غرفه‌های صنایع‌دستی بلای جان بوعلی و باباطاهر

http://chn.ir/NSite/FullStory/News/?Id=105949&Serv=3&SGr=22

 

 

 

بازار داغ غرفه‌های صنایع‌دستی و شرکت‌های تبلیغاتی در مهمترین اماکن تاریخی همدان باز هم دو حوزه میراث‌فرهنگی و صنایع‌دستی را به‌چالش طلبید. آرامگاه بوعلی که فضایی برای غرفه‌های متعدد صنایع‌دستی و تبلیغات شرکت‌های خصوصی ندارد حالا در معرض آسیب‌هایی قرار گرفته‌است.

 

 

خبرگزاری میراث‌فرهنگی ـ گروه میراث‌فرهنگی ـ فعالان میراث‌فرهنگی و صنایع‌دستی استان همدان درحالی از نبود بازارچه‌ دائمی صنایع‌دستی گله‌‌مند بودند که سازمان‌ میراث‌فرهنگی با ایجاد بازارچه و غرفه‌های صنایع‌دستی در هگمتانه‌، آرامگاه بوعلی و باباطاهر نمایش تازه‌ای از تلفیق صنایع‌دستی و تبلیغات شرکت‌های خصوصی به‌راه انداختند.

  

«حسین زندی» فعال میراث‌فرهنگی در این‌باره به خبرگزاری میراث‌فرهنگی می‌گوید: «سازمان میراث‌فرهنگی با احداث بازارچه‌های صنایع‌دستی در هگمتانه، آرامگاه باباطاهر و آرامگاه بوعلی ناخواسته مقدمات تخریب این بناهای تاریخی همدان را فراهم کرد.»

 

این فعال میراث‌فرهنگی معتقد است، میراث‌فرهنگی و صنایع‌دستی استان همدان برای آنکه از بناهای تاریخی به‌خاطر جذب گردشگر بیشتر  درآمد بیشتری کسب کند اقدام به ایجاد بازارچه‌هایی کرده که به‌خاطر حجم بالای گردشگر تنها به بنای آرامگاه‌ها و محوطه تاریخی هگمتانه آسیب می‌زند. درحال‌حاضر آرامگاه بوعلی فاقد فضایی مناسب برای غرفه‌های صنایع‌دستی است.

 

آنطور که زندی می‌گوید هم‌اکنون نزدیک به 15 غرفه در آرامگاه بوعلی ایجاد شده و بیش از 30 غرفه در محوطه هگمتانه به‌چشم می‌خورد. این درحالی است که شرکت‌های خصوصی که با اداره میراث‌فرهنگی استان همدان قراداد بسته‌اند تبلیغات‌شان را بدون رعایت ضوابط میراث‌فرهنگی در آرامگاه بوعلی به‌نمایش گذاشته‌اند.

 

درحالی که این فعالان میراث‌فرهنگی تاکید دارد که وقتی بازارچه‌ها و فروشگاه‌های داخلی صنایع‌دستی در شهر پراکنده است، از یک سو سبب می‌شود گردشگر سردرگم شود، چراکه نقشه جامعی وجود ندارد و از سوی دیگر میراث‌فرهنگی استان را وادار به ایجاد غرفه در محوطه‌های تاریخی می‌کند اتفاقی که باعث‌ می‌شود منظر بصری بنا کاملا بهم بریزد.

 

زندی می‌گوید: «اگر قرار است صنایع‌دستی را رشد دهیم نباید میراث‌فرهنگی را قربانی‌ آن کنیم. در حال‌حاضر شرکت‌های خصوصی در آرامگاه بوعلی تبلیغات خود را با بادکنک‌های معلق در فضای آرامگاه به‌نمایش گذاشته‌اند این درحالی‌است که برای بازارچه موقت و فصلی می‌توان از  مکان‌های مناسب استفاده کرد.»

 

در شرایط فعلی صنایع‌دستی نیازمند آنست که با برندسازی و برنامه‌ریزی بلند مدت به‌سمت توسعه پایدار پیش رود نه اینکه در یک پروسه زمانی کوتاه مدت تبلیغاتی برای بالابردن آمار نه‌تنها به ارتقای صنایع‌دستی کمکی نکند که سلامت آثار تاریخی را هم تحت‌شعاع قرار دهد.

 

 

 


برچسب ها: همدان ، صنایع دستی گردشگری ، آرامگاه بوعلی ، آرامگاه باباطاهر ، بازارچه صنایع دستی ،

دبیر پژوهشی انجمن ایرانشناسی کهن دژ گفت: ورود کالاهای خارجی و سیاست گذاری‌های اشتباه عامل اصلی مشکلات موجود در حوزه صنایع است.

۱۳۹۰ دوشنبه ۲۳ خرداد ساعت 12:44

حسین زندی در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعی برنا با بیان این که مهم‌ترین صنعت استان همدان سفال لاله جین است، گفت: سفال لاله جین با مشکلات بسیاری روبروست کارگاه ها در بافت اصلی شهر ها قرار دارند و کم کم تبدیل به فروشگاه می شوند.

وی ادامه داد: در کارگاه های سفال به دلیل نامرغوب بودن مواد اولیه ضایعات زیادی وجود دارد و این ضایعات در اطراف شهرها ریخته می شود که خود مشکل مهمی است.
 
زندی گفت: ورود بی رویه کالاهای خارجی و چینی هم یکی دیگر از معضلات صنایع دستی است. این کالا ارزان تر از محصولات داخلی به دست فروشنده و مصرف کننده می رسند و اگرچه کیفیت آن ها هم کمتر است، اما به دلیل ارزان قیمت بودن مردم استقبال بیشتری از آن ها می کنند، چون همه به فکر سود کوتاه مدت هستند.
 
وی درباره اجرای قانون جلوگیری از فروش محصولات خارجی در اماکن تاریخی گفت: متاسفانه این قانون چندان اجرا نمی شود و ما همچنان در اماکن تاریخی همدان شاهد فروش محصولات خارجی هستیم.

وی ادامه داد: قانون تصویب می شود اما چون تعامل دستگاه ها با یکدیگر خوب نیست و سازمان میراث فرهنگی هم قدرت اجرایی ندارد، در عمل به درستی اجرا نمی شود.

وی با بیان این که بازار فروش فرش در استان همدان از بین رفته است، گفت: فروش و عرضه باید در دست بخش خصوصی باشد، این در حالی است که سازمان میراث فرهنگی به جای این که فقط نقش حمایتی داشته باشد، متولی فروش شده و این امر باعث از بین رفتن رقابت می شود.

زندی گفت: شهری مانند همدان که جمعیت آن روز به روز در حال افزایش است، نیاز به بازارهای جدید دارد. این در حالی است که چنین مکان هایی در نظر گرفته نشده است و ما شاهد تبدیل شدن بازارهای سنتی به بازارهای روز هستیم.

وی ادامه داد: در گذشته کاروانسراها و راسته های بازارها پر از محصولات صنایع دستی و دارقالی و غیره بود، اما امروز بیشتر آن ها از بین رفته و جای خود را به انبار داده اند.

دبیر پژوهشی انجمن ایرانشناسی کهن دژ گفت: در برخی موارد گردشگری میراث فرهنگی، صنایع دستی و محیط زیست را تحت الشعاع قرار می دهد و حتی به آن ها آسیب می رساند.

وی با بیان این که ورود بی رویه گردشگر به منطقه و روستای خاص باعث تخریب می شود، گفت: به طور مثال میراث فرهنگی، روستای ورکانه در همدان را مرمت کرد و این جا به یک روستای گردشگری تبدیل شد. اما روستاییان در این زمینه هیچ آموزشی ندیدند و امروز ورکانه محل فروش چیپس و پفک و غیره است و این امر هویت روستا را تحت تاثیر قرار می دهد و کم کم محصولات محلی و صنایع دستی آن ها از بین می رود.

وی با اشاره به این که منافع دراز مدت روستاییان باید با منافع گردشگری پیوند داده شود، گفت: با برنامه ریزی و آموزش، روستاییان می توانستند در این روستا محصولات و غذاهای محلی و صنایع دستی بفروشند تا هم روستاییان درآمدی داشته باشند و هم از صنایع دستی و محصولات محلی حمایت شود.

 

 

http://62.193.12.134/Pages/News-56733.aspx


برچسب ها: صنایع دستی گردشگری ، صنایع دستی همدان ، لالجین ،

 

 

 

 

تغییر کاربری بازار‌ تاریخی همدان، صنایع‌دستی را به محاق برده است

کلونی تره‌باری‌ها و قیرفروشان در بازار صنایع دستی!

 

                                     http://chn.ir/NSite/FullStory/News/?Id=105918&Serv=3&SGr=7

 

 

تغییر کاربری بخش‌های بازار سنتی و تاریخی همدان درحالی بسیاری از رشته‌های اصیل صنایع‌دستی را به حاشیه راند که گفته می‌شود بازار فرش همدان به میدان تره‌بار، دباغ‌خانه به قیرفروشی و مصالح ساختمانی و بازار خامه‌فروشان به انبار فروش برنج پاکستانی تبدیل شده است.

 

 

خبرگزاری میراث‌فرهنگی ـ گروه صنایع‌دستی ـ فعالان میراث‌فرهنگی و صنایع‌دستی همدان با اعتراض به تغییر کاربری‌ بخش‌های عمده‌ای از بازار‌ تاریخی همدان به فرآورده‌ و اجناس چینی جدید خواستار احیاء بازار‌ و رشته‌های صنایع‌دستی شده‌اند. به‌اعتقاد آن‌ها، هم‌اکنون در برخی از سراهای بازار همدان بیش از  2 یا 3 مغازه فرش باقی‌نمانده، فرش‌هایی که دیگر دستبافت نیستند و غالب آن‌ها را فرش‌های ماشینی تشکیل داده است.

 

«حسین زندی» فعال میراث‌فرهنگی با انتقاد به بازارچه‌های فصلی همدان و اینکه هم‌اکنون این شهرستان نیاز به بازارچه دائمی صنایع‌دستی دارد به خبرگزاری میراث‌فرهنگی گفت: درحال‌حاضر در شهرستان همدان حتی یک بازارچه دائمی صنایع‌دستی وجود ندارد. این‌درحالی است که برخی از تولیدکنندگان ناگزیر هستند کالاهای خود را در بازارچه‌های فصلی و کوتاه‌مدت و در ازای پرداخت مبلغ یک میلیون تومان به نمایش بگذارند.

 

این فعال میراث‌فرهنگی اعتقاد دارد، درحال‌حاضر یکی از مشکلات تولیدکنندگان خانگی نبود فضای مناسب و دائمی برای فروش تولیداتشان است. بازارچه‌های فصلی هم به‌مدت یک هفته یا 15 روز برگزار می‌شود که آن‌هم رایگان نبوده و دغدغه‌ فروش را برای هنرمندان به‌دنبال دارد.

 

این درحالی است که همدان در گذشته به‌دلیل قرار داشتن در موقعیت جغرافیایی مناسب مرکزی برای مراسلات تجاری محسوب می‌شده، فرآورده‌های مربوط به فرش بازاری جداگانه داشتند و دستبافته‌هایی چون گلیم و جاجیم و حتی لبا‌س‌های پشمی به‌صورت گسترده به‌فروش می‌رسید.

 

اما حالا فعالان میراث‌فرهنگی اعتقاد دارند، مدیریت نادرستی که در این سالها در پیش گرفته شده بازار همدان را دچار چالش جدی کرده‌ است. زندی می‌گوید: سازمان میراث‌فرهنگی به‌دلیل آنکه نتوانسته از بافت قدیم بازار حفاظت کند اولین مقصر شمرده می‌شود و شهرداری که در این سالها اجازه ساخت و ساز را داده و اتحادیه اصناف که به مشاغل جدید مجوز داده دیگر مقصران این اتفاق محسوب می‌شوند.

 

 

هم‌اکنون بازار فرش همدان به سبزه‌میدان و تره‌بار، دباغ‌خانه به قیرفروشی و مصالح ساختمانی و بازار خامه فروشان به انبار فروش برنج خارجی تبدل شده است. و غالب کاروانسراهای قدیم که محل صادرات کالاهی سنتی بوده تبدیل به انبار جنس چینی و کالاهای جدید شده است.

 

زندی می‌افزاید:پیشنهاد ما اینست که بازارچه‌های جدید میوه فروشی و مصالح ساختمانی را می‌توان به محله‌ها و شهرک‌های جدید انتقال داد تا  به‌صورت بازارچه‌های محلی اشتغالزایی کنند. در اینصورت کالاهای صنایع‌دستی هم به بازار قدیم و جایگاه اصلی خود باز می‌گردند و حتی دیگر نیاز به بازارچه‌های فصلی و کوتاه مدت در مکان‌هایی چون باباطاهر و آرامگاه بوعلی نیست. چراکه این بنا با احداث بازارچه‌ها و حجم ورودی بازدیدکنندگان و نصب تجهیزات آسیب‌های بسیاری متحمل شده‌اند

 

 


برچسب ها: صنایع دستی گردشگری ، صنایع دستی همدان ، بازار سنتی ، فرش همدان ،

چهارشنبه 16 مرداد 1392

تولید چرم در همدان متوقف شد

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :تهران امروز ،صنایع دستی ،مطالب در خبر گزاری ها ،

 

http://www.von.ir/index.php/529-تولید-چرم-در-همدان-متوقف-شد

 

تولید چرم در همدان متوقف شد    تولید چرم در همدان متوقف شد

سه شنبه, 15 مرداد 1392 13:40

 پایگاه اطلاع رسانی صدای طبیعت: درحالی تولید چرم در همدان به‌دلیل نبود حمایت‌های دولتی و حامل‌های سوخت متوقف شده که فعالان حوزه میراث‌فرهنگی و صنایع‌دستی از ورود کالاهای چرم پرداخت شده خارجی با قیمت‌های گزاف به این شهرستان می‌گویند. همدان تا دو دهه پیش سرآمد تولید و صنایع‌ چرم کشور به‌شمار می‌رفت، اما حالا با از بین رفتن بزرگترین دباغ‌خانه این شهرستان بدون آنکه جایگزینی مناسب برای این صنعت در نظر گرفته شود صنعت چرم همدان به‌نابودی کشانده شد. «حسین زندی» فعال میراث‌فرهنگی و صنایع‌دستی به پایگاه اطلاع رسانی طبیعت می‌گوید: باتوجه به اینکه در گذشته صنایع‌ چرم استان همدان علاوه بر کشورهای منطقه به اروپا صادر می شد اما با نابودی دباغ‌خانه بزرگ همدان بدون‌آنکه جایگزین مناسبی برای این صنعت در نظر گرفته شود به نابودی کشانده شد.

این فعال صنایع‌دستی  می گوید:« هم‌اکنون صنعتگران این عرصه به فروشنده فرآورده‌های پلاستیکی و ساختمانی تبدیل شده‌اند و کارگاه‌ها و کارخانه‌هایی که خارج از شهر ایجاد شده بود به‌دلیل اجرای سیاست‌‌های غلط دولت نهم و دهم تعطیل و نیمه‌تعطیل شده‌اند. »

به‌گفته زندی، کسانی که امروز در کارگاه‌های خانگی اقدام به تولید صنایع‌دستی و چرم می‌کنند از چرم وارداتی استفاده که در همدان با سخت‌ترین شیوه دباغی می‌شود و بدون آنکه پرداخت شود صادر می‌شود. در خارج از ایران چرم‌ها پرداخت می‌شوند و با قیمت‌های گزاف دوباره وارد ایران می‌شود. زندی می‌گوید: درواقع مهمترین بخش کار چرم در ایران انجام می‌شود اما تولیدکننده از سود آن بهره‌ای نمی‌برد چراکه چرم پرداخت شده با قیمت گزاف به دست مصرف‌کننده می‌رسد. این درحالی‌است که در گذشته صنعت‌چرم همدان به‌قدری از اهمیت برخوردار بوده که گفته می‌شود آمدن برق به شهرستان همدان به‌دلیل کارخانه چرم‌سازی بوده است. فعالان صنایع‌دستی امیدوارند که دولت بعدی از تولیدکنندگان این صنعت حمایت کند و حامل‌های سوخت و یارانه به تولیدکنندگان چرم اختصاص داده شود. 

 

 

 

http://www.tehrooz.com/1392/5/16/TehranEmrooz/1238/Page/9/

 

 


برچسب ها: صنایع دستی گردشگری ، صنایع چرم همدان ، دباغ خانه همدان ، صادرات پوست ،

یکشنبه 6 مرداد 1392

تهدید بازار لالجین با سفال‌های سمی؟

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :مطالب در خبر گزاری ها ،میراث فرهنگی ،

تهدید بازار لالجین با سفال‌های سمی؟

 

 

 

مسئولان همچنان بی‌توجه‌اند

تهدید بازار لالجین با سفال‌های سمی؟

به گفته بسیاری از كارشناسان واردات سفال چینی در چند سال اخیر مشكلات فراوانی برای تولیدكنندگان سفال لالجین ایجاد كرده، اما چندی است كه صحبت از كم شدن این واردات است و همین باعث شده سفالگران لالجین جانی دوباره بگیرند و به فكر احیای محصولات فراموش شده بیفتند. بنابراین اگر از تولیدكنندگان حمایت شود و دولت بپذیرد انرژی را با قیمت كمتری در اختیار سفالگر قرار دهد و از طرفی وزارت بهداشت و نهادهای مدنی در زمینه آموزش فعال‌تر شوند شاید دیگر شاهد این مشكلات نباشیم.
چندی پیش شركت
IKEA كه یك شركت تولیدكن

http://www.tehrooz.com/1392/5/6/TehranEmrooz/1230/Page/15/

 

 

همدان - فاطمه كاظمی: لالجین به‌عنوان پایتخت سفال ایران این روزها با مشكلات زیادی درگیر است. از یكسو موضوع از بین رفتن بافت هنری لالجین است كه رغبت گردشگران را برای رفتن به این شهر كم كرده است و از سوی دیگر واردات بی‌رویه سفال از چین است كه به گفته بسیاری از كارشناسان سفال لالجین را زمین زده و ضربه‌های زیادی به این هنر وارد كرده است. به علاوه این روزها موضوع سمی بودن ظروف لعاب‌دار لالجین مطرح است كه به دو سال گذشته بازمی‌گردد اما به دلیل اهمال‌كاری و بی‌توجهی از سوی مسئولان سازمان میراث فرهنگی همدان چاره‌ای برای آن اندیشیده نشده است.



استفاده از سرب به دلیل كاهش هزینه‌ها

در تركیبات رنگ سفال همیشه از سرب استفاده می‌شود، اما با گران شدن سوخت‌هایی مانند نفت و گاز كه در كوره‌ها استفاده می‌شود به كار بردن سرب در رنگ سفال لعاب‌دار افزایش یافته است.
یك كارشناس فرهنگی در این باره به تهران امروز می‌گوید: برای پخت یك سفال معمولی در كوره‌ها حدود 1000 تا 1300 درجه حرارت لازم است اما بیشتر سفالگران به دلیل گرانی سوخت حرارت كمتری در حدود 700 تا 800 درجه وارد می‌كنند كه باعث می‌شود سمومی كه در رنگ‌ها وجود دارند از بین نروند. «حسین زندی» می‌افزاید: علاوه بر این خود سرب یك ماده سمی است و اگر در تركیب رنگ بیش از حد استفاده شود برای سلامتی مصرف‌كننده بسیار خطرناك است. پس باید بدانیم كاهش هزینه‌های تولید ظروف لعاب‌دار به قیمت به خطر افتادن سلامتی افراد تمام می‌شود.



مسئولان توجه نمی‌كنند

چندی پیش شركت
IKEA كه یك شركت تولیدكننده لیوان سفالی در سوئد است در فراخوانی از مردم سوئد خواست اگر لیوان لیدا كه تولید این شركت است را خریداری كرده‌اند به شركت بازگردانند چرا كه این لیوان‌ها به دلیل تحمل نكردن آب داغ قابل مصرف نیستند. حال صاحبان این شركت را با مسئولان سازمان میراث فرهنگی همدان مقایسه كنید كه بعد از گذشت دو سال از این مسئله هنوز اقدامی نكرده‌اند. زندی در این باره می‌گوید: در ایران نهاد خاصی وجود ندارد كه بر این مسائل نظارت كند. سازمان میراث فرهنگی همدان از 2 سال پیش از سوی كارشناسان تحت فشار است تا برای حل این مشكل راه حلی در نظر بگیرد، اما هنوز این سازمان واكنشی نشان نداده است. سوال ما این است كه چرا چنین مسئله‌ای برای مسئولان میراث فرهنگی اهمیت ندارد؟

اروپا دیگر ظروف سفالی ایران را نمی‌خرد

زندی درباره تاثیر این مسئله بر كاهش صادرات ظروف لعاب‌دار به كشورهای دیگر می‌گوید: یكی از دلایل صادر نشدن سفال لالجین به اروپا همین مسئله سمی بودن است. اتحادیه اروپا به دلیل سمی بودن ظروف لعاب‌دار لالجین از وارد كردن آن خودداری می‌كند، اما مسئولان دلیل این مسئله را تحریم می‌دانند و حاضر به پذیرش این حقیقت نیستند. وی در ادامه می‌گوید: اگر نهادهای دولتی با شكل‌گیری نهادهای مدنی همكاری كنند و در این زمینه سختگیری نداشته باشند این نهادها راحت‌تر می‌توانند موضوع اطلاع‌رسانی و آموزش در این زمینه را پیگیری كنند. زندی به مشكل برداشت بی‌رویه از خاك لالجین نیز اشاره می‌كند و می‌گوید: با برداشت بی‌رویه از خاك لالجین عملا این خاك باارزش به زباله و پسماند تبدیل می‌شود. در حالی كه از همین پسماندهای سفال می‌توان ماده‌ای به نام «شاموت» تولید كرد كه در فرآورده‌های صنایع نسوز كاربرد زیادی دارد.



سفال؛ كالای تزئینی یا كاربردی؟

سربی بودن و سمی بودن ظروف لعاب‌دار شك و شبه‌ای ایجاد می‌كند مبنی بر اینكه آیا این ظروف قابل استفاده هستند یا نه؟ یك استاد دانشگاه در این باره به تهران امروز می‌گوید: برای ورود به موضوع سمی بودن ظروف لعاب‌دار لالجین ابتدا باید به این مسئله بپردازیم كه آیا سفال لالجین یك كالای تزئینی است یا یك كالای كاربردی؟ اگر استفاده از این ظروف تزئینی باشد و موضوع استحكام نیز مطرح نباشد سمی بودن خیلی مهم نیست اما اگر كاربردی باشد موضوع متفاوت است و صحبت از سلامتی مصرف‌كننده است. «مهدی كریمی منسوب» می‌افزاید: اگر از بعد تزئینی بودن به ظروف تولید لالجین نگاه كنیم این ظروف چه از لحاظ موتیس و چه از لحاظ طراحی بدنه از الگوی خاصی تبعیت نمی‌كند و تولیدكننده به نظر خودش هر چه بازار می‌پسندد را تولید می‌كند. همه چیز بر مبنای آزمون و خطاست و البته شانس مطرح است. وی تصریح می‌كند: در یك سفال تزئینی انواع لعاب‌هایی كه استفاده می‌شود، بدنه‌هایی كه به كار می‌رود و رنگ‌هایی كه استفاده می‌شود خیلی مهم است، اما هیچ‌توجهی به این مسئله نمی‌شود. البته این به معنای آن نیست كه در لالجین آثار خوب نداریم، اما افسوس ما از كم شدن این آثار خوب است كه جذابیت‌های بالایی دارد. این كارشناس سفالگری درباره اهمیت رعایت شرایطی در تولید ظروف سفالی كاربردی می‌گوید: سفال كاربردی خصوصیاتی دارد كه رعایت آن گریزناپذیر است. این ظروف باید از نظر طراحی، دسته، بدنه، ارتفاع، ضخامت و وزن كاربردی باشند اما متاسفانه در لالجین این شرایط رعایت نمی‌شود.



ظروف سربی مشكل بهداشتی دارند

كریمی منسوب در ادامه درباره مشكلات ظروف سربی می‌گوید: در ظروف لعاب‌دار قدیمی یك ماده گیاهی به نام «قلیاب» استفاده می‌شد كه به دلیل گیاهی بودن هیچ ضرری برای مصرف‌كننده نداشت اما در چند دهه اخیر به جای آن از سرب یا شیشه‌های سربی استفاده می‌شود. البته سرب نباید به‌طور كامل از سفال حذف شود، اما مشكل در میزان استفاده از سرب و حرارتی است كه سرب در آن ذوب می‌شود. وی می‌گوید: از آنجاكه سرب به پایین آمدن دمای پخت كمك می‌كند بنابراین سفالگران برای كاهش هزینه تولید از سرب بیشتری استفاده می‌كنند و به اجبار نمی‌توانند محصول خوبی تولید كنند. از طرفی به دلیل اینكه كوره‌ها از نظر فنی مشكل‌دار هستند انرژی بالایی مصرف می‌كنند و همین هزینه‌های تولید را بالا می‌برد. اگر این كوره‌ها اصلاح شود و ایمنی و معماری آنها مورد بازبینی قرار بگیرد دیگر شاهد چنین مشكلاتی نخواهیم بود.



دولت حمایت كند

به گفته بسیاری از كارشناسان واردات سفال چینی در چند سال اخیر مشكلات فراوانی برای تولیدكنندگان سفال لالجین ایجاد كرد، اما چندی است كه صحبت از كم شدن این واردات است و همین باعث شده سفالگران لالجین جانی دوباره بگیرند و به فكر احیای محصولات فراموش شده بیفتند. بنابراین اگر از تولیدكنندگان حمایت شود و دولت بپذیرد انرژی را با قیمت كمتری در اختیار سفالگر قرار دهد و از طرفی وزارت بهداشت و نهادهای مدنی در زمینه آموزش فعال‌تر شوند شاید دیگر شاهد این مشكلات نباشیم

 


برچسب ها: صنایع دستی گردشگری ، لالجین ، سفال سمی لالجین ، سرب وسفال ولعاب کاری ،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic