یکشنبه 5 دی 1395

میراث همدان زیرتیغ خصولتی‌ها

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :میراث فرهنگی ،گردشگری ،زیست بوم ،

تخریب میراث فرهنگی، اتلاف بیت‌المال در سكوت مسئولان

میراث همدان زیرتیغ خصولتی‌ها

نجمه جمشیدی/ گروه سرزمین/ مجموعه غار علیصدر به حیاط خلوتی برای مسئولان استان تبدیل شده است. تخریب‌ دهانه غار امكان ثبت جهانی را برای همیشه از غار علیصدر گرفته است. در حریم ۷۰ متری كتیبه‌های ثبت شده گنجنامه، شهربازی و مجتمع تجاری ساخته‌اند. تله‌كابین گنجنامه نمی‌تواند درآمدزا باشد چراكه سرعت باد در همدان به ۱۲۰ كیلومتردر ساعت می‌رسد. آرامگاه بابا طاهر عریان به‌آهستگی جلوی چشم مسئولان میراث فرهنگی در میان دیوارهای هتل گم می‌شود. اداره میراث فرهنگی استان نیز به‌دلیل عدم‌توانایی، نتواسته‌‌ سهم میراث فرهنگی را از درآمد غار علیصدر جذب كند. هر روز در محوطه اصلی گنجنامه صخره‌برداری انجام می‌دهند، یك روز پاركینگ و روز دیگر بازارچه و سوئیت‌ می‌سازند. مسئولان به‌دلیل اینكه نمی‌خواهند ‌اشتباه خود را در سرمایه‌گذاری اشتباه و اتلاف بیت‌المال بپذیرند؛ به همین دلیل به‌هر طریقی می‌خواهند گنجنامه را سرپا نگه دارند .

همدان یا هگمتانه نخستین پایتخت ایرانیان؛ یادآور غار شگفت‌انگیز علیصدر، كتیبه‌های بی‌نظیر گنجنامه، شهر تاریخی هگمتانه، شیرسنگی و اشعار شیرین باباطاهر عریان است، هگمتانه را نیز دنیا به‌نام زادگاه و آرامگاه مشهورترین پزشك جهان،«بوعلی‌سینا»می‌شناسند.

بی‌شك این گنجینه ارزشمند، از هر شهری یك قطب گردشگری می‌سازد؛ اما همدان باوجود این گنجینه، تنها یك معبری برای گردشگران است. همدانی‌ها در این سال‌ها خواسته‌اند كه به یك مقصد گردشگری تبدیل شود. برای این كار پروژه‌های بسیاری اجرا كرده‌اند؛ پروژه‌هایی كه نه‌تنها به آن‌ها برای تبدیل شدن به مقصد گردشگری كمك نكرده بلكه موجب از بین رفتن شانس غار علیصدر برای ثبت در یونسكو برای همیشه، تخریب گنجنامه و از بین رفتن حریم منظر آرامگاه بابا طاهر عریان شده است.

تمامی این اتفاقات در سایه مدیریت خصولتی‌ها برای گنجینه با ارزش ایرانیان در همدان رخ داده و میراث فرهنگی نیز در این سال‌ها چشم‌های خود را روی این اتفاقات بسته است.

سهم همدان از علیصدر هیچ است؟!

یكی از مجموعه‌های گردشگری كه به‌تازگی حاشیه‌های فراوانی به‌دنبال داشته مجموعه غار علیصدر است. خبر واگذاری آن به بخش خصوصی آن‌هم تنها به‌مبلغ 700 هزار تومان، افكار عمومی را شوك زده كرد. حسین زندی، فعال میراث فرهنگی در همدان به «قانون» در این‌باره می‌گوید: «مالكیت غار علیصدر با اداره منابع طبیعی است.در سال 71 یك شركت سیاحتی به‌نام علیصدر آن را ثبت كرده است. 40 درصد از سهام این شركت متعلق به اداره میراث فرهنگی و 60 درصد از آن به مجموعه شهرداری و شورای شهر اختصاص دارد. در تمامی این 24 سال میراث فرهنگی درآمدی از این مجموعه نداشته است.»

این فعال میراث فرهنگی ادامه می‌دهد:«طی 24 سال گذشته مجموعه غار علیصدر به حیاط خلوتی برای مسئولان استان تبدیل شده؛ علیصدر یك شركت خصوصی است كه مدیرعامل آن توسط هیات مدیره انتخاب می‌شود. بسیاری از مدیران ارشد استانی در آن سهیم هستند كه در ظاهر خصوصی است اما در باطن دولتی است. تمامی درآمد غار نیز به شماره حساب شركت كه در اختیار مدیرعامل است، واریز می‌شود. اداره میراث فرهنگی استان نیز به‌دلیل عدم‌توانایی و نداشتن قدرت چانه‌زنی، نتواسته‌اند‌ سهم میراث فرهنگی را از درآمد غار علیصدر جذب كنند.»

مساله‌ای كه مطرح می‌شود این است كه آیا شهرداری در این 24 سال گذشته توانسته سهم خود را از درآمد غارعلیصدر دریافت كند؟ زندی در این‌باره خاطر نشان می‌كند:« مسئولان شركت علیصدر اعلام می‌كنند كه در این سال‌‌ها شركت سودی نداشته است اما براساس آمار مسئولان، تنها درآمد فروش بلیط سالیانه غار 19 میلیارد تومان بوده كه این مبلغ به‌جزو درآمد هتل و بازارچه صنایع‌دستی‌ مجموعه علیصدر است. اگر به‌گفته هیات مدیره شركت، علیصدر مجموعه زیان‌ده بوده و سودی برای‌ آن‌ها نداشته است چرا آن را واگذار نمی‌كنند و یا اینكه مجموعه را تعطیل نمی‌كنند تا بیشتر از این به غار آسیب وارد نشود.

درطی سال‌ها این شركت، علیصدر را از یك غار طبیعی به غار دستكن تبدیل كرده‌اند. در ابتدا غار یك ورودی بسیار كوچك به‌اندازه عبور تنها دو نفر داشت اما درحال حاضر حتی یك خوردو نیز می‌تواند تردد كند. این تخریب‌ها امكان ثبت جهانی را برای همیشه از غار علیصدر گرفت. چه خسارتی بالاتر از این می‌توانستیم به غار علیصدر وارد كنیم.»

علیصدر با 700 هزار تومان به خصولتی‌ها واگذار شد

پس از انتشار خبرواگذاری غار علیصدر به‌مبلغ 700 هزار تومان، دیوان محاسبات به این مساله ورود كرد. فیاض شجاعی، دادستان دیوان محاسبات، درباره این واگذاری گفت: «غار علیصدر همدان از آثار ملی ثبت شده و منحصر به فرد در کشور و حتی در دنیاست که اخیرا متوجه شدیم طبق تصمیمات مسئولان این استان، به‌طورغیرقانونی به شرکتی سیاحتی با نام علیصدر واگذار شده است. این شرکت، خصوصی است و حتی شماری از مدیران دولتی نیز در آن مسئولیت دارند. با ورود دیوان محاسبات استان با هماهنگی دیوان محاسبات کشور کارگروهی برای بررسی این واگذاری تشکیل شد که پس از بررسی ها ایراد دیوان محاسبات وارد شناخته و این واگذاری لغو شد. البته بهره‌برداری از این غار قابل اجاره دادن است و در قالب مقررات می‌توان آن را اجاره داد اما در بررسی‌ها مشخص شد حتی اجاره بهای سالانه آن را فقط ۷۰۰ هزار تومان تعیین کرده بودند درحالیکه درآمد این شرکت خصوصی از محل فروش بلیت دیدن این غار،سالانه ۱۹ میلیارد تومان است.»

دادستان دیوان محاسبات اطلاعات كافی نداشته

اما محمودرضا عراقی معاون عمرانی استاندار همدان با بیان اینکه اطلاعات کافی به دادستان دیوان محاسبات داده نشده است گفت:« واگذاری غیرقانونی غارعلیصدر به بخش خصوصی را به صراحت تکذیب می‌کنم. از 25 سال قبل براساس اصل 44 قانون اساسی غارعلیصدر از طرف دولت با بخش عمومی غیردولتی به‌صورت مشارکتی اداره می‌شد.» وی با اشاره به اینکه شرکت سیاحتی علیصدر خصوصی نبوده است، تصریح کرد:« 40 درصد سهام این شرکت مربوط به دولت، شامل سازمان ایرانگردی و جهانگردی بوده و 40 درصد سازمان همیاری شهرداری‌ها و 20 درصد شهرداری همدان در این شرکت سهم دارند.»

رییس هیات مدیره شرکت سیاحتی علیصدر با بیان اینکه غارعلیصدر تا چند سال پیش به طور کامل زیان‌ده بوده است، ادامه داد:« غارعلیصدر سالانه 2 میلیارد تومان سود داشته که تماما صرف هزینه‌ها شده و اگر تا کنونی سودی هم داشته حاصل دولت و شهرداری شده است. 300 کارگر و کارمند در مجموعه غارعلیصدر فعالیت دارند که درآمد غار هزینه‌ حقوق کارکنان، امور جاری غار و نگهداری و توسعه غار شده است.در غارعلیصدر اصلا بحث اجاره مطرح نیست و طرح این مساله کاملا اشتباه بوده و به‌نظر می‌رسد اطلاع کافی دراین‌باره به دادستان داده نشده است.اینکه گفته شده غارعلیصدر سالانه 19 میلیارد تومان درآمد دارد، باید این موضوع را هم درنظر گرفت که هزینه حقوق کارکنان این مجموعه 10 میلیارد تومان است و از طرفی سایر هزینه‌ها از جمله هزینه نگهداری، تعمیر، خیابان‌کشی و توسعه در قبال درآمد انجام گرفته و باهم توازن دارد.»

تیشه مسئولان بر ریشه گنجنامه

مسئولان همدانی درحالی از زیان‌ده بودن غار علیصدر سخن می‌گویند و این پتانسیل بالقوه گردشگری را رها كرده‌اند كه تمامی برنامه‌ریزی‌های خود را به پروژه‌ای كه هیچ سودی نداشت، اختصاص دادند. تله‌كابین گنجنامه ،پروژه‌ای كه كلنگ آن با حاشیه‌های فراوانی زده شد و پس از چند سال بی‌سود بودن آن محرز شد.

حسین زندی با اشاره به ماجراهای تله‌كابین گنجنامه می‌گوید: « این پروژه، علی‌رغم مخالفت‌های بسیار در كنار دو اثر ارزشمند كتیبه‌های گنجنامه و آبشار كه جزو آثار منحصربه‌فرد دوره هخامنشی است، اجرا شد. آن زمان دو هكتار از محوطه بالادست گنجنامه به شركت توریستی تفریحی گنجنامه واگذار شد. اما زیاده‌خواهی دوستانی كه سهام‌دار این شركت هستند تا جایی پیش رفت كه علاوه‌بر اینكه محوطه میدان را نابود كردند؛ هر روز در محوطه اصلی گنجنامه صخره‌برداری انجام می‌دهند، یك روز پاركینگ و روز دیگر بازارچه و سوئیت‌ می‌سازند. اعتراضات فعالان و دوستداران میراث فرهنگی همدان نیز به‌جایی نمی‌رسد چراكه گوش شنوایی برای آن نیست.»

مالك گنجنامه كیست؟

این فعال میراث فرهنگی یادآور می‌شود:« داستان واگذاری و مدیریت گنجنامه شباهت بسیاری به غار علیصدر دارد. درصدی از آن متعلق به بخش خصوصی و درصد دیگری نیز دولتی است اما مسئولان شفاف‌سازی نمی‌كنند كه متعلق به كدام نهاد و یا ارگان دولتی است تنها مدیرعامل شركت گنجنامه در آخرین اظهار نظر گفته‌اند كه تنها 25 درصد از این مجموعه متعلق به ایشان است.»

به‌هر قیمتی می‌خواهند گنجنامه سرپا بماند

زندی با اشاره به اینكه گنجنامه از همان ابتدا برای احداث تله‌كابین مناسب نبود، تصریح می‌كند:« تله‌كابین نمی‌تواند درآمدزا باشد چراكه سرعت باد در همدان بالای 80 كلومتر در ساعت است و به 120 كیلومتر نیز می‌رسد. در این شرایط شما نمی‌توانید سوار تله‌كابین شوید. علاوه‌بر این تله‌كابین در شهری به سود دهی می‌رسد كه گردشگرپذیر باشد. همدان، مقصد گردشگری نیست بلكه یك معبر گردشگری است.

باوجود همه این مسائل؛ مسئولان می‌خواهند از طریق وام و بودجه‌هایی كه به گنجنامه هر ساله تزریق می‌كنند، به‌ هر طریقی آنجا سرپا بماند چون نمی‌خواهند اشتباه خود را در سرمایه‌گذاری اشتباه و اتلاف بیت‌المال بپذیرند.»ورود فاضلاب مجموعه گنجنامه به رودخانه آن و مشكلات زیست محیطی آن، بخش دیگری از اصرار مسئولان براجرای طرح‌های غیركارشناسی است.زندی در این‌باره می‌گوید:«در ابتدا این پروژه دركنار تله‌كابین یك هتل نیز طراحی شده بود اما هیچ‌گاه قرار نبود كه شهربازی، رستوران و مجتمع‌های تجاری احداث شود. فاضلاب تمامی این مجموعه بدون تصفیه مستقیم وارد رودخانه گنجنامه می‌شود و بعد از آن وارد آب شرب همدان می‌شود. یكی دیگر از مشكلات گنجنامه ساخت شهربازی و مجتمع تجاری در حریم 70 متری كتیبه‌های ثبت شده گنجنامه است. متاسفانه تمامی این تخریب‌ها در سكوت اداره میراث فرهنگی همدان انجام می‌شود.»

آرامگاه بابا طاهر در میان دیوارهای هتل گمشده

میراث دیگری كه در همدان قربانی بی‌تدبیری مسئولان شده، آرامگاه بابا طاهر عریان است. آرامگاهی كه به‌آهستگی جلوی چشم مسئولان میراث فرهنگی در میان دیوارهای هتل گم می‌شود. به‌گفته زندی، هتلی در كنار آرامگاه بابا طاهر عریان ساخته شده كه سالانه بر طبقات این هتل افزوده می‌شود و حریم منظر آرامگاه از بین رفته است. او دراین‌باره می‌گوید:« این هتل بدون توجه به قوانین میراث فرهنگی، بر طبقات خود افزوده‌ است. این اقدام موجب شده که منظره آرامگاه باباطاهر عریان از زاویه جنوبی کور شود. هتل باباطاهر همدان، در ضلع شمالی میدان و حریم اصلی آرامگاه باباطاهر عریان قرار دارد و طبق مصوبات قانونی، هیچ بنایی نباید بلندتر از ساختمان آرامگاه ساخته شود.

بر پایه مصوبه قانونی سازمان میراث فرهنگی، تا شعاع ۱۵۰ متری حریم منظر بناهای تاریخی، نباید مجوز ساخت ساختمانی را داد که بلندتر از این بناها باشد. اگر گردشگری از سمت جنوب و تهران وارد استان همدان شود، به جای دیدن نمایی از آرامگاه باباطاهر با بنای یک هتل روبه‌رو می‌شود که چشم‌انداز آرامگاه را کور کرده است. این هتل علاوه‌بر مرتفع‌تر کردن این بنا، نمای آن را با استفاده از آلومینیم ، نوسازی کرده‌اند. این در حالی است که باید در ساخت و ساز اطراف بناهای تاریخی، از مواد متناسب با معماری بومی استفاده شود.»

میراث با ارزش ایرانیان در هگمتانه با قدمتی سه هزار ساله به‌راحتی زیر تیغ خصولتی‌ها در سكوت مسئولان تخریب می‌شود و آب از آب تكان نمی‌خورد در این میان هم صدای اندك فعالان و دوستداران میراث فرهنگی نیز به‌جایی نمی‌رسد.

http://www.ghanoondaily.ir/fa/news/main/70603/%D9%85%D9%8A%D8%B1%D8%A7%D8%AB-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86----%D8%B2%D9%8A%D8%B1%D8%AA%D9%8A%D8%BA-%D8%AE%D8%B5%D9%88%D9%84%D8%AA%D9%8A%E2%80%8C%D9%87%D8%A7


برچسب ها: روزنامه قانون ، حسین زندی ، غارعلیصدر ، گنجنامه ،

چهارشنبه 3 آذر 1395

غربت در وطن

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :معرفی کتاب ،

غربت در وطن

نویسنده: مریم رازانی
غربت در وطن
مجموعه یکم از «مادستان» به کوشش حسین زندی و توسط اداره‌کل میراث فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری در مرداد ماه سال جاری وارد بازار نشر شد...
1395/09/03
مجموعه یکم از «مادستان» به کوشش حسین زندی و توسط اداره‌کل میراث فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری در مرداد ماه سال جاری وارد بازار نشر شد. مریم رازانی نویسنده همدانی بهانه انتشار این کتاب، یادداشتی به دفتر تحریریه روزنامه همشهری همدان ارسال کرده است.
عاقبت «هگمتانه» مانند مادری که فرزندان شایسته و قدرتمندش را به میدان رهسپار کرده و خود با تمامی بود ش ناشناس و محزون در سایه پنهان مانده، تنها روبه روی آینه نشست، گیسو از الوند روشن چهره کنار زد و چشم در چشم آینه آنچه را که هیچکس نه گفته و نه شنوده بود، از دل برگرفت.سخت است بار هزاران ساله را بر زمین نهادن، از کوه کلام ستاندن، مجسمه سنگی را گواه گرفتن، کوچه و محله ها را به زبان آوردن ، و این همه را تنها با آینه گفتن...
هنوز آنقدر از کوچ بخاری «همدان کار» نگذشته که کسی عطرچوب‌هایی را که در آن می‌سوخت به خاطر نیاورد. هنوز «طویجه» (سبد ) و «نُن دان» در بسیاری از خانه ها جای مخصوص به خود را دارند. هنوز قطعه‌ای از «چلنگری» در کوچه های باریک سبزه میدان دل با «آتش چرخان»‌ها و «گل میخ»‌ها دارد. حالا هم می توان بوی صابون ها را که در «تیان»‌های بزرگ صابون پزی به قالب در می آمد، در همان گذر استشمام کرد. می توان «اریش» را در فرشبافخانه بازشناخت یا با «سماور حلبی» عکس سلفی انداخت... اندوه آن است که اشیا بیش از آدم‌ها به اصالت خود وفادار مانده باشند. غربت تنها زندگی کردن در دیار بیگانه نیست. گاه از خود دورشدن و به هیچ پیوستن است. سخن از حسّ ناسیونالیستی که از قضا این روزها برخی به آن مبتلا و بعضی به آن متّهمند هم نیست. سخن از روح سیّالی است که از نخستین نظام‌مندی و پیکربندی اجتماعی، شکوفاترین دانش و مردمی‌ترین ادبیات به این سو راه پیموده و اکنون در بدترین مکان از دهکده جهانی که دنیای مجازی اش نام نهاده اند در حصار مانده و بی‌کتاب‌سوزانی خاکسترشدن را تجربه می کند. سخن از آدم‌ها - این آدم‌های مجازی ا ست که «هارلم» و «باستیل» و «هایدپارک» و «وال استریت» و «برادوی» و.... را خوب می شناسند، بسا با تبختر درباره‌شان سخن می‌گویند اما گاه با کتیبه های شهرهای خود هم حتّی بیگانه اند. که نمی دانند اگر « از کجا آمدن » شان را پاسخی نباشد به اجبار در پایان به ناکجا خواهند رسید.
چه خوب که اهالی فرهنگ و هنر و پژوهشگران محترم دست به قلم برده‌اند. شاید دیگر « کبابیان » را به کباب و دنبه نیالاییم. شاید « رضوی های حکیم خانه» که از «نیشابور» آمده بودند، در خیالات نویسنده ای « سربدار» شوند و قصه ای مانا بسازند. صدای چشمه کوی « کلپا » در اذهان جاری شود. زائران همیشه «خاتونیه» بانوی محترمی را که در آن دفن شده بشناسند. «دوگوران» حکایت جنگ با عثمانی ها را به زبان خود بازگوید. « چل خانه » از خاطره زنجیر و سیگار آزاد شود. طنز شیرین زندگی فقرا در شمال و اغنیا در جنوب شهر و دلیل غم‌انگیز آن آشکار شود. سینما « اکباتان » از « پارادیزو» کم نداشته باشد. انجمن های ادبی، روزنامه ها و هنرهای نمایشی استان به ریشه خود واقف شوند. اشعاری که در ذم افیون و تریاک سروده شده از زیر خاک به در آیند و دامن شهر را از اتهام های گاه و بیگاه پاک سازند. شاید قصه هایی که تا آخرین روز حیات ، سینه ننه نیمتاج – خدمتکار دکتر میرهادی- را انباشته بود و هیچ کودکی با آن خو ندارد سرزبان ها بیفتد. به قول خودش: « کجا معلوم؟ » یا آثار ادبی مهمان های دانش پژوهی چون بانو «هما ارژنگی» نسلی را که می رود تا زبان خویش را نیز به فراموشی بسپارد به خود آورد و کوه هایی که شهرهای مان را در آغوش گرفته اند بر استقامت خود در نپذیرفتن « پلشتی های وارداتی و تزریقی » پایدار بمانند.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%BA%D8%B1%D8%A8%D8%AA-%D8%AF%D8%B1-%D9%88%D8%B7%D9%86


برچسب ها: معرفی کتاب مادستان ، حسین زندی ، همدان شناسی ، کتاب همدان شناسی ،

چهارشنبه 3 آذر 1395

«گنجنامه» را مصادره کردند!

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :ایسنا ،گردشگری ،زیست بوم ،میراث فرهنگی ،

«گنجنامه» را مصادره کردند!

گنجنامه همدان

در آخرین روزهای تابستان، تابلوهایی در مسیر ورود بزرگراه ساوه به همدان نصب شد که نشان می‌دهند یکی از مهمترین آثار تاریخی استان یعنی سنگ نوشته‌های «گنجنامه» مورد استفاده‌ای جالب و قابل توجه قرار گرفته و به عنوان زیرمجموعه‌ی یک شرکت تفریحی درآمده است.

به گزارش ایسنا، در این تابلوها که میزان فاصله تا همدان را نشان می‌دهند، نوشته شده: «کتیبه‌ها و آبشار دهکده توریستی اقامتی گنجنامه (۳۵ کیلومتر)». آدرس همان‌جاست، مکانِ قرارگیری سنگ‌نوشته‌های «گنجنامه» همدان. بنابراین می‌توان این معنا را برداشت کرد «کتیبه‌های تاریخی و آبشار طبیعی گنجنامه متعلق به شرکت توریستی تفریحی گنجنامه است» و این می‌تواند در کنار تعابیر دیگر، یک برداشت متفاوت نیز داشته باشد، «مصادره گنجنامه»!

این اقدام همچنین یک معنای دیگر را نیز به ذهن متبادر می‌کند؛ اتفاقی که نشان می‌دهد به جای معرفی دقیق مکان گنجنامه، بیشتر قصد معرفی این شرکت خصوصی را دارند؛ اقدامی که مشخص نیست براساس کدام قانون رخ داده است؟

حسین زندی، فعال میراث فرهنگی استان همدان، اقدام این شرکت خصوصی را نوع دیگری تعبیر می‌کند.

او این اقدام را دستبرد در هویت تاریخی یک استان می‌نامد و به ایسنا می‌گوید: نصب چنین تابلویی و معرفی شرکت خصوصی به جای مکان تاریخی، آخرین دستبرد در هویت تاریخی یک استان است که توسط مسئولان یک شرکت تفریحی صورت می‌گیرد.

وی با بیان این‌که پیش از این نیز بارها دست‌درازی این نوع مجموعه‌ها به طبیعت و تاریخ منطقه مورد اعتراض دوستداران میراث فرهنگی و طبیعی قرار گرفته بود، توضیح می‌دهد: مهمترین سازه منطقه نمونه گردشگری گنج‌نامه را سال ۱۳۷۸ با نصب پایه‌های بتنی به عنوان محل احداث تله ‌کابین در نظر گرفتند و از روز نخستِ نصب پایه‌های اولیه که بدون موافقت میراث فرهنگی همدان ایجاد شده بود، مخالفت دوستداران میراث فرهنگی و فعالان محیط زیست نیز آغاز شد، به طوری که نماینده وقت همدان در مجلس این موضوع را پیگیری کرد.

او اضافه می‌کند: هرچند این مخالفت راه به جایی نبرد و فقط محل استقرار پایه‌ها چند متر دورتر از آبشار و کتیبه‌های گنجنامه برپا شد و در نهایت  فاز نخست آن در «دشت میشان» اجرا شد، اما وجود گسترش تاسیسات و تجهیزات تفریحی ادامه پیدا کرد.

زندی با اشاره به پیش‌بینی درست فعالان مدنی از تخریب کوه الوند به دنبال ادامه‌دار بودن این اتفاقات، بیان می‌کند: این روزها حلقه‌ی محاصره کتیبه‌ها و آبشار گنجنامه تنگ‌تر می‌شود و پیشروی تجهیزات تفریحی به سوی قله الوند تخریب‌های غیر قابل بازگشتی را به جا می‌گذارد.

این فعال میراث فرهنگی همدان از جمله‌ی این تخریب‌ها را «خشک شدن تدریجی «دشت میشان» به علت ساخت استخر تفریحی و استفاده از چشمه‌های بالا دست این دشت»، «ورود افرادی که آموزش کوهنوردی ندیده به منطقه و تبدیل منطقه به محل انباشت زباله از یک سو و بی‌ثمر بودن تلاش‌های فعالان محیط زیست برای پاکسازی منطقه»، «وارد شدن آسیب جدی و تغییر وضعیت اکولوژیکی و پوشش گیاهی وجانوری منطقه به دنبال ایجاد تاسیسات و نابودی بسیاری از گونه‌ها» و «خدشه‌دار شدن منظر طبیعی منطقه به همراه معماری بناهای ساخته شده به دلیل ناهمخوان بودن با طبیعت منطقه» بیان می‌کند.

فعالیت برای ایجاد منطقه توریستی در دشت میشان

امکان جهانی شدن «گنجنامه» را از بین بردند

وی کوهستان الوند را یکی از جاذبه‌های کم نظیر ایران و اصلی‌ترین اثر طبیعی همدان می‌داند و می‌گوید: در دو دهه گذشته با ایجاد فضاها و جاذبه‌های جدید زیبایی منظر الوند را از بین برده‌اند و با احداث جاده، ایجاد معدن، ساخت‌وسازهای اماکن تفریحی و اقامتی بخشی از این کوهستان زیبا را تخریب کرده‌اند. یکی از این موارد مجموعه «تله‌کابین گنجنامه» است. با ایجاد تله کابین و فضاهای مصنوعی در مجاورت کتیبه‌های تاریخی گنجنامه، آبشار گنجنامه و راه‌شاهی نه تنها امکان ثبت این مجموعه در فهرست جهانی را از بین بردند، بلکه زخمی عمیق بر پیکر الوند وارد آوردند.

زندی با بیان این‌که این زخم روز به روز بیشتر می‌شود و با ساخت مراکز خرید، مراکز اقامتی، شهربازی، ساختمان‌های اداری و پارکینگ اصلی‌ترین جاذبه گردشگری و تاریخی الوند به حاشیه می‌رود، ادامه می‌دهد: متولیان مجموعه تله کابین نوروز امسال غرفه‌های نمایشگاه خود را تا چند قدمی آبشار کشانده بودند و گردشگران را حتا از گرفتن عکس یادگاری هم محروم  می‌کردند.

وی تاکید می‌کند: متاسفانه پاسخ به این پرسش که در شرایط کنونی، این پیشروی و تجاوز به حریم الوند و آثار تاریخی و طبیعی گنجنامه تا چه حد ادامه خواهد داشت؟ در سایه سکوت مسئولان بی پاسخ مانده است.

الوند هنوز برای «تله‌کابین گنجنامه» قربانی می‌دهد

او در ادامه به بیان یک نگرانی دیگر درباره‌ی الوند نیز می‌پردازد و می‌گوید: علاوه برنگرانی‌های همیشگی، این‌روزها اخباری به گوش می‌رسد که نگرانی‌های فعالان محیط زیست و میراث فرهنگی را بیشتر کرده است. گفته می‌شود به تازگی مسئولان تله کابین بخش دیگری از الوند را برای گسترش تاسیسات، به جغرافیای این مجموعه اضافه‌ کرده‌اند.

ادامه فعالیت‌های توریستی در گنجنامه توسط شرکت خصوصی

این فعال میراث فرهنگی همدان بیان می‌کند: تنها درخواستی که امروز فعالان مدنی استان دارند این است که گسترش اماکن و تاسیسات تفریحی را متوقف کنند و بیش از این شرایط را برای ویرانی جاذبه‌های الوند فراهم نکنند، نابخردانه‌ترین کار این است که در ارتفاع ۲۸۰۰ متری ساخت‌وساز صورت گیرد.

تاکید بر حفظ میراث فرهنگی، شعار توخالی شده است

وی در ادامه با طرح این پرسش‌ها که «این چارچوب‌ها و اتفاق‌های قانونی چقدر در راستای حفظ منافع عمومی جامعه و حفاظت از محیط زیست بوده است؟ و آیا می‌توان برای تمام کوهستان‌ها، در چارچوب قانون تله کابین ایجاد کرد؟» بیان می‌کند: اگر چنین نیست، چرا مسئولان سکوت کرده‌اند. آن هم در حالی که مدیران استانی به طور دائم از حفظ  میراث طبیعی و فرهنگی صحبت می‌کنند.

زندی بیان می‌کند: به نظر می‌رسد تاکید بر حفاظت از میراث فرهنگی یک شعار پوشالی و توخالی شده است و در اینجا اصلی‌ترین و مهمترین اثر باستانی و طبیعی استان را قربانی غذاخوری‌های یک شرکت کرده‌اند. از سوی دیگر  این زیاده‌خواهی را تا تبلیغات جاده‌ای پیش برده‌اند و هویت تاریخی و افکار عمومی را نادیده گرفته‌اند.

به گزارش ایسنا، سنگ نوشته‌های باستانی گنجنامه در جنوب غربی همدان به فاصله پنج کیلومتری محل فعلی شهر، در انتهای دره سرسبز و خرم عباس‌آباد و در ابتدای مسیر جاده‌ای که همدان را به تویسرکان و غرب کشور مرتبط می‌کند، روی یکی از صخره‌های الوند قرار دارد. که می‌توان این جاده را همان راه کاروان‌رویی دانست که در دوره هخامنشیان هم وجود داشته و داریوش و خشایارشا با لشگریان وهمراهان خود از آن عبور می‌کرده‌اند.

از آنجا که این مسیر در دوره هخامنشیان یکی از شعبه‌های اصلی راه باستانی شاهی بوده که از دامنه الوند، (هگمتانه) پایتخت تابستانی هخامنشیان را به بابِل در مرکز میانرودان مرتبط می‌کرد، از راه‌های پر رفت‌وآمد و امن دوران باستان به شمار می‌رفت. به علاوه این راه به دلیل ختم به بابِل، راه مقدسی نیز محسوب می‌شد.

در اهمیت زیبایی جاذبه منطقه گنجنامه همدان همین بس، که توانسته است داریوش و خشایار هخامنشی را به آنجا بکشاند تا در کنارش، ماندگارترین آثارشان، یعنی کتیبه‌های گنجنامه را حک کنند. قرار گرفتن گنجنامه در مسیر راه شاهی که از همدان به عیلام کهن  می‌رسید و وجود ضرابخانه حکومتی در رودخانه گنجنامه نشان از اهمیت این منطقه دارد. کاوش‌های باستانشناسی در منطقه می‌توانست نکات بسیاری را روشن کند. کوه‌ها، قله‌ها، چشمه‌ها و دشت‌های آن جذابیتی بود که هرسال کوهنوردان طبیعت دوستان بسیاری را پذیرا بود.سیاحان زیادی درباره این محوطه نوشته‌اند؛ «ناصرالدین شاه قاجار، فلاندن و راولینسون» از آن جمله‌اند و هزاران گردشگری که امروزه طبیعت زیبا و کتیبه های باستانی گنجنامه به سوی خود می کشاند.

این دو پدیده تاریخی و طبیعی درکنارهم به خودی خود جاذبه بی نظیری برای گردشگران است و نیازی به ایجاد جاذبه های مصنوعی نبود. مهمتر این که محلی که قابلیت ثبت جهانی را دارد نباید با ساخت وساز و تخریب‌ها، آن را از این فرصت محروم کرد.

http://www.isna.ir/news/95090201514/گنجنامه-را-مصادره-کردند


برچسب ها: گنجنامه همدان ، حسین زندی ، مصادره گنجنامه ، تله کابین گنجنامه ،

سه شنبه 2 آذر 1395

تخریب باغ‌ها همچنان ادامه دارد

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :زیست بوم ،

تخریب باغ‌ها همچنان ادامه دارد

اجتماعی

 صدای اره‌برقی همچنان از باغ‌های همدان به گوش می‌رسد، شهری که روزی باغ شهرش می‌نامیدند. این نخستین‌بار نیست به جان فضای سبز شهری افتاده‌اند و راه‌های تنفسی همدان را مسدود می‌کنند.
قطع درختان کشور اتفاق‌ تازه‌ای نیست و هر سال دست‌کم ۴۰۰ هزار هکتار زمین حاصلخیز دچار فرسایش می‌شود. ایران در ۳۰ سال اخیر ۶ میلیون هکتار جنگل را از دست داده است و تازه قطع درختان به جنگل‌ها محدود نمی‌شود. هر ساله از شهرهای مختلف خبرهایی از قطع درختان در باغ‌های قدیمی و به بهانه‌های مختلف توسعه به گوش می‌رسد و این بار تخریب باغ‌ به همدان رسیده است. شهری که البته با این پدیده شوم ناآشنا نیست.
این‌بار با مجوز کمیسیون ماده ۷ اقدام به بریدن و قلع‌وقمع درختان جاده قدیم دره مرادبیک همدان کرده‌اند و آنگونه که فعالان محیط زیست همدان می‌گویند به جای اینکه مانند ادوار گذشته شبانه درخت‌ها را ببرند در روز روشن، کار خود را انجام می‌دهند.
در طول ۴ سال گذشته باغ‌های بسیاری در همدان نابود شده است؛ باغ و عمارت تاریخی ذوالریاستین، باغ بدیع‌الحکما، باغ و عمارت جواهری و چندین باغ بزرگ و کوچک در همین دوره نابود شده که از این میان باغ بدیع‌الحکما بیش از ۶ هکتار مساحت داشت. این‌بار باغ دیگری در انتهای کوی استادان و مسیر جاده قدیم دره مرادبیگ که نزدیک یک هکتار مساحت داشت توسط مالک خصوصی نابود شد.
حسین زندی فعال محیط زیست و دبیر پویش پاسداری از میراث طبیعی و فرهنگی در استان همدان درباره این موضوع به مهر می‌گوید: صبح روز چهارشنبه هفته گذشته خبردار شدم که باغ‌های مسیر جاده قدیم دره مرادبیگ واقع در کوی استادان را تخریب می‌کنند. سریع به منطقه رفتم و متأسفانه خبر واقعیت داشت و با 3 کامیون ۱۸ چرخ پر از تنه درخت مواجه شدم و یک دستگاه جرثقیل که در حال بارگذاری درخت‌ها بود و بیش از ۱۵ کارگر در محل مشغول بریدن درخت بودند.
مدیریت فضای سبز شهری همدان اعلام کرده: درختان این باغ به درخواست مالک و با مجوز کمیسیون ماده ۷ بریده شده و مجوز برای احیاء دوباره باغ صادر شده است.
با این حال زندی تأکید می‌کند: پرسش اساسی این است کدام یک از درختان و باغ‌های مشجر همدان که با مجوز یا بدون مجوز نابود شده دوباره احیا و باز زنده‌سازی شده است؟ در دوره‌های گذشته بیشتر باغ‌هایی را که با این بهانه نابود کردند تبدیل به برج‌های تجاری و مسکونی شده است.
گرچه پیگیری‌های مهر نشان می‌دهد که اداره حفاظت محیط زیست شهرستان همدان نیز در کانال تلگرامی خود اعلام کرده است که "به دنبال وصول گزارش شهروندان عزیز مبنی بر قطع درختان باغی در جاده قدیم دره مرادبیگ، محل مورد بازدید و بررسی قرار گرفت و بر اساس بازدید و نیز مذاکره صورت گرفته با رئیس سازمان فضای سبز و پارک‌های شهرداری همدان مشخص شد قطع تعداد مشخصی درخت پوسیده و خشک که خطر افتادن آنها بر اثر وزش بادهای شدید بر روی خودرو‌ها و اشخاص عبوری وجود داشت با مجوز کمیسیون ماده ۷ و تحت نظارت کامل سازمان فضای سبز صورت می‌گیرد." و اعضای شورای شهر نیز گفته‌های مدیرعامل سازمان پارک‌ها و فضای سبز شهرداری همدان را تأیید کرده و ادعا می‌کنند درختان این باغ خشک بوده است.
به گزارش مهر، اما حسین زندی در این‌باره مدعی است: آنچه اعضای شورای شهر می‌گویند خلاف واقعیت است. هیچ یک از درخت‌های این باغ خشک نبوده و با اینکه فصل پاییز است هنوز برگ درختان را می‌توان دید و بر اساس عکس‌هایی که از محل گرفتم تعداد درختان نیز بسیار بیش از عددی است که مدیران شهرداری اعلام می‌کنند.
این اتفاق در حالی رخ داده که چند هفته بیشتر نیست که مدیران شهری اعلام کردند همایش «شهر سبز پایدار» آذرماه امسال در همدان برگزار می‌شود. آیا رویکرد مدیران شهری و اعضای شورای شهر همدان به شهر سبز پایدار از مسیر قطع درختان می‌گذرد؟
 درخت سبز قطع شده باشد با عوامل برخورد می‌شود
عضو شورای شهر همدان نیز در این‌باره گفت: این درختان در کوی استادان و بخشی از دره مرادبیگ همدان قرار دارد که قبل از قطع کردن بنده از این منطقه بازدید کرده و تک‌تک درختان خشک شده علامت‌گذاری شدند.
به گزارش تسنیم، علی‌اکبر نظری با اشاره به اینکه درختان خشک شده و پوست هم نداشتند، تصریح کرد: این درختان از رودخانه دره مرادبیگ تغذیه شده و آلودگی این رودخانه سبب خشکی درختان شده است.
وی با بیان اینکه کلیه درختان قطع شده صنوبر هستند، عنوان کرد: از تعداد درختان قطع شده اطلاعی در دست ندارم ولی سازمان فضای سبز و پارک‌های شهرداری همدان باید درختان علامت‌گذاری شده را قطع می‌کرد.
عضو شورای شهر همدان با اشاره به اینکه در کنار درختان صنوبر درختان گردویی وجود داشت که ممکن بود از بین برود، عنوان کرد: برخی از درختان گردو در این ملک و ملک‌های همجوار بخاطر آب آلوده خشک شدند.
وی با تأکید بر اینکه برای جلوگیری از خشک شدن درختان باید رودخانه را احیا و آب را از آلودگی خالی کرد، بیان کرد: فاضلاب دره مرادبیگ، سیلوار و روستاهای مسیر در این رودخانه تخلیه شده و سبب آلودگی می‌شود.
عضو شورای شهر همدان تأکید کرد: اگر یک مورد درخت سبز یا درخت دارای ساقه سبز قطع شده باشد با شدت و حدت تمام با سازمان فضای سبز و پارک‌های شهرداری همدان برخورد می‌شود.
 40 اصله درخت خشک توسط سازمان قطع شد
مدیرعامل سازمان پارک‌ها و فضای سبز شهرداری همدان نیز در گفت‌وگو با خبرنگار تسنیم در همدان با بیان اینکه وظایف سازمان احیا، اصلاح و حفظ باغات است، اظهار داشت: برخی باغات بیشه‌زار بوده و باغ نیستند که بیشتر در این اراضی درختان صنعتی پهن برگ وجود دارد.
معراج عاشورلو با اشاره به اینکه این درختان وقتی به سن مشخصی می‌رسند، می‌پوسند، تصریح کرد: اینگونه درختان از داخل پوسیده و بیش از 30 متر ارتفاع پیدا می‌کنند که امکان سقوط آنها وجود دارد.
وی با بیان اینکه سالانه تعدادی از درختان خشک سقوط می‌کنند، عنوان کرد: درختان قطع شده توسط سازمان پارک‌ها و فضای سبز شهرداری همدان 100 درصد خشک بودند به این معنا که ریشه نداشته و از تنه تغذیه می‌شدند.
عاشورلو بیان کرد: این درختان به سبب بی‌آبی خشک نشدند بلکه به خاطر اینکه آب رودخانه دره مرادبیگ حاوی فاضلاب روستاهای بالادست بوده اسیدی شده و پوسیدگی درختان را تسریع می‌بخشد.
وی با اشاره به لایحه ماده یک قانون حفظ و گسترش فضای سبز عنوان کرد: کمیسیون ماده 7 موارد و تقاضای شهروندان و باغداران را بررسی کرده و از محل بازدید می‌کند تا بر اساس آن یک‌سوم از مساحت باغ را مجوز قطع درختان می‌دهد.
مدیرعامل سازمان پارک‌ها و فضای سبز شهرداری همدان تأکید کرد: مالک باید برابر درختان قطع شده دو برابر درخت بکارد که در این زمینه تعهداتی به شهرداری همدان داده است.
عاشورلو با اشاره به اینکه در باغات گنجنامه و عباس‌آباد مجوز قطع درختان در قالب 200 تا 300 اصله صادر می‌شود ولی به دلیل اینکه جایگزین می‌شوند، زیاد محسوس نیست، عنوان کرد: مجوز قطع 40 اصله درخت توسط کمیسیون ماده 7 صادر شده که همگی خشک بودند و مالک باید آنها را جایگزین کند.


برچسب ها: باغ های همدان ، حسین زندی ، تخریب باغ های دره مراد بیک همدان ،

دوشنبه 1 آذر 1395

داستان پایان‌ناپذیر تخریب باغ‌ها در همدان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :زیست بوم ،

داستان پایان‌ناپذیر تخریب باغ‌ها در همدان
«یکی بر سر شاخ بن می‌برید»

|  حسین زندی|    کارشناس محیط‌ زیست|
هفته‌ای نیست که خبری از تخریب منابع طبیعی و از بین رفتن میراث طبیعی و تاریخی در همدان شنیده نشود. تخریب باغ‌ها در همدان داستان تازه‌ای نیست. هدایت ساخت و سازها به جنوبی‌ترین نقطه شهر یعنی دامنه عباس‌آباد و کوهستان‌های الوند در ٣٠‌سال گذشته باعث شده صدها هکتار از باغ‌ها و قنات‌های تاریخی این نقاط از شهر نابود شود و برج‌ها و آپارتمان‌های بی‌قواره جای آن را بگیرد.
 یکی از پایه‌گذاران این رخداد تلخ زنده‌یاد محمد بهنامجو، شهردار مردمی همدان در اواخر دهه ٦٠ بود.  او با این‌که بسیار عملگرا بود و به قول معروف روحیه جهادی داشت اما با رنگ و لعاب دادن به بلوارهای منتهی به دامنه الوند و عباس‌آباد و تسریع و تجمیع عملیات عمرانی و بهسازی شهر در این  نقاط باعث پدید آمدن و توسعه  شمال شهر( بالای شهر) در این منطقه از شهر شد و به دنبال گران شدن قیمت املاک، زمین‌خواران را به طمع انداخت که باغ‌های دامنه کوهستان را خشکانده و ساخت‌وساز کنند.  استقرار شهرک مدرس، کوی استادان، متخصصین، پردیس و اعتمادیه در دامنه کوهستان نیز به تخریب باغ‌ها دامن زد و مهم‌ترین لکه سبز همدان را برای همیشه از بین برد.
هر چند ممکن است در آن زمان این مدیر شهری  قصد و نیت سوئی نداشته، اما عملکرد او باعث شده شهر به سمت دامنه الوند کشیده شود و باغ‌ها و طبیعت شهر را نابود کند. می‌توان گفت محمد بهنامجو بدعت‌گذار تغییر مسیر توسعه شهری در همدان بود، درحالی‌که اگر باغ‌ها حفظ می‌شد و شهر به سمت شمال جغرافیایی یعنی شهرک مدنی کشیده می‌شد، ما امروز یک شهر جدید و مدرن داشتیم و یک شهر تاریخی با تمام زیبایی‌ها و سرسبزی‌هایش.
امروز دیگر از باغ شهر همدان خبری نیست، تنها نواری از باغ‌ها و بیشه‌زارهایی می‌بینیم که مالکان به طمع کسب سود بیشتر و تبدیل این باغ‌ها به بناهای مسکونی و تجاری تلاش می‌کنند تا درختان را بخشکانند.
اگر از باغ‌های مناطقی مانند کوچ مشکی، جهان‌نما، مجدیه، سعیدیه، اعتمادیه و ده‌ها باغ تاریخی دیگر که در سه دهه گذشته نابود شده بگذریم و نادیده بگیریم؛ در طول ٤‌سال گذشته با مجوز اعضای شورای شهر فعلی باغ‌های بسیاری در همدان نابود شده است؛ باغ و عمارت تاریخی ذوالریاستین، باغ بدیع‌الحکما، باغ و عمارت جواهری و چندین باغ بزرگ و کوچک در همین دوره نابود شده که باغ بدیع‌الحکما بیش از ٦ هکتار مساحت داشت. اکنون نیز صدای اره برقی از باغ‌های همدان به گوش می‌رسد، شهری که روزی باغ شهرش می‌نامیدند، درحال از دست دادن آخرین تکه‌های سبز است و راه‌های تنفسی همدان درحال مسدود شدن است.
روزهای سه‌شنبه و چهارشنبه گذشته ده‌ها اصله درخت در محوطه بند دره مرادبیک همدان قلع و قمع شد اما همچنان هیچ یک از مسئولان مدیریت شهری پاسخ قانع‌کننده‌ای در این‌باره نمی‌دهند.  این باغ که نزدیک یک هکتار مساحت داشت توسط مالک خصوصی و مجوز شهرداری نابود شد. به گفته مدیران شهرداری همدان، مالک باغ  با مجوز کمیسیون ماده ٧ اقدام به بریدن و قلع و قمع درختان جاده قدیم دره مراد بیک همدان کرده است. مالکان به جای این‌که مانند ادوار گذشته شبانه درخت‌ها را ببرند، در روز روشن و با اعتماد به نفس کامل کار خود را انجام می‌دهند و اعضای شورای شهر هم با افتخار از آن حرف می‌زنند و از عملکرد خود دفاع می‌کنند.
بدون شک این تخریب‌ها و نابودی فضای سبز حاشیه شهر همدان را مدیون ناآگاهی و منفعت‌طلبی مدیران شهری هستیم اما به قول معروف «جلوی ضرر را از هرجا بگیری منفعت است». پرسش این است که چه پدیده و روندی می‌تواند از این زیاده‌خواهی جلوگیری کند؟ پیوند نهادهای مدنی، رسانه‌ها و مردم مطالبه‌گر می‌تواند از پیشروی زمین‌خواران به طبیعت این شهر جلوگیری کند.  آگاه شدن مردم به ضرورت حفاظت از میراث طبیعی، توجه به محیط‌ زیست و در پی آن مطالبه‌گری یکی از راهکارهاست. همچنین نقش نهادهای مدنی را در چنین کارزارهایی نمی‌توان نادیده گرفت. اما آنچه امروز در همدان شاهد هستیم این است که بیشتر شهروندان توجهی به حقوق و نیازهایی محیط‌ زیستی ندارند و فعالان مدنی نیز درگیر رقابت و اختلافاتی هستند که با شبکه‌سازی‌های جدید پدیدار شده است.  
این فعالان مدنی که می‌توانستند به‌عنوان ناظران بی‌طرف و پل ارتباطی بین نهاد قدرت و جامعه محلی نقش‌آفرینی کنند غایب هستند یا اگر حضور دارند درگیر اختلافات داخلی‌اند و در فضای مجازی مشغول  انتقاد کردن از یکدیگر هستند، در نتیجه نتوانسته‌اند چندان ثمربخش و مفید باشند.
رسانه‌ها نیز می‌توانستند  موثر باشند اما منابع خبری رسانه‌های همدان، مدیران و مسئولان هستند. رسانه‌ها در غیاب فعالان مدنی تنها به گفته‌ها و اظهارات مسئولان بسنده می‌کنند. این یک‌طرفه به قاضی رفتن رسانه‌ها باعث شده مدیران پیروز میدان باشند به دلیل این‌که نقدی صورت نمی‌گیرد و جامعه بدون نقد نیز جامعه پویایی نیست؛ درحالی‌که اگر مطالبات فعالان اجتماعی از طریق رسانه‌های محلی بیان می‌شد به‌دلیل وجود ناظران اجتماعی کمتر به قانون بی‌توجهی می‌کردند؛ حتی اگر فرض کنیم مدیران شهری به وظیفه خود آگاه نباشند در صورت حضور فعالان مدنی آنان به نقش و وظیفه خود آگاه می‌شدند.  http://shahrvand-newspaper.ir/News:NoMobile/Main/82246/%C2%AB%DB%8C%DA%A9%DB%8C-%D8%A8%D8%B1-%D8%B3%D8%B1-%D8%B4%D8%A7%D8%AE-%D8%A8%D9%86-%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%A8%D8%B1%DB%8C%D8%AF%C2%BB


برچسب ها: محیط زیست همدان ، روزنامه شهروند ، حسین زندی ،

دوشنبه 1 آذر 1395

ماجرای درختان قطع شده همدان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :زیست بوم ،ایسنا ،

ماجرای درختان قطع شده همدان

قطع درختان محله نصر آباد اصفهان

روز گذشته یکی از فعالان محیط زیست استان همدان خبر از قطع تعداد زیادی از درختان در محل جاده قدیم دره مراد بیک در جنوب همدان داد که ایسنا این موضوع را از طریق مسئولین محیط زیست و شهری استان همدان پیگیری کرد و مشخص شد که ممانعتی برای قطع این درختان وجود نداشته است.

حسین زندی فعال محیط زیست استان همدان درگفت‌وگو با ایسنا،  از قطع شدن درختان یک باغ خصوصی به مساحت یک هکتار در انتهای کوی استادان و مسیر جاده قدیم دره مرادبیک همدان خبر داده و می‌گوید: صبح روز چهارشنبه با اطلاع از این مسئله در محل حاضر شده و با سه کامیون ۱۸ چرخ پر از تنه درخت مواجه شدم و یک دستگاه جرثقیل که در حال بارگذاری درخت ها بود و بیش از ۱۵ کارگر در محل مشغول بریدن درخت بودند.

این فعال حوزه محیط زیست که مدعی است طی سال‌های گذشته بخش‌های وسیعی از فضای سبز استان همدان و درختان بسیاری در باغ‌های مهمی چون باغ ذوالریاستین، باغ بدیع الحکما، و... نابود شده است، می‌گوید: مسئولین اخیرا به حدی پیش‌رفته‌اند که به جای اینکه مانند گذشته شبانه درخت‌ها را ببرند در روز روشن، کار خود را انجام می دهند.

معراج عاشورلو مدیر عامل سازمان پارک‌ها و فضای سبز شهرداری همدان در گفت‌وگو با ایسنا، در مورد این موضوع تاکید ‌می‌کند: در این محدوده باغی حدود 400 درخت وجود دارد که حدود 90 درخت به طور کامل خشک شده‌اند که شامل درختان صنوبر  و درختان صنعتی پهن برگ است که به قصد بهره‌برداری اقتصادی کاشته شده‌اند، یعنی باغ میوه نیست، بنابراین برای احیای آنها به طور یک سوم یک سوم مجوز می دهیم. این بار احیای 40 اصله درخت در کمیسیون ماده 7 قانون حفظ و گسترش فضای سبز بررسی و مجوز قطع و احیای مجدد آنها صادر شد که برای کل امسال بیشتر از 40 اصله مجوز نداده‌ایم.

محمدرضا محمدی مدیر کل حفاظت محیط زیست استان همدان نیز در گفت‌وگو با ایسنا، با اشاره به اینکه حساسیت شهروندان و رسانه‌ها نسبت به این مسائل را مثبت ارزیابی می ‌کنم، می‌گوید: گزارش دهی شهروندان در این موارد مانع وقوع تخلفات می‌شود. مسئولیت حفظ و بهسازی فضای سبز شهری برعهده شهرداری است ولی این موضوع مورد پیگیری ما نیز قرار گرفت و همکاران ما از محل بازدید کردند.

وی ادامه می‌دهد: مالک باغ تعدای از درختان را قطع کرده است. درختان سن بهره‌وری دارند و اگر از سنشان بگذرد هیچ کارکردی نخواهند داشت. این درختان سپیدار بوده و باید در موقع مناسب که امکان استفاده و بهره‌وری دارند قطع شوند و این مسئله عجیبی نیست و از دیرباز وجود داشته است.

محمدی تاکید می‌کند: کنترل‌های لازم را داریم تا به هیچ وجه تغییر کاربری در استان همدان صورت نگیرد. شهرداری وظیفه بهسازی فضای سبز را برعهده دارد، این بخش نیز ارائه مجوز قطع درختان قدیمی و کاشت مجدد آنها را صادر می‌کند. قطع این درختان هم در دره مراد بیک با مجوز شهرداری بوده که متولی اصلی ارائه مجوز برای قطع درختان است.

http://www.isna.ir/news/95082819401/%D9%85%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D8%B1%D8%AE%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D9%82%D8%B7%D8%B9-%D8%B4%D8%AF%D9%87-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86


برچسب ها: قطع درختان دره مرادبیک ، حسین زندی ،

اره‌برقی‌ها لرزه به جان درختان دره مرادبیگ همدان انداختند

شناسه خبر: 1243153 سرویس: استانها
درختان دره مرادبیگ همدان

درختانی در منطقه دره مرادبیگ و انتهای کوی استادان همدان روز گذشته توسط سازمان پارک‌ها و فضای سبز شهرداری همدان به ادعای خشک بودن قطع شدند.

به گزارش خبرگزاری تسنیم از همدان، فضای مجازی و گروه‌های محیط زیستی روز گذشته همدان را مورد توجه قرار داده بودند ولی متاسفانه این توجه به سبب قطع درختان در منطقه دره مرادبیگ توسط سازمان پارک‌ها و فضای سبز شهرداری همدان بود.

روز گذشته یکی از فعال محیط زیست همدانی خبری مبنی بر قطع درختان دره‌مرادبیگ را در فضای مجازی مخابره کرد که متاسفانه پاسخ مناسبی نیز از سوی مسئولان این اقدام به رسانه‌ها تا امروز داده نشده بود.

البته سازمان پارک‌ها و فضای سبز شهرداری همدان مدعی است این درختان خشک بوده و دلیل آن را سپری شدن عمر این درختان می‌داند.

خبرگزاری تسنیم در راستای منویات مقام معظم رهبری مبنی بر حفظ باغات و منابع طبیعی و برخورد با عوامل تخریب محیط زیست این موضوع را در دستور کار خود قرار داد تا مشخص شود چه اتفاقاتی در شهر همدان که زمانی عنوان باغ‌شهر را یدک می‌کشید، می‌افتد.

قطع درختان و تخریب محیط زیست یکی از معضلات جدی استان همدان در سال‌های گذشته بوده که با ابلاغ سیاست‌های کلی محیط زیست در سال گذشته مدیران و مسئولان استان همدان نسبت به برخورد با این مسائل حساس شدند.

اما با این وجود تخریب محیط زیست به بهانه‌هایی همچون توسعه گردشگری و ایجاد تاسیسات در شهر همدان ادامه دارد که این را در مناطقی همچون حیدره، دره مراد بیگ، دیوین، دیویجین و گنجنامه همدان می‌توان مشاهده کرد.

متاسفانه برخی افراد به اصطلاح سرمایه‌دار وقتی مجوزهایی را برای ساخت و ساز می‌گیرند، قطع درختان و از بین بردن فضای سبز را به عنوان اولویت نخست در دستور کار قرار می‌دهند که نمونه آن را می‌توان در بلوار ارم همدان مشاهده کرد.

برخی خود را صاحب شهر دانسته و معتقدند به نام سرمایه‌گذاری می‌توانند کام و جیب خود را با قطع درختان و از بین بردن محیط زیست شیرین و پُرپول کنند که متاسفانه گاها همراهی مدیران را در این زمینه شاهد هستیم.

مردم و رسانه‌های استان همدان به هیچ وجه با توسعه و رشد سرمایه‌گذاری در همدان مخالف نیستند حتی همراه و زمینه‌ساز حضور سرمایه‌گذاران محسوب می‌شوند اما خبرنگاران همچون استاندار همدان معتقدند توسعه پایدار بدون حفط محیط زیست ممکن نخواهد بود.

اگر امروز تهران، اصفهان و برخی از شهرهای صنعتی با آلودگی هوا دست و پنجه نرم می‌کنند به خاطر روزهایی است که درختان و فضای سبز خود را زیرپا گذاشته و تنها بر طبل توسعه صنعتی کوبیدند، اما انتظار این است همدان به صورت متوازن و پایدار توسعه یابد.

شورا و شهرداری مخرب محیط زیست هستند

یک فعال محیط زیست در گفت‌وگو با خبرنگار تسنیم در همدان درباره قطع درختان دره مرادبیگ همدان اظهار داشت: بنده دیروز در باغ موردنظر که درختان آن را قطع می‌کردند، حضور داشته و تمامی مسائل را از نزدیک مشاهده کردم.

حسین زندی افزود: براساس گفته سازمان فضای سبز و پارک‌های شهرداری همدان 40 اصله درخت در این منطقه به علت خشکی قطع شده ولی تعداد درختانی که روی زمین افتاده بودند سه برابر این تعداد بوده و اغلب درختان سبز بودند.

وی با بیان اینکه این درختان خشک نبودند، تصریح کرد: سازمان فضاز سبز و پارک‌های شهرداری همدان مدعی است درختان این منطقه را برای احیا قطع کرده است ولی شهرداری همدان کدام باغ را پس از تخریب احیا کرده که این مورد دوم باشد.

زندی با اشاره به اینکه مجوز قطع این درختان توسط کمیته ماده 7 صادر شده استف عنوان کرد: سه کامیون و یک جرثقیل بزرگ در باغ برای قطع درختان حضور داشتند، آیا احیا باغات با این شیوه و شکل ممکن است.

وی در بخش دیگری از سخنان خود با بیان اینکه این مجوزها مسئله‌دار بوده و مشخص نیست برای چه منظور صادر می‌شود، گفت: دور از انتظار نیست که پس از مدتی دراین منطقه شاهد ساخت و ساز و بلندمرتبه سازی سرمایه‌داران باشیم.

این فعال محیط زیست تصریح کرد: اعضای شورای شهر و مدیران شهرداری همدان بارها اعلام می‌کنند که حافظ محیط زیست هستند ولی شورا و شهرداری مخرب محیط زیست محسوب می‌شوند.

وی با اشاره به اینکه این باغ شخصی است، اظهار داشت: مدیرعامل سازمان فضای سبز و پارک‌های شهرداری همدان از سوی دیگر مدعی است این منطقه گردوزار بوده و هر درخت گردو برای رشد نیازمند 15 متر فضاست که این درختان به همین سبب قطع شده است.

زندی با بیان اینکه این سخنان متناقض بوده و توجیهی درباره قطع این درختان است، گفت: متاسفانه داخل شهر همدان درختان را به بهانه هرس قطه کرده و آنها را از بین می‌برند.

این فعالی محیط زیست با اشاره به اینکه هرس ناشیانه و غیرعلمی شهرداری همدان سبب خشکی درختان می‌شود، عنوان کرد: پس از هرس کردن باید درختان پانسمان شوند که متاسفانه این امر عملیاتی نشده و خشکی درختان را در پی دارد.

وی با اعلام اینکه فعالان محیط زیست و خبرنگاران منتظر پاسخ صریح و شفاف مدیریت شهری همدان در این باره هستند، گفت: قطع درختان با محوز نیز دارای مسئله و مشکل است چراکه این درختان خشک نبودند.

زندی با اشاره به اینکه این درختان نزدیک به 150 متر با بند دره مرادبیگ فاصله دارد، تصریح کرد: برخی خشک شدن این درختان را به سبب آلودگی آب می‌دانند که اگر چنین بود تمام درختان منطقه باید خشک می‌شد.

درخت سبز قطع شده باشد با عوامل برخورد می‌شود

عضو شورای شهر همدان نیز در این باره در گفت‌وگو با خبرنگار تسنیم در همدان اظهار داشت: این درختان در کوی استادان و بخشی از دره مرادبیگ همدان قرار دارد که قبل از قطع کردن بنده از این منطقه بازدید کرده و تک تک درختان خشک شده علامت‌گذاری شدند.

علی اکبر نظری با اشاره به اینکه درختان خشک شده و پوست هم نداشتند، تصریح کرد: این درختان از رودخانه دره مرادبیگ تغذیه شده و آلودگی این رودخانه سبب خشکی درختان شده است.

وی با بیان اینکه کلیه درختان قطع شده صنوبر هستند، عنوان کرد: از تعداد درختان قطع شده اطلاعی در دست ندارم ولی سازمان فضای سبز و پارک‌های شهرداری همدان باید درختان علامت‌گذاری شده را قطع می‌کرد.

عضو شورای شهر همدان با اشاره به اینکه در کنار درختان صنوبر درختان گردویی وجود داشت که ممکن بود از بین برود، عنوان کرد: برخی از درختان گردو در این ملک و ملک‌های همجوار بخاطر آب آلوده خشک شدند.

وی با تاکید بر اینکه برای جلوگیری از خشک شدن درختان باید رودخانه را احیا و آب را از آلودگی خالی کرد، بیان کرد: فاضلاب دره مرادبیگ، سیلوار و روستاهای مسیر در این رودخانه تخلیه شده و سبب آلودگی می‌شود.

عضو شورای شهر همدان تاکید کرد: اگر یک مورد درخت سبز یا درخت دارای ساقه سبز قطع شده باشد با شدت و حدت تمام با سازمان فضای سبز و پارک‌های شهرداری همدان برخورد می‌شود.

40 اصله درخت خشک توسط سازمان قطع شد

مدیرعامل سازمان پارک ها و فضای سبز شهرداری همدان نیز در گفت‌وگو با خبرنگار تسنیم در همدان با بیان اینکه وظایف سازمان احیا، اصلاح و حفظ باغات است، اظهار داشت: برخی باغات بیشه‌زار بوده و باغ نیستند که بیشتر در این اراضی درختان صنعتی پهن برگ وجود دارد.

معراج عاشورلو با اشاره به اینکه این درختان وقتی به سن مشخصی می‌رسند، می‌پوسند، تصریح کرد: اینگونه درختان از داخل پوسیده و بیش از 30 متر ارتفاع پیدا می‌کنند که امکان سقوط آنها وجود دارد.

وی با بیان اینکه سالانه تعدادی از درختان خشک سقوط می‌کنند، عنوان کرد: درختان قطع شده توسط سازمان پارک‌ها و فضای سبز شهرداری همدان 100 درصد خشک بودند به این معنا که ریشه نداشته و از تنه تغذیه می‌شدند.

عاشورلو بیان کرد: این درختان به سبب بی‌آبی خشک نشدند بلکه به خاطر اینکه آب رودخانه دره مرادبیگ حاوی فاضلاب روستاهای بالادست بوده اسیدی شده و پوسیدگی درختان را تسریع می‌بخشد.

وی با اشاره به لایحه ماده یک قانون حفظ و گسترش فضای سبز عنوان کرد: کمیسیون ماده 7 موارد و تقاضای شهروندان و باغ‌داران را بررسی کرده و از محل بازدید می‌کند تا براساس آن یک سوم از مساحت باغ را مجوز قطع درختان می‌دهد.

مدیرعامل سازمان پارک ها و فضای سبز شهرداری همدان تاکید کرد: مالک باید برابر درختان قطع شده دو برابر درخت بکارد که در این زمینه تعهداتی به شهرداری همدان داده است.

عاشورلو با اشاره به اینکه در باغات گنجنامه و عباس آباد مجوز قطع درختان در قالب 200 تا 300 اصله صادر می‌شود ولی به دلیل اینکه جایگزین می‌شوند، زیاد محسوس نیست، عنوان کرد: مجوز قطع 40 اصله درخت توسط کمیسیون ماده 7 صادر شده که همگی خشک بودند و مالک باید آنها را جایگزین کند.

گزارش از سعید شاهسوند

https://www.tasnimnews.com/fa/news/1395/08/28/1243153/اره-برقی-ها-لرزه-به-جان-درختان-دره-مرادبیگ-همدان-انداختند


برچسب ها: باغ های دره مرادبیک ، حسین زندی ،

تخریب باغ‌ها به همدان رسید

تخریب باغ های همدان در آستانه برگزاری همایش شهر سبز پایدار

کراپ‌شده - تخریب باغ در همدان - حسین زندی - دره مرادبیک
شناسهٔ خبر: 3826909 - 
صدای اره برقی همچنان از باغ های همدان به گوش می‌رسد، شهری که روزی باغ شهرش می نامیدند. این اولین بار نیست به جان فضای سبز شهری افتاده اند و راه های تنفسی همدان را مسدود می کنند.

خبرگزاری مهر، گروه جامعه: قطع درختان کشور اتفاق‌ تازه‌ای نیست. و هر سال دست کم ۴۰۰ هزار هکتار زمین حاصلخیز دچار فرسایش می‌شود. ایران در ۳۰ سال اخیر ۶ میلیون هکتار جنگل را از دست داده است و تازه قطع درختان به جنگل‌ها محدود نمی‌شود. هر ساله از شهرهای مختلف خبرهایی از قطع درختان در باغ‌های قدیمی و به بهانه‌های مختلف توسعه به گوش می‌رسد و این بار تخریب باغ‌ به همدان رسیده است. شهری که البته با این پدیده شوم ناآشنا نیست.

این بار با مجوز کمیسیون ماده ۷ اقدام به بریدن و قلع و قمع درختان جاده قدیم دره مراد بیک همدان کرده اند و آن گونه که فعالان محیط زیست همدان می‌گویند به جای اینکه مانند ادوار گذشته شبانه درخت ها را ببرند در روز روشن و با اعتماد به نفس کامل، کار خود را انجام می دهند و اعضای شورای شهر هم با افتخار از آن حرف می زنند.

در طول ۴ سال گذشته با مجوز شورای شهر باغ های بسیاری در همدان نابود شده است؛ باغ و عمارت تاریخی ذوالریاستین، باغ بدیع الحکما، باغ و عمارت جواهری و چندین باغ بزرگ و کوچک در همین دوره نابود شده که از این میان باغ بدیع الحکما بیش از ۶ هکتار مساحت داشت. این بار باغ دیگری در انتهای کوی استادان و مسیر جاده قدیم دره مرادبیک که نزدیک یک هکتار مساحت داشت توسط مالک خصوصی و مجوز شهرداری نابود شد.  

حسین زندی فعال محیط زیست و دبیر پویش پاسداری از میراث طبیعی و فرهنگی در استان همدان درباره این موضوع به خبرنگار مهر می‌گوید: صبح روز ۴شنبه خبردارشدم که باغ های مسیر جاده قدیم دره مرادبیک واقع در کوی استادان را تخریب می کنند. سریع به منطقه رفتم و متاسفانه خبر واقعیت داشت و با سه کامیون ۱۸ چرخ پر از تنه درخت مواجه شدم و یک دستگاه جرثقیل که در حال بارگذاری درخت ها بود و بیش از ۱۵ کارگر در محل مشغول بریدن درخت بودند.

مدیریت فضای سبز شهری همدان اعلام کرده: درختان این باغ به درخواست مالک و با مجوز ماده ۷ بریده شده و مجوز برای احیاء دوباره باغ صادرشده است.

با این حال زندی تاکید می‌کند: پرسش اساسی این است کدام یک از درختان و باغ های مشجر همدان که با مجوز یا بدون مجوز نابود شده دوباره احیاء و باز زنده سازی شده است؟ در دوره های گذشته بیشتر باغ هایی را که با این بهانه نابود کردند تبدیل به برج های تجاری و مسکونی شده است.

اعضای شورای شهر گفته های مدیرعامل سازمان پارک ها و فضای سبز شهرداری همدان را تایید کرده و ادعا می کنند درختان این باغ خشک بود اما تصاویر ثبت شده از تخریب باغ که به دست خبرنگار مهر رسیده این ادعا را تایید نمی‌کند.

حسین زندی در این باره تصریح می‌کند: آنچه اعضای شورای شهر می گویند خلاف واقعیت است. هیچ یک از درخت های این باغ  خشک نبوده و با اینکه فصل پاییز است هنوز برگ درختان را می توان دید و بر اساس عکس هایی که از محل گرفتم تعداد درختان نیز بسیار بیش از عددی است که مدیران شهرداری اعلام می کنند.

این اتفاق در حالی رخ داده که چند هفته بیشتر نیست که مدیران شهری اعلام کردند همایش «شهر سبز پایدار» آذر ماه امسال در همدان برگزار می شود. آیا رویکرد مدیران شهری و اعضای شورای شهر همدان به شهر سبز پایدار از مسیر قطع درختان می‌گذرد؟ پرسشی که مسلما مردم همدان در انتخابات شورای شهر آینده فراموش نخواهند کرد.

http://www.mehrnews.com/news/3826909/تخریب-باغ-های-همدان-در-آستانه-برگزاری-همایش-شهر-سبز-پایدار


برچسب ها: خبرگزاری مهر ، حسین زندی ،

اگر یکی از بنیان‌ها و مؤلفه های توسعه پایدار در هر جامعه‌ای را نهادهای مدنی آن کشور بدانیم به‌طورقطعی یکی دیگر از پایه‌ها و بنیان‌های توسعه پایدار در هر کشوری رسانه‌ها و مطبوعات آزاد آن به شمار می‌آید. ارتباط جامعه مدنی و رسانه بسیار تنگاتنگ و مرتبط است و تفکیک آن کاری بسیار دشوار خواهد بود.
کد خبر:۳۲۹۷۰۳
تاریخ انتشار:۲۶ آبان ۱۳۹۵ - ۱۲:۰۲16 November 2016
اما اگر بخواهیم نقش رسانه در پیشبرد تلاش‌های مدنی و یا تأثیر متقابل این دو را بررسی کنیم ابتدا باید کاربردهای رسانه‌ها  را در همپوشانی و کمک به نهادهای مدنی اولویت‌بندی کنیم.  در این عرصه با توجه به همین اولویت، باید جنبه سرگرمی رسانه را نادیده گرفت. مهم‌ترین نقش رسانه‌ها در این زمینه  جنبه اطلاع‌رسانی، خبر، تبلیغات و آموزش است یا به قول زنده‌یاد معتمد نژاد وظایف راهنمایی و رهبری رسانه‌هاست. 

به گزارش تابناک همدان؛ ابتدا باید به وضعیت نهادهای مدنی در ایران نظری افکند. نباید فراموش کرد که نهادهای مدنی در ایران بسیار نوپا و جوان است. تشکل‌ها و انجمن‌های غیردولتی نوین پس از سال ۱۳۷۶ و روی کار آمدن دولت اصلاحات در ایران پا به عرصه وجود گذاشتند این تشکل‌ها به دلیل نظارت بیش‌ازحد دولت‌ها و صدور مجوز از طریق نهادهای حاکمیتی به‌نوعی غیردولتی محسوب نمی‌شوند. درواقع با آنچه در غرب، چه کشورهای درحال‌توسعه و چه توسعه‌یافته دیده می‌شود متفاوت است باید پذیرفت در این نهادها وابستگی به دولت مانع توسعه محور بودن این تشکل‌ها شده است. در ایران تأسیس یک نهاد غیردولتی روزبه‌روز دشوارتر می‌شود و نهادهای مختلف برای ایجاد آن مانع‌تراشی می‌کنند پس از تأسیس نیز دخالت نهادهای حکومتی مانع استقلال و فعالیت مستقل آنان می‌شود درواقع می‌توان گفت در ایران هیچ تشکل غیردولتی مستقلی وجود ندارد.

 باوجوداین مشکلات می‌توان گفت جامعه ایران در طول ۲ دهه گذشته شیوه‌ای متفاوت از نهادسازی را  خارج از چارچوب و استانداردهای بین‌المللی تجربه کرده است. بااینکه این تشکل‌ها نیمه‌دولتی به شمار می‌روند در برخی از موارد دیده‌شده به‌سوی غیردولتی شدن و استقلال پیشرفته‌اند. نکته اصلی این است که  در مسیر حرکت این نهادها به‌سوی کارکردهای صحیح اجتماعی و رسیدن به استقلال رسانه‌ها بسیار مؤثر بوده‌اند و کمک کرده‌اند.
امروزه از رسانه‌ها با عنوان ابزار و نهاد اجتماعی یاد می‌شود ولی وضعیت در ایران شاید کمی با جهان متفاوت باشد باوجود همپایی ایران با کشورهای توسعه‌یافته در روزنامه‌نگاری در عرصه‌های دیگر رسانه نتوانسته چنانکه بایدوشاید عمل کند و همین امر سبب شده از حرکت جهانی بازبماند و مسائلی مانند بومی نبودن فناوری رسانه‌ای  این عرصه را دچار برخوردی چندگانه  کند.

اما  در اینجا  موضوع گفتار این است که چگونه می‌توان از ظرفیت رسانه‌ها برای مشارکت‌پذیری نهادهای مدنی بهره جست؟  دکتر کاظم معتمد نژاد در کتاب وسایل ارتباط‌جمعی می‌نویسد: «در نظام‌های دموکراسی روزنامه‌ها، مجله‌ها، رادیوها، تلویزیون‌ها و سینماها می‌توانند درراه گسترش ارتباط بین رهبری کنندگان و رهبری شوندگان خدمات مهمی انجام دهند و به‌عنوان آینه تمام نمای افکار عمومی، در جلب همکاری مردم و مشارکت دادن آن‌ها در امور اجتماعی تأثیر فراوان به‌جا گذارند. درصورتی‌که در نظام‌های استبدادی و دیکتاتوری که بین فرمانروایان و فرمان‌برداران،  روابط آزاد و رضایت‌آمیز وجود ندارد وسایل ارتباطی معمولاً به ابزارهای تبلیغات سیاسی در جوامع دارای نظام‌های آمرانه، همه از یک طرفه بودن نقش وسایل ارتباطی منعکس ساختن آمال و افکار عمومی در این نوع جوامع ناشی می‌شود. (معتمد نژاد،1386:6) 

اگر فعالان مدنی را به‌عنوان تصمیم سازان جامعه در نظر بگیریم رسانه‌ها می‌توانند به‌عنوان آینه‌ای عملکرد آنان را بازنمایی کنند و در جلب مشارکت‌های عمومی یاری گر فعالان مدنی باشند. همچنین رسانه‌ها می‌توانند نقش مهمی در شفافیت، دیده‌بانی و نظارت در عملکرد تشکل‌های غیردولتی داشته باشند. بازتاب اخبار برنامه‌ها و کارنامه  تشکل‌ها از طریق رسانه‌ها علاوه بر مشارکت موجب اعتمادسازی نیز می‌شود.

تجربه نشان داده  فعالان مدنی بدون رسانه نمی‌توانند گامی در جهت توسعه پایدار بردارند در دولت پیشین به دلیل محدودیت‌های موجود کسانی که در عرصه مدنی فعالیت می‌کردند چاره‌ای نمی‌دیدند که خود رسانه خود باشند و اخبار برنامه‌های خود را  از راه‌های گوناگون  منتشر کنند.  درحالی‌که در یک جامعه سالم سازمان‌های مردم‌نهاد برای ارائه راهکار در جهت توسعه به یاری رسانه‌ها نیاز دارند و نهادهای مدنی نیز به‌عنوان وجدان بیدار جامعه حمایتگر رسانه‌ها خواهند بود  اگرچه موانعی مانند سانسور و محدودیت که با روش‌های گوناگون در عرصه اطلاع‌رسانی اعمال می‌شود گریبان هر دو را گرفته است. در دولت پیشین اعتقادی به فعالیت مدنی نبود اما با توجه به شعارهای دولت یازدهم ضرورت دارد هر دو عرصه با ایجاد فضای باز تقویت شوند.
http://www.tabnakhamadan.ir/fa/news/329703/%D9%86%D9%82%D8%B4-%D8%B1%D8%B3%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%87%D8%A7-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%85%DA%A9-%D8%A8%D9%87-%D8%B3%D8%A7%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85-%D9%86%D9%87%D8%A7%D8%AF


برچسب ها: تابناک ، حسین زندی ، تشکل های غیر دولتی ،

توسعه در گرو پیوند تشکل‌های دانشگاهی با نهادهای مدنی

|  حسین زندی |   فعال مدنی|

سابقه شکل‌گیری تشکل‌های دانشجویی در دانشگاه‌ها به زمان تأسیس نخستین دانشگاه کشور بر‌می‌گردد اما بیش از ٨ دهه از این تاریخ می‌گذرد و تحولی در ساختار این تشکل‌ها ایجاد نشده است.  این‌که چه عواملی باعث شده تشکل‌های دانشجویی چه در محیط دانشگاه و چه پس از فارغ‌التحصیلی در زمینه مشارکت‌های مدنی موفق نباشند، بسیار پیچیده است. در این نوشتار کوتاه نیز نمی‌توان ریشه‌یابی کرد، چراکه چنین مسأله مهمی نیاز به پژوهش‌های گسترده دارد.
تشکل‌های غیردولتی با ساختار و شکل و شمایل امروزین پس از روی کار آمدن دولت اصلاحات در ‌سال ١٣٧٦ وارد عرصه اجتماع شدند.  اما این پدیده با بهره‌گیری از ساختارهای غربی با یک تفاوت عمده بروز کرد. تشکل‌های غیردولتی در غرب براساس قوانین هر کشور توسط افراد حقیقی که هدف و برنامه مشخصی دارند به وجود می‌آیند و پس از ثبت در دفاتر مربوطه رسمیت یافته و فعالیت خود را آغاز می‌کنند. این فعالیت بدون دخالت هیچ نهاد دولتی ادامه می‌یابد، اما در ایران تأسیس یک نهاد غیردولتی روزبه‌روز دشوارتر می‌شود و نهادهای مختلف برای ایجاد آن مانع‌تراشی می‌کنند. پس از تأسیس نیز دخالت نهادهای حکومتی مانع استقلال و فعالیت مستقل آنان می‌شود. درواقع می‌توان گفت در ایران هیچ تشکل غیردولتی مستقلی وجود ندارد و اتفاقا حاکمیت نیز به دنبال همین موضوع است.
فعالیت تشکل‌های دانشجویی نیز بر این منوال است که پس از شکل‌گیری در چارچوب دانشگاه فعالیت‌ها نیز آغاز می‌شود. این تلاش‌ها گاهی با توجه به یک رویداد و اتفاق در جامعه پررنگ‌تر می‌شود و گاهی با تغییراتی در وزارت علوم یا بدنه دولت مدت‌ها به محاق می‌رود. تفاوتی ندارد؛ چه تشکل‌های علمی، دانشجویی چه سیاسی و فرهنگی در دانشگاه همه مشمول چنین روندی هستند .
 از دل این گروه‌ها و تشکل‌ها گاهی به نام‌هایی برمی‌خوریم که به آنها «فعال دانشجویی» اطلاق می‌شود و به‌عنوان فرد نتیجه تلاش‌های خود در دانشگاه (همان‌طورکه گفته شد چه فرهنگی چه اجتماعی یا علمی و سیاسی) را به افراد جامعه اعلام می‌کند، اما این تلاش‌ها پس از پایان دوره تحصیلی این افراد تمام می‌شود. دیده می‌شود فردی که در دانشگاه بسیار فعال است پس از دوران تحصیل نه‌تنها هیچ فعالیتی ندارد بلکه افسرده و منفعل می‌شود.
اگر فعالان مدنی همدان و نهادهای دانشگاهی را مثال بزنیم درمی‌یابیم از قضا با این‌که جامعه‌شناسان مردم همدان را شهروندانی محافظه‌کار می‌دانند اما آنها در مواجهه با این پدیده اجتماعی، یعنی تشکیل نهادهای غیردولتی و پیوستن به این تشکل‌ها نسبت به سایر استان‌ها پیش‌قدم بودند. از‌ سال ١٣٧٦ تا ١٣٨٤ نزدیک به ٣٠٠ تشکل در حوزه‌های گوناگون فعال بودند و با روی کارآمدن دولت نهم رفته‌رفته این وضع رو به افول گذاشت، به‌طوری که در‌ سال ١٣٩٢ تشکل‌های عضو معاونت جوانان وزارت ورزش به کمتر از ٣٠ نهاد رسیده بود. بیشتر آنها نیز در دوحوزه خیریه و مذهبی فعالیت می‌کردند.
استان همدان با دارا بودن ده‌ها‌هزار دانشجو ظرفیتی بالقوه در زمینه فعالیت‌های دانشجویی و دانشگاهی دارد و می‌تواند این ظرفیت را بالفعل کند، اما با وجود این‌که تشکل‌های زیادی در داخل دانشگاه مانند انجمن‌های علمی، ادبی، سیاسی و موارد دیگر شکل گرفته، در عمل نتوانسته به موفقیت قابل قبولی دست یابد. از سوی دیگر خلأ ارتباط بین تشکل‌های دانشجویی و مدنی خارج از دانشگاه نیز به این ضعف دامن زده است؛ به‌طور مثال حدود ١٣ تشکل حوزه محیط ‌زیست در استان همدان فعال است و در تعدادی از دانشگاه‌های استان ازجمله دانشگاه بوعلی و دانشگاه آزاد در رشته محیط‌ زیست همه‌ساله صدها دانشجو تحصیل می‌کنند، اما تشکل‌های محیط‌ زیستی خارج از دانشگاه نتوانسته‌اند با دانشجویان تعامل قابل قبولی داشته  باشند.  
حال پرسش این است که چه عاملی باعث این مسأله مهم است و چگونه می‌توان از ظرفیت دانشگاه و فعالان دانشجویی و نهادهای درون این فضای آموزشی بهره برد؟ آیا تشکل‌های غیردولتی در ایران چنین توانایی‌هایی را دارند که در بازنده‌سازی تشکل‌های دانشجویی در خارج از دانشگاه نقش
ایفا  کنند؟
همان‌گونه که اشاره شد پاسخ گفتن به این پرسش‌ها مستلزم کاری تحقیقی است تا براساس ریشه‌شناسی و تاریخچه نهادهای دانشگاهی و وضع جامعه ایران بتوان به نتایجی رسید اما تجربه جوامع دیگر می‌تواند در کوتاه‌مدت راهگشا باشد. در این کشورها نهادهایی تخصصی در زمینه توانمندسازی تشکل‌های غیردولتی وجود دارد که در داخل مدارس و دانشگاه‌ها نیز فعالیت می‌کنند و با استعدادیابی، آموزش و توانمندسازی، دانش‌آموزان و دانشجویان مستعد و علاقه‌مند را آماده حضور در تشکل‌های مدنی بیرون از دانشگاه می‌کنند. توانمندسازی دانشجویان ایران در زمینه فعالیت‌های مدنی می‌تواند این نگرانی را برطرف کند. تلاش‌های نهادهای غیردولتی تداوم خواهد داشت و از حالت مقطعی بودن خارج می‌شود. علاوه بر دخالت‌های دولت در فعالیت‌های نهادها و سازمان‌های غیردولتی در ایران آسیب دیگری وجود دارد، آن هم تداوم نداشتن عضوگیری و جذب نیروهای داوطلب است که منجر به تداوم نداشتن فعالیت‌ها می‌شود؛ به‌طور مثال کمتر تشکلی را می‌توان سراغ گرفت که یک پروژه و برنامه طولانی‌مدت داشته باشد و چندین ‌سال یک برنامه را پیگیری کند و به نتیجه برساند. بهره‌گیری از توان و ظرفیت دانشگاه و جذب فارغ‌التحصیلان علاقه‌مند در تشکل‌های غیردولتی این معضل را برطرف می‌کند و به تقویت جامعه مدنی در ایران کمک خواهد کرد.

http://shahrvand-newspaper.ir/news:nomobile/main/80787/%D8%AA%D9%88%D8%B3%D8%B9%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%DA%AF%D8%B1%D9%88-%D9%BE%DB%8C%D9%88%D9%86%D8%AF-%D8%AA%D8%B4%DA%A9%D9%84%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D9%86%D9%87%D8%A7%D8%AF%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%AF%D9%86%DB%8C


برچسب ها: روزنامه شهروند ، حسین زندی ، تشکل های مدنی ، تشکل های دانشجویی ،

شنبه 22 آبان 1395

٢٥‌سال تخلف در «علیصدر»

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :میراث فرهنگی ،گردشگری ،


بهره‌برداری غیرقانونی یک شرکت خصوصی از غار علیصدر هنوز پایان نیافته است
٢٥‌سال تخلف در «علیصدر»
معاون گردشگری همدان: خبر را زود اعلام کردند، غار هنوز در دست بهره‌برداری است زندی، فعال میراث فرهنگی: ‌ قرار بود غار به پدیده شاندیز فروخته شود

مهتاب جودکی|  غار علیصدر هنوز در اختیار یک شرکت خصوصی با اعضای دولتی است و اجاره‌بهایش هنوز همان است که بود: ٧٠٠‌هزار تومان اجاره بابت بهره‌برداری از یک اثر طبیعی ثبت شده در فهرست آثار ملی. دادستان دیوان محاسبات دو روز پیش، از جزییات تخلف پرده برداشت و خبر داد که این اثر طبیعی همدان، از اختیار شرکت سیاحتی علیصدر که مدیران دولتی هم در آن حضور دارند، خارج شده اما معاون گردشگری همدان به «شهروند» می‌گوید: «غار همچنان در دست این شرکت است.»
عصر سه‌شنبه تخلف در غار علیصدر رسانه‌ای شد؛ یعنی ٢٥‌سال پس از راه افتادن شرکت خصوصی بهره‌بردار. در خبرها فقط از بهره‌برداری با اجاره ٧٠٠‌هزار تومان و سود ١٩ میلیاردی طی سال‌های ٨٩ تا ٩٥ صحبت شد، اما مدیرکل میراث فرهنگی همدان در گفت‌وگو با «شهروند» از سهم ٦٠‌درصدی شهرداری همدان و سازمان همیاری شهرداری‌های این استان می‌گوید. به جز این بهره‌برداری غیرقانونی، ماجرای تصمیم برای فروش این غار هم یکی از عجیب‌ترین اتفاقات است. در این سال‌ها غار علیصدر از گزند طرح‌هایی که توسط بهره‌بردار اجرایی می‌شد در امان نبود؛ کف آن سنگفرش شد، ورودی غار را بزرگتر کردند و قندیل‌هایش را کندند تا دیگر شبیه یک غار طبیعی نباشد.
خبر را زودتر از اجرای حکم دادند
فیاض شجاعی، دادستان دیوان محاسبات این‌طور ماجرا را شرح داد:  «اخیرا متوجه شدیم طبق تصمیمات مسئولان این استان به‌طور غیرقانونی به شرکتی سیاحتی با نام علی‌صدر واگذار شده است. این شرکت خصوصی است و حتی شماری از مدیران دولتی نیز در آن مسئولیت دارند.» به گفته او، این غار قابل اجاره دادن است اما در بررسی‌ها مشخص شد «حتی اجاره‌بهای سالانه آن را فقط ۷۰۰‌هزار تومان تعیین کرده بودند درحالی که درآمد این شرکت خصوصی از محل فروش بلیت دیدن این غار سالانه ۱۹‌میلیارد تومان است.» با این حال بعضی منتقدان می‌گویند ١٩‌میلیارد عدد متوسطی است که برآورد شده و سود بهره‌برداری از غار به ٤٠‌میلیارد تومان هم می‌رسد.او حتی به موضوع دستکاری دهانه غار و تأثیر آن بر ثبت نشدن غار در فهرست یونسکو هم اشاره کرد و خبر داد که «با ورود دیوان محاسبات استان با هماهنگی دیوان محاسبات کشور کارگروهی برای بررسی این واگذاری تشکیل شد که پس از بررسی‌ها ایراد دیوان محاسبات وارد شناخته و این واگذاری لغو شد.» با این حال خاکسار، معاون گردشگری همدان به «شهروند» می‌گوید: «غار هنوز در اختیار این شرکت است و لغو واگذاری هنوز اجرا نشده است. خبر رسانه‌ای شده اما هنوز تشریفات قانونی برای واگذاری اثر به میراث فرهنگی انجام نشده است. ما در این‌باره تصمیم‌گیر نیستیم.»
سود بهره برداری از غارچه شد؟
تنها دو روز است که بحث واگذاری غار علیصدر در جایگاه اثری ملی، به یک شرکت خصوصی سر و صدا کرده اما حسین زندی، فعال میراث فرهنگی همدان به «شهروند» می‌گوید، ماجرا به مدت‌ها پیش بازمی‌گردد:« بعد از ثبت ملی غار این اثر به نوعی حیاط خلوت مدیران شد. در تمام این سال‌ها این موضوع به‌عنوان یک تخلف بررسی نشد.  مطرح شدنش در زمان حاضر مشکوک است و سمت و سوی جناحی دارد.»رانت‌خواری که اتفاق افتاده و برملا شده، این‌طور که زندی می‌گوید، «در تمام این‌سال‌ها» ادامه داشته است. «مسأله اینجاست که بهره‌برداری از این غار، اگرچه به اسم شرکت خصوصی بوده اما توسط بعضی مدیران دولتی اتفاق افتاده است.»او این را می‌گوید و از خواسته فعالان مدنی و میراث فرهنگی همدان حرف می‌زند: «می‌خواهیم مسئولان استانی در این مورد شفاف باشند. برای اعتمادسازی جزییات قرارداد غیرقانونی را شرح دهند و دقیقا بگویند کدام یک از مدیران در این شرکت خصوصی عضو بوده و درنهایت با سود بهره‌برداری از این غار ملی چه کرده‌اند؟»
رانت فقط یکی از مسائل این غار است
غاری که نماد گردشگری در استان همدان بود و از معدود گزینه‌های میراث طبیعی برای ثبت جهانی در فهرست یونسکو به شمار می‌رفت، شبیه یک غار طبیعی نیست. «ورودی غار را بزرگتر کردند تا افراد بیشتری، راحت‌تر به علیصدر بیایند. کف آن را سنگفرش کردند و ازحالت طبیعی درش آوردند. حتی قندیل‌ها را کندند تا تردد راحت‌تر باشد، همین حالا قندیل‌های زیادی از این غار از تزیینات ویترین مغازه‌های همدان است. غار علیصدر به خاطر بازدید‌کننده بیش ازحد ظرفیت هم آسیب زیادی دیده است.فعالان میراث فرهنگی استان بارها به این مشکلات اعتراض کردند اما گوش شنوایی نبود. بیشتر از رانت‌خواری مسأله تخریب‌ها برای ما مهم بود، اما دستمان به جایی نرسید. »او این را می‌گوید و اضافه می‌کند: «چرا آخرش می‌خواهند تخلف را گردن یک مدیر بیندازند؟ قوه‌قضائیه تمام این سال‌ها پیگیر نشد؟ مگر می‌شود یک اثر ملی را واگذار کرد و به دلخواه چهره‌اش را تغییر داد؟»
به دنبال تصاحب غار ملی
این فعال میراث فرهنگی خبر می‌دهد که‌ سال آخر دوره ریاست محمود احمدی‌نژاد سرمایه‌گذار پدیده شاندیز، از طریق  نمانیده لالجین و بهار آمده بود تا غار را بخرد، ولی این موضوع با عوض‌شدن دولت اتفاق نیفتاد و سرپرست استانداری همدان و یکی- دونفر از اعضای شورای شهر جلوی آن را گرفتند. ماجرای فروش غار روزگذشته توسط محمدناصر نیکبخت، استاندار همدان فاش شد.او در نشست اعضای ستاد اربعین حسینی استان همدان گفت: «فردی برای واگذاری غارعلیصدر با تمامی محدثات به پدیده شاندیز، به بنده مراجعه کرده که درمقابل این خواسته، اینجانب و معاون امور عمرانی استانداری مقاومت کردیم. پس از این موضوع، مدیرعامل شرکت پدیده شاندیز را نیز به استانداری آوردند و اصرار بر تحقق این خواسته داشتند، ولی همچنان با مقاومت ما مواجه شدند. البته موافق بهره‌برداری از محدثات و حوالی غار بودم ولی با واگذاری غار مخالفت کردم، چون انفال را نمی‌توان واگذار کرد. گزارش خلاف واقع به دیوان محاسبات کشور نیز به خاطر مقاومت و مخالفت بنده در واگذاری غارعلیصدر به پدیده شاندیز بوده است. در نشستی با مقام‌های قضائی استان خبر بروز مشکل برای پدیده شاندیز ازسوی مسئولان قضائی
اطلاع‌رسانی شد.»
نیکبخت گفت ‌که واسطه امر واگذاری غار به پدیده شاندیز، او  را رها نکرده و اصرار به واگذاری این غار داشت: «بروز مشکل برای پدیده شاندیز نیز بهانه و دستاویزی برای مقاومت و مخالفت جدی در برابر واگذاری غارعلیصدر شد. بیان درآمد ١٩میلیاردی غارعلیصدر و اجاره ٧٠٠‌هزارتومانی این غار کم‌‌لطفی بود، چون درآمد غار تا سه‌سال پیش موید زیانده‌بودن این مجموعه بود.»استاندار همدان حتی گفت که ٧٠٠‌هزارتومان اجاره‌بها هم طبق ماده ٣٢ بابت اجاره زمین حوالی غار به‌ منظور جلوگیری از تخریب، ساخت‌وساز و محافظت از آن بوده است نه این‌که این مبلغ برای اجاره غار پرداخت شده باشد.
او با اشاره به این‌که می‌گویند، این شرکت خصوصی است، چنین گفت: «٤٠‌درصد سهام این غار متعلق به سازمان ایرانگردی و جهانگردی و مابقی به سازمان همیاری‌ها و شهرداری و شهرداری همدان تعلق دارد، آیا این مجموعه‌ها خصوصی هستند؟ به‌ منظور شفاف‌سازی در زمینه شرکت سیاحتی علیصدر با دادستان دیوان محاسبات کشور مذاکره کرده‌ام و این مقام قضائی خواستار ارایه مدارک و مستندات موجود شده تا پس از تأیید مستندات، به صورتی موضوع را جبران کند.»
با این حال، او با بیان این‌که شرکت سیاحتی علیصدر همدان بر مبنای قانون عمل کرده و هر آنچه که در قانون عنوان شده، ملاک عمل است، درباره تشکیل این شرکت گفت: «سال ٧٠ توسط مسئولان وقت شرکتی با عنوان شرکت سیاحتی علیصدر تأسیس شده و واگذاری سهام صورت می‌گیرد. آن زمان درمکاتبه‌ای با وزیروقت جهاد کشاورزی خواستار تدبیری برای پیشگیری از تعرض به زمین‌های حوالی غارعلیصدر می‌شوند. در این نامه‌نگاری وزیر با واگذاری زمین‌های اطراف علیصدر موافقت کرده بود و پس از آن، ٤٠‌درصد سهام به دولت در قالب سازمان ایرانگردی و جهانگردی و مابقی به نهادهای عمومی غیردولتی شامل سازمان همیاری و شهرداری‌ها و شهرداری همدان واگذار شد.»مالمیر، مدیرکل میراث همدان درباره واگذاری غار علیصدر به‌عنوان اثر طبیعی ملی به «شهروند» چنین توضیحی می‌دهد:  «خود غار و تولیتش که اثری نفیس و ملی است، قابلیت واگذاری ندارد. بهره‌برداری از غار به معنی مالکیتش نیست. به نظر می‌رسد بهره‌برداری از اثر ملی منع قانونی ندارد. »
او ادامه می‌دهد: «از دهه٧٠ با هماهنگی استاندار و وزیر ارشاد شرکت سیاحتی غار علیصدر تشکیل شد و سازمان همیاری شهردار‌ی‌ها هم در بهره‌برداری نقش داشت.» مالمیر، درباره تخریب‌های صورت گرفته در غار چنین نظری دارد: «البته ما اعتقاد داریم که باید از دخل و تصرف در یک اثر ملی پرهیز کرد و بخش عمده اقدامات درحوزه کف‌سازی و ساخت مسیر ترددی در غار مربوط به پیش از ثبت ملی اثر است.»

http://shahrvand-newspaper.ir/news:nomobile/main/81432/25%E2%80%8C%D8%B3%D8%A7%D9%84-%D8%AA%D8%AE%D9%84%D9%81-%D8%AF%D8%B1-%C2%AB%D8%B9%D9%84%DB%8C%D8%B5%D8%AF%D8%B1%C2%BB-


برچسب ها: روزنامه شهروند ، غار علیصدر ، حسین زندی ،

شنبه 22 آبان 1395

مالک غار علیصدر کیست؟

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :گردشگری ،میراث فرهنگی ،زیست بوم ،ایسنا ،مطالب در خبر گزاری ها ،

مالک غار علیصدر کیست؟

غار علیصدر

در واگذاری و اداره غار علیصدر که از ابتدای دهه ۷۰ در اختیار بخش خصوصی قرار گرفته، مجموعه میراث فرهنگی نقش نداشته و فقط نرخ‌گذاری این مجموعه‌ طبیعی-ملی و نظارت بر کارکرد بخش خصوصی را برعهده داشته است.

به گزارش ایسنا، غار علیصدر به عنوان مهمترین برند گردشگری استان همدان این روزها حال و روز خوشی ندارد؛ متولیانش معلوم نیستند، یک‌بار صحبت از بخش خصوصی می‌شود و یک‌روز میراث‌فرهنگی مسئول نظارت بر آن است؛ درآمد سالانه‌ بازدید از آن (۳۵ هزار تومان برای گردشگر داخلی و ۷۰ هزارتومان برای گردشگر خارجی) میلیاردها تومان است، اما رسیدگی به این اثر ثبت‌ملی شده به اندازه‌ای کم است که ورودیِ آن به اندازه یک ماشین باز شده و حتی کف غار را هم سنگ‌فرش کرده‌اند.

ماجرا زمانی آغاز شد که دادستان دیوان محاسبات کشور در گفت‌وگو با یکی از رسانه‌ها اعلام کرد، "طبق تصمیمات مسئولان استان همدان، غار علیصدر به طور غیرقانونی به شرکتی سیاحتی با نام علیصدر واگذار شده و حتی شماری از مدیران دولتی نیز در آن مسئولیت دارند! آن هم با مبلغ اجاره سالانه ۷۰۰ هزار تومان! درحالیکه درآمد این شرکت خصوصی از محل فروش بلیت ورودیه غار سالانه ۱۹ میلیارد تومان است."

این صحبت‌ها در حالی مطرح شدند که محمودرضا عراقی، معاون عمرانی استاندار همدان با تأکید بر اینکه مشکلی در مجموعه غار علیصدر وجود ندارد، به ایسنا گفته است: «واگذاری غیرقانونی غار علیصدر به بخش خصوصی را به صراحت تکذیب می‌کنم.»

به گفته‌ وی، از ۲۵ سال قبل براساس اصل ۴۴ قانون اساسی، غار علیصدر از طرف دولت با بخش عمومی غیردولتی به صورت مشارکتی اداره می‌شد. ۴۰ درصد سهام این شرکت مربوط به دولت شامل سازمان ایرانگردی و جهانگردی بوده و ۴۰ درصد سازمان همیاری شهرداری‌ها و ۲۰ درصد شهرداری همدان در این شرکت سهم دارند.

و جالب‌تر این‌که رئیس هیئت مدیره شرکت سیاحتی علیصدر با بیان اینکه غار علیصدر تا چند سال پیش به طور کامل زیان‌ده بوده، می‌گوید: «غارعلیصدر سالانه ۲ میلیارد تومان سود داشته که تماما صرف هزینه‌ها شده و اگر تاکنون سودی هم داشته، حاصل دولت و شهرداری شده است.»

ورودیِ غار علیصدر را به اندازه ورود یک ماشین باز کردند

اما میراث فرهنگی و محیط زیست استان همدان نسبت به بهره‌برداریِ خصوصی از  این محوطه‌ تاریخی و نفیس تاکید می‌کنند؛ بهره‌برداری که دوستداران میراث فرهنگی معتقدند «تا کنون آسیب‌هایی را به این محوطه وارد کرده که حتی ممکن است احتمال ثبت جهانی را از آن سلب کند.»

حسین زندی، فعال میراث فرهنگی و محیط‌زیست همدان در این زمینه به ایسنا می‌گوید: فعالان مدنی استان همدان از مدیریت شهری و اجرایی این استان درخواست می‌کنند اتفاقات موجود در غار علیصدر «شفاف‌سازی» شود که چه کسی و چگونه از این غار بهره‌برداری کرده و سرمایه‌های ملی آن امروز کجا هستند؟

او ادامه می‌دهد:‌ تخریب‌هایی که گردانندگانِ غار علیصدر و مسئولانی که در ۲۰ سال اخیر از غار بهره‌برداری کردند وارد آورده‌اند، باعث شد یکی از زیباترین غارهای ایران به غار مصنوعی تبدیل شود. در طول این سال‌ها کف غار سنگ‌فرش شده و ورودیِ غار به اندازه‌ای بزرگ شد که حتی ماشین نیز می‌تواند به داخل آن برود. اقداماتی که برای یک غار طبیعی بسیار نابخردانه است.

او می‌افزاید: حتی قندیل‌های غار که همیشه از آن آویزان بودند و دست همه به آن‌ها می‌رسید، امروز نیستند و فقط قندیل‌هایی وجود دارند که به هیچ عنوان امکان کندن آن‌ها نیست.

وی با تأکید بر اینکه غار علیصدر مهمترین برند گردشگری استان همدان بود، ادامه می‌دهد: اقدامات عمرانی انجام شده در این غار برای همیشه امکان ثبت جهانی را از بین برد، چون غار علیصدر محتمل‌ترین گزینه در همدان برای ثبت جهانی بود.

غار علیصدر از دهه ۷۰ در اختیار بخش خصوصی است

علی مالمیر، مدیرکل میراث فرهنگی و گردشگری استان همدان نیز در این زمینه به ایسنا می‌گوید: ‌در حدود سال ۷۳ زمانی که سازمان ایرانگردی و جهانگردی زیر نظر وزارت ارشاد بود، غار علیصدر که سهامداران غالبِ آن بخش عمومی یعنی شهرداری، سازمان همیاری‌ها، استانداری و وزارت ارشاد بودند، بهره‌برداری از این غار را تحویل یک شرکت خصوصی دادند. با هماهنگی‌های انجام شده با استانداری و وزارت ارشاد، آن شرکت خصوصی تشکیل شد و بهره‌برداری از غار را بر عهده گرفت.

او با تأکید بر این‌که به واسطه‌ ثبت ملی بودن غار، مدیریت آن به هیچ‌کس داده نشده است، بیان می‌کند: بهره‌برداری از غار علیصدر براساس اسناد به آن‌ها واگذار شد. از سوی دیگر میراث فرهنگی یک طرف موضوع است. با توجه به اینکه این اثر طبیعی و ملی در ۱۵ دی ۱۳۸۷ در فهرست میراث طبیعی ملی به ثبت رسیده، در چارچوب ضوابط مشخص، میراث فرهنگی موظف به نظارت بر آن بود.

وی بخش گردشگریِ اداره کل میراث فرهنگی و گردشگری استان همدان را متولی نظارت و نرخ‌گذاری ورودی غار می‌داند و ادامه می‌دهد:‌ از زمانی که دستورالعمل غارها مصوب شد - که بر اساس آن غارها را تقسیم‌بندی کردند - تولیت برخی از غارها در اختیار سازمان میراث فرهنگی قرار گرفت و ذیلِ آن نیز مصوبه کارگروهی بود که تحت عنوان بهره‌برداری از غارها فعالیت انجام می‌داد؛ چون دولت براساس اصل ۴۴ و برای بهتر شدن خدمات، امور را به بخش خصوصی واگذار کرد، در واقع بهره‌برداری از این موضوع نیز در چارچوب این قابلیت واگذاری به بخش خصوصی داده شد که می‌تواند از آن بهره‌برداری کند، اما تولیت همچنان در اختیار بخش عمومی است و این موضوع همچنان ادامه دارد.

غار علیصدر، جزو نفایس ملی است

«مالمیر» با تاکید بر این‌که غار علیصدر جزو نفایس ملی است، ادامه می‌دهد: به همین دلیل این غار از نظر مالکیت به هیچ‌کس واگذار نمی‌شود، فقط امکان بهره‌برداری از این اثر طبیعی می‌تواند براساس ضوابط قانونی به یک بخش عمومی یا خصوصی واگذار شود که در حدود سال ۱۳۷۰ تا ۱۳۷۳ این اتفاق رخ داد و تملک و مالکیت غار از نظر قانونی به هیچ‌کس واگذار نشد.

مدیرکل میراث فرهنگی و گردشگری استان همدان در ادامه اظهار می‌کند: میراث فرهنگی از هیچ کدام از هزینه‌ها اطلاعی ندارد، چون متولی واگذاری غار به بخش خصوصی نبوده است. ما حتی از قرارداد و مفاد آن نیز مطلع نیستیم. فقط براساس وظیفه‌ نظارتی خود، نحوه‌ی بهره‌برداری را نظارت می‌کنیم.

وی ادامه می‌دهد: شاید در غار علیصدر قبل از ثبت محوطه‌سازی انجام شده یا اقداماتی در ورودی‌های آن انجام شده باشد، اما معتقدم به علت حضور بهره‌بردار و وجود دوربین کمترین آسیب‌ها به محوطه و قندیل‌ها وارد شده و در واقع با آغاز کار بهره‌برداری و انجام برخی از اقدامات، آسیب‌ها بسیار کم شد.

برخی اتفاقات در غار علیصدر خوشایند محیط‌زیست نبود

محمدرضا محمدی، مدیرکل حفاظت سازمان محیط‌زیست استان همدان نیز در این زمینه به ایسنا توضیح می‌دهد: آنچه در غار اتفاق افتاده مانند برخی اقدامات عمرانی و ناهمخوانی‌هایی که با طبیعت غار ایجاد شد، - از دو دهه قبل تا چند سال پیش - اتفاقاتی است که با محیط‌زیست همراه نبوده و قطعا خوشایند فعالان محیط‌زیست نیست، اما اتفاقات سه سال اخیر رو به جلو بوده‌اند.

وی کنترل نحوه ورود افراد به غار، جلوگیری از ورود آلودگی به سبب ورود گردشگران با کفش‌ها به غار، مبارزه با رشد جلبک‌ها در داخل غار، همچنین استفاده از پروژکتورهایی که منتهی به تغییر رژیم زیستی داخل غار می‌شوند را از جمله اقدامات مفیدی می‌داند که در طول سه سال گذشته وضعیت غار را بسیار بهتر کرده‌ و ادامه می‌دهد: معتقدیم اقدامات سه سال گذشته برای توقف مشکلات سال‌های قبل بوده است.

او با تأکید بر اینکه از سال ۷۱ غار علیصدر در اختیار بخش خصوصی است، بیان می‌کند: در فرایند مدیریت به طور قاطع اهمال‌هایی وجود داشته است که شاهد به وجود آمدن برخی اقدامات در این غار بوده‌ایم.

http://www.isna.ir/news/95081913705/%D9%85%D8%A7%D9%84%DA%A9-%D8%BA%D8%A7%D8%B1-%D8%B9%D9%84%DB%8C%D8%B5%D8%AF%D8%B1-%DA%A9%DB%8C%D8%B3%D8%AA


برچسب ها: ایسنا ، غار علیصدر ، حسین زندی ،

سه شنبه 20 مهر 1395

همت کنیم نوشیجان هم جهانی می‌شود

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :میراث فرهنگی ،گردشگری ،

یک تجربه خوب از جهانی شدن لالجین
همت کنیم نوشیجان هم جهانی می‌شود

نویسنده : سمانه رضایی

گردشگری

بعد از همه نامهربانی‌ها و خبرهای ناخوشایندی كه سال گذشته از نوشیجان شنیده شد، حال ایجاد پایگاه ملی در این ارگ نوشیجان، پایان یافتن پژوهش‌ها، وجود مستندات كامل از این اثر خشتی 2700 ساله و خبر خوب اعتبارات قابل توجه امسال، همه و همه امیدها را برای ثبت جهانی این اثر ارزشمند و كم‌نظیر زنده كرده است تا با خبر تغییر مدیریتی در شهرستان چشم‌ها به تلاش مسئولان برای هموار كردن این مسیر دوخته شود.
خبرهای خوبی از برنامه‌ریزی‌های در دست اقدام میراث فرهنگی در خصوص نوشیجان شنیده می‌شود كه با تأكید معاون رئیس‌جمهور و رئیس سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور در بازدید از این اثر، در حفظ و نگهداری آن، روزنه های امید را روشن كرده‌اند تا انتظارها را پایانی خوش باشد. در این خصوص گفت‌وگوهایی را انجام داده‌ایم كه می‌خوانید:
یك فعال گردشگری می‌گوید: محوطه باستانی نوشیجان را از زمان استرناخ، باستان‌شناس بریتانیایی بیشتر به عنوان آتشکده می‌شناختند اما با بررسی‌های اخیر زوایای دیگری از این اثر کم‌نظیر باستانی آشکار شد.
حسین زندی اظهار می‌دارد: آثار به دست آمده پیشینه آن را به عصر آهن می‌رساند و از دوره‌های مادی (هخامنشی) اشکانی آثاری به دست آمده که بسیار با ارزش است.
به گفته وی از این اثر باستانی با عنوان‌های آتشکده، قلعه، ارگ و... یاد می‌شود اما آخرین کسی که پژوهش‌هایی در این محوطه انجام داد علی هژبری، باستان‌شناس است که نوشیجان را نیایشگاهی مهری قلمداد کرد كه به نظر می‌رسد با وجود نشانه ها و آثار موجود این فرضیه قابل اثبات باشد.
زندی با اشاره به صدور مجوز پایگاه ملی محوطه باستانی نوشیجان این موضوع را اتفاق مبارکی می‌داند و می‌گوید: انتظار می‌رفت این اتفاق باعث رویدادهای و خبرهای خوشایندی باشد اما آنچه انتظار می‌رفت تاكنون اتفاق نیفتاده و چندان عملکرد ملموسی در نوشیجان دیده نمی‌شود.
وی معتقد است با اینکه اختصاص بودجه و ردیف ملی به صورت سالانه برای پایگاه‌ها در نظر گرفته می‌شود می‌بایست نوشیجان در یک سال گذشته شاهد تغییرات اساسی در مدیریت و حفاظت را شاهد بود كه امیدواریم بزودی این چنین شود.
وی با اشاره به اینكه نوشیجان شرایط بهتری را برای ثبت جهانی در بین آثار استان دارد خاطرنشان می‌كند: این اتفاق می‌تواند در مسأله ثبت جهانی نوشیجان هم مفید باشد، نوشیجان یکی از گزینه‌هایی است که در کنار دست‌کندهای استان وضعیت بهتر و آمادگی بیشتری برای ثبت جهانی دارد اما ثبت جهانی ملزوماتی نیز دارد.
به گفته زندی در مورد اعتبارات و بودجه چنین مکان‌هایی اگر برنامه ثبت جهانی را در پیش رو داشته باشیم نمی‌توانیم تنها به بودجه‌ای که از سازمان میراث فرهنگی در نظر گرفته می‌شود اکتفا کنیم و سایر ارگان‌ها نظیر فرمانداری ویژه باید نگاه ویژه‌ای به مقوله میراث داشته باشد.
وی می‌گوید: همچنین نمایندگان شهرستان و استان نیز در پس ذهن خود باید جایی برای مسأله میراث داشته باشند اما متأسفانه از طرف نمایندگان مجلس چه در شهرستان و چه استان هیچگونه همراهی دیده نمی‌شود.
زندی دراین زمینه به نقش نمایندگان به بودجه واعتبارات ملی اشاره می‌كند و می‌افزاید: همچنین در موضوع مدیریت محوطه و عقب نشینی شهرك صنعتی نمایندگان و فرمانداری می‌توانند كمك كنند و با مدیریت یكپارچه و هماهنگ شهرستان و رایزنی موجبات جابه‌جایی یا عقب‌نشینی این شهرك را ایجاد كنند.
وی معتقد است برای اینکه پرونده ثبت جهانی آماده شود نخستین نیاز ایجاد یک سایت موزه در کنار این اثر است که درخور چنین اثر کم‌نظیری باشد و دیگر اینکه مراکز صنعتی از تپه نوشیجان فاصله بگیرند.
همچنین مرکز تفریحی که در حال ساخت است از عرصه این اثر فاصله داشته باشد؛ چراکه یکی از مؤلفه‌های آثار جهانی این است که اطراف آن آثار زائد دیده نشود و از زیبایی بصری برخوردار باشد و اثر خودنمایی کند.
زندی ضمن انتقاد از عملكرد برخی كاركنان اداره میراث فرهنگی در گذشته در خصوص این اثر می‌گوید: متأسفانه در سال‌های گذشته این اثر با نابخردی عده‌ای از کارکنان میراث فرهنگی آسیب دید و لودری تا کنار بنای اصلی ارگ، در بالاترین نقطه تپه خاکبرداری کرد تا جاده‌کشی کند، اگرچه امروز روی آن زخم را با خاک پوشانده‌اند اما این از شیوه غلط مدیریت میراث فرهنگی در گذشته خبر می‌دهد و امیدوارم در آینده شاهد چنین مواردی نباشیم.
وی همچنین با اشاره به اینكه اطلاع‌رسانی در زمینه معرفی جاذبه‌های تاریخی به طور کلی در کشور ما با ضعف روبه‌رو است، این ضعف را در استان همدان مضاعف می‌داند كه در سال‌های اخیر نیز کمبود اعتبار بهانه‌ای برای این موضوع شده است.
زندی با بیان اینكه راه‌هایی در این خصوص وجود دارد از جمله استفاده از ظرفیت بخش خصوصی ابراز امیدواری می‌كند مدیریت جدید میراث شهرستان به این مسائل توجه کند.

مدیر پایگاه ملی نوشیجان نیز با اشاره به اینكه این اثر ارزشمند در سال 94 مصوب پایگاه ملی را ابلاغ شد، می‌گوید: خوشبختانه در سال گذشته یك صد میلیون اعتبار به این پایگاه اختصاص داده شد كه در بخش‌هایی چون راه‌اندازی سرویس بهداشتی، اصلاح شبكه آبرسانی، آب شرب و آبیاری فضای سبز هزینه شد.
علی خاكسار با بیان اینكه بخشی از این اعتبار نیز در بخش تجهیزات پایگاه و اصلاح تابلوها صرف شد می‌افزاید: امسال اعتبار خوبی برای این اثر در نظر گرفته شده كه بزودی ابلاغ می‌شود.
وی در خصوص اقدامات برای ثبت جهانی آتشكده نوشیجان با اشاره به اینكه با ایجاد پایگاه یك قدم به جلو برداشته شده است، اظهار می‌دارد: با مدیریت واحد، اقدامات خوب و قوی‌تر می‌شود در این زمینه كار كرد.
خاكسار با بیان اینكه خوشبختانه نوشیجان شاخصه‌های اولیه ثبت جهانی را دارد و باید معرفی شده و شناسانده شود، خاطرنشان می‌كند: به دلیل اینكه تقریبا پژوهش‌ها در نوشیجان اتمام یافته است و مستندات كامل دارد و چند جلد كتاب در این خصوص از زمان كاوش‌های اولیه چاپ شده است و اثر واجد همه شرایط ثبت است، باید زمینه حفاظت و نگهداری خود اثر و عرصه و حریم آن حركت كنیم تا بدون دخل و تصرف آن را حفظ كنیم و امتیازات را برای جهانی شدن كسب كند.
وی اظهار كرد: با اعتباراتی كه امسال در نظر گرفته شده گام اول بحث مرمت و ساماندهی نورپردازی و موضوع ترویجی اثر مدنظر است كه در این راستا حتماً همایش تخصصی كشوری یا بین‌المللی را در شهرستان ملایر به همراه بازدید تخصصی محوطه برگزار می‌كنیم.
خاكسار در خصوص مرمت این اثر نیز می‌گوید: سال گذشته اعتبار كم بوده و امسال با اعتباری كه در نظر گرفته شده مرمت و حفاظت خود اثر و نورپردازی تخصصی آن مدنظر است، با توجه به اینكه نوشیجان بنای خشتی 2700 ساله است كه باید بحث حفاظت فیزیكی ان انجام شود، به دنبال پوشش حفاظتی با سوله و پوشش استاندارد و بهتری هستیم تا همه محوطه را پوشش دهد كه با توجه به اینكه این موضوع اعتبارات زیادی می‌طلبد امسال پیش‌بینی می‌شود فاز اول را شروع كنیم.
وی در خصوص بحث اطلاع‌رسانی این اثر تاریخی نیز می‌گوید: در سایت نوشیجان همه اقدامات انجام شده و باید حفاظت و مرمت و معرفی و ترویج و آموزش را دنبال كنیم كه با توجه به اینكه در حوزه گردشگری استان اعتبارات خوبی در نظر داریم در نوشیجان حتما كار ویژه‌ای انجام می‌گیرد از جمله در فضای مجازی، اینترنت، ساخت فیلم‌ها و كلیپ‌های تبلیغاتی و البته برگزاری همایش‌ها و نشست‌های تخصصی كه بیشترین اثر را دارد.
خاكسار در خصوص سایت موزه نوشیجان نیز به كسب ابلاغ هیأت راهبردی تهران اشاره كرد.
وی در خصوص نظریه یكی از باستان‌شناسان كشور در خصوص اینكه این اثر تاریخی نیایشگاه مهری بوده است، نیز می‌گوید: علی هژبری یكی از باستان‌شناسان بسیار خوب است كه یك كار پژوهشی، میدانی و گمانه‌زنی در نوشیجان انجام داده و نظریه‌ای كه دارد قابل اعتنا است و باید به قضاوت گذاشته شود و روی آن بررسی صورت گیرد.
وی در ادامه با بیان اینكه نوشیجان یك اثر ملی با ارزش‌های جهانی و متعلق به همه كشور 80 میلیون جمعیت ایرانی است، می‌گوید: تاریخ بشری به این اثر ارزشمند نیاز دارد و انتظار می‌رود دستگاه‌های مرتبط حمایت كنند خصوصاً در كنار این مجموعه در گذشته یك شهرك ایجاد شده و به ضلع جنوب غربی آن نزدیك شده و سبب شده دید اثر كاهش یابد در حالی كه باید این اثر از همه جوانب حفظ شود و بتوانیم برای ثبت جهانی اثر عرصه و اعیان و حریم ان حفظ شود، این موضوع همكاری مسئولان را می‌طلبد.
وی یادآور شد: در قدم اول هیچ تلاش می‌كنیم هیچ بنایی در نزدیكی این اثر ایجاد نشود و در قدم دوم انتقال و جابه‌جایی این كارخانه را در دستور كار داریم.

http://www.hamedanpayam.com/shownews/specific/0x76a8111002c9c74f.html



برچسب ها: نوشیجان ، گردشگری همدان ، حسین زندی ،

یکشنبه 21 شهریور 1395

لزوم احیای اصالت های فرهنگی همدان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :میراث فرهنگی ،


 
 


لزوم احیای اصالت های فرهنگی همدان 

روزنامه هگمتانه  :  
معاون صنایع دستی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری گفت: همدان باید بتواند اصالت های فرهنگی خود را احیا کند.

 
 

بهمن نامور مطلق در همایش همدانشناسی که به مناسبت هفته فرهنگی استان همدان و به همت تشکلهای حوزه میراث فرهنگی و با همکاری اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان و انجمن پویشگران سفر پاک برگزار شد، عنوان کرد: همدانیها افراد عمیقی هستند، اما متأسفانه تبلیغات خوبی برای مطرح شدن فرهنگ خود در کشور ندارند.

وی با بیان اینکه امروز دوره ملیگرایی در حال کمرنگ شدن است، ادامه داد: ملیگرایی ما را دچار یکنواختی کرده و تنوعها را از بین برده است.

نامورمطلق با اشاره به اینکه گرفتن تنوع از ملتها به معنای گرفتن هویت آنهاست، افزود: همدان نیز از این طرح همگرایی و همنواختی دچار آسیب شده و بسیاری از تنوعهای خود را از دست داده است.

وی به از بین رفتن لهجه، لباس و آداب و رسوم همدانی اشاره و اضافه کرد: همدان باید بتواند اصالتهای فرهنگی خود را احیا کند و تا حد ممکن به تنوعهای خود دامن بزند.

نامورمطلق با تأکید بر اینکه زبان فارسی به زیباییهای زبان و لهجه همدانی نیاز دارد، اظهار کرد: ایران یکی از متنوعترین کشورهای دنیاست و گوناگونی قومی در این کشور یک فرصت عالی است که باید از این فرصت و ذخایر انسانی به خوبی استفاده نماییم.

وی نام همدان را یک سرمایه برای کشور دانست و اضافه کرد: باید در کنار نام همدان برای معرفی فرهنگ همدان و کسانی که در این مسیر تلاش میکنند نیز اقدام نماییم و در این زمینه نسبت به برگزاری رخدادهای عظیم همچون برپایی آیینها و بزرگداشتها توجه ویژهای نماییم تا همدان را بیش از گذشته به مردم بشناسانیم.

دبیر اجرایی همایش همدانشناسی نیز با گرامیداشت فرا رسیدن روز و هفته همدان گفت: مردم سهم زیادی در حفظ هویت ملی و شهری خود دارند که یکی از حرکتهای فرهنگی در این مسیر، پاسداشت روزهای فرهنگی است.

خاکباز با اشاره به اینکه همدان با نگاهی دیگر در این همایش شناسانده میشود، ادامه داد: قدمهای مؤثری باید برای معرفی همدان و جایگاه آن برداشته شود که امیدواریم ما هم در این زمینه سهم اندکی ایفا نماییم.

نویسنده و پژوهشگر همدانی نیز در این همایش با بیان مطالبی در خصوص فرهنگ همدان گفت: متأسفانه واژههای همدانی کم کم به فراموشی سپرده میشوند که این امر باید در صدا و سیمای همدان تقویت شود.

نصرا... آژنگ ادامه داد: بسیاری از اصطلاحات همدانی و بازیهای قدیمی در حال از بین رفتن هستند و فرهنگ همدان را باید زنده نگه داریم.

نویسنده و ادیب همدانی نیز با بیان اینکه همدان یکی از پایهریزان فرهنگ ملی و تاریخ کهن ایران است، گفت: در ایران دو شهر پیوند میان تاریخ کهن و تاریخ جدید ایرانی را ایجاد کردهاند و آثار کهن و معاصر را در خود جای دادهاند که شیراز و همدان این دو شهر هستند.

محمد بقاییماهان با اشاره به اینکه ما در سطح کشور یک فرهنگ ملی داریم و ملیگرایی ما را به هم پیوند داده است، افزود: هر یک از شهرهای ما فرهنگ جداگانهای دارند، اما از پیوستن اینهاست که ما به یک ملیت ایرانی دست پیدا کرده و هویت یافتهایم.

وی با تأکید بر اینکه تنها چیزی که ما را به هم پیوند میدهد ملیگرایی است، ادامه داد: همدان شهری بوده که از گذشتههای دور مورد توجه بزرگان قرار گرفته و علاقهمندی به فرهنگ ایرانی در این منطقه همواره بسیار زیاد بوده است.

در ادامه این همایش که با حضور فرهنگ دوستان در سالن سینماکانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان همدان برگزار شد سه عنوان کتاب از نویسندگان همدانی نیز رونمایی شد.

کتاب «یارم همدانی ...» به قلم محمدحسن شهیدی همدانی، کتاب «مادستان» به قلم حسین زندی و کتابی در حوزه نوجوانان تحت عنوان «قصر نُه پنجره» به قلم آرزو شاطاهری، سه عنوان کتابی بودند که در همایش همدانشناسی رونمایی شدند.

شعرخوانی و اجرای موسیقی نیز از دیگر برنامههای این همایش بود.

 
  http://news.hamedan.ir/ShowContext.aspx?ID=4907


برچسب ها: کتاب مادستان ، حسین زندی ،

دوشنبه 15 شهریور 1395

همایش همدان شناسی درهگمتانه

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :میراث فرهنگی ،گردشگری ،ادبیات ،

همایش همدان شناسی درهگمتانه

 

یکم تا هفتم شهریور ماه امسال همزمان بود باهفته فرهنگی همدان این هفته با روز پزشک آغاز شد و  برنامه­های گوناگون و رویدادهای فرهنگی مهمی را در بر داشت که چهره استان را دیگرگون کرده بود. جشن ثبت لالجین به عنوان شهرجهانی سفال با حضور مقام­های ارشد سازمان میراث فرهنگی کشور و میهمانان داخلی و خارجی، حضور مریم زندی عکاس برجسته کشور در همدان همراه با برگزاری مستر کلاس پیشرفته عکاسی که علاقمندان و عکاسان زیادی را از استان­های مختلف به همدان کشانده بود از جمله این برنامه­ها بود. اما یکی از برنامه­های فرهنگی این هفته برگزاری «همایش همدان شناسی» بود که به همت تشکل­های حوزه میراث فرهنگی و گردشگری همدان با همکاری اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان در سالن کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان همدان برگزار شد. این همایش روز جمعه با حضور دکتر پرویز اذکایی، دکتر محمد بقایی ماکان، دکتر بهمن نامور مطلق و ایرانشناسان مورخان همدانی برگزار شد. در این برنامه همچنین از کتاب­های «مادستان گفتارهای همدان شناسی» اثر حسین زندی،  رمان «یارم همدانی و.....» اثر محمد حسن شهیدی و «قصر نه پنجره» آرزو شاطاهری رونمایی شد.

 در ابتدای این مراسم راهله خاکباز دبیر اجرایی همایش و مدیر عامل انجمن پویشگران سفر پاک گفت: مردم نقش بسیار موثری در حفظ فرهنگ و میراث کشور ما دارند. در همین راستا انجمن پویشگران سفر پاک با همکاری اداره کل میراثفرهنگی تلاش کرد در این مسیر حرکت کند و سعی کردیم همدان را از نگاهی دیگر بشناسیم و معرفی کنیم.

نصرالله آژنگ نویسنده و همدان شناس در این  همایش با اشاره به آثار خود گفت: : در خصوص همدان شناسی  از سال 1330 با مشفق در نشریات کار می‌کردم برای شناخت همدان تلاش کردم، در شماره 23 مجله فرهنگ همدان بیشتر محله‌ها و کوچه‌ها را معرفی کرده­ام، همدان در دوره حکومت قاجاریه، واژه­های مهجور در همدان،زندگی‌نامهاولین شهردار همدان را در کتاب دانستنی‌های ایران منتشر کرده­ام و به سابقه همدان و بازی‌های همدان، غذاها، مطبخ و ابزار خوراک‌پزی در نشریات مختلف پرداخته­ام.

آژنگ ادامه داد: در رادیو همدان 25 جلسه از سنت‌های همدان در ماه رمضان، غذاها و آئین‌های همدان در ماه رمضان را ارائه کرده­ام. در مورد اولین سینماهای همدان و تاریخچه همدان، سال 93 و 94 در برنامه های مختلف صحبت کرده ام و در خصوص ساختمان‌سازی در گذشته همدان در همایش سفال و لالجین، مقاله تاثیر سفال در ادبیات را ارائه کرده­ام.

این پژوهشگر با اشاره به نام برخی همدان شناسان در گذشته افزود: استادانی چون پنبه­چی، عبدالمعالی، جاج قاسم علایی، حاج قاسم عطار، انجوی شیرازی، محمد تقی قره داغی  در زمینه همدان شناسی کار کرده اند و من هم شاگرد آنان بودم.

آژنگ در بخش از سخنانش گفت: ساختن و صنعت در همدان از چرخ‌بافی، شانه، تلمبه و... در همدان، مراسم‌های هیئت‌های عزاداری و عروسی را و آداب مهمان‌داری و انواع غذاهای معمول، آماده کردن پشت بام برای خوابیدن میهمان، حضور مردم در گورستان، شامورتی بازی و تعزیه، پر کردن ظروف سفالی در روزهای پایانی سال در گورستان، مراسم ختنه‌سوران، زایمان، آداب حمام رفتن، شناساندن قلعه های همدان و چهارباغ­ها همه نیازمند یک پژوهشگاه است و متسفانه در نبود چنین مراکزی در حال نابودی و فراموشی  است.  

نصرالله آژنگ در همایش همدان شناسی گفت:  آنچه مرا دلبسته فرهنگ  همدان کرد گورستان شهر بود که معرکه‌گیری و شامورتی بازی و پرده‌های نمایش می‌دادند و حسین همدانی از جمله نقاشان آن بود. این آئین باعث علاقه­مندی من به فرهنگ و زبان همدان شد.

او ادامه داد: تلاش برای حفظ واژه‌های همدانی بسیار کم است که متاسفانه رسانه‌ها و تلویزیون  از واژه‌های همدانی و اصطلاحات استفاده نمی‌کند و این واژه­ها در حال فراموشی است. بازی­های همدانی همه فراموش شده است پس برگزاری چنین همایش هایی در واقع زنگ خطری است که مسئولان باید متوجه شوند.

دکتریهمن نامور مطلق نماد شناس و اسطوره پژوه یکی دیگر از سخنرانان این همایش بود او با اشاره به فرهنگ همدان گفت: باید تلاش در جهت شناساندن افراد، آئین و فرهنگ همدانی در سطح ملی داشته باشیم جهان در حال گذار است و احتمالا جهان آینده شبیه دنیای امروز نخواهد بود. آنچه قابل پیش‌بینی است اینکه جنبه‌های ملی‌گرایانه کمرنگ خواهد شد. شاید شهرها و مناظق مهم­تر شوند و این ما را دچار همگرایی کرده و ما را بیشتر شبیه هم خواهد کرد. همه لهجه‌ها و لباس و تنوع فرهنگی انسان‌ها را از بین برده و همه شبیه هم شویم با یک گویش و یک لباس اما امروزه می­فهمیم تنوع و لهجه‌ها و زبان‌ها و لباس‌های متفاوت زیباست شبیه هم شدن از دست رفتن هویت خواهد بود.

معاون صنایع دستی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور ادامه داد:  همدان هم از این طرح همگرایی مطلق رنج کشیده آنچه در این پارادایم دارد اتفاق می‌افتد امیدواریم همدان دوباره بازگردد و اصالت ها وداشته‌هایش را دوباره پررنگ و بارور کند. همدانی­ها آدم­های عمیقی هستند اما تبلیغات خوب ندارند و برای دیده شدن تلاشی ندارند.

نامور مطلق ادامه داد: این ذخایر منطقه‌ای نیستند بلکه ملی و انسانی هستند این همگرایی هویت را از بین می‌برد و از بین رفتن هویت خطرناک است و انسان‌ها را خطرناک می‌کند. وقتی من لهجه و فرهنگ همدانی خودم را داشته باشم در جهت حفظ آبروی همدان خواهم کوشید اما وقتی همه یک شکل باشند برایمان مهم نیست و این یعنی خطرناک شدن انسان!

این پژوهشکر حوزه نمادشناسی افزود: دوباره شهرها دارند مهم می‌شوند، پاریس شناخته شده تر از فرانسه است. امیدواریم با این پارادایم دوباره در جهت احیا و شناساندن همدان و فرهنگ شهرمان تلاش کنیم. تنوع زبانی یک هدیه الهی است و باعث وحدت انسان ها می‌شود. ما متنوع‌ترین صنایع دستی را داریم چون تنوع قومیتی بسیاری داریم این فرصت برای ما عالی است. 

هفته فرهنگی همدان

بهمن نامور مطلق در بخش دیگری از سخنانش به رویداد ثبت جهانی لالجین اشاره کرد و گفت: توجه کردن به رخدادها در دنیای امروز بسیار مهم است. لالجین را ثبت جهانی کردیم این یک رخداد است و مهم است. رخدادها با قبل از خود گسست ایجاد می­کنند و معنای جدید تولید می‌کنند. همگرایی براساس تکرار معنا را از بین می‌برد و تکرار باعث همگرایی می‌شود انسان تنها موجودیست که دنبال معناست. رخداد تکرار را از بین می‌برد. ازدواج یک رخداد در زندگی شخصی است و این تکرار را از بین می‌برد. داشتن شغل یا داشتن فرزند رخدادهای شخصی هستند. بنابراین باید به رخدادها توجه کنیم و سعی کنیم از رخدادها استفاده ببریم دائما از تلاشکران همدان اسم بیاوریم که فراموش نشوند.

او ادامه داد: از این پارادایم استفاده کنیم و رخداد ایجاد کنیم، جشن داشته باشیم، آئین را اجرا کنیم. اینها مواد اولیه برای گردشگری ماست. چون جهان به دنبال استثناها است و استثنا معنا تولید می‌کند. این جذاب است  تا گردشگران فرهنگی وارد این شهر شوند به خاک لالجین نیست به طرح‌های برجسته و اصیل هنرمندان همدانی روی سفال است. ما باید حکمت سینوی را روی سفال ببینیم باید روانی شعر باباطاهر را روی سفال ببینیم نیاز به رخدادهایی داریم که به شبکه شدن فکر کنند. رخدادهای همدان به ملایر وصل شوند و به شکل شبکه دربیاید.

دکتر محمد بقایی ماکان ادیب و پژوهشگر سخنران دیگر این مراسم بود که با اشاره به کتیبه های گنجنامه گفت: بزرگ است اهورامزدا که آن زمین را آفرید و آسمان را آفرید و شادی را برای مردم آفرید. همدان یکی از پایه‌گذاران فرهنگ ایرانی است. جالب است که در فرهنگ این شهر مبنا شادی است و این نکته مهمی است. دو شهر که پیوندی میان ما و جهان باستان ایجاد می‌کنند همدان و شیرازهستند در شیراز ما پاسارگاد و تخت جمشید را داریم و در همدان آثار فرهنگی ایران کهن‌تر از شیراز هستند تا گنبد علویان که امروزی تر هستند.

محمد بقایی ماکان با نقد سحنان  نامور مطلق افزود: این اتحاد فرهنگ آلیاژ شده­ای است که نامش را می‌گذاریم فرهنگ ملی، ما یک فرهنگ ملی داریم و نمی‌توانیم فرهنگمان را تقطیع کنیم و جدا کنیم این شهر یزد و لباس همدان است. ما نمی توانیم پدیده مهمی به نام ملی‌گرایی و ملیت دوستی را بی‌ارزش بدانیم هرکسی که شیرازی است ایرانی هم هست. درست است که هر کدام فرهنگ جداگانه دارند اما از پیوستن اینهاست که ما فرهنگ ایرانی داریم و اگر این ها از هم جدا شوند ملیت ما از بین می‌رود.

بقایی ماکان ادامه داد: وقتی حلقه در رده جمع قرار می‌گیرد زنجیر می‌شود. مایه تاثر و تاسف من شد که در شهری مثل همدان که پایه گذار و پایه ریز فرهنگ  ومدنیت ایران است بگوییم ملی­گرایی ما را از هم جدا می­کند اتفاقا تنها چیزی که ما را به هم ربط می دهد همین پدیده است. وقتی درخطراین هستیم فرهنگ خود را از دست بدهیم چیزی که ما را به هم پیوند می‌زند ملی‌گرایی خواهد بود و جای تأسف است که پشت میز نشینان اینگونه در جهت از بین بردن  انگیزه ملی‌گرایی در ایران هستند.

این پژوهشگر ادامه داد: خیام یک رباعی دارد که می گوید؛ پیش از من و تو لیل و نهاری بوده‌ست/

گردنده فلک نیز به کاری بودست/ زنهار قدم به خاک، آهسته نهی/ کان مردمک چشم نگاری بودست. مصداق مصرع آخر این بیت را در هر شهری نمی توانید به کار ببندید تنها شهر شیراز و همدان است. این ما را به هم پیوند می‌دهد و هویت ما یعنی این. ایرانی بودن ما به کتیبه گنج نامه است نه به شناسنامه و کارت ملی روح ایرانی باید در ما باشد.

بقایی ماکان ادامه داد: به دلیل اینکه همدان بسیار نزدیک به نهاوند بود پس از واقعه­ای که تازیان از آن با عنوان فتح الفتوح نام می برند اولین جایی که مورد حمله اعراب قرار گرفت این شهر عزیز بود اما آنها به سادگی به آداب و رسوم تازیان در نیامدند چه در زمان عمر که بسیار مقاومت زیادی نشان دادند و چه در زمان عثمان که  همدانی ها را ملزم به پرداخت جزیه کردند همدان و مازندران دو منطقه ای است که دیر تر از سایر اقوام بیشتر مقاومت کردند و این نشان می دهد مردم این منطقه علاقه به موطن خود داشتند.  کودکی که در همدان زاده می شود و دور وتا دورخودش را  انسان های بزرگ گرفته در او تاثیر می گذارد.

  او افزود: در این شهر ما چهره هایی داریم که برای فضای غم بارهمدان در طول تاریخ پس از فتح نهاوند حاکم بود تاسف خورده اند  یکی از آنها عین القضات همدانی است. او در بیتی می گوید؛ خمیازه کشیدیم به جای قدح می/ ویران شود آن شهر که میخانه ندارد در نیمه اول قرن ششم همدان قطعا میخانه داشت اما اشاره عین القضات اشاره به شادی است که در کتیبه گنجنامه آمده، منظور این عارف شادمانی مردم است یعنی شادی بر این شهر حاکم نیوده. شگفت این است که 800سال بعد نصرت رحمانی باز هم این تعبیر را به کار می برد در حالی که دهه چهل در سر هرکوچه میخانه ای بود اما وقتی شاعری اینگونه از میخانه نام می برد دنبال فضای آزاد برای اظهار نظر است نصرت رحمانی می گوید؛ چه شهر غمزده­ای، بازنیست میکده ای/ به حال محتسب این دیارگریه کنید. وقتی شعر شاعران را در مورد الوند بررسی می­کنید به تفاوت دیدگاه عجیبی بر می­خورید که نسبت به دماوند وجود دارد دماوند در شعر شاعران همیشه مظهر زیبایی و اقتدار و شکوه است البته همدان مانند منشوری است که نورهای زیادی از آن ساطع می شود می‌شود اگر چه در مورد الوند در شعر شاعران پژوهشی صورت نگرفته اما من وقتی به دیوان شاعران نگاه می کنم می بینم اما بیشتر شاعران به الوند با نگاه  تاثر آمیز نگاه می کنند و با غم و اندوه پیوند می دهند و گویی الوند هم مانند عقابی سر در گریبان در حال تفکر و تامل است.

سعدیمی گوید:

شب فراق که داند که تا سحر چند است/ مگر کسی که به زندان عشق در بند است

در اواسط این غزل می­گوید:

فراق یار که پیش تو برگ کاهی نیست/ بیا و بر دل من بین که کوه الوند است

یا در ترجیع بند زیبایی آمده است:

در عهد تو ای نگار دلبند/ بس عهد بشکنند و سوگند

در اواسط شعر می گوید:

باد است نصیحت رفیقان/ واندوه فراق، کوه الوند

هر جا نام الوند را می بینید با غم اندوه هم پیوند است و این قابل بررسی است که چرا الوند را غمگین می‌پندارند.

ناهید زندی مورخ و پژوهشگر همدانی با اشاره به پیشینه ایرانشناسی گفت:

مزاج دهر تبه شد در این بلا حافظ/ کجاست فکر حکیمی و رای برهمنی؟!

جای بسی شگفتی و حتی شوربختی است که ناچاریم بگوییم علمی به نام «ایرانشناسی» نیز از مطالعات غربی‌ها درباره ایران و ایرانی سرچشمه می‌گیرد و شاید بیشترین و عمیق‌ترین کارها در این حوزه به دست بیگانگانی صورت گرفته است که با اهداف استعماری به این کشور توجهی نشان داده‌اند. اگر بخواهیم با دیدن نیمه پر لیوان قدری درد خود را تسکین دهیم می‌توانیم به مطالعات پراکنده پژوهشگران و سفرنامه‌نویسان مستقل نیز اشاره کنیم اما واقعیت این است که بیشترین سفرنامه‌ها را نیز فرستاده‌های سیاسی نوشته‌اند که نمی‌توان نگاه بیطرفانه را از آنان چشم‌ داشت.

این دانش آموخته ایرانشناسی ادامه داد: سخن در این باره مثنویِ هفتاد من کاغذ خواهد بود، اما اگر بخواهیم از پیشینه مطالعات ایرانشناسی در ایران بگوئیم ضمن احترام و یادکرد از پژوهشگران مستقلی که درطول تاریخ ایران درباره این آب و خاک قلم زده‌اند، باید به نخستین مرکزی که چهار یا پنج سده پس از مراکز غربی با این عنوان، در ایران شکل گرفت، اشاره کرد. «بنیاد ایران‌شناسی» که در سال 1376 به همت «حسن حبیبی» در تهران تشکیل شد و از سال 1383با همکاری دانشگاه شهید بهشتی اقدام به پذیرش دانشجو کرد. این بنیاد به تدریج در 16 شهر، شاخه‌های استانی تاسیس نمود که از آن جمله می‌توان به شعبه‌های بوشهر، آذربایجان غربی و شرقی، اردبیل، ایلام، لرستان، مرکزی، کرمان، کرمانشاه، کردستان، قزوین، یزد، سمنان، چهارمحال و بختیاری، کهکیلویه و بویراحمد و سیستان و بلوچستان اشاره کرد.

ناهید زندی ادامه داد: شاید خیلی از ما استان سیستان و بلوچستان را استانی محروم بدانیم اما جالب است بدانیم شعبه بنیاد ایرانشناسی در این استان از سال 1378آغاز به کار کرده‌است. حال آنکه در استانی با غنای تاریخی و فرهنگی همدان هنوز جای خالی این مرکز احساس می‌شود. شهری که نام بلند «پایتخت تاریخ و تمدن ایران» را بر آن نهاده‌ایم سال‌هاست در پیچ و خم کاغذبازی‌های اداری، چشم به راه مرکزی است که نویسندگان، پژوهشگران و علاقه‌مندان به ایران‌شناسی و به ویژه همدان شناسی را در خود جای دهد. جایی برای بحث علمی و تبادل نظر و شاید برای نشست‌های ماهیانه‌ای که می‌تواند با معرفی پژوهش‌های در حال انجام از موازی‌کاری در پژوهش جلوگیری کند و بر غنای کارهایی که در حوزه تاریخ محلی و فرهنگ عامه همدان انجام می‌شود بیفزاید.

او در بخشی از سخنان خود گفت: مدیران ارشد و مسئولان استانی در دو دهه اخیر نوع نگاه خود را به تاسیس این مرکز عملا!! بیان نموده‌اند و حالا نوبت غیردولتی‌هاست که در عمل گامی برای تاسیس این مرکز بردارند. چراغ نخست این خانه را استاد «پرویز اذکایی» افروخته و کتابخانه‌ای را که حاصل عمر پربار علمی ایشان بود، به عنوان کتابخانه تخصصی ایران‌شناسی در اختیار پژوهشگران و علاقه‌مندان به این حوزه قرار دادند. بی‌گمان اگر مرکز منسجمی به عنوان ایرانشناسی وجود داشت این گنج بزرگ به جای آموزش و پرورش در این مرکز جای می‌گرفت اما دریغ که کم لطفی‌ها سبب شده هنوز این مساله در حد آرزوی اهل تحقیق باقی بماند.

حسین یزدانی پژوهشگر همدانی با ارائه گزارشی از تاریخ و پیشینه شهر همدان در این همایش گفت: در دوران هخامنشی همیشه پایتخت تابستانی بوده و این برای همدان موقعیت سیاسی و اجتماعی مطلوب و جایگاه ارزشمندی ایجاد کرده است در دوران پس از اسلام هم این موقعیت فرهنگی همدان ادامه داشته دو قرن اول اسلامی خانواده وکیل بودند که ناقل حدیث بودند.

در پایان این همایش سه کتاب از سه نویسنده همدانی رونمایی شد. در ابتدا نویسنده کتاب یارم همدانی و... در این مراسم گفت:  کتاب یارم همدانی و... پنجاهمین اثر من است. پیش از این کتاب های من در حوزه علوم اجتماعی و روش تحقیق بوده و این اولین کار من در حوزه ادبیات داستانی است. وقتی برخی از مخاطبان که کتاب را خواندند  نقدهای خود را منتشر کردند متوجه شدم برخی ها آن را به عنوان تاریخ خوانده اند در حالی که منظور من این نبوده است من داستان نوشته­ام.

دکتر پرویز اذکایی به کتاب یارم همدانی و... اشاره کرد و گفت: این کتاب در نمایشگاه بین­المللی کتاب تهران به دستم رسید و وقتی به همدان رسیدم اولین کاری که کردم این کتاب را خواند و تا پایان داستان بر زمبن نگذاشتم اما آنچه می خواهم بگویم کتاب یک داستان تاریخی است و وقایع ملی شدن صنعت نفت را از  دهه 20 خورشیدی تا پایان دوره پهلوی در همدان روایت می کند همه افرادی که در این کتاب حضور دارند مابه ازای واقعی یا اسامی واقعی نیز دارند اما به دلیل شناخته نشدن از نام مستعار استفاده شده است.

نویسنده کتاب قصر نه پنجره نیزصفحاتی از کتاب خود را برای حاضران خواند. پس از آرزو شاطاهری نویسنده قصر نه پنجره، حسین زندی روزنامه نگار و نویسنده همدانی که به تازگی کتاب «مادستان گفتارهای همدان شناسی»از او منتشر شده با تشکر از همه کسانی که او را در انتشار این اثر یاری کرده­اند گفت: به نظر من ایران شناس و همدان شناس تنها کسانی نیستند که در این حوزه پژوهش می کنند و می نویسند کسانی که در این حوزه فیلم می سازند عکس می گیرند و فرهنگ بومی این مردم را ثبت می کنند نیز ایران شناسند. دوست داشتم از این طیف نیز افرادی را در این جمع داشتیم هنرمندانی مانند امیرشهاب رضویان که آثار تاریخی زادگاه خود را به خوبی به تصویر کشیده و استاد عباس عربزاده که حق بزرگی بر گردن این شهر و مردمش دارد.

در این برنامه از دکتر پرویز اذکایی و نصرالله آژنگ به پاس یک عمر تلاش در جهت همدان شناسی تجلیل شد و از دکتر محمد بقایی ماکان و محمد حسن شهیدی نیز توسط برگزار کنندگان همایش تقدیر شد و گروه موسیقی استاد علی اصغر طاهری و گروه علی ایران پور قطعاتی را برای حاضران اجرا کردند. همچمین سمانه اسکندری منظومه  هگمتانه اثر هما ارژنگی را برای شرکت کنندگان در این مراسم  قرائت کرد.

   

 

 

 

 

 


برچسب ها: رونمایی کتاب مادستان ، همایش همدان شناسی ، حسین زندی ،

پنجشنبه 4 شهریور 1395

جای خالی بنیاد همدان‌شناسی

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :میراث فرهنگی ،روزنامه همشهری ،

جای خالی بنیاد همدان‌شناسی

نویسنده: حسین زندی روزنامه‌نگار
جای خالی بنیاد همدان‌شناسی
از سال‌های گذشته، که علوم بین رشته‌ای در ایران جایگاهی نو یافته و توجه به مسائلی مانند تاریخ محلی در میان پژوهشگران بیش از پیش مطرح شده، شهرهای بزرگ با تأسیس مراکزی برای گردآوری، تدوین و تألیف تاریخ، ادبیات، فرهنگ عامه، اطلاعات جغرافیایی و... گام مهمی برای شناخت ویژگی‌های شهرهای ایران برداشته‌اند...
1395/06/01
از سال‌های گذشته، که علوم بین رشته‌ای در ایران جایگاهی نو یافته و توجه به مسائلی مانند تاریخ محلی در میان پژوهشگران بیش از پیش مطرح شده، شهرهای بزرگ با تأسیس مراکزی برای گردآوری، تدوین و تألیف تاریخ، ادبیات، فرهنگ عامه، اطلاعات جغرافیایی و... گام مهمی برای شناخت ویژگی‌های شهرهای ایران برداشته‌اند.
مراکزی چون کرمان‌شناسی، کاشان‌شناسی و مواردی از این دست به صورت مستقل یا زیر نظر مراکزی مانند بنیاد ایران‌شناسی راه‌اندازی شده‌اند.
 این مراکز فواید بسیاری دارند که از آن جمله می‌توان به هدفمند کردن پژوهش در هر شهر یا استان اشاره کرد.
 با هدفمند کردن این مطالعات می‌توان از پراکنده‌کاری و موازی‌کاری در حوزه پژوهش دور ماند و کارهای قوی‌تر و منسجم‌تری انجام داد.
از سوی دیگر وجود چنین مراکزی می‌تواند به پژوهشگران این نوید را بدهد که پژوهش‌هایی که با زحمت و سختی در گذر یک عمر انجام داده‌اند سرانجام به بار خواهد نشست و با حمایت و همکاری چنین نهادی منتشر شده و به دست علاقه‌مندان خواهد رسید.
 وجود چنین فضایی به پژوهشگران این فرصت را خواهد داد که جایی برای آشنایی با همکاران و پژوهش‌های نوین در یک حوزة تخصصی داشته باشند و با بحث و تبادل نظر در زمینه یافته‌های جدید به پربارتر شدن کارهای آتی امیدوارتر شوند.
هنوز در همـدان‌شناسی در کـار قابل قبولی نداشته‌ایم؛ البته کارهایی که به صورت فردی صورت گرفته، مانند فعالیت‌های استاد پرویز اذکایی.
برخی از کارهای انجام شده در چند سال اخیر چندان جدی و قابل تکیه نیستند، برخی دیگر تکرار کارهای پیشینیان است و به جرأت می‌توان گفت نوعی بازنویسی کار گذشتگان با جلد و ظاهری نو به بازار آمده است؛ مثلا سرگذشت بزرگان همدان به قلم چند نویسنده در بازار وجود دارد که بسیاری از مطالب این کتاب‌ها تکرار کارهای دیگر است و آگاهی تازه‌ای به مخاطب نمی‌دهد. اگرچه مخاطب‌شناسی جدی نیز در این زمینه صورت نگرفته و کمتر کارهای پژوهشی و کارهایی که برای عامه مردم نوشته شده از هم تفکیک شده است.
ضرورت شکل‌گیری نهادی غیردولتی با پشتوانه مردمی به نام «همدان‌شناسی» و برانگیختن حساسیت شهروندان برای سرمایه‌گذاری فرهنگی در حوزه شناخت قابلیت‌های فرهنگی این استان انکارناشدنی است.
اما پرسش‌های بسیاری در زمینه تاریخ و فرهنگ این دیار کهن هنوز بی‌پاسخ مانده است که شــاید با تشکیل چنین مرکزی بتوان برخی از این پرسش‌ها را پاسخ گفت.
 پرسش‌هایی مانندِ:
آیا زمان آن نرسیده که مسئولان و به ویژه مردم به فکر تأسیس مرکزی باشند که برخی کاستی‌های حوزه پژوهش تاریخ محلی را برطرف کنند و در زمینه‌ شناخت تاریخ و فرهنگ شهری که نام بلند «پایتخت تاریخ و تمدن ایران» را یدک می‌کشد گامی بردارد؟
آنچه در این میان ناگفته پیداست تلاش‌های بزرگان علم و ادب این استان برای تشکیل چنین نهادی است؛ بنابراین این نهاد می‌تواند به صورت غیردولتی و به صورت یک سازمان یا انجمن مردم‌نهاد شکل گیرد و مسئولان می‌توانند در صدور مجوز یا اختصاص فضایی برای این کار همکاری‌هایی داشته باشند.
 با توجه به اینکه این روزها در کشور بحث خصوصی‌سازی در فرهنگ مطرح است می‌توان با واگذاری چنین مسئولیت‌هایی به یک نهاد متشکل از بزرگان علم و ادب و فرهنگ این استان از شایستگی‌های علمی آنان در جهت هدفمند کردن مطالعات در حوزه استان همدان، استفاده کرد.
بسیاری از مراکز پژوهشی و دانشنامه‌ها توانسته‌اند پس از شکل‌گیری، برای ادامه راه، حامیان مالی بیابند.
پس می‌توان امیدوار بود این نهاد مردمی نیز بتواند با صدور مجوز و در نظر گرفتن ساختمان یا دفتر کوچکی از سوی مسئولان، با یاری پژوهشگران و علاقه‌مندان به این حوزه، تشکیل شود و با حمایت مردمی به راه خود ادامه دهد.


برچسب ها: همشهری همدان ، حسین زندی ، همدان شناسی ، همدان ،

دوشنبه 18 مرداد 1395

از مومیایی هگمتانه تا شیر ملایر

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :میراث فرهنگی ،زیست بوم ،مطالب در خبر گزاری ها ،

از مومیایی هگمتانه تا شیر ملایر
انتشار سریع و مکرر متون و اخبار جعلی در فضای مجازی و بر روی گوشی های موبایل نشان می دهد که بخش عمده ای از مخاطبان فضای مجازی درعین احساساتی بودن افراد کم اطلاع و ناآگاهی هستند. ضمن این که این رویدادها نشان می دهد، جامعه چه مقدار از رسانه های رسمی فاصله گرفته است و شبکه ها و فضای مجازی خوراک خبری بخش بزرگی از جامعه را تامین می کند.
در روزهای گذشته متنی در فضای مجازی انتشار یافت که خبر از کشف تونلی درتپه باستانی هگمتانه می داد که؛ با ساروج پلمپ شده و پس از سه روز حفاری جسد مومیایی شده یکی از شاهزادگان دوران مادها در آن کشف می شود. جالب توجه اینکه برای این مومیایی خیالی نام هم برگزیده شده بود. 

به گزارش تابناک همدان، این متن خبری جعلی به سرعت درفضای  مجازی پیچید و دست به دست شد تا جایی که برخی اهالی رسانه و مدیران هم به نادرست بودن آن شک کردند. غافل از اینکه درایران سابقه کشف مومیایی وجود ندارد و شیوه های تدفین درحوزه تمدنی ایران، درعین گوناگونی ویژگی خاصی دارد و چنین تدفینی تاکنون دیده نشده است. برای قابل پذیرش شدن این خبر جعلی در پایان، به یک سابقه جعلی دیگر ارجاع داده شده بود  مبنی بر اینکه ؛«چندی قبل نیز یکی از شاهزادگان ماد در پارک سنگ شیر استان همدان کشف شد»

انتشار سریع و مکرر این متن در فضای مجازی و بر روی گوشی های موبایل نشان می دهد که بخش عمده ای از مخاطبان فضای مجازی درعین احساساتی بودن افراد کم اطلاع و ناآگاهی هستند. در حالی که ابتدا باید به متن خبر که مملو از غلط های املایی و انشایی بود توجه می کردند و پس از بررسی رسمیت داشتن منبع خبر، به درستی و نادرستی آن پی می برند حال اطلاع از شیوه های تدفین گذشتگان سرزمین خود مسئله ای است که نیاز به اندکی کتابخوانی و مطالعه دارد و درکشور ما امری مغول مانده است. موضوع  مورد توجه دیگر این بود که حرف زدن از نقشه گنج بر روی «پوست قدیمی میش» نشان از ادبیات عتیقه بازها داشت و کسانی را که آرزوی یک شبه ره صدساله رفتن هستند و مدام خواب گنج می بینند را تداعی میکرد.

با فاصله یک هفته از انتشار این متن جعلی، عکس دیگری در فضای مجازی منتشر شد که خبر از پیدا شدن  یک قلاده شیر در یکی از روستاهای ملایر می داد. کسانی که این تصویر و متن را بازنشر می کردند هرگز از خود  نمی پرسیدند که شیر دریک روستا و کنار دیوارخانه مردم چه کار می کند؟ آیا همدان زیستگاه این حیوان است.

هر چند جوابیه روابط عمومی میراث فرهنگی استان همدان نتوانست  علاقمندان به عتیقه را متقاعد کند که متن موسوم به هگمنانه شایعه بوده، اما موضع گیری رئیس حفاظت محیط زیست شهرستان ملایر آب پاکی را بر سر شایعه پراکنان و شایعه دوستان ریخت تا متوجه شوند تفاوت سگ با شیر در کجاست. 

از نیت شایعه پراکنان در فضای مجازی، به ویژه شایعه های مربوط به همدان اطلاعی نیست. این رویدادها نشان می دهد، جامعه چه مقدار از رسانه های رسمی فاصله گرفته که شبکه ها و فضای مجازی خوراک خبری بخش بزرگی از جامعه را تامین می کند. افزون بر چنین جعلیات و اخبار کذب که مدام در فضای مجازی دیده می شود مسئله جعل در حوزه ادبیات بیش از سایر حوزه ها است. منتسب کردن متون و نوشته های سطحی و سخیف به بزرگان فرهنگ، ادب و تاریخ این سرزمین بسیار متداول است و هرفردی که  به فن آوری های نوین در فضای مجازی و اینترنت دسترسی دارد روزانه با این متن ها سر و کار دارد که متونی ضعیف را به کورش کبیر، اوشو، دکتر شریعتی، حسین پناهی،  دکتر مصدق و دیگران منتسب می کنند. هرچند در همین شبکه ها گروه هایی برای مبارزه با جعلیات شکل گرفته اما عزمی جدی برای مبارزه با شایعه در فضای حقیقی نیاز است تا مردم با رسانه های رسمی آشتی کنند و دنبال شایعه را نگیرند.
حسین زندی
http://www.tabnakhamadan.ir/fa/news/274185/%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D9%88%D9%85%DB%8C%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D9%87%DA%AF%D9%85%D8%AA%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%AA%D8%A7-%D8%B4%DB%8C%D8%B1-%D9%85%D9%84%D8%A7%DB%8C%D8%B1


برچسب ها: تابناک ، میراث همدان ، مومیایی هگمتانه ، شایعه در فضای مجازی ، حسین زندی ،

یکشنبه 20 تیر 1395

گروکشی اراکی‌ها برای آب

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :مطالب در خبر گزاری ها ،زیست بوم ،

همدان آب نداد به آق گل حق آبه نرسید!
گروکشی اراکی‌ها برای آب

مادستان

  ملایر- سیده ساجده شوبیری- خبرنگار همدان پیام: تالاب فصلی آق‌گل ملایر كه روزگاری نه چندان دور حضور 46 گونه پرنده آبزی و کنارآبزی در آن ثبت شده بود، به گفته كارشناسان در صورت رسیدگی نكردن با وزش بادهای پاییزه موجب بروز مشکل می‎شود و نفس استان را خواهد گرفت.
امسال به لطف بارش‌های الهی آق‌گل کمی جان گرفت و از 830 هکتار مساحت آن، 80 هکتار آب‌گیری شد؛ اما برداشت بی‌رویه از منابع آب زیرزمینی در دشت کمیجان و افت سالانه 15 تا 35 متر دیگر توانی برای آق‌‌گل باقی نگذاشته است.
وجود 260 حلقه چاه‌های غیرمجاز در مناطق پیرامون تالاب و نبود برخورد جدی و قاطعانه با این چاه‌ها كه به گفته مدیرکل حفاظت محیط زیست استان همدان، حدود 10 درصد در حوزه استان همدان واقع شده و 40 درصد آن غیرمجاز است. همچنین به گفته كارشناسان كشاورزی بیشترین میزان چاه‌های غیرمجاز شهرستان ملایر در روستاهای توتل و اسلام‌آباد واقع شده است.
در كنار همه این مشكلات کوتاهی شرکت آب منطقه‌ای استان مرکزی در خصوص تأمین سالانه 2 میلیون متر مکعب حق‌آبه مزید بر علت شده است تا نفس آق‌گل به شماره بیفتد.
اگر به موقع به داد آق‌گل نرسیم، چند صباحی دیگر آق‌گل خشك خواهد شد تا دیدن دوباره پرواز پرستوها، فلامینگوها و... را آرزو كنیم؛ چند صباحی دیگر از طراوت و زیبایی بزرگترین تالاب استان تنها مشتی خاك باقی خواهد ماند تا نفس مردم منطقه را بگیرد.
چند صباحی دیگر تنها می‌توان داستان كوچ پرندگان را برای فرزندانمان تعریف كنیم و دیگر آق‌گلی نخواهد بود تا رقص پرندگان را بر فراز آن به نظاره بنشینند، چند صباح دیگر دلو كه به چاه اندازیم خاك بیرون خواهیم كشید...
 سازمان برنامه‌ای برای آق‌گل ندارد!
مشاور رئیس سازمان حفاظت محیط زیست كشور در گفت‌وگو با همدان‌پیام با اشاره به اینكه این سازمان برنامه‌ای برای آق‌گل ندارد، گفت: آق‌گل از تالاب‌های كنوانسیون رامسر نیست، كنوانسیون رامسر از مجموع 252 تالاب ایران تنها 22 تالاب از بزرگترین‌ها و مهمترین‌ها را در عضویت خود دارد.
اسماعیل كهرم با اشاره به اینكه سازمان نمی‌تواند تمامی تالاب‌ها را در عضویت كنوانسیون داشته باشد، افزود: از نظر وسعت و موقعیت و پرنده‌هایی كه می‌آیند این تالاب در درجه نخست اولویت نیست و ما بیش از 22 تالاب را نمی‌توانیم به جهان معرفی كنیم.
وی بیان کرد: اداره كل محیط‌زیست استان با ارائه درخواست به سازمان حفاظت از محیط‌زیست كشور در خصوص تأمین حق‌آبه تلاش كند.
 نباید تنها حق‌آبه را برجسته كرد
یكی از فعالان مدنی و كارشناس محیط‌زیست استان همدان با اشاره به اینكه مشكل آق‌گل از حدود یك دهه قبل و از جایی آغاز شده كه حفر چاه‌های مجاز و غیرمجاز در اطراف تالاب روز‌به روز بیشتر شده است، گفت: سطح سفره‌های زیرزمینی در منطقه آق‌گل روز به روز پایین‌تر رفت تا جایی كه امروزه افت آن به طور متوسط بین 15 تا 35 متر رسیده است و این افت آب به راحتی قابل جبران نیست.
حسین زندی، سال‌های 92 و 93 را خشك‌ترین دوران آق‌گل دانست و افزود: در همان زمان فعالان مدنی و محیط زیست بارها در این منطقه حضور پیدا كردند و زنجیره انسانی تشكیل دادند.
وی عامل خشكسالی و كم‌بارشی را یكی از دلایل خشك شدن تالاب‌های همدان دانست. به گفته زندی، اما دو عامل اصلی در این زمینه جدی‌تر است، یكی حفر چاه‌های بیش از حد و برداشت بی‌رویه و دیگری جلوگیری از حق‌آبه تالاب توسط استان مرکزی.
این فعال محیط زیست استان مهمترین بحرانی كه در سال‌های آینده با آن روبه‌رو خواهیم بود را بحران آب دانست و گفت: جنگ آب در كشور ما جدی ا‌ست، در این شرایط كه كشور به سمت خشكسالی می‌رود و جنگ آب پیش‌بینی شده نباید با دامن زدن به فضاسازی‌ها جنگ را در میان مردم منطقه آورد؛ بلكه باید موضوع را مدیریت كنیم.
وی در ادامه با اشاره به اینكه در مسئولان استان عزم جدی برای برخورد و مسدود كردن چاه‌های غیرمجاز وجود ندارد، افزود: متأسفانه مسئولان جسارت چانه‌زنی ندارند، زیرا برای محیط‌زیست اهمیت زیادی قائل نیستند، اگر به موقع یك مدیریت منطقه‌ای و فرا استانی رخ می‌داد این موضوع هیچگاه به اینجا كشیده نمی‌شد.
زندی با اشاره به اینكه مشكل تنها با گرفتن حق‌آبه حل نمی‌شود، گفت: باید جوامع محلی را آگاه كنیم كه مشكل آب جدی است تا از كشت‌های پرآب جلوگیری كنند تا برداشت‌ها متوازن باشد.
وی با تأكید بر این نكته كه یك فاجعه زیست‌محیطی پیش آمده است، افزود: این حق‌آبه باید برگردد؛ اما اگر مدیریت نشود اتفاقی نخواهد افتاد، اگر حق‌آبه تالاب را بگیریم و آن آب را تبدیل به هندوانه كنیم كار نابخردانه‌ای كرده‌ایم، باید كشت جایگزین تعریف شود و عمیق‌تر به موضوع نگاه كنیم.
عضو پویش پاسداری از میراث تاریخی طبیعی در ادامه با بیان اینكه به مرور زمان این حق‌آبه‌ تأمین می‌شود، اما نیاز به مدیریت دارد؛ گفت: یك حق آب می‌دهیم و یك حق آب می‌گیریم تا جنگی در منطقه رخ ندهد.
زندی با اشاره به اینكه راه‌حل منطقی این است که علاوه بر پیگیری حق‌آبه آق‌گل بدون دامن زدن به تشنج‌های قومی و منطقه‌ای، چاه‌های غیرمجاز اطراف تالاب مسدود شود، افزود: مجوز صدها چاه‌ که در دولت پیشین صادر شده باید باطل شود در این صورت این احتمال وجود دارد که در یک دهه آینده شاهد احیای تالاب باشیم.
 آق‌گل هرگز مثل قبل نخواهد شد
یكی از فعالان محیط‌زیست ملایر هم با اشاره به اینكه متأسفانه در جامعه سواد محیط‌زیستی خیلی پایین است، گفت: كسی دغدغه محیط‌زیستی ندارد و همین امر هر روز به مشكل دامن می‌زند.
مجید تكلو كشاورزان منطقه را در خشكی تالاب دخیل دانست و افزود: كشاورزان منطقه نمی‌دانند وجود چاه غیر مجاز آنها در منطقه نه تنها تالاب؛ بلکه زمین كشاورزی خود را نیز از بین خواهد برد.
وی با بیان اینكه بومی‌ها كاری می‌كنند كه آب تالاب هرز برود دلیل این كار آنها را حاصلخیز بودن خاك زیر آب برای كشاورزی عنوان كرد. به گفته تكلو در مدتی كوتاهی این بومیان منطقه هستند كه از خشك شدن تالاب متضرر خواهند شد.
وی معتقد است این تالاب دیگر هرگز مثل قبل نخواهد شد و در بهترین حالت چون گذشته به صورت فصلی خواهد بود؛ اما وسعت كمی از آن باقی خواهد ماند.
این فعال محیط زیست با اشاره به اینكه سدهای پیاپی كل منطقه را به هم ریخته است، افزود: نجات تالاب آق‌گل نیازمند همت مسئولان هر دو استان مركزی و همدان است، زیرا هر دو استان در صورت خشك شدن تالاب دچار مشكل خواهند شد.
وی با تأكید اینكه فعالان محیط‌زیست به دنبال ایجاد تنش در منطقه نیستند، گفت: ما از كسی طلبكار نیستیم و فقط می‌خواهیم مشكل را برطرف كنیم. تكلو معتقد است در به وجود آمدن این مشكل همه مقصر هستند، از فعالان محیط‌ زیست كه در آگاهی‌رسانی كوتاهی كرده‌اند تا مسئولانی كه به كشاورزان كشت جایگزین معرفی نكرده‌اند.
این فعال محیط زیست با اشاره به اینكه در 10 سال گذشته 50 درصد تالاب‌های ایران خشك شده و خشك شدن آق‌گل طبیعی به نظر می‌رسد، گفت: اگر حق‌آبه از قره‌چای تأمین می‌شد، اگر چاه‌های غیر مجاز نبودند، اگر دانش بومی به كشاورزان منتقل می‌شد این اتفاق برای آق‌گل نمی‌افتاد.
وی لایروبی سایر رودخانه‌ها برای تسهیل در ورود آب‌های جاری، تشویق سرمایه‌گذار برای سرمایه‌گذاری و جذب توریست، نصب و تأسیس پایگاه ثابت و ارتقای منطقه از شکار ممنوع به حفاظت شده را از دیگر راهکارهای احیای تالاب دانست.
100 میلیون مترمكعب حق‌آبه از همدان به مركزی
یكی از كارشناسان حوزه آب در استان مركزی به وجود چندین سد، بند و آبخیزداری در استان همدان اشاره كرد كه در سال باید مجموعاً 100 میلیون مترمكعب حق‌آبه به استان مركزی بدهند؛ اما سال‌هاست كه به دلایلی از جمله خشكسالی و كم‌بارشی این اتفاق نیفتاده است.
وی كه در این استان مسئولیت دارد و نخواست نامی از وی برده شود با اشاره به اینكه سد ساوه با حدود 320 میلیون مترمكعب گنجایش یكی از بزرگترین سدهای مركزی ایران است، در حال حاضر تنها 30 میلیون مترمكعب آب دارد، گفت: 90 درصد آب سد ساوه باید از استان همدان تأمین شود كه این اتفاق نیفتاده، البته بحثی از طرف استان مركزی در این زمینه وجود ندارد چون هر دو استان درگیر خشكسالی بوده‌اند.
به گفته این كارشناس، با توجه به خشكسالی‌ها در چند سال اخیر حق‌آبه معنی پیدا نمی‌كند، زیرا رودخانه‌ها آبی برای پرداخت ندارند. وی برطرف شدن مشكل حق‌آبه تالاب آق‌گل و سد ساوه را در حد ملی دانست و افزود: موضوع در وزارت نیرو مطرح شده و باید با حضور وزیر نیرو برطرف شود و در استان‌ها قابل حل نیست!
این كارشناسان حوزه آب، مهمترین پروژه وزارت نیرو را طرح احیا و تعادل‌بخشی آب‌های زیرزمینی عنوان كرد و گفت: در این برنامه 20 ساله مقابله با تمامی چاه‌های غیرمجاز و اضافه برداشت چاه‌های مجاز در صدر قرار گرفته است.

http://www.hamedanpayam.com/shownews/specific/0xa704de38cc3dcf52.html



برچسب ها: تالاب آق گل ، حسین زندی ، تالاب های همدان ،

سه شنبه 18 خرداد 1395

ساخت هتل در کمربند سبز همدان، ممنوع

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :میراث فرهنگی ،روزنامه همشهری ،زیست بوم ،

ساخت هتل در کمربند سبز همدان، ممنوع

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
ساخت هتل در کمربند سبز همدان، ممنوع
استاندار همدان با اشاره به درخواست سازمان‌های مردم‌نهاد برای جلوگیری از ساخت‌وساز هتل و بناهای مرتفع درکمربند سبز همدان و مناطق زیست‌محیطی گفت: اجازه نمی‌دهیم محیط زیست تخریب شود...
1395/03/18
استاندار همدان با اشاره به درخواست سازمان‌های مردم‌نهاد برای جلوگیری از ساخت‌وساز هتل و بناهای مرتفع درکمربند سبز همدان و مناطق زیست‌محیطی گفت: اجازه نمی‌دهیم محیط زیست تخریب شود. محمدناصر نیکبخت در آیین افتتاحیه جشنواره عکس محیط زیست استان همدان با بیان اینکه در طول فعالیت دولت یازدهم مجوزی برای راه‌اندازی هتل در عرصه‌های محیط زیست داده نشده است، افزود: یکی از شعارهای انتخاباتی دولت یازدهم حفظ محیط زیست بود.
 با اینکه یک عده از تعرض به محیط زیست سود زیادی می‌برند هیچ وقت داوطلبان ریاست جمهوری جلوگیری از تعرض به محیط زیست را به عنوان شعار مطرح نمی‌کردند؛ اما رئیس جمهوری این شعارها را مطرح کرد. وی ادامه داد: اهمیت و منزلت محیط زیست را می‌تواند با زبان هنر بیان شود و بیشتر از هر چیزی عکس می‌تواند زیبایی طبیعت را نشان دهد در حالی که هیچ گفتار و نوشتاری نمی‌تواند هنرمندانه به نمایش محیط زیست بپردازد. نیکبخت در این مراسم قول داد دکتر محمدرضا محمدی، مدیرکل محیط زیست استان، به عنوان مشاور در جلسه‌های کمیسیون ماده 5 حضور داشته باشد.

 برنامه‌های هفته محیط زیست
محمدرضا محمدی، مدیرکل محیط زیست استان، نیز برنامه‌های هفته جهانی محیط زیست را برشمرد و با اشاره به بخش‌های مختلف جشنواره گفت: بخش حیات وحش، بخش اکوتوریستم، عکس محیط‌بان و انسان طبیعت محورهای جشنواره است که بیش از 550 اثر در این بخش‌ها به دبیرخانه ارسال شده که فقط 10 درصد از آن را داوران ما برگزیدند. او افزود: در هفته محیط زیست پاک‌سازی مناطق مختلف با همکاری تشکل‌های غیر دولتی و اجرای شش برنامه رادیویی و تلویزیونی در خصوص محیط زیست از جمله برنامه‌های ماست.
محمدی از راه‌اندازی موزه محیط زیست در مجموعه غارعلیصدر خبر داد و گفت: در چند ماه آینده امید می‌رود که این موزه راه‌اندازی شود.

معرفی برگزیدگان
پس از پایان سخنرانی‌ها در این مراسم ازخانواده محیط بان شهید یاری تجلیل شد. سپس نام‌های برگزیدگان محورهای چهارگانه جشنواره اعلام شدند. افشین بختیار، علی مهاجران وامیرعلی جوادیان داوران این جشنواره بودند که در بخش عکس محیط‌بانان قاسمعلی عبدالملکی را به عنوان مقام اول اعلام کردند و از حمید روستایی نیز تقدیر شد.
در بخش حیات وحش علی ثقفی، پوریا پاکیزه و جعفر غلامی موفق به کسب مقام شدند و در این بخش از سعید غلامی تقدیر شد.
همچنین در بخش انسان و طبیعت مهدی قلعه‌بیگی صاحب رتبه برتر شد و امیرحسین جامه‌بزرگ، عکاس روزنامه همشهری و رضا زنگنه به ترتیب رتبه‌های دوم و سوم را به دست آوردند. از امین بصیری‌پارسا نیز در بخش انسان و طبیعت تقدیر شد.  در بخش اکوتوریسم علی مجید ناتلی‌برتر و مهدی شریفی و علی ثقفی رتبه دوم و سوم را به دست آوردند. یکی از آثار حسین زندی خبرنگار همشهری نیز در بین آثار برگزیده این جشنواره به نمایش درآمد. در پایان این مراسم از اعضای تشکل بهار ثمین الوند شهرستان بهار تجلیل شد.
نمایشگاه عکس محیط زیست از 16 تا 21 خردادماه در مجتمع شهید آوینی برگزار می‌شود و هم‌زمان از روز سه‌شنبه در دانشگاه محیط زیست کرج نیز آثار این نمایشگاه به معرض دید عموم درخواهد آمد.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%B3%D8%A7%D8%AE%D8%AA-%D9%87%D8%AA%D9%84-%D8%AF%D8%B1-%DA%A9%D9%85%D8%B1%D8%A8%D9%86%D8%AF-%D8%B3%D8%A8%D8%B2-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%8C-%D9%85%D9%85%D9%86%D9%88%D8%B9


برچسب ها: همشهری همدان ، استاندار همدان ، جشنواره عکس محیط زیست همدان ، حسین زندی ،

پنجشنبه 6 خرداد 1395

سقف شهر زیرزمینی «سامن» فرو ریخت

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :ایسنا ،باستان شناسی ،میراث فرهنگی ،

سقف شهر زیرزمینی «سامن» فرو ریخت

» سرویس: فرهنگی و هنری - میراث و صنایع دستی
1464236939261_01.JPG

یک فعال میراث فرهنگی استان همدان خبر داد: «شهر زیرزمینی «سامن» مهمترین سازه‌ی «دست‌کند» غرب کشور در فاصله‌ی ده کیلومتری مسیر ملایر به بروجرد دچار آسیب شد و بخش‌هایی از آن که در زیر بستری از سنگ گرانیت قرار گرفته، فرو ریخت.

به گزارش خبرنگار میراث فرهنگی ایسنا، شهر زیرزمینی «سامن» به عنوان یک محوطه تاریخی و به دنبال حفاری تاسیسات شهری در سال 84 کشف شد و تا سال ٩٤ پنج مرحله کاوش روی آن صورت گرفت، این شهر زیر زمینی به عنوان مهمترین سازه‌ی دست‌کند غرب کشور بیش از ٥٠ اتاق کوچک و بزرگ در زیر زمین دارد و بخش عمده‌ای از این شهر ده هکتاری در معبر و اماکن مسکونی شهر قرار گرفته است، اما در چند سال گذشته به دلیل همراه نبودن برخی دستگاه‌های دولتی، شهر زیرزمینی «سامن» با چالش‌هایی روبه‌رو شده است، چالش‌هایی که رسانه‌ها نیز نسبت به آن هشدار داده بودند.

حسین زندی، در این زمینه به خبرنگار میراث فرهنگی ایسنا توضیح داد: بخشی از شهر زیرزمینی «سامن»، دچار آسیب شد و بخش‌هایی از آن فرو ریخت.

او اداره مخابرات شهر سامن را یکی از مهم‌ترین ساختمان‌هایی دانست که تخریب جدی به این اثر وارد کرده است و گفت: اداره‌ی مخابرات شهر سامن دقیقا روی شهر زیرزمینی قرار گرفته است و در روزهای گذشته سقف بخشی از این سازه‌ی زیرزمینی که کنار ساختمان مخابرات قرار گرفته آسیب جدی دید و فرو ریخت که به دنبال آن تاسیسات مخابرات نمایان شد.

وی تاکید کرد: از مدت‌ها قبل فعالان مدنی و هنرمندان همدانی با نوشتن نامه‌هایی جداگانه به ریاست جمهوری و استاندار همدان این فاجعه را پیش‌بینی کرده و با گوشزد کردن اهمیت شهر زیرزمینی سامن، خواستار اعتبار و بودجه ملی برای پاسداری و حفاظت از این سازه‌ی دست‌کند بودند.

زندی با بیان این ‌که اگر به زودی ساختمان مخابرات و معابری که روی این سازه قرار گرفته‌اند جمع‌آوری نشوند، این اثر کم نظیر باستانی به زودی نابود می‌شود، ادامه داد: به تازگی مدیران ارشد استان و مسئولان میراث فرهنگی همدان بحث ثبت جهانی شهر زیرزمینی سامن را مطرح کرده بودند،‌اما با وجود ساختمان‌ها و بناهای زاید روی بستر این شهرِ زیرزمینی و استقرار سازه‌های مُخل در حریم و عرصه‌ی این محوطه امکان ثبت جهانی آن مکان از بین خواهد رفت.

این فعال میراث فرهنگی همدان در ادامه با بیان این‌که هنرمندان و فعالان حوزه‌ی میراث فرهنگی در آخرین نامه‌ی خود به استاندار همدان، خواستار پیگیری مطالبات و راهکارهای حفاظت از این محوطه تاریخی بودند، ادامه داد: متاسفانه این نامه نیز بی‌پاسخ مانده است.

ریزش سقف شهر زیرزمینی «سامن»
ریزش سقف شهر زیرزمینی «سامن»

انتهای پیام


برچسب ها: شهر زیر زمینی سامن ، میراث فرهنگی ملایر ، حسین زندی ، خبرگزاری ایسنا ،

سه شنبه 31 فروردین 1395

شهر منسوب به مادها در همدان زیر لودر رفت

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :میراث فرهنگی ،ایسنا ،مطالب در خبر گزاری ها ،

شهر منسوب به مادها در همدان زیر لودر رفت

» سرویس: فرهنگی و هنری - میراث و صنایع دستی
1461066401399__DSC0401.JPG

«محوطه تاریخی «آقاجانی بیک» در رینگ اول و بافت تاریخی شهر همدان که به اعتقاد بسیاری از باستان‌شناسان «شهر مادی» همدان است و می‌تواند مهم‌ترین سند برای اثبات مادی بودن همدان باشد‌، از صبح امروز (سه‌شنبه 31 فروردین) توسط لودرهای شهرداری برای ایجاد پارکینگ در دست گودبرداری است.»

حسین زندی، یک فعال میراث فرهنگی استان همدان در گفت‌وگو با خبرنگار میراث فرهنگی ایسنا‌، گفت: بسیاری از باستان‌شناسان معتقدند محوطه‌ی «آقاجانی بیک» روی بستر اصلی شهر کهن همدان قرار گرفته است. حتی مدرسان باستان‌شناسی دانشگاه بوعلی همدان نیز معتقدند اگر روی این محوطه ترانشه‌ای باز شود یا کاوش‌های آموزشی دانشجویان در این منطقه انجام شود، می‌توان تشخیص داد این محوطه متعلق به دوره ماد است یا خیر.

او با بیان این‌که شهرداری همدان پیش از این با تملک تعدادی از خانه‌های قرار گرفته روی این محوطه، زمینه را برای ایجاد پارکینگ «آقاجانی بیک» آماده کرده است، تاکید کرد: در گذشته خانه‌های قرار گرفته روی این محوطه مسطح شدند و متاسفانه از صبح امروز (سه‌شنبه) پیمانکار شهرداری، گودبرداری روی این محوطه را آغاز کرده است. این در حالیست که بسیاری از کارشناسان، باستان‌شناسان،‌ معماران و هنرمندان همدانی قبل از آغاز این پروژه در خواست بررسی منطقه‌ی «آقاجانی بیک» را داده بودند.

وی اضافه کرد: پیش از این گودبرداری‌ها و در زمان تسطیح خانه‌ها تعدادی آثار تاریخی مانند خمره و سکه به دست آمده بود که پس از بررسی‌های دقیق مشخص شد، آنها متعلق به دوره‌های پیش از تاریخی تا سلجوقی هستند.

زندی با اشاره به پیگیری‌های «علی مالمیر»، مدیرکل میراث فرهنگی استان همدان برای جلوگیری از هر نوع خاکبرداری قبل از بررسی محوطه اظهار کرد: متاسفانه پیمانکار پروژه هیچ توجهی به پیگیری‌های مدیر کل میراث فرهنگی استان نکرد.

این فعال میراث فرهنگی با اشاره به انجام کاوش‌های آزمایشگاهی و دانشگاهی در مهمترین تپه همدان «پیسا» در طول چند سال گذشته، نیز گفت: معتقدم در این سال‌ها با توجه به درخواست‌های متعدد معماران و باستان شناسان برای بررسی این محوطه،‌ می‌توانستند کاوش‌های آزمایشگاهی را روی محوطه آقاجانی بیک انجام دهند.

او همچنین از به دست آمدن تعدادی سفال در خاک‌برداری امروز (سه‌شنبه 31 فروردین) روی این محوطه که در جنوب شرقی همدان قرار دارد، خبر داد و اظهار کرد: نماینده میراث فرهنگی که در زمان خاک‌برداری در محوطه حضور داشت با دیدن این سفال‌ها اعلام کرد که «به دلیل مشکوک بودن محوطه از نظر تاریخی باید خاکبرداری متوقف شود، اما متاسفانه آنها حتی نماینده میراث فرهنگی را از سایت بیرون کردند و اجازه‌ی خارج کردن سفال‌ها که می‌توانست با آزمایش قدری از حدسیات را در زمینه‌ی مادی بودن این بخش از بافت تاریخی همدان را برطرف کند، ندادند.

وی با اشاره به وجود قنات‌های طویل (گبری) در زیر شهر تاریخی همدان، تاکید کرد: پیمانکار پروژه در زمان بیرون کرد نمیانده میراث فرهنگی اظهار کرد حتا دو قناتی که در زیر این محوطه بودند را پیش از این پُر کرده‌ایم.


تخریب محوطه تاریخی مادها

تخریب محوطه تاریخی مادها

تخریب محوطه تاریخی مادها

تخریب محوطه تاریخی مادها


برچسب ها: خبرگزاری ایسنا ، محوطه آقاجانی بیک همدان ، حسین زندی ، میراث فرهنگی همدان ،

تاریخ انتشار: 26 بهمن 1394  -   6:18:42 قبل از ظهر(AM)
پرینت بگیرید
راهبرد پویش پاسداری از محیط زیست و میراث فرهنگی در انتخابات مجلس دهم

انتخاب خبر: یک فعال شبکه سازمان های غیردولتی با اشاره به لزوم شکل گیری کمپینی تحت عنوان پویش پاسداری از محیط زیست و میراث فرهنگی در استان همدان گفت: کمپین پویش همدان در قالب پویش سراسری که حدود دوسال از عمر فعالیت های آن می گذرد آغاز به کار کرده است.

حسین زندیحسین زندی در گفتگو با خبرنگار انتخاب خبر افزود: البته بیشتر دوستانی که امروز در پویش همدان همکاری می کنند مطالبات و خواست های خود را از مدت ها پیش با یکی از نمایندگان استان با حضور در مجلس مطرح کرده اند، اما نکته مهمی که ما در پویش همدان پیگیری می کنیم مطالبه محوری و پیگیری خواسته های فعالان مدنی از کاندیداها و نمایندگان مجلس و شورای شهر است.

وی ادامه داد: در واقع پیگیری خواست ها از معرفی نامزد و شرکت در انتخابات مهمتر است چه بسا با هیچ نامزدی در زمینه حمایت به نتیجه نرسیم اما این حق را بر خود قائل هستیم که به عنوان شهروند و فعال مدنی بر این خواست ها پافشاری کنیم.

اما در استان همدان در راستای فعالیت هر چه بهتر پویش چه اقداماتی انجام گردیده است؟ زندی در پاسخ به این سؤال گفت: در استان همدان علاوه بر دیدار با یکی از نمایندگان وقت که از دیدگاه ها، برنامه ها و مطالبات این مجموعه استقبال می کرد، در دو سال گذشته با شناسایی افراد مشخصی که  فکر می کردیم در انتخابات مجلس یا شورا می توانند نقش آفرینی کنند نشست هایی را برگزار کردیم؛ هر چند از آنجایی که متاسفانه این افراد برنامه درازمدتی نه برای خود و نه برای انتخابات نداشتند به نتیجه مطلوب نرسیدیم.

مسئول کارزار انتخاباتی پویش در استان همدان در ارزیابی خود از فضای استان از لحاظ پرداختن به مسایلی مانند میراث فرهنگی و محیط زیست گفت: به دلیل اینکه در شهر همدان فعالان باسابقه و شناخته  شده ای در حوزه های محیط زیست و میراث فرهنگی  حضور دارند، در دو دهه اخیر این مسئله بسیار پر رنگ بوده و به طور مداوم در صدر اخبار بوده، اما  از آنجا که مدیران ارشد استان درک درستی از این دو مقوله نداشتند، فعالان نتواسته اند موفق عمل کنند.

وی تصریح کرد: متاسفانه صدها چشمه و قنات نابود شده، باغ های اطراف همدان توسط زمینخواران و با موافقت شهرداری ها از بین رفته، بافت قدیم شهر نابود شده و تنها تک بناهای تاریخی در این شهر باقی مانده است.

زندی گفت: مسئولان به موضوع گردشگری هم به عنوان یک مقوله تبلیغاتی نگاه می کنند و برنامه ای برای توسعه گردشگری ندارند.

اما نحوه مواجهه نماینگان همدان در مجلس با حامیان میراث اعم از طبیعی و فرهنگی و تاریخی چگونه بوده است و چه نقاط قوت و ضعفی وجود داشته است؟ مسئول کارزار انتخاباتی پویش در استان همدان در همین رابطه گفت: هر دو نماینده شهر همدان از یک جناح هستند؛ یکی از آنها  که به جناح میانه رو جریان اصول گرا وابسته است در گفتار فعالان میراث و محیط زیست راهمراهی کرده و نشست های ما نیز با این نماینده برگزار شده، اما در عمل چندان کارنامه ای از او نمی توان سراغ گرفت. نماینده دیگر نیز از جناح تند رو اصوالگرایان بود که نه تنها با فعالان مدنی رابطه ای نداشت بلکه ارتباطی  با مردم  نیز نداشت.

وی با اشاره به ویژگی های نمایندگان دوره بعدی از حوزه انتخابیه همدان از حیث برنامه های پویش گفت: آنچه در مورد نمایندگان آینده، ما متصور بودیم با افراد تایید صلاحیت شده تفاوت بسیاری دارد.

زندی افزود: با توجه به نشست هایی که اعضای کمپین پویش با کاندیداها داشت تنها دو کاندیدا برنامه و طرحی در زمینه میراث و گردشگری داشتند که آنها نیز اقبال پیروزی ندارند.

این فعال شبکه سازمان های مردم نهاد استان همدان تصریح کرد: بیشتر کاندیداها از یک طیف فکری و جناحی هستند و دغدغه ای در این زمینه ندارند؛ هرچند ما طی نشست هایی که با این نامزدها داشته ایم، خواسته ها و مطالبات را طرح کرده ایم و قطعا پس از انتخابات نیز این روند را ادامه خواهیم داد.



برچسب ها: انتخابات همدان ، کمپین پویش ، پویش برای پاسداری محیط زیست و میراث فرهنگی ، حسین زندی ، پویش همدان ،


انتخاب خبر- حسین زندی: یکی از زیباترین و پرآب‌ترین سرآبهای استان همدان  سراب گیان است. این چشمه در شهرستان نهاوند و ۱۸ کیلومتری جنوب غربی شهر نهاوند و ۲ کیلومتری تپه باستانی گیان و در شمال این شهر قرار گرفته‌است درختان چنار کهن و جنگلی زیبا ی گیان و این سراب پر آب هر سال هزاران نفر از مردم روستاها و شهرهای اطراف  را به سوی خود می خواند. یکی دیگر از جاذبه های منطقه تپه باستانی گیان است که در ۲ کیلومتری سراب گیان و در کنار شهری به همین نام قرار گرفته‌است این اثر به عنوان یکی از قدیمی‌ترین آثار تاریخی منطقه است. باستان شناسان قدمت این منطقه هزاره سوم پیش از میلاد نسبت می دهند مورخان معتقدند ۵۵۰۰ تا ۵۷۰۰ سال قبل در این تپه مردمانی می‌زیسته‌اند که از اقوام بومی ایران بوده‌اند. کاوش‌هایی در سال ۱۳۱۰ انجام شد و نتیجه مطالعات آنها در کتاب «کاوش در تپه گیان نهاوند» منتشر شده است.

به گزارش انتخاب خبر، سرآب گیان سی‌ویکمین اثر طبیعی ملی است که توسط سازمان میراث فرهنگی در ۲۶ اسفند ۱۳۸۷ در فهرست میراث طبیعی ایران ثبت شده است اما این روزها وضعیت خوبی ندارد ورود انبوه گردشگر به این منطقه و تخریب جنگل و رها سازی زباله سراب و جنگل گیان را در معرض نابودی قرار داده است. برای جلو گیری از این اتفاق یک بازبینی در گردشگر پذیری گیان باید صورت بگیرد تا بیش از این این بهشت زیبا تخریب نشود.

در این بین گاهی تشکل های غیر دولتی دغدغه مند تلاش می کنند محوطه گیان را پاکسازی کنند اما چند روز پس از پاکسازی بازهم انباشت زباله گیان را تهدید می کند و متولیانی که مدیریت این منطقه را برعهده دارند کمترین توجه را به آلودگی محیط زیستی گیان دارند.روز گذشته اعضای تشکل های غیر دولتی حافظ محیط زیست دراستان همدان، از جمله؛ کانون قلم، انجمن پویشگران سفرپاک، انجمن توسعه محلی بهارستان و نبض سبز حیات از همدان و سمن پاک نهاوند اقدام به پاکسازی محوطه سراب و جنگل گیان کردند.ابتدا کارگاهی با موضوع «روش های سفر پاک» برگزار شد و اعضای تشکل ها شروع با پاکسازی زباله کردند. در این برنامه دو اتفاق مثبت روی داد که می تواند الگویی برای برنامه های پاکسازی طبیعت باشد. همراهی دکتر محمد رضا محمدی مدیر کل حفاظت از محیط زیست همدان و گیلانه رئیس اداره محیط زیست نهاوند یکی از نقاط قوت این برنامه بود اگر در همه برنامه ها مدیران دولتی تشکل ها را همراهی کنند اقبال مردمی و تاثیر گذاری بیشتری خواهد داشت همچنین همراه شدن ده ها نفر از گردشگرانی که برای تفرج و تفریح به گیان آمده بودن این برنامه را پربار تر کرد.   

منطقه حفاظت شده گیان پاکسازی شد

حمید گودرزی عضو سمن پاک نهاوند در این برنامه گفت:  تشکل های محیط زیستی و کسانی که دغدغه تمیزی و پاکسازی محیط زیست را دارند کوچکترین و کمترین کاری که می توانند انجام دهند پاکسازی طبیعت است، هرچند ارزش فیزیکی چندانی ندارد  چرا که اگر تغییر رفتار و فرهنگ را در پشت سر نداشته باشد امروز که ما منطقه ای را پاکسازی می کنیم فردا دیگران زباله های خود را رها می کنند و نتیجه ای نخواهد داشت. ما باید در تغییر رفتار شهروندان هم کار کنیم. باید رسانه های جمعی به ویژه صدا و سیما برنامه های مارا پوشش دهند تا تاثیر داشته باشد اما متاسفانه صدا و سیما برای همه چیز برنامه دارد الا محیط زیست وبرنامه هایی هم که در این زمینه تهیه می کنند بسیاراندک است.

گودرزی افزود: مشکل دیگری که داریم  رفتار نهادهای دولتی و شهرداری ها است که گویی دغدغه ای در این زمینه ندارند به طور مثال در سراب گیان شهرداری این شهر از هر اتومبیل مبلغ قابل توجهی هزینه ورودی دریافت می کند اما نه تنها خدماتی نمی دهد بلکه عدالت رعایت نمی شود مثلا ماشین های تک سرنشین با ماشینی که 5 سرنشین دارد یا یک مینی بوس تفاوت ندارد.

محمد رضا شهبازی یکی دیگر از اعضای سمن پاک نهاوند گفت: به طور مثال کارکنان شهرداری گیان می توانند کیسه زباله ای به کسانی که به گیان وارد می شوند بدهند و از مسافران بخواهند زباله های خود را در آن بریزند و با تحویل آن یک جایزه کوچک یا هدیه تشویقی دریافت کنند که حتما تاثیر گذار خواهد بود.و آموزش پرورش هم باید وارد این فعالیت ها شود چه ایرادی دارد در هر مدرسه هر هفته یک ساعت در مورد زباله و محیط زیست آموزش داده شود؟

سمیرا حسینی عضو انجمن توسعه محلی بهارستان  همدان با اشاره به فعالیت هایش در مدارس گفت: چند دوره در مدارس ابتدایی به کودکان به صورت داوطلبانه کارگاه­های محیط زیستی برگزار کردیم و متوجه شدیم بهترین سنین دوران کودکی است از طرف دیگر امروز دوران فرزند سالاری است اگر آموزش پرورش با همکاری تشکل های غیر دولتی آموزش های محیط زیستی را در مدارس و مراکز آموزشی اعمال کند حتما تاثیر گذار خواهد بود و ما می توانیم امیدوار باشیم در سال های آینده با این مشکلات کمتر مواجه شویم. حتی کودکان می توانند پدر و مادرها را آموزش دهند و مجبور کنند بهداشت محیطی را راعایت کنند.

منطقه حفاظت شده گیان پاکسازی شد

لیلا فریاد رس عضو هیات موسس سمن پاک نهاوند نیز گفت:  ما حدود 3000 عضو داریم و در خصوص برنامه های این انجمن باید بگویم توانستیم به  بیشتر حوزه های محیط زیستی وارد شویم، آزمایش­هایی را انجام دهیم و راهکارهای اصلی را پیدا کنیم. تجربه هایی که از آموزش دانش آموزان در دورافتاده ترین نقاط نهاوند داشتیم متوجه شدیم کودکان چه استعداد شگرفی در یادگیری دارند و بر اساس نقاشی هایی که در زمینه محیط زیست کشیدند دریافتیم که برای نجات محیط زیست ورود به مدارس بهترین راه حل است. امیدواریم یک نشریه از طرف اداره محیط زیست تاسیس شود تا فعالیت های تشکل ها در آن منعکس شود و نهادهایی مانند آموزش پرورش از این فعالیت ها درس بگیرند.

مدیر کل حفاظت از محیط زیست استان همدان در این برنامه گفت: فرصت خوبی است که ما تلاش کنیم و در عرصه حفاظت از محیط زیست اثرگذار باشیم چرا که امروز آقای رئیس جمهور، خانم ابتکار، استاندارن و بدنه دولت بر این اعتقادند که اگر قرار باشد اتفاقی بیفتد از رهگذر گروه های اجتماعی است. اداره کل حفاظت از محیط زیست استان 130 نفر پرسنل دارد که حدود 70 نفر از آنان درگیر حیات وحش هستند، تنها 60 نفر در ستاد و شهرستان ها نیرو داریم تا محیط زیست را حفظ کنیم یعنی اداره نهاوند با سه نفر نیرو باید پساب های شهری، روستایی و صنعتی، وضعیت پسماند، وضعیت آب، شرکت در کارگروه ها و جلسات، پاسخگویی به استعلام ها و موارد دیگررا انجام دهند درنتیجه معلوم است که محیط زیست حفظ نمی شود.

دکتر محمدرضا محمدی ادامه داد: نکته دیگر اینکه اگر قرار بود محیط زیست با سازمان و ادارات محیط زیست حفظ شود ما باید از سال 1351 تا حال همه مشکلات را برطرف می کردیم اگر قرارباشد اتفاقی در محیط زیست بیفتد از طرف ادارات نیست پس این تشکل ها هستند که می توانند در این زمینه کمک کنند. هوشیاری تشکل ها این است که همه مسایل را باهم پایش می کنند. فضا را هم خود تشکل ها باید ایجاد کنند و خوشبختانه البته این فضا وجود دارد و باید فعالیت کرد.

محمدی افزود: خانم دکتر ابتکار پیش از سفر به همدان به من گفتند که با دعوت شما به همدان نمی آیم و با دعوت تشکل ها آمدند. حتی نمایندگان مجلس دعوتنامه فرستادند اما در نهایت با دعوت شما آمد پس این فرصت ها را باید مغتنم بدانیم.

مدیر کل حفاظت از محیط زیست استان در پایان گفت: در دوماه گذشته هماهنگی های خوبی با آموزش پرورش داشتیم و تفاهم­نامه ای با این نهاد آموزشی منعقد کردیم همکاران همه همراه هستند خوشبختانه امسال استاندار و فرمانداران توجه خوبی به محیط زیست داشتند زمینه فراهم است و تنها باید ببینیم تشکل ها از این فضا چگونه استفاده می کنند. همه اداره های شهرستان ها در مورد تشکل ها باید به من پاسخگو باشند استان ها هم به سازمان باید گزارش دهند. همه دستگاه های اجرایی، دستگاه قضایی محیط زیستی هستند و مدیریت ارشد استان همراه است پس باید تلاش کنیم.

http://entekhabkhabar.ir/VisitorPages/show.aspx?IsDetailList=true&ItemID=5393,1



برچسب ها: پاکسازی گیان نهاوند ، حسین زندی ، محمدرضا محمدی ، تشکل های غیر دولتی نهاوند ، تشکی های غیر دولتی همدان ،

چهارشنبه 15 مهر 1394

خاستگاه جشن مهرگان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :مطالب در خبر گزاری ها ،گفتگو ،میراث فرهنگی ،

خاستگاه جشن مهرگان

انتخاب خبر- حسین زندی: جشن هاو آئین های ایرانی در گذر زمان دچار دگرگونی فراوانی شده است. امروز افزون بر دگرگونی برآمده از رخدادهای اجتماعی، اقتصادی و صنعتی، فاصله گرفتن از هویت ایرانی نیز بر فراموشی برخی از این آئین ها دامن زده است. یکی از مهمترین جشن های ایرانی مهرگان است که با توجه به اهمیت آن دو پرسش عمده را پیش روی ما نهاده است؛ خاستگاه و سرچشمه این جشن کجا و چه زمانی بوده دیگر اینکه آینده چنین جشنی چگونه خواهد بود؟ برای باز پرسیدن این پرسش ها و پرسش های دیگر، خبرنگار انتخاب خبر گفت و گویی با دکتر شروین وکیلی، پژوهشگر حوزه جامعه شناسی و تاریخ داشته است که در پی می آید.

 دکتر مهرداد بهار معتقد است پیش از آریایی ها جشن مهرگان در بین النهرین رواج داشته در آنجا مردوک خدای بابل غولی که مادر همه غول هاست به نام تیامت  را می کشد و از تن این غول جهان را می سازد این جشن، جشن بنا نهادن جهان است و آریایی ها این جشن را به یک آیین ایرانی بدل کرده اند. چقدر به چنین باوری می توان باور داشت؟

چنین می‌نماید که بزرگداشت اعتدال بهاری امری عمومی و دیرینه باشد که بسیاری از فرهنگ های مستقر در ایران زمین با آن آشنا بوده و برایش آیین هایی داشته‌اند. در میان این فرهنگها، منابع نوشتاری میانرودان باستان از همه شناخته شده‌تر و مشهورتر است و استاد بهار بر این مبنا جشن بابلی آکیتو را معیار این آیین ها گرفته است. به نظر من شکل کنونی و دقیق جشن نوروز که بر اعتدال بهاری تاکید دارد و آشکارا به تقویمی خورشیدی مربوط می‌شود، در فرهنگهای مقیم ایران شرقی ریشه داشته است. چون نظام گاهشماری میانرودان قمری است و ساختار منظم و معقولی برای تشخیص ابتدای بهار نداشته‌اند. این نظام گاهشماری خورشیدی تازه در ابتدای دوران هخامنشی و با چیرگی پارس ها بر بابل رسمیت می‌یابد. پیش از آن هم در بابل مفاهیمی که به اخترشناسی مربوط می‌شود و دوازده برج فلکی را در نظر می‌گیرد، در دوران ورود کاسی‌ها و زمامداری پانصد ساله‌شان بر میانرودان دستخوش جهشی می‌شود و کاسی‌ها نیز از شرق زاگرس و اقلیم ایران مرکزی به آن سو کوچیده بودند. بنابراین چنان که در کتاب «اسطوره‌ی آسمان شبانه» به تفصیل اسنادش را آورده‌ام، به نظرم شالوده‌ی تقویمی نوروز و ساز و کارهای علمی و نجومی تشخیص آغاز سال نو در ایران شرقی ریشه دارد و تنها دیرتر و در فاصله‌ی قرن هشتم تا ششم پیش از میلاد به میانرودان وارد شده است. در عین حال میان مراسم سال نوی بابلیان که آکیتو نامیده می‌شده و نوروز ایرانی شباهت هایی دیده می‌شود که مهمترینش دوازده روز جشن گرفتن و خروج از شهر در روز سیزدهم بوده است. به نظرم سخن استاد بهار درباره‌ی این بخش درست است، هرچند باز مراسمی شبیه به شبیه‌خوانی انوماالیش در آیین های ایرانی غایب است و اصولا آن چارچوب چندخدایی میانرودانی را در رمزگذاری بهار و آیینهای نوروزی نمی‌بینیم.

شروین وکیلی دو برداشت مهم در چنین جشن هایی وجود دارد یکی نگاه اسطوره ای  به این جشن ها است و دیگری کاربری نجومی و این اعتقاد که پدید آمدن این جشن ها بر اساس باورهای نجومی است اما در هردو باور موضوع آفرینش بسیار پر رنگ است این موضوع را چگونه می توان بررسی کرد؟

چنان که گفتید هر آیینی از این دست دو لایه‌ی متمایز دارد. یکی اسطوره‌ها و باورها و گاه دانش هایی (مانند اخترشناسی و گاهشماری) که در انحصار نخبگان و کاهنان بوده و چارچوب عمومی آیین را و ریزه‌کاری‌های رمزپردازانه‌اش را سازمان می‌داده است. دیگری خودِ آیین که به شکلی زنده و پویا با مشارکت توده‌ی مردم انجام می‌شده و کارکردی جامعه‌شناختی (همبستگی اجتماعی، مشروعیت بخشیدن به نظم سیاسی حاکم، نشانه‌گذاری دوره‌های پیاپی کشت و کار) را به انجام می‌رسانده است. درباره‌ی بخش دوم چون فرهنگی نانویسا بوده، داده‌هایی بسیار اندک داریم و در نتیجه باید توجه کنیم که تحلیل‌هایمان همواره به سطحی فرهنگی و لایه‌ای نخبه‌گرایانه محدود می‌شود که شکلی نوشتاری به خود می‌گرفته و می‌توانسته تا دوران ما باقی بماند. در آیینهای ایرانی نوروز و مهرگان آشکارا با یک دستگاه نظری منسجم و اسطوره‌های کلان و بسیار پیچیده‌ای روبرو هستیم که هم ساز و کار آفرینش جهان و مسئله‌ی شر را در چارچوبی زرتشتی توضیح می‌دهد، و هم جایگاه انسان در هستی و پیوندش با امر قدسی را با مضمونی مهرپرستانه صورتبندی می‌کند. یعنی به نظرم از زاویه‌ی دستگاه نظری، باید این دو جشن را ترکیبی از دستگاه فلسفی زرتشت با نظام اساطیری و روایی مهرپرستان دانست. آکیتو و سایر جشنهای بومی‌ای که بی‌شک پیشتر از عصر هخامنشی در ایلام و گوتی و ماننا و شهرسوخته رواج داشته به این بدنه‌ی نظری افزوده شده و همچون زیرسیستمی در دل آن تداوم یافته‌اند، اما از نظم و عمق نظری‌ای که بتواند بدنه‌ی آن را  دستکاری کند، برخوردار نبوده‌اند.

اسطوره هایی که جشن های کهن ایرانی به همراه دارد مانند کشته شدن ضحاک به دست فریدون در جشن مهرگان را چگونه می توان بررسی کرد؟

در کل چنین می‌نماید که جشن مهرگان و نوروز دو مرحله‌ی متفاوت از تاریخ اساطیری هستی را در دید ایرانیان رمزگذاری کرده باشد. نوروز که با ماه فروردین آغاز می‌شود و به فروشی/ فروهر (یعنی نیرویی در روان انسان) اشاره دارد، به فرشگرد و نوسازی هستی در آخرالزمان اشاره می‌کند و نوروز و احیای زندگی گیاهی را نمادی و سرمشقی از آن در نظر می‌گیرد. در مهرگان با چیرگی تدریجی سرما بر گرما و تاریکی بر نور و پایان تابستان و آغاز پاییز روبرو هستیم. اصولا در اسطوره‌ی مهر زایش نور از دل ظلمت اهمیت دارد و این همان است که باعث شده جشن زادروز مهر را در تاریک‌ترین شب سال برگزار کنند. مهری که در تاریکترین شب سال زاده می‌شود و به تدریج نیرومندتر می‌شود، به فریدونی شبیه است که در تیره‌ترین برش تاریخ بر ضحاک غلبه می‌کند، و به همین ترتیب اینها با اسطوره‌های مشابه دیگری مثل چیرگی کیخسرو بر افراسیاب یا غلبه‌ی اردیبهشت بر آز در آخرالزمان شباهت دارند. یعنی ما دو اسطوره‌ داریم: یکی نوروز که هستی‌شناختی و آخرالزمانی و فلسفی است و روان انسانِ کامل و نقش فرشگردسازی او تاکید دارد، و دیگری مهرگان که حماسی و جنگاورانه و اخلاقی است و به چیرگی نیروهای نور بر ظلمت در نامحتمل‌ترین شرایط اشاره می‌کند.

ارتباط جشن مهرگان و آئیین مهر را چگونه می بینید؟

تردیدی نیست که آیین مهرگان از جریان دینیِ مربوط به ایزد مهر برای ما به یادگار مانده است. رمزگذاری‌های آن، نام‌های منسوب بدان، و آیینهای کهنش همگی این حدس را تایید می‌کنند. اما باید توجه داشت که آیین مهر در دوران یشازرتشتی دینی مستقل نبوده و تنها جریانی در دل دین چندخدایی کهنسال ایرانیان محسوب می‌شده است. یعنی مهر در دوران پیشازرتشتی هرگز ایزد یکتا نبوده و تنها نزد طبقه‌ی جنگاور نیرومندترین ایزد در میان شبکه‌ای از خدایان قلمداد می‌شده است. چنان که در نوشتارهای دیگری مفصل شرح داده‌ام، آنچه امروز از آیین مهر می‌بینیم شکلی دگرگون شده از آن است که همچون گرایشی عرفانی در دل دین زرتشتی باقی مانده و به کلی از نظر چارچوب نظری با فلسفه‌ی زرتشتی گره خورده است. یعنی آیین مهرگان یا هر رمزپردازی دیگر مهر را نمی‌تواند از کیش زرتشتی جدا ساخت. هرچند شاید بتوان تبارنامه‌هایی برای برخی از عناصر آن به دست داد. مثلا می‌دانیم که زمان برگزاری این  که در مهرروز مهرماه است و حدس من در کتاب «داریوش دادگر» آن است که در ابتدای کار هفتمین روز از هفتمین ماه سال خورشیدی بوده و بعدتر با افزوده شدن ایزدان زرتشتی به ابتدای ماه سی روزه، به روز شانزدهم منتقل شده است. همچنین تقدس عدد هفت که خاستگاهی مهری دارد و در جشن مهرگان زیاد تکرار می‌شود خود در مفهوم هفت اختر ریشه دارد و میراثی اخترشناسانه است که به نظرم در ایران شرقی ابداع شده و کهنترین متنی که بدان اشاره دارد برخی از یشت‌های اوستاست.

گاهی می توان رد پای مهرگان را در مناسک باورها و جشن ها یی که امروز هم برگزار می شود جستجو کرد مانند آیین قالیشویان مشهد اردهال کاشان یا جشن انگور در ارومیه، تاكستان، ملایر و جشن انار با چنین برداشتی موافق هستید؟

تردیدی نیست که بسیاری از این آیینها پیشینه‌ای بسیار طولانی دارند. اما با توجه به مردمی بودن‌شان و این که طی فرهنگی نانویسا تداوم یافته‌اند، به نظرم باید درباره‌ی پیوند دادن الگوهای امروزین و دیرینه احتیاط به خرج داد. چون به دلایلی سیستمی و کارکردی اصولا شباهتهایی عمومی میان مراسم جمعی وجود دارد و این را نباید با هم‌تباری و پیوستگی تاریخی یکی دانست. عناصر و نمادها و آیینهایی که منحصر به فرد باشند و غیرعادی و غیرهنجارین بنمایند و در متون کهن بدان اشاره شده باشد، اگر در مراسم امروزین هم مشاهده شود می‌توان تا حدودی به تداوم و پیوستگی آیینی کهن حکم کرد. خارج از آن احتیاط علمی به نظرم سزاوارتر است.

چه بپذیریم و چه قبول نکنیم بخش عمده ای از جشن ها و آیین های ایرانی را در کتاب ها باید جستجو کرد مردم امروز کمتر به برگزاری آن می پردازند از جمله جشن مهرگان که البته سابقه رکود و به حاشیه رفتن این جشن به دوره مغول ها برمی گردد و در سال های اخیر اتفاق نیفتاده برای بازشناسی و بازیابی این جشن ها چکار می توان کرد؟

راستش فکر می‌کنم طی بیست سال گذشته نوعی نوزایی نمایان و پرشور جشنهای کهن ایرانی را می‌بینیم و چنین دگرگونی‌ای در زمانی چنین کوتاه را در دورانهای تاریخی پیشین سراغ ندارم. یعنی چنین می‌نماید که ایرانیان در همین نسلی که همه‌ی ما به آن تعلق داریم، به نوعی بازاندیشی و بازسازی ریشه‌دار آیینها و مراسم و جشنهای دیرینه‌ی خود دست گشوده‌اند و دستاوردها و نتایج آن هم چشمگیر و جالب توجه می‌نماید.

در اهمیت این جشن همین بس که اعراب به جای واژه جشن از مهرگان (مهرجان) استفاده می کنند، اما در ایران قرن هاست این جشن به صورت عمومی برگزار نمی شود علاوه بر فشار مغول ها چه دلیل دیگری می توان بیان کرد؟

منسوخ شدن تدریجی جشن مهرگان از آن روست که این جشن بر خلاف نوروز که از همان ابتدای کار در اسلام پذیرفته شد، در ایران بیشتر به زرتشتیان منسوب می‌شده است. این را هم باید در نظر داشت که احتمالا تا عصر ایلخانی یعنی تا قرن هفتم هجری همچنان بخش عمده‌ی جمعیت ایران زمین از کشاورزان و دهقانانی تشکیل می‌شده که بیشترشان زرتشتی بوده‌اند. یعنی داده‌هایی هست که نشان می‌دهد تا حمله‌ی مغول دین اسلام دین اقلیتی شهرنشین بوده و توده‌ی جمعیت روستایی همچنان زرتشتی بوده‌اند. جشن مهرگان هم به این گروه مربوط می‌شده و تا حدودی در مقابل جشنهای اسلامی فطر و قربان قرار می‌گرفته، و البته با نوروز پیوند داشته که جشن ملی و عمومی همه‌ی ادیان ایرانی بوده است. پس از حمله‌ی مغول است که شیرازه‌ی کهنسال زندگی اجتماعی در ایران دریده می‌شود و قبایل متحرک بر روستاها نیز چیره می‌شوند. از همین دوران زوال تدریجی زبان پارسی در مناطقی مثل آذربایجان و عراق عرب و آناتولی و آسیای میانه و پاکستان امروزین را می‌بینیم و این به خاطر کشتار سخت مغولان است و جایگزین شدن جمعیت بومی ایران با مهاجرانی که مغول و ترک و تاتار هستند. در این هنگامه است که بسیاری از آیینهای دیرین از جمله مهرگان نیز منسوخ می‌شود.

آنچه از سروده های شاعران بر می آید این است که مهرگان را جشن شاهان و خسروان دانسته اند اما بر اساس داشته ها و یافته های اساطیری و تاریخی این جشن به صورت عمومی در بین مردم و کشاورزان هم برگزار می شده چگونه می توان این موضوع ها و تقسیم بندی هارا تمیز داد؟

چنان که گفتم جشن مهرگان جنبه‌ای مردمی داشته و به ویژه با کشاورزان زرتشتی پیوند داشته است. اما چون این طبقه جمعیت بزرگی از ایران را تشکیل می‌داده‌اند، شاهان هم این جشن را با شکوه فراوان برگزار می‌کرده‌اند. طوری که انگار جنبه‌ی شادخوارانه و خوشباشی مهرگان از نوروز جدی‌تر بوده و به همین خاطر در زبان عربی جشن را مهرجان می‌نامند و نه نوروز. نوروز انگار ماهیتی بیشتر آیینی و درباری و ملی داشته و وحدت اقوام ایرانی را نشان می‌داده، در حالی که مهرگان مردمی‌تر و رهاتر بوده و تا حدودی بازمانده‌ی آیینهای کهنسال خسروان باستانی قلمداد می‌شده است.

بهره گیری از جشن های ایرانی برای تقویت روحیه شادمانی و نشاط اجتماعی در جامعه امروز چگونه می تواند اتفاق بیفتد؟

تردیدی در این نکته نیست که ایرانیان امروز با نوعی قحطی شادمانی روبرو هستند و از سردرگمی و بی‌بنیادیِ ساختهای اجتماعی تولید شادی رنج می‌برند. روی آوردن‌شان به آیینها و جشنهای باستانی یکی از راهبردهایی است که چنین نقصی را بر طرف می‌کند و بر خلاف وامگیری‌های سطحی از جشنها و مراسمی که از راه سینما و ماهواره تبلیغ می‌شوند، کوشش برای بازسازی این مسیرهای بومی و دیرینه‌ی شادمانی جمعی که معنایی چشمگیر و رمزگانی غنی را در خود نهفته‌اند، اندیشیده و درست و خردمندانه می‌نماید.

http://entekhabkhabar.ir/visitorpages/show.aspx?IsDetailList=true&ItemID=5235,1



برچسب ها: جشن مهرگان ، شروین وکیلی ، حسین زندی ،

به بهانه پاکسازی پسماندهای یک محوطه تاریخی در همدان؛

خداحافظی مادها با زباله های شهر هگمتانه

همشهری استان ها صفحه 6و7

17خرداد94 شماره 6552

مریم خاکیان_عده زیادی از مردم، تصور می کنند زیباسازی چهره محیطی اطرافشان اعم از شهر یا طبیعت صرفا به ساخت و ساز و رنگامیزی مرتبط است؛ این تصور اگرچه اشتباه نیست اما به واقع بخش مهمی از زیباسازی فضای محیطی به خروج پسماندهای نامتجانس از محیط مرتبط است. این پسماندها که در واقع زباله های غیرهمبافت با طبیعت را تشکیل میدهند در اغلب موارد به خاطر قصور انسانی به فضاهای زیستی، طبیعی، تاریخی و شهری وارد شده و به آنها صدمه می زنند. این موضوع سبب شده است تا این رویکرد ایجاد شود که می توان با پاکسازی فضاهای طبیعی یا تاریخی از این زباله ها به زیباسازی و حفظ سلامت محیطی کمک شایانی کرد.

به دنبال این رویکرد، گروه های زیادی در اقصی نقاط کشور تشکیل شده است که به صورت مستمر به پاکسازی فضاهای طبیعی یا تاریخی می پردازند. یکی از این گروه ها «انجمن علمی گردشگری میراث هگمتانه» در شهر همدان است که برای نخستین بار اقدام به پاکسازی محوطه تاریخی هگمتانه در این شهر نموده است.

مجتبی جوادیه مدیرعامل موسسه نبض سبز حیات که یکی از قدیمی ترین تشکلهای مردم نهاد در بحث گردشگری و محیط زیست در همدان است و در طرح پاکسازی محوطه هگمتانه نیز مدیریت این کار را بر عهده داشته است در این باره توضیح می دهد:« به پیشنهاد یکی از اساتید دانشگاه علمی کاربردی که در محدوده بیرونی محوطه باستانی هگمتانه واقع و زیر نظر سازمان میراث فرهنگی است و با همکاری انجمن علمی این دانشگاه قرار شد تا با توجه به اینکه دانشجویان آن مرکز در این محوطه تحصیل می کنند، پلاستیکها یا زباله هایی که گاهی باد به این تپه می آورد، پسماندهایی که به ندرت توسط گردشگران در این محوطه ریخته می شود و زباله هایی که خود میراث فرهنگی به دلیل انجام فعالیتهای عمرانی در تپه هگمتانه باقی می گذارد و اغلب منظره محوطه را بهم می زند را جمع آوری کنند. پس از اعلام فراخوان انجمنهای دیگر نیز به ما پیوستند و ما به پاکسازی کلیه پسماندها و زباله ها این محوطه و معابری که به عنوان مسیرهای گردشگری در هگمتانه مشخص شده بود، اقدام نمودیم. وقتی تعداد شرکت کنندگان در این طرح زیاد شد اعضای شورای شهر نیز خودشان را به ما رساندند.»

به گفته جوادیه در روز اجرای این طرح، حسین قره باغی رئیس کمیسون بودجه شورای شهر نیز با بازدید از این طرح آمادگی شورای شهر همدان را برای حمایت از طرح پاکسازی محوطه ای تاریخی و طبیعی و نیز فرهنگ سازی این موضوع در سطح شهری اعلام کرده است.

طرح پاکسازی محوطه تاریخی هگمتانه که روز 29 اردیبهشت ماه همزمان با هفته میراث فرهنگی برگزار شد، حدود چهار ساعت به طول انجامید و با مشارکت بیش از چهل نفر در برنامه، سطح این محوطه از انبوه زباله ها آزاد شد. از جالبترین رخ نمودهای این حرکت جمعی مشارکت گردشگرانی است که برای بازدید به این محوطه آمده بودند که با این گروه همراه شده و در جمع آوری زباله ها کمک کردند.

حسین زندی از فعالان میراث فرهنگی و گردشگری همدان نیز که نخستین پیشنهاددهنده پاکسازی فضاهای طبیعی و تاریخی در شهر همدان است و در این طرح نیز مشارکت داشته است، درباره اینکه چرا پیش از این به پاکسازی این محوطه مبادرت نشده است می گوید: « این نخستین بار بود که محوطه هگمتانه توسط تشکلهای مردم نهاد پاکسازی شد چراکه اساسا تپه های هگمتانه به دلیل اهمیت تاریخی  زیر نظر میراث فرهنگی است ورود به آن به مجوز نیاز دارد و پاکسازی این محوطه باید با یگان حفاظت همراه باشد که در دوره مدیریت قبلی به هیچ عنوان چنین مجوزی صادر نشد و فقط توانستیم بخشهایی از محوطه را که حصار و حفاظ نداشت به صورت بسیار محدود پاکسازی کنیم. اینبار انجمن علمی میراث گردشگری هگمتانه با اخذ مجوز از میراث فرهنگی توانست برای پاکسازی کامل در منطقه حاضر شود.»

زندی با نگاهی به تاریخچه حرکتهای پیشرو در پاکسازی فضاهای طبیعی همدان درباره پیشینه این موضوع توضیح می دهد:« پیشگام حرکتهایی از این دست، کوهنوردان قدیمی همدان هستند؛ کوهنوردهای بزرگی همچون محمود اجل نخستین کوهنورد حرفه ای همدان که حدود 97 سال پیش آموزش کوهنوردی را در همدان پایه ریزی کرد یا  فریدون اسماعیل زاده که در اخلاق ورزشی پیشرو بود و بسیاری کوهنوردان دیگر که نسبت به طبیعت احساس مسئولیت فراوان داشتند و زباله هایشان را در کوه رها نمی کردند. تاکید این افراد سبب شد تا رفته رفته مردم و خصوصا جوانان تحت تاثیر کوهنوردان قرار بگیرند. در یک دهه اخیر تشکلها، انجمنها و نهادهای مدنی با هدف پاکسازی طبیعت و بحث مدیریت پسماند شکل گرفت. از جمله این انجمنها می توان به «انجمن دوستان زمین»، انجمن «پویشگران سفر پاک» و «انجمن نبض سبز حیات» اشاره کرد که در این سالها بیش از هشتاد نفر را برای پاکسازی محوطه تاریخی طبیعی گنجنامه با خود همراه کردند، به پاکسازی محوطه باستانی نوشیجان و محوطه گردشگری سراب گیان و همچنین پاکسازی سالانه رودخانه دره مراد بیگ و تپه های عباس آباد پرداختند و فعالیتهایشان همچنان ادامه دارد. ضمن اینکه فعالیت پاکسازی فضاهای طبیعی تاریخی در همدان این پیشتر از شهرهای دیگر شکل گرفت و این پیشینه حتی قبل از تشکیل گروه های بزرگی مثل «رفتگران طبیعت» بوده است.»

بی شک یکی از مهمترین حرکتهای شهروندی در فضای زیستی می تواند مشایعت در بهسازی و پاکسازی طبیعت منطقه ای باشد؛ چراکه نه تنها آلودگی های این فضا ناشی از دخالت مستقیم انسان است بلکه عدم توجه به این رخداد سبب تخریب طبیعت می شود؛ این امر در مورد فضاهای تاریخی هم کاملا صادق است و پُرواضح است که سوءتدبیر در این موضوع می تواند آسیب جدی به بدنه تاریخ و فرهنگ ما باشد.

در همین راستا، مجتبی جوادیه درباره توسعه فرهنگ پاکسازی فضاهای طبیعی و تاریخی در سطح شهروندی می گوید: «این طرح را می شود در سطح شهر توسعه داد و با همکاری انجمن های دیگر و همراهی آنها به سهولت می توان شهروندان را به این سمت و سویی آورد که شهر تمیزی داشته باشیم، این امر شدنی است و با همکاری کلیه اعضای تشکلهایی که در این زمینه در شهر همدان فعالیت دارند می توان به توسعه زیرساختهای فرهنگی مبادرت کرد ضمن اینکه شهرداری و شورای شهر به انجمنهای ما قول مساعد داده اند تا در این باره همکاری لازم داشته باشند.»

او همچنین توسعه این حرکت را در برنامه های آتی این انجمنها امری قطعی میداند و توضیح می دهد: « قطعا ما این برنامه را برای دیگر اماکن تاریخی هم اجرا خواهیم کرد و بسیار علاقه مندیم تا در برنامه های بعدی عزیزان بیشتری به ما بپیوندند؛ گروه های زیادی همچون «رفتگران طبیعت» در دل طبیعت به پاکسازی می پردازند اما فعالیت آنها منحصر به دامنه ها و کوه ها و دشتها و جغرافیای طبیعی است؛ گروه ما سعی دارد در مکانهای گردشگری مثل گنجنامه که یک سایت تاریخی و طبیعی به صورت توامان است این فعالیت را ادامه دهد که در مورد هگمتانه خوشبختانه این موضوع به نحو احسن انجام شد و در آینده باز هم برای پاکسازی این منطقه بدانجا خواهیم رفت. در آینده هرچقدر بیشتر بتوانیم نیرو جذب کنیم کارهای بزرگتر هم انجام خواهیم داد.»

اگرچه فعالیت تشکلهای مردم نهاد بیش از هرچیز به بازوی اجرایی خود آن تشکل از طریق اعضا برمیگردد اما بی شک تغییرات پیرامونی در دستیابی به اهداف بلند مدت این انجمنها و اینجیوها بی تاثیر نیست. به گفته زندی فعال میراث فرهنگی و محیط زیست، تغییر دولت در رشد چنین گروهایی بی تاثیر نبوده است؛ او در این باره بیان می کند:« در دولت قبل بسیاری از فعالیتها محدود شد، ما تصمیم گرفتیم وارد حوزه هایی بشویم که دولت دخالتی بر آن ندارد؛ مثل بحث پاکسازی فضاهای طبیعی و محوطه های تاریخی، آموزشهای شهروندی، تفکیک زباله و برگزاری کارگاه های آموزشی. کسی با این موضوع که عده ای به جمع آوری زباله مبادرت کنند مشکلی نداشت؛ این انجمنها شکل گرفتند و قوام پیدا کردن تا اینکه در دولت جدید دستشان برای فعالیت نیز بازتر شد؛ در حال حاضر این امر به گونه ای فرهنگ سازی شده است که مردم همدان آن را پذیرفته و جزء مسئولیتهای خود می دانند و گروه های مختلف و حتی انجمنهای ادبی نیز تمایل به مشارکت در گروه های محیط زیست دارند.»

در امر پاکسازی فضاهای طبیعی و تاریخی باید تبلیغات جدی از طریق رسانه های جمعی و اطلاع رسانی شهری صورت گیرد؛ این تبلیغات می تواند صورت زیباتری از مسئولیت محوله به هر شهروند را در امر پاکسازی محیطی به او ارائه و در این مسیر او را ترغیب کند تا همپوشانی گسترده تری با سایر شهروندان به صورت یک حرکت جمعی داشته باشد.  در شهر همدان این اتفاق از طریق خلاقیتهایی چون پخش فیلم صورت گرفته است.

زندی در تکمیل صحبتهای خود به این موضوع اشاره و تصریح می کند:« برای کارهایی از این دست دولت نباید ورود پیدا کند و تنها کمک دولت صرفا باید در بخش تبلیغات و ساخت تیزرهای تبلیغاتی کمک کند. ضمن اینکه رسانه ها تاثیر بسیار چشمگیری در رشد حرکتهای جمعی از این دست دارند. هنگامیکه فیلم «نارنجی پوش» تولید شد گروه هایی در دل شهرها تحت تاثیر این فیلم شکل گرفتند؛ من پیشنهاد کردم فیلم هایی که در این زمینه ساخته شده را جمع و اکران کنیم. درباره «نارنجی پوش» ساخته داریوش مهرجویی این اتفاق افتاد و تاثیر بسیار خوبی داشت. گروه ما 150 نفر عضو دارد و شش، هفت نفر پزشک در این گروه فعالیت می کنند؛ حضور آنها سبب می شود دیگران انگیزه بیشتری داشته باشند.»

به نظر می رسد حضور چهره های سرشناس و مشهور ایران در عرصه های مختلف در بینش عمومی مردم و نیز استقبال از حضور فعالانه در امر پاکسازی محیطی بی تاثیر نباشد. مجیبی جوادیه و حسین زندی نیز به عنوان دو فعال این حوزه بر این موضوه صحه گذاشته و بر آن تاکید می کنند. حضور ستاره های سینمای کشور، قهرمانان ورزشی، اندیشمندان، شاعران، خوانندگان و چهره های محبوب ملی در هر یک از برنامه های گروهی پاکسازی محیطی که در اغلب استانهای کشور توسط تشکلهای غیر دولتی انجام می شود می تواند این رخداد نیکو را هرچه بیشتر در ذهن  مردم نهادینه کند و اسباب دلگرمی آنها برای حضور و مشارکت در این نوع فعالیت ها باشد.

 

 


برچسب ها: همشهری استانها ، پاکسازی هگمتانه ، محوطه های تاریخی همدان ، حسین زندی ،

سه شنبه 29 اردیبهشت 1394

میراث حریف لودرهای شهرداری نیست

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :میراث فرهنگی ،گفتگو ،روزنامه ها ،

میراث حریف لودرهای شهرداری نیست
حسین زندی/ گروه سرزمین

دو هفته پس از آنکه جمعی ازفرهنگیان، هنرمندان و فعالان مدنی استان همدان با نوشتن نامه‌ای از استاندار همدان خواستند تا از تخریب بناهای تاریخی توسط شهرداری جلوگیری کند، هنرمندان و نویسندگان همدانی ساکن تهران نیز ضمن اعتراض به عملکرد شهرداری همدان در زمینه تخریب آثار تاریخی شهر از نویسندگان این نامه  حمایت کردند واز مدیران ارشد استان خواستند تا این روند برای همیشه متوقف شود.
در نامه اعتراضی فعالان فرهنگی همدان به مهم‌ترین مقام استانی همدان که در پی زمزمه‌های تخریب قدیمی‌ترین زورخانه ثبت شده همدان در حریم تپه هگمتانه نگاشته شد، آمده است:«حضرتعالی به خوبی واقفید که پیرامون محوطه‌ها وآثارتاریخی و فرهنگی سعی در حفظ و حتی گسترش فضای بصری و ترافیکی مناسب با هدف پاسداشت این گونه اماکن است، ولی شهرداری همدان بدون توجه به این موضوع سعی در خفه کردن و مهجور نمودن فیزیکی این مرکز تاریخی و فرهنگی دارد.»
به گزارش «قانون» در بین امضا کنندگان نامه علاوه بر نام‌هایی چون حسین لقمانیان، نماینده پیشین مجلس، اسامی هنرمندان صاحب نام کشور ازجمله حمید لطفیان، پرویز پرستویی، هانیه توسلی، امیرشهاب رضویان، علیرضا محمودی، احمدرضا درویش، پرویز شکری، بهرام توکلی، امین جعفری، مجید برزگر، مسعود احمدی (ساعد) و حسن گوهرپوردیده می‌شود. همچنین امضای برخی پزشکان همدان ازجمله دکتر فخرالدین حیدریان، دکتر افشین فرهانچی، دکتر مهرداد مدرکیان، دکتر محمد حسین درشته و دکتر پژمان خطیبیان به چشم می‌خورد.
سال گذشته در پی تخریب باغ بدیع الحکما و عمارت و باغ ذوالریاستین هنرمندان و نویسندگان همدانی در سراسر کشور کمپینی برای نجات میراث طبیعی و تاریخی همدان تشکیل دادند ودر اعتراض به بی‌تفاوتی مسئولان استانی به مجلس رفتند.
به تازگی شهرداری همدان در حریم درجه یک هگمتانه اقدام به ایجاد پارک‌سوار کرده است که باعث تخریب بخشی از این محوطه تاریخی شده است. در ادامه این تخریب‌ها شهرداری در نظر داشت قدیمی‌ترین زورخانه همدان که به شماره28147در فهرست آثار ملی ثبت شده را نیز به بهانه ایجاد معبر برای پارک‌سوار تخریب کند که با مخالفت نهادهای مدنی وفعالان فرهنگی مواجه شد.
امیرشهاب رضویان کارگردان و سینماگر همدانی که پیش از این اماکن تاریخی را مستند‌نگاری کرده است و ازفعالان حوزه میراث فرهنگی به شمار می‌آید با تاکید بر اهمیت این محوطه تاریخی گفت: «تپه تاریخی هگمتانه محدود به قلعه قدیم و سایت باستانی فعلی نیست. شهرباستانی هگمتانه بسیار بزرگ‌تر از محوطه فعلی است. در عکس‌های آقای مهدی استعدادی که بخشی از آن به تازگی منتشر شده است تصاویری دیدم  که نشان می‌دهد 60 سال گذشته قلعه قدیم چقدر بزرگ‌تر بوده است.»
این سینماگر ادامه داد: «در پژوهش‌های باستان‌شناسی 45 سال گذشته بخش بزرگی از تپه قدیم و خانه‌های تاریخی این محوطه تخریب شد که مورد گمانه‌زنی و کاوش قرار بگیرد. بعد از انقلاب پژوهش‌ها متوقف شد و به بهانه توسعه هسته مرکزی بدون اینکه کاوش درستی صورت بگیرد پیش از کند وکاو و بررسی یکباره بخشی از تپه با بلدوزر نابود شد.»
رضویان افزود: «من حدود 15 سال پیش بازمانده تپه را عکاسی کردم. آن زمان ساختمان‌های قاجاری بسیار خوبی در اطراف تپه وجود داشت که به دلیل مدیریت غلط میراث فرهنگی در دو دهه گذشته و مدیریت شهری این آثار از بین رفت.»
این کارگردان ادامه داد: «به مناطق مرکزی شهر نباید دست می‌زدند و اگر کاوشی انجام می‌شود باید بسیار دقیق باشد در حالی که بارها با بلدوزر بخش‌های مهمی از تپه را نابود کرده‌اند وآثار زیادی در محوطه هگمتانه وجود داشت که از بین رفته است.»
به گفته او در گذشته نه چندان دور یک دخمه در حریم محوطه جنوبی تپه وجود داشت که به آن قبر اسکندر می‌گفتند. این بخش از تپه به دلیل ندانم‌کاری‌ها نابود شد. روایتی وجود داشت که اسکندر در این مکان دفن شده است و برخی محققان می‌گفتند قبر یکی از سرداران اسکندر است. حتی رودخانه کنار کلیسا حریم تپه هگمتانه محسوب می‌شد که امروز دیگر اثری از آن وجود ندارد.
رضویان ادامه داد: «بخشی از بافت قدیم تاریخی همدان از جمله دیوار قلعه قدیمی شهر را آغامحمدخان قاجار نابود کرد و ترک‌های عثمانی بخش زیادی از آثار دوره صفوی در همدان را از بین بردند. در زمان جنگ نیز بقایای قلعه دیااکو یا ارگ همدان بالای تپه مصلی را به بهانه این که توپ ضدهوایی را در آنجا مستقر کنند تخریب کردند و در سال‌های اخیر هرآنچه از این قلعه باقی مانده بود بدون اینکه مطالعه و بررسی درستی صورت بگیرد با ساخت و سازهایی که از طرف برخی نهادهای دولتی صورت گرفت به طور کامل نابود شد.»
او با تاکید بر تخریب‌های اخیر گفت: «در طول چند سال گذشته محیط زیست همدان، باغ‌ها و عمارت‌های تاریخی شهر همدان دستخوش توسعه شهری توسط شهرداری شده است.  به نظر من ایجاد پارک سوار در حریم محوطه تپه تاریخی هگمتانه و ورود اتوبوس‌های شرکت واحد و ماشین سنگین به این محوطه بیشترین آسیب را به چند بنای تاریخی از جمله مسجد نظر بیگ، زورخانه همه‌کسی، حمام تاریخی ارامنه، کلیسای استپانوس مقدس و حضرت مریم وارد می‌کند. قبرستان تاریخی این محوطه هم پیش از این نابود شده است.»
او در ادامه گفت: «شهری که هویت تاریخی خوبی از لحاظ معماری و فضای طبیعی داشت در عرض چند سال گذشته به دست بساز بفروش‌ها و مدیران شهر نابود شده است. مجوزها را شهرداری صادر می‌کند و اداره میراث فرهنگی هم توانایی جلوگیری لودرها و بیل‌های شهرداری را ندارد. به نظر من تنها باید تشکل‌های مردم‌نهاد متحد شوند و مردم حساسیت نشان دهند. در شهرهای دیگر مردم بسیار حساس هستند، در همدان متاسفانه مدیران دلسوز نیستند و مردم هم بی‌تفاوتند. درد اصلی همین دو نکته است.»
او با تاکید بر این که «تنها از اداره میراث فرهنگی نمی‌توانیم توقع و انتظار داشته باشیم» گفت: «باید بقیه مسئولان را هم متوجه کنیم که بناهای تاریخی شهر برای نسل‌های آینده حفظ شوند وگرنه با روند فعلی و ندانم‌کاری مسئولان، همه آثار تاریخی و محیط زیست شهری و آثار معماری بومی نابود خواهد شد. این روزهاعمارت تاریخی جنانی که از آن به عنوان مسافرخانه آبادان نام می‌برند و از معماری‌های شاخص دوران پهلوی اول است، حال و روز خوبی ندارد و در حال تخریب است درحالی که این بنا باید مرمت و حفاظت شود. مدیران شهری فکر می‌کنند اگر چند بنر تبلیغاتی به در و دیوارشهر بچسبانند و آویزان کنند، کار فرهنگی انجام داده‌اند و یا سنگ گرانیت را جایگزین بلوک‌های سیمانی بلوارها و خیابان‌ها بکنند، شهر را می‌توان پایتخت تاریخ و تمدن نامید. استانداری، شهرداری و اداره میراث فرهنگی باید همکاری کنند و خانه‌ها و بناهای تاریخی شهر را به فرهنگسرا، کتابخانه، مرکز تجمع محله و ... تبدیل و حفاظت کنند.»
رضویان در پایان گفت: «مسئولان متوجه نیستند که جوانان شهر نیازمند کتابخانه هستند، نیازمند فضاهای فرهنگی هستند. به جای این که بناهای عجیب و غریب مانند بنای عین‌القضات بسازند، آثار تاریخی و فرهنگی شهر را حفظ کنند. چقدر قرار است مجوز برای بلند مرتبه‌سازی و برج‌سازی صادرکنند؟ کمیسیون ماده 5 مجوز تخریب و نابودی باغ‌ها را صادر می‌کند، عمارت ذوالریاستین را نابود می‌کند و برج می‌سازند. از کرامات مدیران این شهر یک موردش دیگر شاهکار است: اواخر دهه شصت با افتخار تابلویی جلوی یک باغ در کمربندی لوناپارک حدودا روبه‌روی ورودی هنرستان نصب کردند و مطلبی برآن نوشتند به این مضمون که چون صاحب این باغ باعث خشک شدن درختان شده، باغ را به عنوان باغ عبرت نامگذاری می‌کنیم و اجازه تغییر کاربری و ساخت و ساز به آن نمی‌دهیم. حالا در نهایت افتخار، دادگستری در همین باغ، عمارتی چند طبقه می‌سازد. انگار کسی یادش نیست که اینجا باغ عبرت بود.»

http://ghanoondaily.ir/News/49834/%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%AB-%D8%AD%D8%B1%DB%8C%D9%81-%D9%84%D9%88%D8%AF%D8%B1%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B4%D9%87%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA


برچسب ها: روزنامه قانون ، حسین زندی ، میراث همدان ، تخریب هگمتانه همدان ،

شنبه 8 شهریور 1393

تشکل های مردمی در پیشبرد امور اجتماعی راهگشا هستند

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :گفتگو ،میراث فرهنگی ،ایرنا ،

تشکل های مردمی در پیشبرد امور اجتماعی راهگشا هستند

همدان-ایرنا- مدیرکل امور مجامع سازمان های مردم نهاد سازمان میراث فرهنگی کشور گفت:تشکل های مردم نهاد با مشارکت در امور اجتماعی و دولتی می توانند همواره راهگشا باشند.

به گزارش ایرنا ˈمرتضی رمضانیˈ روز دوشنبه در کارگروه مشترک حوزه های چهارگانه تشکل های غیردولتی سازمان میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی در همدان از رویکرد مثبت این سازمان نسبت به تشکل های مردم نهاد در پیشبرد اهداف و برنامه ریزی ها ی توسعه اجتماعی خبر داد.

وی افزود: این سازمان در این رابطه با بیش از 921 تشکل غیردولتی فعال در حوزه های داخلی و خارجی مشارکت دارد.

وی ادامه داد: در نتیجه همکاری های تشکل های داخلی و خارجی و انجمن ها ، زمینه همکاری در حوزه های گردشگری ،صنایع دستی و میراث فرهنگی ایجاد شده و ارتباط میان این تشکل ها، امکانی مناسب برای پیشبرد برنامه های توسعه اجتماعی در مقیاس ملی را فراهم کرده است.

مدیرکل امور مجامع سازمان های مردم نهاد میراث فرهنگی کشور در ادامه گفت: در هفته دولت اتاق فکر و خانه تشکل سازمان میراث فرهنگی راه اندازی و به مرور در استان ها نیز تشکیل می شود.

رمضانی افزود: در سازمان میراث فرهنگی کشور اتاق فکر و خانه تشکل ها راه اندازی می شود تا تشکل ها بتوانند در این مرکز، ایده ها و افکار خود در خصوص فعالیت هایی که در راستای میراث فرهنگی وجود دارد را دنبال کنند.

وی اظهار کرد: اتاق فکر سازمان میراث فرهنگی، فضایی برای تفکر و اندیشه فراهم کرده و کارهای مردم در این زمینه پی گیری می شود.

وی همچنین گفت: استفاده از تجارب نخبگان، جوانان و زنان، تقویت مشارکت عمومی و نهادهای مدنی، ارتقای دیپلماسی فرهنگی، حمایت از توسعه کمی و کیفی صنف های فرهنگی و تلاش برای از بین بردن نگاه امنیتی به تشکل های مردمی به عنوان بخشی از برنامه های رییس جمهوری برای تشکل ها در حال پی گیری و تحقق است.

وی همچنین گفت: این پنجمین کارگروه چهارگانه تشکل های دولتی کشور است که برای نخستین بار، خارج از مرکز و در استان همدان برگزار می شود.

مدیر کل امور مجامع سازمان های مردم نهاد میراث فرهنگی کشور گفت: مجموعه پیشنهادات و نکته نظرات این نشست ها تاکنون در قالب 54 عنوان موضوع بررسی شده که 27 عنوان از این پیشنهادات محقق شده و مابقی در دست اقدام است.

رمضانی اظهار کرد:قانون تشکل ها و مجوزهای آنها از جمله این موارد است که پیشنهاد شده تشکل ها از این پس به صورت هیات امنایی اداره شوند.


عضو انجمن ˈدوستان زمینˈ به عنوان هماهنگ کننده برگزاری این کارگروه نیز از حضور تشکل های مردم نهاد حوزه های میراث فرهنگی، گردشگری، صنایع دستی و اطلاع رسانی 22 استان کشور در همدان خبر داد.

ˈحسین زندیˈ افزود: 45 نفر در قالب این تشکل ها برای شرکت در این کارگروه که با هدف ساماندهی انجمن ها، پیگیری مطالبات سمن ها و جهت دهی و تخصصی کردن فعالیت ها تشکیل شده شرکت کردند.

وی گفت: این کارگروه همواره در تهران برگزار می شده و همدان نخستین استانی است که این جلسه در آن برگزار می شود.

921 تشکل مردم نهاد در حوزه میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی در کشور فعال هستند.

کارگروه مشترک حوزه های چهارگانه تشکل های غیردولتی سازمان میراث فرهنگی روز دوشنبه با حضور تشکل های مردم نهاد حوزه های میراث فرهنگی، گردشگری، صنایع دستی و اطلاع رسانی 22 استان کشور در همدان برگزار شد.

7521/576

انتهای پیام /* 
http://www7.hamedan.irna.ir/fa/News/81285991/%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%AB_%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF%DB%8C_%D9%88_%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D8%B4%DA%AF%D8%B1%DB%8C/%D8%AA%D8%B4%DA%A9%D9%84_%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85%DB%8C_%D8%AF%D8%B1_%D9%BE%DB%8C%D8%B4%D8%A8%D8%B1%D8%AF_%D8%A7%D9%85%D9%88%D8%B1_%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C_%D8%B1%D8%A7%D9%87%DA%AF%D8%B4%D8%A7_%D9%87%D8%B3%D8%AA%D9%86%D8%AF


برچسب ها: حسین زندی ، میراث فرهنگی ، صنایع دستی و گردشگری ، انجمن های غیر دولتی ، همدان ،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات