیم، حتی میكروفون نداشتیم و مدام باید با صدای بلند حرف می‌زدیم. ‌
  • به جز نمایش عاطفه چه كارهایی را روی صحنه بردید؟
با آقای محمود نیك‌انجام یكی از پیشكسوتان تئاتر همدان كه در تئاتر بوعلی به‌صورت حرفه‌ای فعالیت می‌كرد، كار كردم. در نمایش «از فرنگ‌برگشته» من به‌عنوان پسر ایشان اجرا می‌رفتم. در این نمایش پدری هزینه کرد تا پسرش به خارج رفت،اما پسر به جای درس‌خواندن ولگردی می‌کرد. پدر وقتی می‌فهمد با پسر درگیر می‌شود و مسائلی پیش می‌آید. با بیشترگروه‌های نمایشی همدان ارتباط داشتم. البته آن زمان هم یك‌سری از دوستان نمایش روحوضی اجرا می‌كردند كه من علاقه‌ای به آن نداشتم.
  • شما در تئاتر بوعلی كار نكردید؟
خیر؛ اما با زنده‌یاد رضا همراه مدیر تئاتر بوعلی دوست بودم و تا همین اواخر ارتباط خوبی داشتیم. او درمانگاهی ایجاد كرده بود و داروی گیاهی عرضه می‌كرد.
  • دوست داشتید چه نمایشی را بازی كنید كه اتفاق نیفتاده است؟
من سوژه‌هایی را دارم و نوشته‌ام اما اجرا نشده است. بیشتر كارهای من طنز انتقادی است.
  • در نمایش‌ها چقدر از موسیقی استفاده می‌كردید؟
ما موسیقی متن نداشتیم. در فاصله برنامه‌ها كورش ابراهیمی و برادرم علی‌ا‌صغر طاهری كارهایی را به فارسی و تركی اجرا می‌كردند. به گویش همدانی هم نمایشی اجرا نكردیم.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%AE%D8%A7%D8%B7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-50-%D8%B3%D8%A7%D9%84%D9%87-%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%AF%D8%B1-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، علی اکبر طاهری ، تئاتر همدان ، هنر همدان ،

شنبه 13 تیر 1394

ثبت کانون تئاتر کودک و نوجوان همدان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :گفتگو ،هنر ،روزنامه همشهری ،

ثبت کانون تئاتر کودک و نوجوان همدان

نویسنده: حسین زندی همدان- خبرنگار همشهری
ثبت کانون تئاتر کودک و نوجوان همدان
كانون تئاتر كودك و نوجوان همدان تشكلی است كه از سال گذشته فعالیت خود را آغاز كرده و در برخی رویدادهای هنری شهر از جمله جشنواره بین‌المللی تئاتر كودكان و نوجوانان با اداره كل ارشاد همدان همكاری كرده است....
1394/04/13
كانون تئاتر كودك و نوجوان همدان تشكلی است كه از سال گذشته فعالیت خود را آغاز كرده و در برخی رویدادهای هنری شهر از جمله جشنواره بین‌المللی تئاتر كودكان و نوجوانان با اداره كل ارشاد همدان همكاری كرده است. این كانون هفته گذشته به ثبت رسید و فعالیت رسمی خود را آغاز كرد.
مسئول كمیته ارتباطات كانون كودك و نوجوان استان همدان به همشهری گفت: كانون كودك و نوجوان استان همدان از طریق یك انتخابات رسمی كار خود را آغاز كرد. این كانون از 5 نفرهیأت مدیره و یك بازرس تشكیل شده است و از بدو شروع فعالیت این نهاد نوپا، عضوگیری آغاز شد و یك‌سری كارهای پایه‌ای نیز از جمله ارتباط‌گیری ارگان‌ها، نهادهای اداری و خصوصی انجام پذیرفت. در كنار این قضایا یك‌سری كارگاه‌ها و ورك‌شاپ‌های آموزشی نیز درباره اصول نمایشنامه‌نویسی، بازیگری و كارگردانی نمایش خلاق را برگزار كردیم.
«فریبا یعقوبلو» ادامه داد: بعد از گذراندن یك دوره 6 ماهه كانون به تولید نمایش كودك رسید كه خوشبختانه 6 نمایش صحنه‌ای و یك نمایش خیابانی به مرحله اجرا رسید . همچنین  در پروسه جشنواره بین‌المللی كودك 2نمایش در بخش رقابت صحنه‌ای و یك نمایش در بخش رقابت خیابانی حضور داشت. همچنین 3نمایش در بخش ویژه همدان و یك نمایش دربخش جنبی به اجرا درآمد.
این كارگردان همدانی ادامه داد: به‌رغم تمام مشكلات و سختی‌هایی كه جشنواره كودك در سال گذشته داشت و با تمام كمبودها ، نواقص و كاستی‌ها، تعیین كمیته داوران كودك و نوجوان و برگزاری مراسم اختتامیه به كانون كودك محول شد. در واقع كانون مجری این برنامه‌ها بود.
ایجاد ظرفیت بالا در استان
مسئول كمیته ارتباطات كانون كودك و نوجوان استان با اشاره به اهداف این تشكل افزود: هدف از تشكیل كانون كودك ایجاد ظرفیت بالا و توانمند در استان است. اینجا در زمینه تولید آثار خلاق و ارزشمند نیاز به یك كانون تخصصی تئاتر كودك و نوجوان واقعا احساس می‌شد. خوشبختانه به یاری دوستان این امر محقق شد و اكنون فعالیت‌ها آغاز شده است.
وی در ادامه به اعضای كانون اشاره كرد و گفت: اعضای هیأت مدیره شامل «نوشین بیگلریان» مدیر كانون،« فرزاد لباسی» نایب‌رئیس و همچنین سعید باغبانی، محسن پورقاسمی و نیما بیگریان عضو هیأت مدیره و صابر دارپوی بازرس كانون است. تعدادی از اعضا وابسته و برخی دیگر پیوسته هستند. به این معنی كه وابسته‌بودن بستگی به مدرك تحصیلی مرتبط دارد و پیوسته‌بودن چنین نیست. ما در زمینه بازیگری، كارگردانی نویسندگی و پژوهشگری عضو می‌گیریم.
یعقوبلو در پایان با اشاره به مراحل ثبت كانون گفت: این كانون 14 اردیبهشت امسال به‌طور رسمی ثبت شد و دبیر جشنواره بین‌المللی تئاتر كودكان و نوجوانان همدان در به ثبت رسیدن كانون نقش مهمی داشت .همچنین اداره ارشاد حمایت خوبی از كانون داشته است.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%AB%D8%A8%D8%AA-%DA%A9%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86-%D8%AA%D9%8A%D8%A7%D8%AA%D8%B1-%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9-%D9%88-%D9%86%D9%88%D8%AC%D9%88%D8%A7%D9%86-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، کانون تئاتر کودک و نوجوان همدان ، تئاتر همدان ،

دوشنبه 25 خرداد 1394

سیاه‌بازی همدان در «تئاترال با طعم هگمتانه»

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،

سیاه‌بازی همدان در «تئاترال با طعم هگمتانه»

سیاه‌بازی  همدان در «تئاترال با طعم هگمتانه»
نمایش سیاه‌بازی «بنگاه تئاترال با طعم هگمتانه» نوشته «علی نصیریان» به كارگردانی «محمدجواد كبودراهنگی» از 16 خرداد در سالن آمفی‌تئاتر آوینی همدان به روی صحنه رفته است...
1394/03/25
نمایش سیاه‌بازی «بنگاه تئاترال با طعم هگمتانه» نوشته «علی نصیریان» به كارگردانی «محمدجواد كبودراهنگی» از 16 خرداد در سالن آمفی‌تئاتر آوینی همدان به روی صحنه رفته است. این نمایش توسط گروه نمایش بوعلی با بازی مصطفی بیگی، میثم عزیزی، محمد محمدی‌قادر، سیدمهرداد كاوسی‌حسینی، لیلا كاظمی، امیركوندی، محمدطالبی، اكبر اسلامی و نوازندگی مصطفی فراهانی، بهنام بیات و امیر سلیمانی هر شب ساعت 18 و 30 دقیقه اجرا می‌شود و تا 27 خرداد ادامه خواهد داشت. پنجشنبه گذشته استاد «داود فتحعلی‌بیگی» پژوهشگر و مدرس نمایش‌های آیینی سنتی با حضور در همدان از این اجرا دیدن كرد.
  • كمرنگ‌شدن نمایش‌های سنتی
فتحعلی‌بیگی پس از تماشای نمایش گفت: من از دوستانی كه به‌عنوان یك سرباز پیاده‌نظام جبهه فرهنگی و هنری از آیین‌های ایرانی پاسداری می‌كنند تشكر می‌كنم. دوستانی كه سن و سال بیشتری دارند حتماً به خاطر می‌آورند كه در مراسم جشن‌ها و عروسی‌ها گروه‌هایی بودند كه دعوت می‌شدند، می‌آمدند و نمایش اجرا می‌كردند این گروه‌ها شب‌های شاد خانواده‌ها را پر می‌كردند.  فتحعلی‌بیگی ادامه داد: متأسفانه رفته‌رفته این نمایش‌ها و توجه به آنها كمرنگ شد اما بودند انگشت‌شمار از استادانی مانند استاد علی نصیریان و استاد بهرام بیضایی كه به این نكته توجه و ارزش این هنر را درك و برای نگهداری این هنر بومی تلاش كردند.  این پژوهشگر نمایش‌های آیینی سنتی افزود: تا اینكه این میراث گرانبها به نسل من رسید اما متأسفانه در هم‌نسلان من خیلی‌ها گرایش به این نماش‌ها پیدا نكردند. حتی در دانشكده‌ها هم تدریس نمی‌شد. به همین دلیل حفظ و نگهداری این نمایش‌ها بسیار دشوار است. در نتیجه یادگیری این نوع نمایش‌ها هم سخت است.  وی در مورد تغییراتی كه در متن توسط كارگردان همدانی نمایش به وجود آمده بود گفت: بومی‌شدن كه هیچ ایرادی ندارد، می‌تواند زمینه‌هایی فراهم كند برای ارتباط بیشتر با تماشاگر. اما مهم این است كه ببینیم چقدر این امر درست اتفاق افتاده است. در این كار هم بخش‌هایی خوب بود و نوع ارتباطی كه تماشاگر با این نمایش داشت نشان می‌داد كه در بخش‌هایی موفق عمل كرده است.  وی در مورد بازیگر نقش سیاه در این نمایش گفت: بازیگر بانمك و حاضرجوابی است اما تا پختگی راه زیادی دارد.  فتحعلی بیگی در پایان گفت: برای همه كسانی كه سعی می‌كنند این سرزمین پابرجا بماند و فرهنگ این آب و خاك، اصالت‌ها را از دست ندهد و پایدار باشد، آرزوی موفقیت می‌كنم.
  • اضافه‌كردن متن‌های همدانی
محمدجواد كبودراهنگی كارگردان نمایش با اشاره به استفاده از شعرهای عامیانه همدانی در این نمایش گفت: ما در عین حال كه به متن اصلی و محتوایی كه آقای نصیریان نوشته وفادار بودیم اما در بخش‌هایی مانند «طلسم وروره جادو» مسائل شهری همدان را گنجاندیم و تعدادی از اشعار عامیانه به گویش همدانی را در متن آوردیم. دلیل تغییرات این بود كه فكر كردیم متن اصلی برای مخاطب امروز در همدان ممكن است جذابیت كمتری داشته باشد و اگر این موضوع را نداشتیم مخاطب رضایت كمتری داشت به‌ویژه در همدان. بازتاب خوبی كه از تماشاگر داشتیم به دلیل تصنیف‌ها و ترانه‌های عامیانه همدانی و آداب رسوم همدان بود كه در اجرا می‌دیدند.  وی در پاسخ به این سؤال كه چگونه می‌توان نمایش‌های آیینی سنتی را با توجه به اینكه استقبال خوبی را در پی دارد رواج داد، گفت: این‌گونه نمایش‌ها مدت‌هاست كه كمرنگ شده و بیشتر در جشنواره‌های آیینی و سنتی اجرا می‌شود. در حالی كه به نظر من عامه مردم دوست دارند چنین كارهایی را ببینند، دوست دارند یك كار ساده، صمیمی و با زبان طنز و كمیك اجرا شود و یك ساعت، جدای از محتوا سرگرم شوند. اگر ما بتوانیم سرگرمی را به‌عنوان هدف در نظر بگیریم و بلد باشیم تماشاگر را سرگرم كنیم مهم است و در كنار آن محتوا را هم باید در نظر گرفت.  كارگردان نمایش بنگاه تئاترال با طعم هگمتانه ادامه داد: در گذشته هم نمایش‌های تخته‌حوضی این‌گونه بود كه مردم را می‌خنداندند و طنز اجتماعی سیاسی را هم در آن  لحاظ ما کردند.
  • كم‌توجهی به باورهای اجتماعی
كبودراهنگی با تأكید بر استفاده از باورهای اجتماعی همدان در نمایش‌های سنتی گفت: ما به باورهای خود و شهرمان كم‌توجه بودیم كه باید به این موضوع هم بپردازیم. این در حالی‌ است كه  اجرای نمایش‌هایی از كردستان، كرمانشاه و سیستان و بلوچستان در جشنواره‌های بومی نشان می‌دهد آیین‌های خود را شناسانده‌اند اما ما كم كار كردیم. هنرمندان همدانی در این عرصه خیلی كم كار كرده‌اند. چه موسیقی چه زبان و لباس معرفی نشده است.  وی افزود: مسائل اجتماعی و مشكلی مانند مرغ‌فروشان و تجمع كارگران در اطراف میدان شهر كه تاكنون رفع نشده را ما در قالب «طلسم وروره جادو» یكی از باورهای عامیانه آوردیم تا بگوییم برخی مشكلات شهری انگار طلسم شده و كسی در پی حل معضل نیست.
  • نشاط اجتماعی
كبودراهنگی با اشاره به ضرورت نشاط اجتماعی و شادمانی شهروندان و رسالت نمایش در پرداختن به شادمانی مردم گفت: با رعایت مسائل عرفی باید پیش رفت تا تماشاگر هم لذت ببرد هم مشاركت كند و همراه شود. باید طوری كار كنیم تا پایان نمایش مشكلی پیش نیاید. این كار خیلی مشكل است. نباید تلاش كنیم با هر چیزی تماشاگر را به خنده واداریم. ما در این كار از این مسأله دوری كردیم. وقتی تماشاگر راضی باشد ما هم راضی هستیم.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D9%87%E2%80%8C%D8%A8%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%C2%AB%D8%AA%D9%8A%D8%A7%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D9%84-%D8%A8%D8%A7-%D8%B7%D8%B9%D9%85-%D9%87%DA%AF%D9%85%D8%AA%D8%A7%D9%86%D9%87%C2%BB?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، سیاه بازی در همدان ، تئاتر همدان ،

شنبه 15 فروردین 1394

از ترافیک اجراها تا خلوتی کتاب فروشی‌ها

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،

از ترافیک اجراها تا خلوتی کتاب فروشی‌ها

نویسنده: حسین زندی همدان- خبرنگار همشهری
از ترافیک اجراها تا خلوتی کتاب فروشی‌ها
بگذارید با یك پرسش آغاز كنیم: با توجه به اتفاقاتی كه در حوزه هنر پیش می‌آید، می‌توان پرسید كه آیا در استان نیاز به تولیدات فرهنگی و رویدادهای هنری وجود دارد؟
1394/01/15
در پاسخ به این سؤال، یك سو مسئولان ایستاده‌اند كه اغلب كارشناس این حوزه نیستند و توانایی مدیریت فرهنگی شهر و استان را ندارند و طرف دیگر مردم و مخاطبان و مصرف‌كنندگان تولیدات فرهنگی كه هرگز مطالبه نكرده‌اند و پیگیر موانع و كمبودها نبوده‌اند و در این بین هنرمندان و فعالان و تولیدكنندگان این عرصه هستند كه اگر اندك توانایی و هنری هم داشتند در بی‌تفاوتی شهروندان و بی‌تدبیری مسئولان دست و پا می‌زنند و آنچه تولید می‌كنند اثری متوسط است كه مدنظر مدیران و مسئولان فرهنگی است كه اثری ابتر و خنثی را انتظار می‌كشند تا واكنشی را موجب نشود و آنان را از صندلی مدیریت جدا نكند. نتیجه پایین آمدن سطح سلیقه مخاطب، فاصله‌گرفتن مخاطبان حرفه‌ای از هنر و هنرمند، مهاجرت هنرمندان بومی و تولیدآثار غیرهنری به‌عنوان هنر. حكایت رویدادهای فرهنگی در سال گذشته نیز چنین است. هرچه كنكاش می‌كنم می‌بینم وزنه نقاط ضعف سنگین‌تر است.
بازی نمایش همدان
اتفاقات تئاتر همدان قابل دفاع نبود. هرچند كارشناسان و مدیران دولتی وظیفه و‌كاری جز دفاع‌كردن و ارائه آمار ندارند، اما شهر همدان در جشنواره تئاتر فجر سال گذشته مانند سال‌های قبل‌تر نماینده‌ای نداشت و یكی از غایبان اصلی مهم‌ترین رویداد نمایش كشور بود. چند متن در انتظار مجوز ماندند و یا مجوز نگرفتند. از اجرای نمایش «زیر گنبد كبود» كه در جشنواره بین‌المللی تئاتر كودك و نوجوان سال 92 روی صحنه رفته بود و پس از جشنواره در فرانكفورت آلمان نیز روی صحنه رفته بود. اوایل خردادماه پس از 5 اجرا از ادامه كار نمایش جلوگیری شد. بیست و یكمین جشنواره بین‌المللی تئاتر كودك و نوجوان در سالی كه گذشت به روایت شركت‌كنندگان ضعیف‌ترین سال خود را تجربه كرد.
سالن‌ها به جز اجراهای كودكانه تقریباً خالی و گاهی تعداد بازیگران و عوامل صحنه از تعداد تماشاگران بیشتر بودند. اما در این بین یك اتفاق خوب افتاد و آن هم تقدیر از پدر تئاتر نوین همدان «نصرالله عبادی» بود. به همت «سهراب نیك‌فرجاد» كارگردان همدانی 2 اثر از آنتوان چخوف به نام‌های «خواستگاری» و «آواز قو» روی صحنه رفت كه نصرالله عبادی هنرمند بزرگ و تأثیرگذار همدان در این دو كار به ایفای نقش پرداخت. استاد عبادی در آستانه 82 سالگی یكی از موفق‌ترین اجراهای نمایشی استان همدان را به نمایش گذاشت. حضور وی فرصتی فراهم كرد تا هنردوستان همدانی را بر سر ذوق آورد و انرژی و توانایی این پیر سالخورده صدها نفر را به سالن نمایش كشاند.
آهنگی كه نواخته نشد
شرایط برای موسیقی، موسیقیدانان و نوازندگان در همدان دشوارتر از سایر هنرهاست. چه آنانی كه به‌عنوان هنرمند مهمان به همدان می‌آیند و چه كسانی كه در همدان به فعالیت‌های موسیقی می‌پردازند. لغو كنسرت شهرام ناظری و كنسرت گروه بانوان شباهنگ در 6 ماهه نخست سال 93 و سختگیری‌هایی كه در صدور مجوز و اجرا وجود داشت باعث رنجش خاطر اهالی موسیقی شد.
مسائل و حاشیه‌هایی كه در زمان اجرا به وجود آمد نیز بر این رنجش‌ها افزود. هنگام برگزاری كنسرت گروه قمر به خوانندگی حمیدرضا نوربخش، برخورد مدیر شهرستان اداره ارشاد اسلامی همدان باعث واكنش شدید این خواننده صاحب‌نام كشور و نوید دهقان آهنگساز و سرپرست گروه قمر شد. هرچند پیروز ارجمند مدیركل موسیقی وزارت ارشاد اسلامی  كه در این كنسرت حضور داشت قول داد مشكلات برطرف شود، اما مشكلات موسیقی همدان همچنان پابرجاست.
یكی از برنامه‌های خوب در حوزه موسیقی كارگاهی بود كه به همت خانه آواز همدان و كانون تبلیغاتی اهورا با موضوع «صداسازی در آواز» و با هدف استعدادیابی در همدان برگزار شد. این كارگاه آموزشی با حضور حمیدرضا نوربخش خواننده و ردیف‌دان موسیقی كشور برگزار شد كه تداوم این آموزش‌ها می‌تواند استعدادهای جدید را در همدان معرفی كند.
رسانه و وابستگی‌هایش
خبر خوب در حوزه رسانه‌ها این بود كه در زمستان یك رسانه اینترنتی به نام «رسانه تحلیلی همگان» متولد شد و خبر ناگوار اینكه هفته‌نامه‌های موفق «بیدارگر» و «ستاره صبح» ویژه همدان از انتشار بازماندند. در این حوزه نیز اتفاق مهمی روی نداد.
در بیستمین نمایشگاه مطبوعات و خبرگزاری‌ها از همدان فقط یك پایگاه خبری، یك روزنامه و معاونت مطبوعاتی اداره ارشاد استان همدان حضور داشتند. رهاورد رسانه‌ای این رویداد فرهنگی برای همدان، رسانه‌های همدان و مردم همدان این بود كه در غرفه اداره ارشاد اسلامی  همدان مطبوعات تاریخ گذشته توزیع می‌شد.
اینجا سینما تعطیل است
در زمینه سینما باید گفت همچنان یكی از اصلی‌ترین سینماهای شهر یعنی سینما فلسطین تعطیل است و مردم كه خاطرات زیادی از شیوه بلیت‌خریدن و تماشای فیلم در این سینما دارند از خود می‌پرسند چرا؟ و خبر دیگر اینكه بالاخره مجتمع تجاری بزرگی كه پس از تخریب یكی از سینماهای قدیمی شهر در حال ساخت بود، به بهره‌برداری رسید و شهری كه زمانی با 120 هزار نفر جمعیت 6 سینما داشت امروز با 2 سینما روزگار می‌گذراند. اما خبرخوش سینمایی همدان در سال گذشته این بود كه سومین فیلم «فرشاد افشین‌پور» با نام «سفر به آمادای» به جشنواره فیلم فجر راه یافت و موفق به دریافت جایزه شد.
تجسم هنرهای تجسمی
با اینكه در همدان افراد زیادی در زمینه‌های مختلف هنرهای تجسمی فعالیت می‌كنند اما موفق‌ترین هنرمندان همدانی در این حوزه خارج از همدان زندگی می‌كنند. گالری‌هایی كه در آنها آثار هنری به نمایش در می‌آید معمولاً دور از دسترس و پنهان از انظار عمومی هستند. مانند گالری زیرزمینی پشت شهرداری و بیشتر كسانی كه كارهای خود را به نمایش می‌گذارند چندان در قید و‌بند مخاطب و بازخورد عمومی نیستند.
در سال گذشته تنها چند نمایشگاه با آثار متفاوت در همدان دیده شد.
از جمله آثار نقاشی‌های سیاه و سفید «نینا جوادی‌قانع»، مجسمه‌های چوبی «اردشیر محرابی» و نقاشی‌های هنرمند توانجوی همدانی «مینا آذرافشان» كه با استقبال خوبی روبه‌رو شد. همچنین مراسم كلنگ‌زنی ساختمان انجمن خوشنویسان همدان یكی از اتفاقات در این حوزه بود. این رویداد در عین حالی كه می‌توانست خوب باشد اما مكان‌یابی آن مورد مناقشه است و برای ساخت آن یك باغ دیگر در همدان نابود شده است.
كتاب، ادبیات
كتاب‌هایی كه توسط ناشران همدانی منتشر می‌شود، به دلایل مختلف از اقبال خوبی برخوردار نیستند و نویسندگان حرفه‌ای‌تر تلاش می‌كنند آثار خود را به ناشران تهرانی بسپارند. در سال گذشته نیز بیشتر كتاب‌های نویسندگان همدانی در تهران منتشر شد. مجموعه داستان «مرغ درخت اقاقی» دومین اثر «عبدالله رضوی‌عماد» پس از 40 سال توسط انتشارات آوامتن منتشر شد. دكتر «جمشید صفاریان» كه پیش از این 5 كتاب خود را در كشور هند منتشر كرده بود، اولین مجموعه داستان خود را به نام «گاو آدم» منتشر كرد. همچنین «حسن گوهرپور» شاعر نام‌آشنای همدانی پس از 11 سال دومین مجموعه شعرش را با عنوان «كلید كوچك جهان» منتشر كرد. انتشار كلید كوچك جهان بهانه‌ای شد تا در نخستین همایش گردشگری ادبی غرب كشور از آن رونمایی شود.
فرهنگ عامه
امروزه لازمه پرداختن به خرده‌فرهنگ‌های بومی مناطق، ایجاد پژوهشگاه‌ها و مراكز تحقیقی معتبر است كه یا باید دولت ایجاد كند و یا اجازه دهد تشكل‌های غیردولتی این فرصت را به وجود آورند و دولت به‌عنوان حامی كمك كند. جای خالی چنین مركزی برای پژوهش‌های همدان‌شناسی در این استان بسیار ملموس است. البته زمزمه‌هایی به گوش می‌رسد كه شعبه‌ای از بنیاد ایران‌شناسی در این شهر تأسیس شود. شاید میراث ناملموس در خطر نجات یابد.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%A7%D8%B2-%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D9%81%DB%8C%DA%A9-%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%A7%D9%87%D8%A7-%D8%AA%D8%A7-%D8%AE%D9%84%D9%88%D8%AA%DB%8C-%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DB%8C%E2%80%8C%D9%87%D8%A7


برچسب ها: فرهنگ و هنر همدان در سال93 ، همشهری همدان ، موسیقی همدان ، تئاتر همدان ،

شنبه 23 اسفند 1393

همدان؛شهر تئاتر با تئاتر شهر

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :گفتگو ،روزنامه همشهری ،

همدان؛شهر تئاتر با تئاتر شهر

نویسنده: حسین زندی همدان- خبرنگار همشهری
همدان؛شهر تئاتر با تئاتر شهر
در سالی كه گذشت تئاتر همدان با فراز و فرودهایی همراه بود. برخی هنرمندان گله‌مند از شرایط موجود بودند و نبود حمایت اداره ارشاد را اصلی‌ترین مشكل می‌دانستند و برخی هم با توجه به امكانات موجود وضعیت اجراهای تئاتر همدان را مثبت ارزیابی می‌كردند...
1393/12/23
در سالی كه گذشت تئاتر همدان با فراز و فرودهایی همراه بود. برخی هنرمندان گله‌مند از شرایط موجود بودند و نبود حمایت اداره ارشاد را اصلی‌ترین مشكل می‌دانستند و برخی هم با توجه به امكانات موجود وضعیت اجراهای تئاتر همدان را مثبت ارزیابی می‌كردند. «حسین صفی» مدرس، نویسنده و كارگردان تئاتر كه سمت كارشناس تئاتر را در اداره كل فرهنگ و ارشاد اسلامی همدان برعهده دارد از افرادی است كه از كارنامه اهالی تئاتر همدان در سال 93 دفاع می‌كند. او در این گفت‌وگو با همشهری به تشریح این كارنامه می‌پردازد.
  • سال 1393 برای تئاتر همدان چگونه سالی بود؟
در سال 1393 نیز مانند سال‌های گذشته برنامه‌های متعددی داشتیم. بخشی از این برنامه‌ها در قالب جشنواره‌هایی بود كه در استان برگزار شد و بخش دیگری از برنامه‌ها مواردی بود كه از قبل پیش‌بینی نشده بود. یعنی از برنامه‌های اصلی ما نبود، اما اجرا شد. از جمله آنها همایش تئاتر عاشوراییان بود  كه در مجتمع آوینی برگزار شد و بهمچنین می‌توان از  جشنواره «اتود» در هفته اول اسفند با همكاری انجمن نمایش برگزار كردیم. در این جشنواره تعداد قابل توجهی هنرجو كه در 2 یا 3 سال گذشته وارد عرصه تئاتر شده و در كارگاه‌ها و كلاس‌های آموزشی در همدان آموزش دیده بودند، شركت كردند که جوایز خوبی هم گرفتند. در حوزه تولید هم تا ابتدای اسفند بیش از 80 عنوان تولید اثر نمایشی در استان داشتیم كه با توجه به اینكه امكانات ما اندك است و كسی حمایت مالی نمی‌كند به نظرم اتفاق بسیار خوبی است.
  • ایده جشنواره اتود از كجا آمد و شرایط برگزاری آن چگونه است؟
در نظر داشتیم پس از كارگاه‌هایی كه برای هنرجویان در مجتمع آوینی برگزار کرده بودیم  هنرجویانی را كه از مرحله مقدماتی به مرحله كارگاهی می‌روند، كار نمایش خود را از یك جایی شروع كنند و تجربه‌های خود را به اشتراك بگذارند. برهمین اساس این جشنواره را برای این هنرجویان طراحی كردیم. هدف ما این بود كه برترین‌ها به كارگردانان معرفی و وارد عرصه اجرای عمومی شوند.
  • امسال چه تعداد شركت‌كننده داشتید؟
بیش از 30 نفر در مرحله رقابت حضور داشتند. برای شروع مثبت بود. امیدوارم دوره‌های بعد جدی‌تر برگزار شود.
  • اشاره كردید به حمایت از تئاتر منظور از حمایت چیست؟ كدام نهاد باید كمك كند؟
وزارت ارشاد متولی امور فرهنگی است ،اما متأسفانه از طرف وزارتخانه در تهران تاكنون یك ریال هم كمك نشده است. در استان هم به‌طور طبیعی تا حالا اتفاقی نیفتاده است. با شرایط فعلی وقتی 80 تا 90 عنوان كار تولید می‌شود به نظرم قابل قدردانی و ارزشمند است. این اتفاق در كمتر استانی دیده می‌شود و باید آن را پاس بداریم. در جشنواره‌های بیرون از استان و كشوری هم استان همدان حضور خوبی داشته است.
  •  از 80 اثری كه اشاره كردید چه تعداد اجرای صحنه‌ای بوده و چند نمایش به‌صورت خیابانی اجرا شده است؟
همه كارها اجرای صحنه‌ای بود. به استثنای 6 نمایش كه به‌صورت خیابانی اجرا شد. نمایش خیابانی استان همدان بیشتر در شهرستان ملایر است. در این شهر گروه‌های خوبی شكل گرفته‌اند و اجراهای خوبی را از هنرمندان ملایری در جشنواره‌ها شاهد بودیم. به‌خصوص در جشنواره فجر كه نمایندگان استان بیشتر از شهر ملایر بودند. بقیه نمایش‌ها صحنه‌ای بودند. هنوز در همدان اجرای نمایش خیابانی جای خود را باز نكرده است. می‌توان گفت سنت تئاتری ملایر به نمایش خیابانی تبدیل شده است.
  • این اجراها چه مدت طول می‌كشد و هر نمایش به‌طور متوسط چند وقت روی صحنه می‌رود؟
اجرای هر یک از نمایش‌های عنوان شده از یک هفته شروع می‌شود و تا 15 یا 20 شب ادامه پیدا می‌كند.
  • برای اجرا با كمبود فضا مواجه نیستید؟
خوشبختانه پس از تأسیس تئاتر شهر در همدان محل مناسبی برای رشد و ارتقا سطح كیفی و كمی تئاتر داریم. تماشاگران ما عادت كرده‌اند به تئاتر شهر بیایند، بلیت خریداری كنند و اجراهای مختلف را ببینند. این اتفاق خوبی است. این محل یك محل شناخته شده است و نیاز به زمان دارد تا به شرایط ایده‌ال برسد. به‌عنوان یك مكان استاندارد و شناخته شده معرفی شده است و در عین حال گروه‌های مختلف هم این محل را برای اجرا پذیرفته‌  و خود را با ساختار فیزیكی آن هماهنگ كرده‌اند.
  • به وضعیت تئاتر همدان در سال گذشته اشاره كردید برای سال آینده چه برنامه‌ای دارید؟
گذشته از برنامه‌های امسال، كه معتقدیم برنامه‌های درستی بوده‌اند، باید نتایج و اهدافشان را پیگیری كنیم. این مهم همسو با خواسته‌های مردم است. در نظر داریم جشنواره‌هایی را كه نام بردم مانند جشنواره اتود سال بعد حرفه‌ای‌تر و جدی‌تر آن را پیگیری و به شكل استانی برگزار کنیم.
  • سخن پایانی؟
امیدوارم در آینده جشنواره «اتود» به شكل كشوری برگزار شود. می‌خواهیم جشنواره عاشوراییان را احیا و به شكل قبل اجرا كنیم. چون 2 تا 3 سال برای برگزاری آن  وقفه داشتیم. بنیان این همایش در همدان گذاشته شده است، اما اكنون شهرهای دیگر این جشنواره را برگزار می‌كنند و ما كم توجه هستیم.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%9B%D8%B4%D9%87%D8%B1-%D8%AA%D9%8A%D8%A7%D8%AA%D8%B1-%D8%A8%D8%A7-%D8%AA%D9%8A%D8%A7%D8%AA%D8%B1-%D8%B4%D9%87%D8%B1?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، تئاتر همدان ،

یکشنبه 10 اسفند 1393

«سوزنامه» روی صحنه

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،مطالب در خبر گزاری ها ،گفتگو ،

«سوزنامه» روی صحنه

نویسنده: حسین زندی همدان- خبرنگار همشهری
«سوزنامه» روی صحنه
نمایش «سوزنامه» برداشتی آزاد از داستان سودابه و سیاوش، نوشته«بهروز ناصر‌شریعتی» نمایشنامه‌نویس و بازیگر همدانی از دوم اسفندماه با كارگردانی «محمود حكمتی‌اطهر» روی صحنه رفته است.
1393/12/10
 این نمایش تا 17 اسفندماه به مدت 15 شب در سالن پلاتوی مجموعه فرهنگی آوینی همدان اجرا خواهد شد. محمود حكمتی اطهر از كارگردانان و بازیگران پیشكسوت همدانی، بیش از 35 سال در این رشته فعالیت كرده است. او در گفت‌وگو با همشهری چگونگی انتخاب و اجرای این نمایشنامه را برای ما بازگو می‌كند.
  • دلیل انتخاب نمایش سوزنامه چه بود؟
با توجه به اینكه رشته تحصیلی من ادبیات بوده و تمام زندگی را با ادبیات گذرانده‌ام توجه من در كار نمایش هم به آثار ادبی كلاسیك است. شاهنامه یكی از بزرگ‌ترین آثار ملی و تاریخی ماست. از آنجا كه یكی از بهترین داستان‌های شاهنامه در این نمایش مطرح شده بهتر دیدم در این روزگار كه به این داستان‌ها كمتر توجه می‌شود داستانی از شاهنامه برای تماشاچی انتخاب كنم.
  • شما از اجرای نمایش رضایت دارید؟
در این نمایش بیشتر بازیگران ما كار اولشان را تجربه می‌كنند. به نظرم باتوجه به این موضوع كار قابل قبولی باشد. البته باید اهل فن و تماشاگران این سؤال را پاسخ را بدهند اما در اجراهایی كه داشتیم خوشبختانه تماشاگران احساس نارضایتی نكرده‌اند.
  • انسان امروز چگونه با متن‌های كهن ارتباط برقرار می‌كند؟
این كار یك نمایش تاریخی است. با وجود فناوری‌های نوین ارتباط مردم با تاریخ و فرهنگ گذشته خود كمرنگ شده اما تماشاگران در زمان قبل استقبال كم‌نظیری از این دست نمایش‌ها می‌کردند.
  • متن اثر چقدر به شاهنامه متعهد است؟
ما نمی‌توانیم بگوییم این داستان دقیقاً همان داستانی است كه در شاهنامه آمده است. به هر حال دخل و تصرفی در آن شده اما سعی كردیم آنچه در شاهنامه بوده را بیاوریم. نویسنده نمایشنامه به 2 ویژگی انسانی یعنی افسون و نیرنگ را كه باعث یكسری رفتارها می‌شود شخصیت فیزیكی بخشیده و پیامی به مخاطب می‌دهد؛ این‌كه ویژگی‌های انسانی باعث اتفاق‌هایی مانند داستان سودابه و سیاوش می‌شود.
  • كاركردن با جوان‌ترها و نسل امروز كه وارد عرصه نمایش و تئاتر می‌شوند از نظر شما چه ویژگی‌هایی دارد؟
كار كردن با جوان‌ها با توجه به اینكه تجربه كمتری دارند نسبت به افراد باتجربه سخت‌تر و زمان‌بر است. در همكاری با بازیگران تنها ممكن است الگویی به آنها دهیم و خودشان ادامه دهند و مشكلی نداشته باشیم. اما در این نمایش تمرین‌ها وقت زیادی گرفت. ما در یك مدت زمان كوتاه و تمرین یك نمایش، كار زیادی نمی‌توانیم انجام دهیم اما مجبوریم به‌صورت میلی‌متری، قدم به قدم و لحظه به لحظه كنترل داشته باشیم. به همین دلیل كار مشكل‌تر از اجرا توسط بازیگران باسابقه است.
  • استقبال چطور بود؟
هنوز استقبال خوبی كه مدنظرمان باشد صورت نگرفته اما امیدواریم در اجراهای باقی‌مانده علاقه‌مندان هنر نمایش به تماشای «سوزنامه» بیایند. البته به نظرم ضعف در تبلیغات است. این مهم نیز برای گروه‌های تئاتری جز با هزینه بسیار زیاد تبلیغات، انجام نمی‌شود، بنابر این ما نمی‌توانیم اطلاع‌رسانی مطلوبی داشته باشیم.
  • و سخن آخر؟
امیدواریم در زمینه تبلیغات و اطلاع‌رسانی مشكلات و موانع رفع شود تا بتوانیم دوستان علاقه‌مند بیشتری را به دیدن این كار دعوت كنیم‌. در نمایش «سوزنامه» زهرا موتمن، منیرالسادات قاضی‌زاده، بهروز ناصر‌شریعتی، محمد طالبی و مهدی نصرالهی به‌عنوان بازیگر ایفای نقش می‌كنند.
همچنین سعید مسعودی‌خرم مدیر صحنه و مجری نور، فرزاد محرابی مجری دكور، محمد محرابی طراح پوستر، مرتضی موسوی پاك‌نهاد دستیار كارگردان، سرور حكمتی‌اطهر مشاور كارگردان و طوبی یوسف‌پور طراح لباس است.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%C2%AB%D8%B3%D9%88%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87%C2%BB-%D8%B1%D9%88%DB%8C-%D8%B5%D8%AD%D9%86%D9%87?magazineid=


برچسب ها: تئاتر همدان ، نمایش سوزنامه ، همشهری همدان ،

دوشنبه 20 بهمن 1393

«غذاهای خوشمزه» در جشنواره تئاتر فجر

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،

«غذاهای خوشمزه» در جشنواره تئاتر فجر

نویسنده: حسین زندی/خبرنگار
 «غذاهای خوشمزه»  در جشنواره تئاتر فجر
«نرگس خاك‌كار» با نمایش «غذاهای خوشمزه» در جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر حاضر بود. خاك‌كار از هنرمندان تئاتر استان همدان با یک دهه فعالیت موفق در عرصه بازیگری و كارگردانی است.
1393/11/20
در چندین جشنواره برون‌مرزی شركت كرده و از جشنواره‌های مختلف كشوری موفق به كسب مقام شده است. او در جشنواره بین‌المللی تئاتر كودك و نوجوان همدان جایزه اول بازیگری زن و  جایزه اول كارگردانی و طرح و ایده در بخش خیابانی را نیز از آن خود كرد.
اجرای نمایش او در سی و سومین جشنواره با استقبال تماشاگران همراه بود.نمایش «غذا‌های خوشمزه»‌كاری از گروه نمایش «سپید و سیاه» شهرستان ملایر به نویسندگی و كار‌گردانی «نرگس خاك‌كار» و بازیگری «مسعود روستا»، «محمد امین اسماعیلی» و «نرگس خاك‌كار» 2 اجرا در محوطه تئاتر شهر داشت.سرپرستی گروه و طراحی صحنه این نمایش برعهده «مهدی حبیبی» و موسیقی آن از «احمد اسماعیلی» بود‌. «نرگس خاك‌كار» از حضور خود در سی و یكمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر برای ما گفت.
علت انتخاب موضوع نمایش چه بود؟
این نمایش به مسائل روز مردم ما می‌پردازد. داستان یك خانواده است كه به شهر مسافرت كرده‌اند و با كودك خود این كشمكش و اختلاف را دارند كه به یك رستوران بروند و غذای سنتی بخورند یا اینکه به یك فست‌فود بروند و غذای فست‌فودی بخورند.
 این نمایش سعی دارد به غذاهای فست‌فودی كه امروزه به یك معضل تبدیل شده است، بپردازد. به دلیل مشغله‌كاری و كمبود وقت و زمان خانواده‌ها مصرف این غذا‌ها بیش از پیش شده است. در این نمایش سعی كردیم مخاطبان را با عوارض چنین خوراكی‌هایی آشنا كنیم.
تماشاگران هنگام دیدن این نمایش چه برخوردی داشتند؟
خوشبختانه اجراهایی كه در همدان داشت با استقبال خوبی از طرف مخاطبان همراه بود که  همین انتظار را هم داشتیم و در تهران هم در هر2 اجرایی كه در تئاتر شهر داشتیم تماشاگرها استقبال كردند و راضی بودند.
پیش از جشنواره این كار اجرای عمومی داشت؟
«غذاهای خوشمزه» در شهرستان اجرای عمومی داشت. امیدواریم از طرف دبیر جشنواره و مسئولان تئاتر كشور تدبیری اندیشیده شود تا در تهران هم اجرای عمومی داشته باشیم.
این نمایش را در شهر همدان هم به روی صحنه می‌برید یا تنها در ملایر به اجرا می‌گذارید؟
در طول سال اجراهای عمومی زیادی داریم. همیشه تلاش‌مان بر این بوده است كه چراغ تئاتر استان در ملایر و همدان روشن باشد و همه گروه‌های تئاتری در استان به دنبال این هستند،اما موضوع این است كه برای بهتر شدن وضعیت تئاتر نباید تنها به اجراهای استانی بسنده و اكتفا كرد. این اجراها بهتر است در تمام شهر‌های كشور دیده شوند. به‌ویژه تهران چون مركزی بودن تهران را نمی‌توان نادیده گرفت و اجرا در تهران امتیازی است كه همه اهالی تئاتر دوست دارند از آن بهرمند شوند امیدوارم این شرایط فراهم شود.


برچسب ها: تئاتر همدان ، تئاتر ملایر ، همشهری همدان ،

شنبه 18 بهمن 1393

سهم هنرمندان تئاتر همدان هنوز ادا نشده است

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :گفتگو ،روزنامه همشهری ،

سهم هنرمندان تئاتر همدان هنوز ادا نشده است

نویسنده: حسین زندی همدان- خبرنگار همشهری
در سال‌های اخیر از ظرفیت‌های همه شهرستان‌ها در برگزاری جشنواره‌های استانی استفاده می‌شود.
1393/11/18
سی و سومین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر در حالی برگزار شد كه استان همدان با 5 نماینده در این رویداد فرهنگی حضور داشت. از شهرستان ملایر نیز 4 اثر در كنار نمایشی از شهر رزن به جشنواره رسید. شهر همدان اثری در جشنواره تئاتر فجر نداشت. پیش از این، برخی كارگردانان تئاتر در همدان كم‌توجهی مسئولان و گرایش اهالی تئاتر همدان به نمایش كودك را علت آسیب‌دیدن کل تئاتر در همدان برشمرده‌اند. حسین صفی كارشناس مسئول تئاتر در اداره ارشاد «استان همدان» در گفت و گو با همشهری وضعیت تئاتر همدان در سی و سومین جشنواره را تشریح می‌كند.
  • در جشنواره امسال چند كار حضور دارد؟
امسال 5 كار از همدان داشتیم از جمله‌كاری از محمد قاسمی را در بخش مناطق. كار پری بارانی هم در بخش مرور صحنه‌ای اجرا شد. كارهای مجید قدیمی در بخش خیابانی، نرگس خاك‌كار در بخش مهمان و مهدی حبیبی در بخش مسابقه تئاتر خیابانی در جشنواره حضور داشتند.
  • آثار تولید شده در همدان چگونه انتخاب شده بودند؟
نمایش محمد قاسمی از جشنواره استانی به جشنواره منطقه‌ای رفته بود و پس از داوری در جشنواره منطقه‌ای به جشنواره تئاتر فجر راه پیدا كرد. نمایش خانم پری بارانی از جشنواره مقاومت كه در خرمشهر برگزار می‌شود، برگزیده شد. یك كار هم كه از جشنواره خیابانی مریوان به‌صورت مهمان در بخش خیابانی این جشنواره حضور پیدا کرد.
  • پس شما حضور همدان در جشنواره را مثبت ارزیابی می‌كنید؟
حتماً همین‌طور است. استانی كه با 5 اثر در جشنواره تئاتر فجر حضور پیدا می‌کند به این معناست كه در تئاتر كشور حرفی برای گفتن دارد. من متأسفم كه مسئولان تئاتر كشور نمی‌خواهند این استان را ببینند. اما هرچه نادیده بگیرند، باز هم تئاتر همدان خود را نشان خواهد داد. استانی كه این حجم كار را در یك جشنواره دارد خیلی بیشتر حق و سهم دارد، اما ادا نمی‌شود.
  • از كدام شهرها نمایش داشتیم؟
یك اثر از رزن داشتیم و 4 اثر از ملایر( 2 تا صحنه‌ای و 2 تا هم خیابانی) بودند.
  • علت حضور كمرنگ شهر همدان در جشنواره چه بود؟
من كارشناس مسئول هنرهای نمایشی اداره كل استان هستم و این موضوع را باید از مسئولان شهرستان بپرسید. البته من فكر می‌كنم اتفاق خوبی افتاده و من همه استان را یكپارچه می‌بینم. شهرستان و مركز استان از نظر من تفاوتی ندارد به ماجرا این‌گونه نگاه نمی‌كنم.
  • امسال به جای شهر همدان،دیگر شهرستان‌های این استان حضور پررنگ‌تری داشتند به‌ویژه ملایر؛ اگر به جنبه مثبت این اتفاق نگاه كنیم باید به موضوع تمركز‌زدایی اشاره كنیم كه شهرستان‌ها امكان پیدا كرده‌اند بروز و ظهور خوبی داشته باشند. شما این موضوع را چگونه می‌بینید؟
در گذشته جشنواره‌های استانی سال‌های سال تنها در شهر همدان و مركز استان برگزار می‌شد. پس به شكل طبیعی بهای لازم به شهرستان‌ها داده نمی‌شد، اما در سال‌های اخیر امكانات توزیع شده و از ظرفیت‌های همه شهرستان‌ها در برگزاری جشنواره‌های استانی استفاده می‌شود. شهرستان‌های ما افراد و گروه‌های توانایی دارند. در حوزه‌های كارگردانی بازیگری، نویسندگی و طراحی تلاش شده از این افراد در حد امكان حمایت كنیم.
  • وضعیت تئاتر همدان چگونه است؟
شهر همدان تئاتر پر باری دارد و گاهی 5 یا 6 اجرای همزمان در سالن‌های همدان اجرا می‌شود. اگر به جشنواره‌های مختلف مانند جشنواره بین‌المللی تئاتر كودك و نوجوان، جشنواره بین‌المللی عروسكی جشنواره، جشنواره بین‌الملی رضوی، جشنواره نمایش‌های آیینی سنتی و جشنواره دانشجویی نگاه كنیم، می‌بینیم شهر همدان چه ظرفیت‌هایی دارد. این توانایی‌ها بسیار برجسته است. این جشنواره‌ها همان قدر كه جشنواره فجر اهمیت دارد، مهم هستند. هیچ‌یک اهمیت كمتری از جشنواره فجر را ندارند.

http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%B3%D9%87%D9%85-%D9%87%D9%86%D8%B1%D9%85%D9%86%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D8%AA%D9%8A%D8%A7%D8%AA%D8%B1-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D9%87%D9%86%D9%88%D8%B2-%D8%A7%D8%AF%D8%A7-%D9%86%D8%B4%D8%AF%D9%87-%D8%A7%D8%B3%D8%AA?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، تئاتر همدان ،

شنبه 27 دی 1393

«عاقلان» نقطه پرگار نمایش همدان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :گفتگو ،روزنامه همشهری ،

«عاقلان» نقطه پرگار نمایش همدان

نویسنده: حسین زندی همدان- خبرنگار همشهری
«عاقلان» نقطه پرگار نمایش همدان
«اكبر عاقلان» یكی از پیشكسوتان هنر نمایش در همدان است. او از مربیانی است كه اولین روش‌های آموزشی هنر مدرن را به هنرجویانش آموخت.
1393/10/27
عاقلان این روزها در خلوت اتاق خود با بیماری دست و پنجه نرم می‌كند. حنجره‌اش را از دست داده است اما امیدش را نه. گاهی دستی به قلم می‌برد و پرونده هنری خود را سنگین‌تر می‌كند.
او در این گفت‌وگو به سختی به سؤالات پاسخ می‌گوید و با حوصله وصف‌ناشدنی برخی جواب‌ها را بر روی كاغذ می‌نویسد و لبخند از گوشه لبانش دور نمی‌شود.
 او در سال 1320در محله جولان متولد شده است. دیپلم ادبی را  در این شهر گرفته و بعد به تهران رفته و پس از اخذ فوق دیپلم علوم تربیتی، به همدان برگشته است.
  • چه سالی به همدان برگشتید و به چه‌كاری مشغول شدید؟
سال 1350 برگشتم و در دبیرستان‌ها مشغول كار شدم و به آموزش‌های هنری به‌ویژه تئاتر ادامه دادم. قبل از اینكه به تهران بروم در دوره دبیرستان با زنده‌یاد «حسن بیابانی»، «سیف‌الله گلپریان»، برادران «باب الحوائجی» و «شاملو» همكاری می‌كردم.
  • شما تجربه بازی در تئاتر هم داشتید؟
بله برای ایشان بازی می‌كردم.
  • شما در دانشسرا آموزش نقالی هم می‌دیدید؟
نه، چون به این رشته علاقه داشتم هنر نقالی را در همدان یاد گرفتم.
  • شیوه تدریس نمایش را در كلاس‌های انستیتو آموزش دیده بودید یا خود شما شیوه خاصی در تدریس داشتید؟
سابقه و تجربه تدریس و نوع برخورد با شاگردان را داشتم و شیوه تدریس یك كار تجربی بود. امور هنری خیلی به آموزش‌های انستیتو مربوط نبود.
  • در انستیتو چه كسانی با شما تئاتر كار می‌كردند؟
ایرج زهری، خسرو حكیم‌رابط، ابوالحسن ونده‌ور (وفا) استادان ما بودند.
  • آن زمان رفتن به طرف نمایشنامه‌های قهوه‌خانه‌ای متداول بود یا شما علاقه داشتید؟
جامعه تحت تأثیر فیلم‌های سینمای فارسی (یا در اصطلاح فیلمفارسی) به طرف پهلوان‌ها گرایش داشت. چون در نمایش‌های قهوه‌خانه‌ای این عناصر وجود داشت، ما هم كار می‌كردیم كه برای مخاطب جذابیت داشت.
  • در خارج از محیط دبیرستان هم آموزش می‌دادید؟
بله حدود 80 هنرجوی دختر و 120 هنرجوی پسر تربیت كرده‌ام.
  • نمایش «فرشته و آدم» كه بازیگران زیادی داشته مربوط به این سال‌ها است؟
بله، كارگردانی آن با من بود. چند نفر آمدند و كار كردیم كه علاوه بر همدان 12 روز در تهران اجرا شد.
  •  یادتان هست كه چند نمایشنامه كار كردید؟
كارهای زیادی كه بیشتر آنها آموزشی بود، اسامی را به یاد ندارم آن سال‌ها حدود 400 كار اجرا كردیم.
  • با چه كسانی این كارها اجرا می‌شد؟
باقر دادگر، ایرج حافظی، ناصرپلنگی، حسین چیت‌ساز، اسلامی كه همكاری می‌كردند و كارهای هنری انجام می‌دادند مثلاً «ناصر پلنگی» نمایشنامه «مجسمه‌ساز» را نوشت و كارگردانی كرد، این نمایش در 6 شهر اجرا شد اما ساواك از ادامه اجرا جلوگیری كرد.
  • نمایشنامه «مجسمه‌ساز» منتشر شد؟
خبرندارم كه ناصر پلنگی چاپ كرده یا نه.
  • پلنگی نمایش را ادامه داد؟
نمایش را رها كرد اما نقاشی را در تهران ادامه داد.
  • پلنگی مجسمه‌سازی و نقاشی را نزد شما آموخت؟
بله تمرین‌های اولیه را در همدان ، برای شروع نقاشی یك دفتر 2 كیلویی تهیه كرده بود كه خیلی عریض بود و اتودهای نقاشی را روی آن انجام می‌داد.
  • از كارهایی كه اجرای عمومی داشت بگویید؟
«جان‌نثار» را كار كردیم كه مدیركل فرهنگ و هنر مجوز داد اما ساواك اجازه نداد اجرا كنیم.
  • از عكس‌ها و برشورهای كارها دارید؟
نه متأسفانه برای بیمه هنرمندان خواستند دادیم و برنگرداندند.
  • از نمایشنامه‌هایی كه نوشته‌اید كدام یك پیش از انقلاب اجرا شده است؟
پیش از انقلاب كارهای خودم اجرا نشد البته بیشتر بداهه‌سازی بود كه اجرا می‌كردیم و یا از نمایشنامه‌های دیگران كار می‌كردیم مانند نمایش «عاشق‌ها» و «موش‌ها و آدم‌ها».
  • چند كار منتشر نشده دارید؟
نمایشنامه خداحافظی را در تهران نوشته بودم كه «ایرج زهری» و «خسرو حكیم‌رابط» تأیید كردند. نمایش «خازمنی‌كنان» را به لهجه همدانی نوشته‌ام.
 نمایشنامه‌های نان، گنج‌، آدم‌ها و گوشه خلوت یك پارك، عروس یا دهقان سالخورده با پسرگفت، چه چیزها و دو كار دندان درد و موش‌ها كه قصه كودكان است.
  • پس نوشته‌های شما نه اجرا شده و نه منتشر شده است؟
نه هیچ‌كدام اجرا نشده اما اگركسی بخواهد اجرا كند مشكلی ندارد و من برای اجرا «به امید خداحافظی» و «نیرنگ‌های دنیا و اهلش» را پیشنهاد می‌كنم.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%C2%AB%D8%B9%D8%A7%D9%82%D9%84%D8%A7%D9%86%C2%BB-%D9%86%D9%82%D8%B7%D9%87-%D9%BE%D8%B1%DA%AF%D8%A7%D8%B1-%D9%86%D9%85%D8%A7%D9%8A%D8%B4-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86


برچسب ها: اکبر عاقلان ، تئاتر همدان ، همشهری همدان ،

دوشنبه 15 دی 1393

مدیون برگزاری جشنواره تئاتر هستیم

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :گفتگو ،روزنامه همشهری ،

مدیون برگزاری جشنواره تئاتر هستیم

نویسنده: حسین زندی
مدیون برگزاری جشنواره تئاتر هستیم
«نوشین بیگلریان» از فعالان حوزه تئاتر همدان است كه در یك خانواده اهل تئاتر و نمایش متولد و از پنج سالگی به‌عنوان بازیگر وارد فعالیت حرفه‌ای شد .
1393/10/13
«نوشین بیگلریان» از فعالان حوزه تئاتر همدان است كه در یك خانواده اهل تئاتر و نمایش متولد و از پنج سالگی به‌عنوان بازیگر وارد فعالیت حرفه‌ای شد . از سال 1362 ده‌ها تجربه بازیگری، طراحی صحنه و كارگردانی را در كارنامه خود دارد و در بسیاری از جشنواره‌ها حضور داشته و موفق به كسب مقام شده است. اما این روزها او وارد تجربه دیگری در عرصه نمایش شده و مدتی است كه مسئولیت كانون تئاتر كودك همدان را بر عهده دارد. وی در این گفت‌وگو وضعیت این نهاد فرهنگی را تشریح می‌كند.
  • كانون تئاتر كودك همدان از چه زمانی فعالیت خود را آغاز كرده است؟
فعالیت كانون تئاتر كودك همدان از آذر سال گذشته كلید خورد و در مجمعی كه توسط اداره ارشاد استان همدان و جمعی از فعالان تئاتر كودك و نوجوان همدان برگزارشد پس از رأی‌گیری، پنج نفر به‌عنوان اعضای هیأت مدیره و یك نفر بازرس انتخاب شدند كه عبارت بودند از محسن‌پور قاسمی، سعید باغبانی، حمیدرضا رضایی، فرزاد لباسی، من و صابر دارپوی كه بازرس كانون هستند و از بین 6 نفر من به‌عنوان مدیر كانون انتخاب شدم.
  • چه افرادی می‌توانند عضو كانون شوند و تاكنون وضعیت عضوگیری شما چگونه بوده است؟
در این مدت كوتا بیش از110 نفر عضو كانون شده‌اند كه همه از فعالان تئاتر همدان هستند به‌خصوص افرادی كه در حوزه كودكان كار می‌كنند، خوشبختانه استقبال خوب بوده است.
  • هدف و برنامه‌های شما در این نهاد چیست چه فعالیت‌ها و چه انتظاری از اعضا دارید؟
ما در این یك سال چندین كارگاه و «ورك شاپ» برگزار كرده‌ایم. رایزنی‌هایی برای تقویت كانون با نهادهای استانی مانند شهرداری و استانداری داشته‌ایم حتی با تهران هم رایزنی كرده‌ایم.
 باید توجه داشته باشیم كه اعتبار دوره‌های انتخابات كانون 2ساله است و من فكر می‌كنم بعد از اتمام دوره دو ساله ما این نهال به ثمر خواهد رسید و اعضای بعدی می‌توانند آنچه ما كاشته‌ایم را برداشت كنند، ما در آغاز راه هستیم.
  • كانون برای تقویت تئاتر همدان چه برنامه‌ای دارد؟
اگر گروه‌ها امكانات داشته باشند و بتوانند هزینه بیشتری را صرف كارها كنند نتیجه بهتری خواهیم گرفت و تماشاچی بیشتری را در سالن خواهیم دید، در طول سال ما تماشاچی‌های خود را داریم در همدان تئاتر كودك جا افتاده است در طول تابستان گذشته همزمان دو سالن درگیر اجرای كار كودك بود و مردم شهر نیز خوشبختانه استقبال خوبی داشتند.
  • این استقبال از كجا می‌آید؟
به هر حال ما مردم علاقه‌مندی داریم، مردم همدان با كار كودك ارتباط خوبی برقرار كرده‌اند البته بخشی از این استقبال و ارتباط را مدیون برگزاری جشنواره‌ها در همدان هستیم. در روزهای برگزاری این جشنواره همه مردم همدان درگیر هستند.
  • از جشنواره‌ها گفتید، نقش كانون در جشنواره بین‌المللی تئاتر كودك و نوجوان چگونه بود؟
امیدوار بودیم كه از كلید خوردن جشنواره تا پایان جشنواره كانون سهیم باشد اما چون این كانون نوپا بود این اتفاق نیفتاد البته مراسم اختتامیه بر عهده ما بود و كمیته داوران كودك هم به كانون واگذار شد امیدواریم سال‌های آینده نقش پررنگ‌تری داشته باشیم.
  • اعضای شما از لحاظ اجرا و شركت در جشنواره چه نقشی داشتند؟
من با افتخار باید بگویم كه 6 كار تولید صحنه‌ای گروه‌هایی كه عضو كانون هستند در جشنواره بین‌المللی تئاتر كودك و نوجوان همدان حضور داشتند هر چند نتوانستیم حمایت چندانی از این گروه‌ها داشته باشیم اما در كنار این دوستان بودیم و من از همه آنان تشكر می‌كنم.
  • این روزها چه كارهایی در حال اجرا است؟
البته در ماه‌های محرم و صفر یك وقفه‌ای در تئاتر ایجاد می‌شود و به جز كارهای مناسبتی و عاشورایی كه تعداشان بسیار كم است ،كار چندانی در همدان نداریم.
بیشتر فعالیت گروه‌های تئاتر از فروردین ماه هر سال آغاز می‌شود و در طول سال ادامه پیدا می‌كند.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D9%85%D8%AF%D9%8A%D9%88%D9%86-%D8%A8%D8%B1%DA%AF%D8%B2%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%AC%D8%B4%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%AA%D9%8A%D8%A7%D8%AA%D8%B1-%D9%87%D8%B3%D8%AA%D9%8A%D9%85


برچسب ها: همشهری همدان ، تئاتر همدان ، تئاتر کودک ،

دوشنبه 26 آبان 1393

راه دشوار اجرای نمایش در همدان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،مطالب در خبر گزاری ها ،گفتگو ،

فت‌و‌گوی همشهری با كارگردان همدانی «نوعی داستان عاشقانه»

راه دشوار اجرای نمایش در همدان

نویسنده: حسین زندی‌ـ خبرنگار
برخورد مناسبی با نمایش و نمایشنامه‌نویسی در ایران نمی‌شود و متولیان هنر نگاه سازنده‌ای به این مقوله ندارند
1393/08/25
همدان‌ـ حسین زندی‌ـ خبرنگار همشهری: «سهراب نیك‌فرجاد» كارگردان نام‌آشنای همدانی پس از كارگردانی و بازی موفق «خواستگاری» و «آواز قو» كه با حضور پدر تئاتر همدان استاد «نصرالله عبادی» در تابستان گذشته به روی صحنه رفت، این‌بار نمایشی دیگر از آرتور میلر را كارگردانی می‌كند.
نیك‌فرجاد این روزها با گروه خود در حال تمرین است. منیژه احمدی و سهراب نیك‌فرجاد در این نمایش نقش‌آفرینی می‌كنند. به همین بهانه با این كارگردان گفت‌وگویی داشتیم.
  •     این روزها مشغول چه‌كاری هستید؟
به تازگی نظرم به یكی از نمایشنامه‌های آرتور میلر به نام «نوعی داستان عاشقانه» جلب شد كه این روزها در حال تمرین هستیم و امیدوارم به‌زودی به روی صحنه برود.
  •     نمایش چه موضوعی را دنبال می‌كند؟
نمایش به مسائل اجتماعی آمریكا به‌ویژه اضمحلال شخصیت زن در كنار فساد دستگاه قضایی آن كشور می‌پردازد. یكی از شخصیت‌های این نمایشنامه كاراگاهی است که دنبال اثبات بی‌گناهی متهمی در زندان است. تنها كسی كه می‌تواند به این بی‌گناهی شهادت دهد زنی به نام آنجلا است. این زن دچار اختلال شخصیت است و در طول نمایشنامه مشخص می‌شود كه پرونده باید بسته شود.
همه شخصیت‌های دولتی و قضایی فاسد در این پرونده حضور دارند كه در مفاسدی  مانند مواد مخدر و جرم‌های دیگر غرق هستند. در این نمایشنامه با یك نگاه زیركانه تلاش دارد نشان دهد كه یک جامعه فاسد چگونه از زن به‌عنوان یك وسیله ابزاری استفاده می‌کند و برای پیشبرد كارهای سیاسی دست به هر‌كاری می‌زند. حتی خود كارآگاه هم می‌گوید در این جامعه عشق معنایی ندارد.
    علت انتخاب نمایشنامه‌های خارجی در اجراهای اخیر شما چه بوده است؟ به نظرم این چهارمین‌كاری است كه از نمایشنامه‌نویسان خارجی انتخاب كرده‌اید.
گاهی دلایل شخصی است مثل علاقه شخصی من به چخوف كه باعث شد 2 نمایشنامه «خواستگاری» و «آواز قو» را تابستان گذشته به روی صحنه ببرم اما علت دیگر این است كه اعتقاد دارم در این شهر باید از نمایشنامه‌نویسان بزرگ هم كار روی صحنه برود تا هم مخاطبان قدرت انتخاب داشته باشند و هم هنرمندان كارهای متفاوت را دتجربه کنند. پیش‌تر كه نمایش «مرگ و دختر جوان» اثر آریل دورفمان را اجرا كردیم، به دلیل برجسته بودن نمایشنامه بود. این نمایشنامه در عین متفاوت بودن متناسب با جامعه ما بود.
  •     علت انتخاب این كار چه بود؟
یكی از دلایل انتخاب نوعی داستان عاشقانه این است كه نشان دهیم امریكایی‌ها چه دستگاه فاسدی دارند و هر جامعه‌ای كه در آن فساد باشد راه و رسم درستی نخواهد داشت. البته انتخاب نمایشنامه‌های خارجی به این معنا نیست كه ما در ایران هیچ نمایشنامه خوبی نداریم گرچه این روزها نمایشنامه خوب بسیار كم داریم و در زمینه نمایشنامه‌نویسی دچار ضعف هستیم. حتی به تعداد انگشتان یك دست در ایران نمایشنامه‌نویس درجه یك نداریم.
  •     علت را چه می‌دانید؟
یكی از دلایل این است كه پیشینه نمایشنامه نویسی  در ایران بسیار كم است. این پدیده از دوره مشروطه آغاز شده است. در حالی كه یونان از 2600 سال پیش نویسندگانی بزرگی در این زمینه  را در خود پروراند. در كشورهای غربی نیز از زمان رنسانس نمایشنامه‌نویسی رشد كرد. بدیهی است آنها از ما جلوتر باشند.دیگر این كه برخورد مناسبی با نمایش و نمایشنامه‌نویسی در ایران نمی‌شود و متولیان هنر نگاه سازنده‌ای به این مقوله ندارند. مگر ما در سال چند كار از استادانی مانند اكبر رادی اجرا می‌كنیم یا كارهای محمد رحمانیان، محمد چرمشیر و محمد یعقوبی چه مدت روی صحنه می‌رود؟ این برخوردها تئاتر را رو به نابودی می‌كشاند‌.
    شما از افرادی كه نام بردید‌كاری اجرا نمی‌كنید؟
البته یكی از كارهای زنده‌یاد اكبر رادی انتخاب كرده‌ام به نام «خانومچه و مهتابی» كه در مراحل اولیه است‌.
  •     برخورد تماشاچیان همدانی با نمایشنامه‌های خارجی چگونه است؟
وقتی كارگردانی از اجرای همكارش خسته می‌شود و تحمل تماشای اثر را ندارد چه انتظاری از تماشاچی عادی می‌توان داشت؟ از طرفی كسانی باعث می‌شوند منِ نویسنده كار ضعیف ارائه كنم كه شناختی از هنر ندارند و به‌عنوان متولیان فرهنگی مانع راه هنرمندان می‌شوند.
 در طول یك سال حتی دو نفر را معرفی و حمایت نمی‌كنند. هیچ‌كس به این فكر نیست كه راهكاری پیدا كند تا وضعیت تئاتر بهتر شود و مخاطب با صحنه آشتی كند.
  •     شما انتظار چگونه حمایتی را دارید؟
به‌طور مثال زمانی كه كارهای چخوف را به روی صحنه بردم همه هزینه به‌صورت شخصی پرداخت شد و هیچ تبلیغاتی برای من نكردند در صورتی كه اگر تبلیغات درستی داشتیم، می‌توانست انبوه تماشاگر را به سالن بكشاند اما برای نصب بنر تبلیغاتی آن‌چنان درگیر مسائل اداری بودیم كه 3 روز پس از اجرا توانستیم آن را نصب كنیم. وقتی همه هزینه‌ها برعهده خود كارگردان است مسلماً دكور ضعیف می‌شود و طراحی لباس و گریم باب میل كارگردان نیست. متأسفانه مدیران فرهنگی هیچ برنامه‌ای برای تئاتر ندارند و تنها شعار می‌دهند. تلویزیون همان تعرفه‌ای كه برای تبلیغ یخچال و چیپس دارد انتظار دارد همان را برای تبلیغ یك كالای فرهنگی دریافت كند.
  •     با این شرایط چرا همچنان كار می‌كنید؟
ما اعتقاد به هنر این كشور داریم و معتقد به مردم سرزمینمان هستیم. هرچند كار بزرگی انجام نمی‌دهیم اما وجدان ما راحت است به رغم این‌كه پیش پای ما موانع فراوانی وجود دارد اما تلاش می‌کنیم و پیش‌ می‌رویم.


برچسب ها: نمایش در همدان ، نوعی داستان عاشقانه ، تئاتر همدان ، روزنامه همشهری همدان ، سهراب نیک فرجاد ،

پنجشنبه 24 مهر 1393

ضعف بخش بین الملل جشنواره تئاتر همدان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :گفتگو ،روزنامه همشهری ،

 

گفت و گو با حسین صفی کارشناس تئاتر در همدان

ضعف  بخش بین الملل جشنواره تئاتر همدان

حسین زندی

حسین صفی یکی فعالان عرصه تئاتر در همدان است او سال هاست به عنوان نویسنده وکارگردان در این شهر تلاش کرده است و آثاری زیادی منتشر کرده و به روی صحنه برده است، حسین صفی در سال های گذشته به عنوان کارشناس نمایش اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی مشغول به کار است ، گفت و گویی که می خوانید نقطه نظرات اودر مورد برگزاری بیست و یکمین جشنواره بین المللی  تئاتر کودک و نوجوان است؛

آقای صفی حضور جشنواره در همدان چقدر بر روی تئاتراستان تاثیر داشته است؟

به نظرم خیلی این تاثیرات زیاد بوده، وقتی من نگاه می کنم به استقبال مردم به خصوص کودکان اتفاقا به این نکته توجه می کنم ویژگی عمده آن است که تنها به جشنواره اتکا نمی شود منحصر نمی شود به یک زمان خاص، استقبال خوب از جشنواره توسط کودکان و خانواده ها تعمیم پیدا کرده به بعد از جشنواره که اجراها ی که در طول سال می بینیم که با استقبال خوبی برگزارمی شود.

بحث خانواده را مطرح کردید جشنواره چقدر از نظر فرهنگی اجتماعی ومعیشتی توانسته انتظارات را برآورده کند یعنی چه تاثیری روی زندگی مردم شهر داشته است؟

 اگرمعیشت را قرار باشد تعریف کنیم، دو بخش دارد یکی اقتصادی کهوقتی پروژه بزرگی مثل جشنواره کودک در شهری برگزار می شود حتما تاثیر خود را دارد و رونق اقتصادی دارد، مورد دیگر که بسیار مهم است بخش فرهنگی است که وقتی در جامعه ای شاخص فرهنگی بالا برود و فرهنگ عمومی رشد می کند ، تئاتر قطعا تاثیرگذارترین ابزار در این زمینه است خود این رشد و بالندگی فرهنگی منجربه رشد اقتصادی خواهد شد که از این نظر قابل تامل تر است.

در زمان برگزاری جشنواره به جز میهمانان دعوت شده توسط دبیرخانه و برگزارکنندگان گردشگر دیگری در شهر نمی بینیم که به مناسبت و به بهانه جشنواره وارد همدان شده باشد ، در حالی که یکی از شاخصه های جشنواره ها این است که بتواند در زمینه جذب گردشگرموثر باشد ، فکر می کنید چه عاملی باعث این ناکامی است؟

در این حوزه من با شما هم عقیده هستم و معتقدم جشنواره نتوانسته است گامی بردارد و فکر می کنم باید سازمان میراث فرهنگی بسیار جدی تر وارد شود، راهکار ارائه کند که اتفاق نیفتاده است.

 

البته تنها سازمان میراث نیست نهادهای دیگر مانند شهرداری، اداره ارشاد و اداره های متولی دیگراین موضوع را جدی نمی گیرند اما موضوع دیگرضعف درحاشیه های جشنواره است، مثلا برنامه هایی کارگاه های آموزشی وبرنامه های جذاب تری که بتواند از شهرستان ها و استان های دیگر علاقمندان را به همدان دعوت کند کمتر دیده می شود چرا هنوز پس از بیست و یک سال چنین وضعی دارد؟

من جشنواره را با دو تعریف و دو رویکرد نگاه می کنم  باید جشنواره را باز تعریف کرد،و ما در ابتدا باید تکلیف خود را با تعریف جشنواره روشن کنیم. یکی از تعاریف متداول این است که جشنواره یک جریان رقابتی تخصصی برای رسیدن یک مرحله است و مانند مسابقه است اگر این تعریف را بپذیریم نمی توانیم به دنبال حاشیه ها و شلوغی باشیم، اما اگر جشنواره را جشن عمومی در نظر بگیریم آنچه مدنظر شماست را می توان در آن دنبال کرد، واقعیت این است و این جشنواره راه میانه را دنبال می کند به نظرم اگر تکلیف خود را روشن کند خیلی بهتر است که جشن عمومی می خواهد باشدو یا یک جریان تخصصی و رقابتی را پیگیری کند تا

جشنواره امسال چقدر دربحث آموزش وارد شده است؟

دوکارگاه تخصصی در این جشنواره در نظر گرفته شده که نمی دانم چگونه خواهد شد نمی توانم پیش داوری کنم، به نظرمن این کارگاه های جشنواره ای چندان مفید نیستند به دلیل این که آموزش تئاتر در یک کارگاه آموزشی 2ساعتی اتفاق نمی افتد و تئاتر یک جریانی است که آموزش طولانی مدت نیاز دارد و دیگر اینکه مهمانان و استادان درگیراصل جشنواره هستند و چندان به آموزش اهمیت نمی دهند

ارزیابی شما ازجشنواره امسال چگونه است و چه تفاوتی با جشنواره سال های گذشته خواهد داشت؟

قطعا دوست دارم بهتر شود اما اینکه چه اتفاقی می افتد نمی دانم به خصوص که بخش بین الملل کمرنگ تر است اما بخش های دیگر کم تر از سال های قبلانیست، امیدوارم این جشنواره جریان ساز اتفاقات و سال های بعدی باشد. 

منتشر شده در روزنامه همشهری همدان 23 مهر ماه 1393


برچسب ها: همشهری همدان ، جشنواره تئاتر همدان ، تئاتر همدان ،

چهارشنبه 23 مهر 1393

پاکدست پس از 18 سال در زادگاهش به روی صحنه رفت

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :گفتگو ،روزنامه همشهری ،

پاکدست پس از 18 سال در زادگاهش به روی صحنه رفت

کدو تنبل علی پاکدست و مریم اقبالی به جشنواره همدان رسید

حسین زندی

علی پاکدست متولد18 بهمن 1350 در همدان است اوبه دلیل علاقه بسیار به هنر تئاتر پس ازپایان تحصیل در هنرستان چمران همدان به تهران مهاجرت کرد و تحصیلات دانشگاهی را در دانشگاه هنرهای زیبا به پایان رساند و پس از آن به صورت تخصصی وارد عرصه هنر شد و درحوزه های نویسندگی ، کارگردانی، عروسک گردانی ودر تئاتر ، سینما و تلوزیون فعالیت کرده است.

او در بیش از 15 جشنواره بین المللی خرجی شرکت کرده است واز سال 1381 مشغول تدریس در دانشگاه های مختلف است، آخرین کار علی پاکدست دختر کدو تنبل نام دارد که به بیست و یکمین جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان همدان راه یافته است ، علاو بر این که کارگردانی دختر کدو تنبل با علی پاکدست و مریم اقبالی است، طراحی عروسک های این نمایش را هم به عهده دارد به بهانه حضور این هنرمند گفت و گویی انجام داده ایم که در پی می آید:

علی پاکدست با اشاره به مضمون داستان نمایش دختر کدو تنبل گفت : داستان نمایش برداشتی از یک افسانه قدیمی است شخصیت اصلی قصه پیر زنی است که بچه دار نمی شود یک روز پری باغچه تصمیم می گیرد که به این زن کمک کند و می گوید؛ به هر گلی که در باغچه نگاه کنی بچه تو شکل آن خواهد شد و پیر زن اشتباها به کدو تنبل باغچه نگاه می کند و دختری تنبل از او متولد می شود ، و داستان این است که همه تلاش دارند این دختر از تنبلی رها شود.

پاکدست در مورد تاثیر جشنواره بر آثار هنرمندان گفت: همیشه در جشنواره ها تبادل اطلاعات و تجربیات گروهی صورت می گیرد این مسئله بسیار ارزشمند است، مورد دیگر بار آموزشی جشنواره است که همه شرکت کنندگان ، چه اهالی تئاتر و چه تماشاگران از آن بی نصیب نمی مانند و این جای خوشبختی دارد که هم اهالی شهر و هم شرکت کنندگان به خصوص کودکان همدانی از این فرصت بهرمند می شوند که قابل تقدیر است ، آرزوی من این است که در حد جشنواره باقی نماند ودر طول سال در ایران تئاتر ها رونق داشته باشد و بچه ها بتوانند استفاده کنند.

این کارگردان گفت: چه ما بخواهیم و چه نخواهیم که جامعه مدنی داشته باشیم ، حرکت به سمت تئاتر یک ضرورت است، توانی که هنر تئاتر دارد برای پیشرفت کشور و جامعه یک فرصت و توان وصف ناشدنی است، در جوامع پیشرفته مدام و مستمر این اتفاق می افتد همه مل می دانیم جامعه ای که تئاتر دارد چقدر جامعه انسانی است

او با اشاره به وضعیت تئاتر همدان در پاسخ به این سوال که آیا دوست دارد در زادگاهش کاری را به روی صحنه ببرد گفت: دوستان تئاتری همدان را می شناسم  و با فضای کار در همدان هم نا آشنا نیستم اما در هرجای این سرزمین برایم فرصتی باشد و اتفاق بیافتد که اجرا داشته باشم خوشحال خواهم شد، چون جامعه پیشرفته مدیون این اتفاق ها است حس خوبی است و امید وارم بتوانم یک پروژه ای را در استان همدان اجرا کنم.

دختر کدو تنبل بر اساس داستانی از افسانه شعبان نژاد نوشته شده است و اشعار آن را هنگامه مفید سروده است بازیگراصلی این کار علی ابواخیریان و بازی دهندگان ؛ مریم اقبالی ، مونا کیانی فر، الهام عابدی ، هانی حسینی و علی یارولی است، از دیگر عوامل دختر کدو تنبل می توان به نیما حسن زاده ، شادی پور مهدی و سینا ییلاق بیگی اشاره کرد.

 از روزنامه همشهری همدان 23مهر ماه 1393


برچسب ها: علی پاکدست ، مریم اقبالی ، تئاتر همدان ، جشنواره تئاتر همدان ، همشهری همدان ،

احمد بیگلریان ازوضعیت جشنواره بیست و یکم می گوید

بررسی مشکلات بیست و یکمین جشنواره بین المللی کودک و نوجوان در گفت و گو با احمد بیگلریان

حسین زندی- باتوجه به انتقادها و گلایه هایی که از طرف هنرمندان تئاتر به خصوص  هنرمندان همدان وجود دارد، به نظر می رسد جشنواره یک  روند روبه جلو ندارد ویک مسیر یکنواخت را طی می کند ، در طول 21سالی که از برگزاری جشنواره می گذرد از نظر کیفی وکمی رشد چندانی نداشته است ،فکر می کنید چه عاملی باعث این اتفاق می شود چگونه می توان موانع موجود را برطرف کرد؟

جشنواره 21 چون شروع نشده نمی شود فعلا قضاوت درستی داشت به لحاظ کیفی یا موضوعاتی که نمایش ها دارند چگونه خواهد بود اما امسال در بخش بین الملل ضعف دیده می شود که به لحاظ کم تعدادی اجراها نمی تواند عنوان بخش بین الملل را داشته باشد چرا که با حضور سه کشور که یکی از نمایش ها هم  محدودیت اجرا دارد چگونه می توان گفت جشنواره بین المللی است

پیشنهاد شما برای حل این مشکل چیست و راه حل کجاست؟

 چون در طول سال های گذشته، قبل از برگزاری جشنواره ها این نظرخواهی ها صورت نگرفته است و هیچ وقت با هنرمندان و دست اند کاران مشورت نکرده اند که چه روندی را می توان پیگیری کرد و ریشه این مسائل کجاست و چون آسیب شناسی صورت نمی گیرد ، اعتراض هنرمندان پابرجا می ماند و هیچ پیشنهادی به ستاد برگزاری ارائه نمی شود، باز جشنواره به شکل گذشته جنبه تکراری پیدا می کند در حالی که به راحتی می توان با این امکانات موجود نوآوری کرد. به عنوان مثال جشنواره کن را نگاه کنید می بینید تمام فیلم های رسیده فیلم های کشورهای خارجی است که این ها در یک شرایط برابر قضاوت می شوند، چگونه ممکن است با مسابقه ای با عنوان بین المللی داشته باشیم و تنها ایرانی ها شرکت کنند اگر قرار است بین المللی باشد آن کشور خارجی هم، هم پای گروه های ایرانی مورد قضاوت قرار بگیرد نه این که بخش ها جدا شوند ،هیچ جشنواره خارجی بین المللی را نمی توان مثال زد که بخشی برای خودشان داشته باشند و بخش خارجی را جدا کنند اگر در اسکار بخش خارجی وجود دارد به این دلیل است که بیش از یکصد فیلم در این مرحله قضاوت می شود که از آن صد فیلم یکی انتخاب می شود، نه این که با سه نمایشنامه بخواهیم جشنواره بین المللی برگزار کنیم  و از سه ازبین آن سه یکی راانتخاب کنیم

خصوصی سازی در عرصه فرهنگ ووهنر به خصوص، تئاتر چقدر می تواند این موانع را حل کند؟

خصوصی سازی در عرصه تئاتر زمانی موفق خواهد شد که هم پای  حوزه های دیگر امکانات و خدمات در اختیار اهالی تئاتر قرار بگیرد نه این که بدون هیچ امکان آن را خصوصی سازی کنند و همه ابزار در دست دولت باشد و این بحث با این وضعیت جنبه شوخی دارد.

 البته منظور این است که همه امور تصمیم سازی و تصمیم گیری به اهالی تئاترواگذار شود صرفا خدمات نیست

بله اما در اینجا همه تصمیم ها در بخش دولتی گرفته می شود

وضعیت سالن ها در همدان چگونه است کمبودی وجود ندارد؟

 سالن به اندازه کافی وجود دارد، در همدان بیش از 50 سالن نمایش وجود دارد اما هیچ کاربری نمایشی ندارد و تنها در آن سخنرانی برگزار می شود در حالی که سالن به نام آمفی تئاتر ساخته شده است و به نام آمفی تئاتر بودجه گرفته اند و تمام سالن ها در طول سال خالی هستند اگر از تولید حمایت شود به اندازه کافی سالن برای اجرا وجود دارد.

 برای جذب گردشگر برای جشنواره چه باید کرد ؟ مثلا می شود موزهای برای تئاتر همدان ایجاد کرد؟

ما تئاتری ها هیچ وقت سعی نکردیم تاریخ مدونی از تئاتر شهرستان را داشته باشیم وچگونه بتوانیم جذابیت های ایجاد کنیم که این جذابیت ها شامل حال گردشگران باشد چون اجرای جشنواره ها و ایجاد موزه ها ومواردی از این دست در اختیار تصمیم گیران دولتی است، مرکز هنرهای نمایشی تصمیم می گیرد و حاضر نیست با ما جلسه بگذارد، مشاوره بگیرد، نظرخواهی کند به همین دلیل مسائل شکل یکنواخت پیدا می کند ، حتا حضور تعداد نمایش تغییر نکرده است البته فراموش نکنیم این جشنواره به عالی ترین شکل و با بودجه ای مناسب از نظر اجرا برگزار می شود حال درمحتوا مشکل هست که باید حل شود.

 استقبال مردم از جشنواره چگونه است؟

وقتی حضورانبوه جمعیت در جشنواره را می بینم من فکر می کنم این جشنواره کفاف مردم همدان را هم نمی دهد وقتی سال گذشته بر اثر فشارجمعیت در سالن شکسته شد من خوشحال شدم  و گفتم بگذارید بر دیدن تئاتردر شکسته شود این بسیار خوب است که ما این همه علاقمند داریم در بین مردم استقبال بسیار خوب است ،ما تقریبا 120هزار کودک، نوجوان و خردسال در همدان داریم  که مشتری تئاتر ما از این کودکان هستند به هر صورت جشنواره مشکلاتی دارد که قابل حل است تنها اندیشه نباید فراموش شود با یک میلیارد و یکصد میلیون تومان خیلی کارهای می توان اانجام داد اگر این جشنواره گسترده تر شود و به روستاها کشیده شودبه خصوص تئاتر خیا بانی منجر به تحول فرهنگی می شود. و باید از این ظرفیت استفاده کنند.

 از روزنامه همشهری همدان



برچسب ها: احمد بیگلریان ، تئاتر همدان ، جشنواره بین المللی تئاتر همدان ، همشهری همدان ،

سه شنبه 22 مهر 1393

همه جا به رنگ زمین به بخش ویژه همدان راه یافت

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :گفتگو ،روزنامه همشهری ،

همه جا به رنگ زمین به بخش ویژه همدان راه یافت

گفت وگو با فریبا یعقوبلوکارگردان همدانی

حسین زندی

فریبا یعقوبلوازهنرمندان پرکار عرصه نمایش درهمدان است اوکارشناس زبان و ادبیات فارسی است و از سال 1371 تاکنونبه عنوان نویسنده، کارگردان و بازیگر در ده ها اثر ایفای نقش کرده است . آثاریعقوبلودر جشنواره های مختلف استانی، منطقه ای و کشوری برگزیده شده است و چندین دوره در جشنواره بین المللی تئاتر کودک ونوجوان حضور داشته است ، نمایش زیرگنبد کبود او سال گذشته به عنوان منتخب بیستمین جشنواره بین الملی تئاتر کودک و نوجوان  بری اجرا در شهر فرانکفورت آلمان برگزیده شد و در اسفند ماه سال 1392 به مدت 2 شب در فرانکفورت به روی صحنه رفت.

فریبا یعقوبلو با کار همه جا به رنگ زمین در جشنواره بیست و یکم حضور دارد ، این اثر در بخش ویژه همدان به روی صحنه خواهد رفت.

فریبا یعقوبلو  با اشاره به تفاوت های همه جا به رنگ زمین با کارهای قبلی  گفت: در واقع کار امسال پیرو و به دنبال کار سال گذشته با محوریت اهمیت به وجود و ماهیت انسان به ویژه کودکان و نوجوانان در روی کره خاکی است، نمایش سال گذشته در رابطه با اهمیت تربیت و توافق کامل بین والدین و تاثیر چگونگی این مهم در فردای کودکان و نو جوانان بود ومواجهه آنان در جامعه بشری را نشان می داد اما در همه جا به رنگ زمین بیشتر قدر و منزلت انسان ،احترام و اهمیت به نوع بشر مورد توجه قرار گرفته است و آفرینش خارق العاده خداوند و اهمیت به موضوعیت کودکان و نوجوانان در مقوله جنگ ، کار وجامعه مد نظر ما بوده است.

این کارگردان همدانی به ارزیابی وضعیت جشنواره امسال پرداخت و گفت: جشنواره امسال در قبال جشنواره سال های گذشته از روند نا آشنا وغیر حرفه ای پیروی می کند و به نظر منتا روز گذشته یعنی نهم مهر و 5 روز پیش از جشنواره خبری از رخداد های جشنواره در همدان نبود و آن شور و هیجانی که سال های گذشته در بین دوستان و هنرمند تئاتری و مردم  بود مشاهده نمی شود، همه ساله اداره ها و مجتمع های فرهنگی هنری، اداره فرهنگ وارشاد اسلامی ، مجتمع شهید آوینی و بوعلی سینا یک ما پیش از جشنواره فعالیت های خود را شروع می کردند ، همه کمیته ها فعال بود و خبر از یک رخداد خوب فرهنگی می داد اما تا 5 روز پیش از جشنواره هنوز خبری نیست، البته همه ما امیدواریم مراسم قابل فبولی برگزار شود.

یعقوبلو با تاکید به موانعی که باعث ضعف هاشده گفت: متاسفانه  در همه دوره ها هر نوع رویدادی با جابه جا شدن عوامل حاضر در آن گروه ، کلیه سیاست ها و آنچه دستمایه اتفاقات آن دوره بوده دستخوش تغییرات ناخوشایند می شود که امسال هم متاسفانه تغییرات دامن جشنواره بیست و یکم را گرفت و این اتفاق فرهنگی در تیر رس این گزند قرار گرفت حال تا چه پیش آید!هر چند آنچه تاکنون پیش آمده بر مطابق میل دوستان هنرمند و اینجانب نبوده اما امیداریم جشنواره به خوبی برگزار شود.

همه جا به رنگ زمین تابستان گذشته چند اجرای محدود در همدان داشت و روز شانزدهم مهر ماه 3 اجرا در این جشنوارخواهد داشت ، یعقوبلو ابراز امیدواری کرد پس از جشنواره بتواند آخرین کارش را در همدان به روی صحنه ببرد، عوامل این نمایش عبارتند از:  بازیگران بزرگسال؛ حمیدرضا کاظمی، مهشید حنیفه، محمد حاجیلویی بازیگران نوجوان؛ مهدی مرادی، آرزو شریفی وبازیگران خردسال؛ گلبرگ اسدی، حسین مرادی، صالح بیگی همچنین سیدناصر اسدی به عنوان مدیرگروه و مشاور، سید سامان باب الحوایجی نورو صدا ، سید مهرداد کاووسی حسینی دستیار کارگردان، سید شهاب الدین حسینی تبلیغات در این نمایش حضور دارند و علیرضا خانلو مدیریت صحنه ، ادیب مبارکی دستیار صحنه وسید علیرضا اسدی تهیه عکس و پوستر را برعهده داشته اند.

  از روزنامه همشهری همدان


برچسب ها: فریبا یعقوبلو ، جشنواره بین المللی تئاتر همدان ، تئاتر همدان ، همشهری همدان ، همه جا به رنگ زمین ،

گفت و گو با محمد رضا مظفری کار گردان سنقری به بهانه حضورش در جشنواره

حضور آقای نقاش و بچه هایش در بیست و یکمین جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان

حسین زندی- محمد رضا مظفری مربی کانون پرورش فکری کودکان ونوجوانان شهرستان سنقراستان کرمانشاه است اودر کنار آموزش در کانون پرورش فکری این شهر، فعالیت های نمایشی خود را با عضویت در انجمن نمایش سنقر از سال 1370  با بازیگری آغاز کردو در نمایش های مانند "قمر در عقرب""نقل آخر"   "هفت نقل" "یاد صیاد" نمایش"اسفار"  ونمایش های بسیاری به عنوان بازیگرایفای نقش کرده است، مظفری همچنین در سال های اخیر نویسندگی و کارگردانی چندین نمایش را برعهده داشته و در جشنواره های مختلف  شهرستانی و استانی شرکت کرده است. این کارگردان با نمایش آقای نقاش و بچه ها در بیست و یکمین جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان حضور دارد که نقطه نظرات اورا در مورد نمایش سنقر و حضورش در این جشنواره در این گفت و گو می خوانیم:

آقای مظفری تئاتر از چه دوره ای وارد سنقر شد؟ اگر ممکن است اشاره ای به تارخچه نمایش در این شهر بفرمایید.

نمایش سنقر با سابقه ای 50 ساله که توسط اشخاصی مانند یحیی حسین پورو دیگر هنرمندان پایه ریزی شده  وتوانسته است درطول این نیم قرن فعالیت های مختلف و شاخصی را داشته باشد و آثار مختلفی را تولید و عرضه کند هنرمندان پیشکسوتی که با کمترین امکانات و فقط با عشق و تلاش خالصانه خود توانسته اند چراغ این هنر زیبا و تاثیر گذار را روشن نگه دارند در بیست سال اخیر نیز دوستان بنده مانند برداران برفی – مجتبی حشمتی منش – علی حشمتی – قدرت  سالاری و تعدادی دیگر از هنرمندان نمایشی توانسته اند نمایشهای قابل توجه ای را ارائه دهند امروز هم ما شاهد حضور تعدادی دیگر از علاقمندان نسل جدید برای حضور در کارهای نمایشی هستیم که این دوستان نیز می توانند در کنار هنرمندان پیشکسوت فعالیت های نمایشی شایسته ای را تولید کنند.

شما در این شهر چه فعالیت های داشته اید؟

در طی ده سال اخیر که به عنوان مربی کانون پرورش فکری مشغول به کار هستم  و به دلیل علاقه به نمایشهای عروسکی و نمایش کودک و نوجوان در خصوص نویسندگی و کارگردانی نمایشهای مختلف کودک و عروسکی مانند دیگ گهنه – درخت آرزو – یک کفش مغرور – دستها – آرزوی پرده حصیری – علی مردان خان و نمایش های دیگری به طور مداوم شرکت داشته ام ودر جشنواره های نمایش کودک کانون پرورش فکری استانی و منطقه ای شرکت کرده ام ، بعد از سالها فعالیت در کار نمایش احساس می کنم علاقه شخصی بنده در راستای کار کودک  ونوجوان می تواند مثمر ثمر باشد

تجربه حضور در جشنواره بین المللی همدان را داشته اید؟

تجربه حضور بنده درجشنواره بین المللی مربوط به شرکت در جشنواره نمایشهای آیینی سنتی تهران به عنوان بازیگر در نمایش خون شیر به نویسندگی و کارگردانی آقای برفی بوده و امسال برای اولین بار با نمایش خردسال  آقای نقاش و بچه ها  در جشنواره  بین المللی نمایش کودک و نوجوان همدان شرکت دارم.

مضمون این کارتان چیست ؟

نمایش آقای نقاش و بچه ها  در خصوص شخصی به نام آقای نقاش است که تصمیم دارد کارهای خوب دو پسر خود را نقاشی کرده و در نمایشگاه نقاشی نصب کند و نقاشی کارهای بد آنها را به داخل سطل آشغال بیندازد

این کارهای با همکاری بچه  های تماشاگر انجام می گردد هدف از اجرای این نمایش درگیر کردن تماشاگر خردسال با زندگی آقای نقاش و بچه های او و نیز داوری کودک برای مشخص نمودن کارهای بد و خوب بچه های آقای نقاش است

کار برای خردسالان چه وجه تمایزی با آثاری که برای سنین دیگر اجرا می شود دارد؟

نمایش خردسال با وجود سادگی در اجرای کار بایستی نوعی روانشناسی  کودکان خردسال را که ارتباط با آنها در برخی موارد بسیار سخت است مورد توجه قرارداده و استفاده ازرنگ و موسیقی را در سطح بالایی در نظر داشته باشد تا تماشاگر خو د را بتواند برای دیدن کل نمایش ترغیب کند به نظرمن بهتر است در تئاتر خردسال دیالوگ محدود شده و جای خود را به ریتم و موسیقی بدهد

وضعیت جشنواره امسال را چگونه ارزیابی می کنید؟

در خصوص نحوه اجرای جشنواره بین المللی تاتر کودک و نوجوان در استان همدان باید بگویم خوشبختانه در طول این سالها جشنواره به همت و تلاش عاشقانه و مضاعف هنرمندان و مسئولان مربوطه به نحو بسیار شایسته ای در این استان برگزار می شود و به یقین جشنواره امسال نیز بسیار گسترده و هدفمند و زیبا برگزار خواهد شد

شریط کار درشهرستان شما چگونه است ؟ از سوی نهادهای متولی چه حمایت هایی دریافت می کنید؟

متاسفانه با وجود خلاقیت نمایشی و تصویری بسیار در نمایش  کود ک ونوجوان فعالیتهای اندکی در این عرصه  در شهرستانها انجام می شود که دلایلی  مانند نبود علاقه و آشنایی هنرمندان نمایش به کار کودک ونوجوان – توجه کم به مسائل کودک و نوجوان از طرف مسئولین – عدم حمایت  مالی که یکی از عوامل مهم درتولید کار کود ک و نوجوان است می توان اشاره کرد

ولی باید در نظرگرفت که تئاتر کودک و نوجوان به راحتی قابلیت ارتباط مستقیم و قدرتمندانه ای می تواند نه فقط با قشر کودک و نوجوان و حتی با تماشاگر بزرگسال ایجاد کند و این اتفاق در سایه حمایتهای اداری  و مالی و توجه بیشتر هنرمندان به موضوع کودک و نوجوان میتواند صورت گیرد

در پایان لازم می دانم از حمایت صمیمانه خانم نیلوفر مظفری مسئول کانون پرورش فکری کودکان ونوجوانان سنقر در جهت آماده سازی این نمایش کمال تشکر و قدردانی را داشته باشم.

سپاس

 

 از روزنامه همشهری همدانتاریخ 19 مهرماه 1393


برچسب ها: تئاتر همدان ، تئاتر سنقر ، جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان همدان ، همشهری همدان ،

ظرفیت گردشگر پذیری جشنواره ها مورد غفلت مسئولان

حسین زندی

بیست و یکمین جشنواره بین‌المللی تئا‌تر کودک و نوجوان از ۱۵ تا ۲۱ مهرماه در همدان برگزار خواهد شدو به سنت سال های پیشین گروه های نمایشی زیادی از سراسر ایران همراه گروه های خارجی در این جشنواره حضور خواهند داشت.

مسئله مهمی که در برگزاری جشنواره ها مورد غفلت واقع شده است موضوع گردشگر پذیری جشنواره ها است ، وقتی جشنواره ای در یک استانی برگزار می شود می تواند ظرفیت عظیمی برای جذب گردشگر ایجاد کند، یکی ازتفاوت های مهم جشنواره هایی که در ایران برگزار می شود به ویژه جشنواره تئاتر کودک و نوجوان که عنوان بین المللی را نیز همراه دارد با جشنواره های خارجی همین موضوع است ، در جشنواره های خارجی چه محلی و چه بین المللی این موضوع بسیار مهم است و توانسته اند موفقیت چشمگیری داشته باشند، با نگاهی به کارنامه جشنواره هایی مانند کن و حضور گردشگرانی که باهدف این جشنواره به محل برگزاری آن سفر می کنند می توان به موفقیت آن واهمیت موضوع پی برد.

اماباید از مدیران فرهنگی استان پرسید به غیر از مهمانان دعوت شده به جشنواره آیا کسی به منظور دیدن کارهای و اجراها در این جشنواره به همدان سفر می کند؟ مسئولانی که توسعه استان را در گرو توسعه گردشگری می دانند تاکنون از این ظرفیت بالقوه چه بهره ای برده اند؟ مسلما به این نکته در همدان هیچ توجهی نشده است و یا دربرنامه ریزی کلان استان جایگاهی برای گردشگری هنری  وجود ندارد در حالی که گردشگری هنری یکی از زیر شاخه های مهم گردشگری فرهنگی است و کسانی که در زمینه گردشگری فعالیت می کنند هرگز نمی توانند ازفواید آن چشم پوشی کنند.

معمولا در حاشیه جشنواره ها گاهی برنامه  های جانبی از محتوا و اصل جشنواره جذاب تر است واما در جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان ، جز برنامه افتتاحه که چند صد نفر مخاطب دارد و نسبت به جمعیت نیم میلیون نفری شهر همدان بسیار ناچیز است برنامه ی جذابی دیده نمی شود

برگزاری جشنواره در هرشهری می تواند آن را از لحاظ اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی متحول کند و همه شهروندان  می توانند از این فرصت بهره ببرنداما آیا ازمدیران فرهنگی همدان تاکنون از خود پرسیده اند این جشنواره چه تاثیری بر معیشت مردم محله های مختلف داشته است؟ و یا در این زمینه  برنامه ای داشته اند؟

پیشینه تئاتر مدرن در همدان به اجراهای میرزاده عشقی و پیش از مشروطه باز می گردد، برگزاری جشنواره تئاتر پس از انقلاب از همدان آغاز شد اما ردپایی از این گذشته درخشان کمتر دیده می شود ، هنوز موزه تئاتر در همدان وجود ندارد و هیچ یک از سالن های قدیمی حفظ نشده است، ایجاد موزه تخصصی اولین گام برای دعوت از گردشگراست.

-         حضور هنرمندان برجسته کشورو حتا هنرمندان خارجی فرصتی است که می تواند در زمینه آموزش های کوتاه مدت در طول جشنواره هنردوستان و هنرمندان را به سوی همدان بکشاند

-         اگر شرایطی ایجاد شود تا هنرمندان همدانی که در مرکز و خارج از استان فعالیت می کنند بتوانند در زادگاه خود هنرآفرینی کنند و کار تولید کنند زمینه ساز حضور دائمی دیگر هنرمندان خواهد شد و همدان را به سمت یک شهر هنر آفرین خواهد برد.

-          در سال های اخیر سالن های جدیدی احداث شده است اما کافی نیست و باید مجموعه سالن های جدیدی ساخته شود ، در این زمینه می توان از بخش خصوصی استفاده کرد، اگر سالن کافی در استان وجود داشته باشد می توان همه اقشار جامعه را با تئاتر و به طور کلی با مقوله هنر آشنا کرد.

آنچه مشخص است مسئولان از جشنواره تنها  به عنوان یک پدیده تبلیغاتی استفاده کرده اند وبه ارئه آمار در رسانه ها اکتفا می کنند به همین دلیل جشنواره گامی به جلو برنداشته و به یک برنامه سالانه یکنواخت تبدیل شده است ،درحالی که با ایجاد بستر مناسب و بهره گیری از بخش های مختلف به ویژه بخش خصوصی می توان همدان را به یکی از شهرهای مقصد گردشگری فرهنگی- هنری تبدیل کرد

 


برچسب ها: جشنواره بین المللی تئاتر کودک ونوجوان همدان ، جشنواره ، تئاتر همدان ، جشنواره های همدان ، گردشگری ، گردشگرپذیری ،

برنامه های افتتاحیه جشنواره تئاتر کودک و نوجوان در همدان

حسین زندی

بیست ویکمین جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان از تاریخ پانزدهم مهرماه به مدت یک هفته در همدان برگزار خواهد شد ،و ده ها اثر داخلی و خارجی در بخش های مختلف جشنواره رقابت خواهند کرد، کارگردانی مراسم افتتاحیه این جشنواره بر عهده محمد جواد کبودراهنگی است ،کبودراهنگی از کارگردانان با سابقه تئاتر همدان است که نمایش های مختلفی را به روی صحنه برده است ویک دوره به عنوان کارشناس تئاتر اداره ارشاد در حوزه نمایش فعالیت می کرد، او معتقد است درمراسم افتتاحیه جشنواره امسال تلاش شده به استاندارد های بین المللی نزدیک تر شود و جنبه بین المللی بیشتر مورد توجه بوده است.

محمدجواد کبودراهنگی گفت: مهمترین تفاوت در بیست ویکم جشنواره این است که دبیر جشنواره تغییر کرده است ، مطمئنا تغییراتی در بخش های مختلف جشنواره ایجاد خواهد شد وبه نظر می رسد جشنواره با نگاه تازه تری برگزار شود ، اگر هرسال این اتفاق بیافتد جشنواره از یکنواختی و تکراری بودن فاصله می گیردو طرح های نو وارد می شود.

این کارگردان ادامه داد:مراسم افتتاحیه در سالن ورزشی ابن سینا خواهد بود، البته سالن ورزشی فضای خوبی برای اجرای افتتاحیه یک جشنواره بین المللی نیست اما ما تلاش کرده ایم برنامه ها تنوع بیشتری داشته باشد ودر کنار برنامه های گروه های استانی از برنامه های خارج از استان و خارجی نیز داشته باشیم.

کبودراهنگی در ادامه گفت: در مرسم افتتاحیه یک برنامه فولکلورازتبریز داریم ،بازی ه و آئین های باستانی از تهران، یک نمایش آئینی از کرمان و یم اجرای خارجی نیز خواهیم داشت و احتمالا گروه فیتیله از تهران راهم داشته باشیم در برنامه امسال تلاش کرده ایم همه سلیقه ها و مخاطبان را اعم از خردسال، کودک، نوجوان و بزرگسال را در نظر بگیریم.

این کارگردان در مورد سطح کیفی کارهای امسال نیز گفت: در نمایش های خیابانی که من نیز یکی از بازبینان و بازخوانان بودم تعداد بیشتر از سال های پیش است و گروه های همدان در این بخش نیز فعال تر از سایر استان ها هستند البته وضعیت تئاتر همدان در بخش کودک و نوجوان بهتر از دیگر گروه ها است که امیدوارم تئاتر همدان تنها معطوف به کودک و نوجوان نباشد و به همه ژانرهای نمایشی توجه شود.

کبودراهنگی شرایط اجرای جشنواره امسال را نیز مثبت ارزیابی کرد و گفت: برخلاف سال های گذشته اداره کل ارشاد و معاونت ها برخورد خوبی دارند ، در مدیریت و اجرای جشنواره دخالت نمی کنندو هرکسی کار خود را انجام می دهد، این نکته را باید به فال نیک گرفت چرا که با این رویکرد سطح کیفی جشنواره بهتر خواهد شد.

او در پایان گفت: در بین برگزار کنندگان هم هماهنگی مناسبی برقرار است وهم کمیته تهران و هم کمیته همدان از این موضوع راضی هستند، امیدوارم اتفاقات خوبی را در تئاتر کشور شاهد باشیم.


برچسب ها: جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان همدان ، تئاتر همدان ، جشنواره ،

یکشنبه 30 شهریور 1393

از تجربه مشاوره دادن به یك نویسنده بگو !

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :گفتگو ،روزنامه همشهری ،

از تجربه مشاوره دادن به یك نویسنده بگو !

 

حسین زندی

. . . وقتی نمایشنامه ( اینجا قتلی اتفاق افتاده ) نوشته آقای عباس شیخ بابائی را می خواندم درپایان نام دیگری توجهم را جلب كرد . آقای رضا بیابانی ، با عنوان مشاور نویسنده ، كنجكاو كه نویسندگی امری شخصی ست و این كه مشاور كجای كار می نشیند ؟

نام رضا بیابانی برایم غریب نبود . میدانستم كه آشنا با ادبیات و شعر و سینما و تئاتر و موسیقی است .گاه شعر و فیلمنامه ای از او خوانده بودم و میدانستم كه در زمانی دورتر نمایشنامه می نوشته اما سمت مشاور نویسنده چیزی بود كه باید از خودش میپرسیدم

قرارمان این شد كه گپ و گفتی كوتاه داشته باشیم . فرصتش پیش آمد وحالادربرابرش                          نشسته ام

می گویم : ممنون كه حاضر به گفتگوشدید . میدانم كه چندان اهل مصاحبه با رسانه ها نیستید . دست به پیشانی می كشد یعنی كه شرمنده ام نكنید 

می گوید : راستش نمیدانم حرف های بنده چقدر به درد خوانندگان شما می خورد

می گویم : مطمئنم گفتگوی خوبی می شود چون مشاور نویسنده ای پر وسواس و سختگیر بودن باید تجربه جالب و دلنشینی باشد.

= خوب !

می پرسم : سئوال مشخص این كه مشاور یعنی چی ؟ یا كی ؟   

می گوید : این را باید از آقای شیخ بابائی بپرسید . چون این سمت تازه دركار نوشتن از ابداعات ایشان است 

 می گویم : دوست دارم شما جواب بدهید

می گوید : خب این برمی گردد به دوسال پیش ، آقای شیخ بابائی نوشتن رمانی را شروع كرده بود . اما بگذارید ابتدا  بگویم كه بنده و آقای شیخ بابائی رفاقتمان به بیست و چند سال پیش می رسد . بحث درباره ادبیات ، سینما و تئاتر ما را به هم گره زد . در مورد این گونه مقولات  دیدگاه های مشتركی داریم . برگردیم به رمانی كه می نوشت

( بچه های لیجه ) دست نوشته ها را می آورد ، بهار و تابستان درگوشه پارك و پائیز زمستان در اتاق من   می نشستیم او می خواند من می شنیدم . . . درخلق موقعیت ها ، روایت قصه وشناخت آدم ها و محیط اجتمائی كم نظیر است . روزی هشت تا ده ساعت با وسواس می نوشت  رمان سترگی است كه هنوز به آخر نرسیده . ده ساعت نوشتن آسان نیست گاه آدم دیگر قادر به دیدن كلمات نیست ، گاه ریتم روایت ازدست می رود كم نویسی و زیاده نویس ها هم كه ناخود آگاه است . با هم حك و اصلاح می كردیم . علامت گذاری می كرد و باز نویسی ، حوصله عجیبی دارد گاه بیست تا سی صفحه را یكی دو بار باز نویسی می كند . خستگی توانش را گرفته بود . میدانستم اگر ادامه ندهد فضای قصه از دست می رود . هر شب وقت خدا حافظی می گفتم عباس منتظرم ببینم فردا این بچه های ( لیجه )  چه گُلی به سرشان زده می زنند . . .

یك روز گفت اگر تو نبودی و مشورت تو نبود رمان نوشته نمی شد . میدانستم از خستگی ست . چون رمان نوشته شده بود . نمی دانم شاید شنیدن قصه ای و جا به جا كردن ماجرائی یا ایجاد موقعیتی در قصه نوشته شده را بشود گفت مشاوره

می پرسم : این شد داستان خلق یك رمان از ابتدا تا انتها كه خودش داستانی است

اگر ممكن است از زاویه دیگری به واژه مشاور نویسنده نگاه كنیم . مشاور چكار می كند آیا خودش هم دست به قلم می شود ؟

می گوید : بگذارید تعریف ساده ای از نقد بكنم . بنده معتقدم نقد واكنش طبیعی ست از اندوخته های گذشته در مقابل چیزی كه امروز می خوانید یا می بینید و می گوئید  آیا بهتر نبود فلان نوشته یا فیلم چنین و چنان می شد. پرسیدید مشاور چكار می كند

تقریبا هیچ كار ، فقط می نشیند و گوش می دهد . در واقع كار اصلی را نویسنده می كند ، شب تا صبح می نشیند و می نویسد ، بعد می خواند . تو هم گوش می دهی به

دقت ، كه آیا نوشته بر مدار خط اصلی پیش می رود یا نه ، گاهی هم بحث معنائی در میگیرد در مفاهیم و نماد های به كارگرفته شده و خیلی چیز های دیگر  

می پرسم : ممكن است این شیوه مشاوره درمیان نویسندگان رایج شود ؟

می گوید : این شیوه همیشه بوده نویسندگان در محافل دوستانه نوشته شان را می خواندند . حتی صادق هدایت قصه هایش را برای علوی و مینوی و فرزاد می خوانده

بنده تا حالا ده ها قصه و نمایش و فیلمنامه را خوانده ام  و در حد شناختی كه از این معقولات دارم  به نویسنده كمك كرده ام ، من این را یك وظیفه می دانم . اما اولین كسی كه براین وظیفه نام مشاور گذاشته آقای شیخ بابائی ست .

می پرسم : آیا ممكن است این تمهیدی كه اسمش را گذاشته اند مشاوره در میان نویسندگان اعتباری پیدا كند .

می گوید : این بستگی به نقد پذیری نویسندگان دارد. بعضی عیب و ایراد كارشان را می پذیرند بعضی دیگر در چیزی كه نوشته اند و گفته اند معتقدند مرغ یك پا دارد

می گویم : از نمایشنامه ( اینجا قتلی اتفاق افتاده ) بگوئید . چطور شروع شد ؟

می گوید : قرارمان این بود كه درباره نمایشنامه حرف بزنیم ، تو نپرسیدی و من پرت رفتم . . .  گفتم رمان خسته اش كرده بود . در فصل های پایانی آن مینیاتوری را كه خلق كرده بود داشت ازدست میرفت . گفتم استراحت كن . رفت و فردا با طرح نمایشنامه ( اینجا قتلی اتفاق افتاده ) آمد . نشستیم و خواندیم . طرح پیچیده و بازی ذهن بود . درتحلیل اولیه قرار شد روایت ساده تر شود كه ممكن بود مخاطب برای درك آن دچار مشگل شود    

می پرسم : در واقع نطر شما ساده كردن روایت بود ؟

می گوید : خوب این تصمیمی نبود كه بنده به تنهائی گرفته باشم ، بلكه بعد از ساعت ها بحث و گفتگو درباره اصل طرح به این نتیجه رسیدیم . شاید اگر این بحث و گفتگو نبود نمایش بر اساس همان طرح پیچیده نوشته می شد

می پرسم : فكر می كنید نتیجه كار بهتر شد ؟

می گوید : درست نمی دانم . اما بهر حال قصد از خواندن و بحث كردن این است كه نتیجه كار بهتر شود .

می پرسم : آیا شما به عنوان مشاور لازم است كه با اصل كار موافق باشید ؟

می گوید : متوجه منظورت نشدم

می پرسم : فی المثل می شود موافق كاری نبود اما تحت عنوان مشاور به آن كار تن داد                                  

چهره اش درهم می شود .به استكان و چای سرد شده نگاه می كند گویا از سئوالی كه پرسیده ام رنجیده است . سكوت می كند . منتظر میمانم

می گوید : دنبال جوابی كوتاه می گردم . حرف از اندیشه است و تبادل اندیشه تا از تاریكی نقب به روشنی بزنی . ابزار خلق اثر هنری تنها برای ارائه اندیشه است . ابزار عظیم سینما و تئاتر تنها هدفش در میان گذاشتن اندیشه ای با مخاطب ، چطور می شود با اندشه ای موافق نباشی و دست به شكل و شمایلش بزنی !

می گویم : از نمایشنامه  ( اینجا . . . .

می گوید : باز بیراه رفتم . میدانی كه فوت فن مصاحبه را بلد نیستم شاید اگر در باره آب و هوا می پرسیدی بهتر جواب می دادم         

میپرسم : شیوه كارتان چگونه است : آیا آقای شیخ بابائی قبل از نوشتن ، طرح را برای شما تعریف می كند درباره اش حرف می زنید . وقتی شكل گرفت ایشان شروع به نوشتن میكند

می گوید : طرح تصویرلرزان یك اندیشه است . در ذهن نمی ماند نمی شود پس وپیشش كرد فقط می توانی بگوئی فكر خوبی است یا نه . باید نوشته شود و ایشان چه نمایش چه فیلمنامه چه قصه طرحش را می نویسد و با هم آن را می خوانیم . گاهی چیزی كه نوشته شده نیاز به باز نویس دارد گاهی هم نه

می پرسم : بعد از باز نویسی دوباره آن را می خوانید

می گوید : حتما كنجكاوم ببینم بعداز باز نویسی چه می شود . هم این كه امكان دارد كاری كه یك بار یا دوبار باز نویسی شده نیاز به باز نویسی مجدد داشته باشد. نمایشنامه ( اینجا قتلی اتفاق افتاده ) تا جائی كه میدانم چهار بار باز نویسی شده

می گویم : چهار بار !؟

می گوید : بله ، نوشته چه رمان چه نمایشنامه با باز نویسی شكل پیدا می كند بدون باز نویسی بعید است بتوان كاری كم نقص و قابل خواندن را ارائه داد ، اعتقاد آقای شیخ بابائی هم همین است . البته با وسواسی بیشتر

می پرسم : در مجموع نظرتان درباره نمایشنامه ( اینجا قتلی اتفاق افتاده ) چیست ؟

می گوید : خوب نمایش فوق العاده جذابی ست . چون قرار است اجرا شود نمی توانم قصه اش را تعریف كنم اما نحوه ورود به قصه نمایش بكر و جالب است قصه در عین

سادگی اش چنان پیچیده و پرتنش می شود كه ممكن نیست خواننده یا بیننده موقع اجرا بتواند ادامه قصه را پیش بینی كند . در واقع نقطه قوت نمایشنامه ساختارآن است

ساختاری چند لایه كه زمان را درخود چنان جا به جا می كند كه بعید است مخاطب این جا به جائی را احساس كند

می پرسم : نمایشنامه به چه سبك و سیاقی نوشته شده ؟

می گوید : فكرمی كنم تا حدودی توضیح دادم . اساس نمایش بر اصول درام مدرن استوار است اما به هم خوردن توالی حوادث و اتفاقات و جریان سیال ذهن در نمایش آن را به گونه ای به نمایش های پست مدرن نزدیك می كند . نمایش در عین ساختار شكنی به هم ریخته و شلخته نیست

می پرسم : منظور از جریان سیال ذهن همان سبك نوشتاری نویسندگان امریكای جنوبی است كه ماركز سر آمد آن است

می گوید : مقایسه این ها كار آسانی نیست . نوشته های مارگز رئالیسم جادوئی ست . جریان سیال ذهن ( سور رئالیسم ) با نمایشی به اسم ( سینه های تیرزیاس ) نوشته آپولینر فرانسوی در سال 1917 شروع می شود و بیانیه اش در 1924 نوشته می شود و بعد نمایش (خون یك شاعر) از ژان كوكتو و در شكل سینمائی اش ( سگ اندلسی ) بونوئل می بینی كه فاصله زیاد است دیگر این كه به كار گیری جریان سیال ذهن در رمان ساده تر از نمایش است نمایش هائی كه در این سبك نوشته شده در دنیا از انگشتان دو دست كم تر است اما در رمان از دینوبوتزاتی بگیر تا ویرجینا ولف و بسیاری دیگر ، چرا كه دنیای رمان دنیای پر وسعتی است . كلمات تا جائی كه ذهن و تخیل اجازه می دهند جای پرواز دارند . اما در نمایشنامه چنین نیست . نمایش ناگزیر در چند صحنه محدود می شود و مهم تر این كه در نمایش توصیف و توضیح جائی ندارد

نمایش برای دیدن است

می گویم : امیدوارم در آینده ای نزدیك علاقمندان نمایش موفق به دیدن ( اینجا قتلی اتفاق افتاده ) بشوند

              

                                                


برچسب ها: زضا بیابانی ، عباس شیخ بابایی ، این جا قتلی اتفاق می افتد ، تئاتر همدان ،

چهارشنبه 18 تیر 1393

نمایشی که از اجرا باز ماند

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،هنر ،گفتگو ،

نمایشی که از اجرا باز ماند

حسین زندی

نمایش زیر گنبدکبود یکی از کارهای موفق استان همدان بود که پس از جشنواره تئاتر کودک و نوجوان همدان برای اجرا در فرانکفورت آلمان انتخاب شد اواخر اسفندماه سال گذشته عوامل این نمایش پس از9 اجرای موفق و اسقبال تماشاگران به ایران بازگشتند.  قرار بود این نمایش بار دیگر از تاریخ 31/2/93 تا 10/3/93 در سالن پلاتوی شهید آوینی (تئاتر شهر) ساعت 18:30 بر روی صحنه برود  اما به دلایل نامعلومی  پس از 5 اجر از ادامه نمایش جلوگیری شد ، هنگام اجرای نمایش با کارگردان آن گفتگویی انجام داده ایم که در پی می آید

 

فریبا یعقوبلوفارغ التحصیل کارشناسی زبان و ادبیات فارسی است، شروع فعالیت هنری اش را از سال 1371 در رشته بازیگریآغاز کرده و سپس به کارگردانی و نویسندگی روآورده است. یعقوبلودر طول فعالیت هنری همکاری هایی با اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی، سازمان صدا و سیمای همدان، حوزه هنری استان  داشته است

بازی در چندین تله تئاتر، تله فیلم، سریال تلویزیونی، حضور در جشنواره های مختلف استانی منطقه ای، فجر، عروسکی (یونیما)، اجرا در چندین دوره جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان به عنوان نویسنده ، بازیگر و کارگردان از جمله فعالیت های یعقوبلو است.

آخرین کار او به عنوان کارگردان نمایش زیرگنبدکبودبود که با بازی،امیربابا شهابی ، شهرزاد نظرپور

وبا نورپردازی گلبرگ اسدی، سعید ثمری، سید سامان باب الحوائجی، سید شهاب حسینی، سید علیرضا اسدی ، مدیر صحنه: سید سامان باب الحوائجی مدیر روابط عمومی: مهشید حنیفه مدیر گروه: سید ناصر اسدی موسیقی : سید علیرضا اسدی به روی صحنه رفت.

  فریبا یعقوبلومی گوید: مدت زمان نمایش زیر گنبد کبود حدود 41 دقیقه است این نمایش با داشتن زبانی بین المللی با استقبال بسیار خوب در فراسوی مرزها قرارگرفته است.این نمایشکاری است که با شیوه اجرایی کاملا متفاوت در ژانر نوجوان منتخب حضور در بخش ویژه بیستمین جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان منتخب شرکت در جشن تئاترGrean seosse   فرانکفورت آلمان 12 اسفند 92 لغایت 20 اسفند به روی صحنه رفت و با استقبال خوبی در عرصه بین الملل مواجه شد. درحال آمادگی حضور در جشنواره های مختلف برون مرزی در سال میلادی جاری است.

این کارگردان در مورد حمایت های دولتی می گوید:

بدون هیچ گونه حمایت مالی از هیچ ارگان دولتی چه زیربط و چه غیردولتی صورت نگرفت، با وجود اینکه بودجه های فرهنگی هنری تحت اختیار بعضی از ارگان های مربوطه است هیچ نوع هزینه بابت تولید فعالیت های فرهنگی هنری (تئاتر) انجام نمی شود.

یعقوبلو در پاسخ به این سوال که وضعیت تئاتر در همدان را چگونه ارزیابی می کند ، می گوید:

تئاتر در همدان فقط در زمان برگزاری جشنواره زنده و پویا است و با استقبال عموم مواجه می شود در غیر این صورت با وجود فعالیت های فراوان همه گروه های تئاتری در طول سال تمام ژانرهای مختلف اجرای نمایش از استقبال ناچیز و بدون پشتیبانی از طرف عموم مردم مواجه می شود. به طور مثال سالن های پلاتوی مجتمع شهید آوینی( تئاتر شهر) و پلاتوی مجتمع بوعلی سینا  حدود 72 الی 100 صندلی شاید به تعداد 5الی20 صندلی در هر اجرا مخاطب نداشته باشد. حال با سالن های اصلی که حدود 200 تا 300 نفر ظرفیت پذیرش مخاطب را دارد بماند مگر این که کارهایی که در زمینه کودک انجام می شود، با تبلیغات فراوان و اسپانسرهای مختلف با استقبال مواجه شود.

 این هنرمند همدانی در ادامه می گوید: این روزها در حال تمرین یک نمایش در ژانر دفاع مقدس در سالن پلاتوی بوعلی سینا هستم. که در آینده نزدیک به روی صحنه می رود این نمایش روایت زمان آغاز جنگ با نام3/6/59 نوشته مرزبان کرامت یزدانی است که گروه اجرایی بازیگران این نمایش خانم ها لیلا کاظمی و نسا بخشی و آقایان سید مهرداد کاوسی حسینی و سید شهاب الدین حسینی است و موسیقی آن را مهدی فکور و سید مهرداد کاوسی حسینی انتخاب کرده اند همچنین مدیر و منشی صحنه خانم فریبا خاکیان و من نیزکارگردانی و بازنویسی این کاررابرعهده دارم. البته پروژه تولید دو کاررا نیز در برنامه هایم دارم ، یکی در حوزه مشاهیر و مفاخر همدان و کار بعدی جهت شرکت در جشنواره آتی بین المللی تئاتر کودک و نوجوان در ژانر نوجوان به شیوه خاص پرفرمنس در مرحله تولید است و کاری هم برای حضور در جشنواره یونیما در حال تولید دارم.

همشهری همدان


برچسب ها: فریبا یعقوبلو ، تئاتر همدان ، جلوگیری از اجرای نمایش زیر گنبد کبود ،

تعداد کل صفحات: 3 1 2 3
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic