چهارشنبه 24 شهریور 1395

«تیک تاک» دوباره روی صحنه

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :تئاتر ،روزنامه همشهری ،

«تیک تاک» دوباره روی صحنه

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
«تیک تاک» دوباره روی صحنه
«محسن پورقاسمی» متولد سال 1352 در همدان است و از سال 1368 فعالیت در زمینه نمایش را آغاز کرده است. او نویسنده، کارگردان و بازیگر بیش از 60 نمایش صحنه‌ای (عروسکی) و خیابانی است و در طول این سال‌ها سابقه فعالیت در صدای مرکز همدان به عنوان نویسنده، کارگردان و بازیگر، حضور در چندین مجموعه تلویزیونی، تله تئاتر و تله فیلم، عضویت هیأت امنای انجمن نمایش همدان، عضویت هیأت موسس انجمن تئاتر کودک و نوجوان همدان را در کارنامه خود دارد....
1395/06/24
«محسن پورقاسمی» متولد سال 1352 در همدان است و از سال 1368 فعالیت در زمینه نمایش را آغاز کرده است. او نویسنده، کارگردان و بازیگر بیش از 60 نمایش صحنه‌ای (عروسکی) و خیابانی است و در طول این سال‌ها سابقه فعالیت در صدای مرکز همدان به عنوان نویسنده، کارگردان و بازیگر، حضور در چندین مجموعه تلویزیونی، تله تئاتر و تله فیلم، عضویت هیأت امنای انجمن نمایش همدان، عضویت هیأت موسس انجمن تئاتر کودک و نوجوان همدان را در کارنامه خود دارد.
پورقاسمی کارشناس ارشد ادبیات نمایشی است و همچنین نویسندگی و کارگردانی نمایش‌هایی چون سفید سیاه خاکستری، دختر آدای، دلنگوان، لنگ درازها، حسنی باهوش دیو درازگوش، عروسک، قاب شیشه‌ای، شهر زیبا، غوره و کوره، دارو دایره، فرش آهو، ایوان طلا، رویای شیرین، مهره ریزان، قصه‌های ننه متل، کمند گیسو، گلاب ومن و برادرم اقبال را برعهده داشته و در ده‌ها جشنواره منطقه‌ای و کشوری شرکت کرده است. آخرین کار محسن پورقاسمی به عنوان کارگردان، نمایش عروسکی تیک تاک است که در جشنواره بیست و یکم تئاتر کودک و نوجوان حضور داشت.
این نمایش عروسکی با تکنیکی متفاوت و بدون کلام، زندگی یک انسان را از تولد تا مرگ به تصویر می‌کشد و با نگاهی جدید درگیری انسان قرن 21 را با دنیای مجازی به چالش می‌کشد. نمایش تیک تاک بار دیگر از 20 شهریور روی صحنه رفت و تا 5 مهر ماه 1395 هرشب 2 سئانس در سالن پلاتو تئاتر شهر همدان اجرا می‌شود. به بهانه اجرای دوباره این نمایش با کارگردان همدانی آن گفت‌وگویی کردیم که با هم می‌خوانیم:
  • نمایش تیک تاک را معرفی کنید.
نمایش تیک تاک از تجربه‌های آخر من بود که سال گذشته در جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان پذیرفته شد و در بخش مسابقه کودک، رتبه ویژه کارگردانی را دریافت کرد و در بخش موسیقی نیز جایزه اول را از این جشنواره گرفت. تیک تاک از کارهای تحسین شده جشنواره به شمار می‌آید این نمایش کار رومیزی است و کاری که به صورت رومیزی اجرا می‌شود معمولا با تکنیک سیاه است.
  • ایده نمایش چگونه شکل گرفته است؟
من مدت‌ها به دنبال یک کار بی‌کلام در ژانر عروسکی بودم. 2 سال پیش وقتی پدرم را از دست دادم مرگ را خیلی ساده دیدم یعنی مرگ یک اتفاق روزمره به نظرم رسید که اگرچه تلخ است اما مانند به دنیا آمدن، عاشق شدن و سرکار رفتن است. وقتی دیدم دخترم برای پدربزرگش گریه می‌کند به نظرم رسید که یک قصه‌ای را از قبل از تولد یک انسان تا مرگ بنویسم و تبدیل کنم به یک نمایش عروسکی بدون کلام که این کار نتیجه آن ایده است.
  • این نمایش برای دومین بار است که به روی صحنه می‌رود، دلیل خاصی دارد؟
این کار پیش از جشنواره بین‌المللی اجرا شد اما آن زمان فرصت خوبی برای اجرای عمومی پیدا نکردیم و تراکم کارها باعث شد اجرای عمومی به تعویق افتد. در سال جاری قرار شد بار دیگر در شهریور تیک تاک را به روی صحنه ببریم که خوشبختانه در حال اجراست.
  • این اجرا چه تفاوت و تغییری نسبت به اجرای جشنواره کرده است؟
2 نفر از عروسک‌گردان‌های ما تغییر کرده‌اند و عروسک‌ها به دلیل گذر زمان و آسیب‌دیدگی عوض شده‌اند اما محتوا کمترین تغییر را داشته و فقط حدود 5درصد تغییر کرده است.
  • به نظر شما به عنوان فعال این حوزه وضعیت نمایش عروسکی در استان چگونه است؟
خوشبختانه وضعیت رو به رشد است. یکی از رخدادهای خوب در سال جاری این بود که ما «یونیمای استان» ( شعبه استانی اتحادیه جهانی نمایشگران عروسکی) را راه‌اندازی کردیم. هفته گذشته دکتر اردلان رئیس یونیمای کشور حکم من را به عنوان مسئول یونیمای استان ابلاغ کرد و فعالیتمان را آغاز کردیم. اولین گام ما برگزاری کارگاه 3 روزه‌ای بود که با مشارکت کانون تئاتر کودک و نوجوان همدان برگزار کردیم. مریم اقبالی و علی پاکدست که از بازی‌دهندگان و کارگردانان نمایش عروسکی کشور هستند مدرس این کارگاه بودند. کار دیگر ما راه‌اندازی خانه عروسک بود که هفته گذشته در فرهنگسرای آوینی اتفاق افتاد. این خانه تاریخ 15 ساله نمایش عروسکی همدان را در خود جای داده و به صورت موزه عروسک‌ها را با شرح حال به نمایش گذاشته است.
  • با توجه به حضور فعال همدان در جشنواره تهران - مبارک امسال فکر می‌کنید نقش یونیما در آینده نمایش عروسکی استان و حضور در این جشنواره‌ها چگونه است؟
قطعا در سال‌های آینده وجود یونیما در استان تأثیرگذار خواهد بود. ما امسال برای جشنواره تهران- مبارک 7 گروه متقاضی داشتیم که در بازبینی 3 گروه به جشنواره راه پیدا کردند، 2 گروه در بخش خیابانی و یک گروه در نمایش صحنه‌ای از استان در جشنواره حضور داشتند. امیدواریم در سال‌های آینده نمایندگان بیشتری در این جشنواره و جشنواره‌های بین‌المللی داشته باشیم.
  • چه برنامه‌ای در این زمینه دارید؟
برنامه‌هایی داریم در زمینه آموزش تا در آینده دوستانی را که در حوزه نمایش عروسکی فعال هستند شناسایی و ساماندهی کنیم تا دوستان تولیدات خود را در مسیر درستی به روی صحنه ببرند. پاییز امسال جشنواره نمایش‌های 5 دقیقه‌ای را داریم که بعد از ماه محرم و صفر برگزار خواهد شد. این جشنواره باعث می‌شود کمک کند دوستان به خودباوری برسند و ایده‌های خود را عملی کنند.
  • محتوا در نمایش‌های عروسکی چه وضعیتی دارد؟
در نمایش عروسکی، تجربه‌های بین‌المللی نشان می‌دهد بحث قصه تقریبا به حاشیه رفته است و در حال فراموش شدن است. در این نمایش‌ها بیشتر مسأله موقعیت مطرح است یعنی در یک فضای نمایشی با قرار دادن یک شخصیت در موقعیتی خاص نمایش تولید می‌شود. این روند در جهانی شدن یک نماش بسیار موثرتر است و نمایش مبتنی بر کلام محلی نیست بیشتر نمایش‌های عروسکی به این سمت می‌روند.
  • وضعیت سالن‌های همدان برای نمایش عروسکی مناسب است؟
ما در استان هیچ سالنی نداریم که مناسب نمایش عروسکی باشد. سالن استاندارد و تخصصی نداریم مجبور هستیم با سالن‌های موجود کنار بیاییم و نمایش را با سالن‌های فعلی تطبیق بدهیم.
  • لطفا عوامل نمایش عروسکی تیک‌تاک را معرفی کنید.
عوامل نمایش عروسکی تیک تاک عبارتند از: نویسنده و کارگردان محسن پورقاسمی، تهیه‌کننده میلاد فضلیان، آهنگساز رضا عباسی، دستیار کارگردان مهدی رضایی منش، مشاور کارگردان اعظم ترابی، طراحی لباس مهناز کرمی، طراح عروسک طیبه آنجدانی ، نوازندگان رضا عباسی، افشین چوبریزان علی ایرانپور، بازی‌دهندگان فاطیما پورقاسمی، حامد ترابی، ندا هادیان، سید مهرداد کاووسی حسینی.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%C2%AB%D8%AA%DB%8C%DA%A9-%D8%AA%D8%A7%DA%A9%C2%BB-%D8%AF%D9%88%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%B1%D9%88%DB%8C-%D8%B5%D8%AD%D9%86%D9%87?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، هنرمندان همدان ، تئاتر همدان ، نمایش در همدان ، تیک تاک ،

شنبه 20 شهریور 1395

تماشای ماندن در وضعیت آخر

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :تئاتر ،روزنامه همشهری ،

تماشای ماندن در وضعیت آخر

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
تماشای ماندن در وضعیت آخر
ماندن در وضعیت آخر، آخرین اثر نمایشی محمدمهدی کلهری کارگردان همدانی است که تا 20 شهریور در سالن اصلی تئاتر شهر همدان (آوینی) به روی صحنه رفت....
1395/06/20
ماندن در وضعیت آخر، آخرین اثر نمایشی محمدمهدی کلهری کارگردان همدانی است که تا 20 شهریور در سالن اصلی تئاتر شهر همدان (آوینی) به روی صحنه رفت.
کلهری رئیس اداره فرهنگ و ارشاد شهرستان فامنین است. او همچنین یکی از کارگردانان شناخته‌شده تئاتر در همدان به شمار می‌رود. به همین دلیل دغدغه تئاتر او را رها نکرده و در کنار کار اداری به تولید آثار هنری و آموزش تئاتر نیز مشغول است. از نمایش‌هایی که نویسندگی و کارگردانی کرده می‌توان به «ساده اما اجق وجق» ، «نمایش موش و گربه» ، «پادشاه خوابش می‌آید» ، «سه به‌علاوه یک» و «اینجا وضعیت غیر طبیعیه» اشاره کرد. به بهانه اجرای نمایش ماندن در وضعیت آخر با این کارگردان شناخته شده گفت وگو کرده‌ایم.

  • از چگونگی ورودتان به عرصه تئاتر بگویید؟

از سال ۷۹ با ثبت نام در کلاس‌های بازیگری انجمن نمایش همدان به عنوان هنرجو وارد دنیای نمایش شدم و پس از بهره مندی از دانش و تجربه اساتید خوب این شهر استاد حسین صفی، استاد نصرالله عبادی و استاد احمد بگلریان دوران مقدماتی را پشت سر گذاشته و پس از مدتی کوتاه با استاد صادق عاشورپور آشنا شدم. در چند نمایش به عنوان بازیگر در خدمت این کارگردان خوب شهر بودم. جدیت استاد عاشورپور و ایمان قوی  او به هنر نمایش باعث می‌شد که شاگردانش با پشتکار، جدیت و شور هنری، پا به عرصه صحنه نمایش بگذارند.
  • با توجه به این‌که امروز خود شما وارد عرصه آموزش شده اید به نظرتان شیوه آموزش کدام یک از مدرسان در همدان تاثیرگذارتر بوده است؟
البته هرکدام از اساتید نمایش در جای خود و هر کدام به نحوی اثر گذار بوده اند چه اساتیدی که بنده افتخار شاگردی آنها را داشته ام و چه اساتیدی که در محضرشان نبوده ام. اما به جرات می‌توان گفت حضور استاد حسین صفی در جریان‌سازی علمی هنر نمایش استان و نگاه علمی وی به این هنر را نمی‌توان منکر شد او همواره به شاگردانش تأکید می‌کند که تنها راه موفقیت و ماندگاری در تئاتر امروز داشتن دیدگاه آکادمیک و علمی است و گسترش همین دیدگاه چه مستقیم و چه غیرمستقیم هنرجویان رشته نمایش همدان را به سمت تحصیلات آکادمیک رهنمون شد که بنده هم از این قاعده مستثنی نبودم.
  • نوشتن را در چه دوره ای تجربه کردید؟
رشته نمایش را با گرایش کارگردانی در دانشگاه ادامه دادم، کم کم در خلال انجام پروژه‌های دانشگاهی قلم خود را نیز آزمودم، رفته رفته علاقه شدیدم به بازیگری مبدل به گرایش به کارگردانی و نویسندگی شد، شوری که در بازی دنبال می‌کردم در کارگردانی یافتم وکم کم علاقه‌مند شدم آنچه را کارگردانی می‌کنم فکر، ایده و شیوه مخصوص به خودم باشد. این شد که دست به قلم شدم و نمایشنامه‌هایی برای اجرا نوشتم، نمایشنامه‌هایی که گاهی برای اجرای گروه‌های دیگر و شیوه‌های کارگردانی دیگر مناسب به نظر نمی‌رسد.
  • در هنر نمایش به دنبال چه بودید؟
من نمایش را موجود زنده ای می‌دانم که عوامل و عناصر آن دارای حیاتی ارگانیک است. نمایش از دیدگاه من قلب دارد، مغز دارد، چشم دارد، دست، زبان و بازو دارد. موجودی زنده است که حرکت می‌کند، از مبدأ به مقصدی، سفری عینی و سفری ذهنی دارد. هرکدام از عناصر آن باید در هماهنگی کامل با عنصر دیگر باشد، من نمایشی را نمی‌توانم متصور باشم که معلولیت داشته باشد، به همین خاطر در طول دوران تحصیل و تجربه کاری خودم سعی کردم در تمام شاخه‌های مرتبط نمایش تجربه ای اگر چه در حد مبانی کشف کنم. مدتی سرگرم مطالعه در خصوص طراحی صحنه، گریم، طراحی لباس، سبک‌ها و شیوه‌های مختلف بازیگری شدم، هرکدام از این عناصری که اشاره کردم دریایی از دانش را در خود نهفته دارد. من تنها به اندازه تشنگی خود از آنها سیراب شدم و سعی کردم آنقدر از آنها بدانم که به کارم بیاید. رفتن در دریای ژرف هرکدام امکان دارد پژوهشگر را در خود غرق سازد اما من تکلیفم را با خودم روشن کرده بودم. من پژوهشگر نبودم، همه را مطالعه می‌کردم که کارگردانی کنم باید زبان مشترک کارگردان با دیگر شاخه‌های مرتبط با این رشته را می‌آموختم.
  • ایده نمایش‌های شما از کجا می‌آید؟
گاهی در رشته‌های مختلف هنرهای نمایشی تدریس کرده ام بیش از آن که آموزش داده باشم آموخته ام. در این رشته سرو کار ما با انسان است؛ انسان اندیشمندی که قادر به گفت‌وگو است. تمام نمایش‌های مهم جهان در خصوص گفت وگوی اندیشه‌هاست، هر فرد از افراد جامعه برای قشر نمایشنامه نویس و کارگردان فردی جالب است، هر فرد به تنهایی می‌تواند شگفتی‌آفرین باشداز آنجاست که در خلال همین ارتباطات و تأملات ایده‌های نمایشی در ذهن من شکل می‌بندد.
  • در نمایش‌های شما انتقال پیام چگونه صورت می‌گیرد؟
ما باید تماشاگر را با اندیشه آشنا کنیم. ماهی به او ندهیم ماهی‌گیری را یادش بدهیم، این یاد دادن به معنای پیام دادن نیست بلکه اندیشه باید اثری کیفی داشته باشد نه کمی.
  • گفته می‌شود «ماندن در وضعیت آخر» را بدون متن کار کرده اید؟
نمایش «ماندن در وضعیت آخر» با روش کارگاهی که در مورد آن توضیح دادم شکل گرفت، در ابتدای کارگاه با ایده‌های مبهم و کلی، کار را در کنار بازیگران آغاز کردیم، کم کم و ناخودآگاه ایده اصلی که مطابق با سلیقه جمع بود تقویت شد و راه خود را بسط داد و پیشرفت کرد. هر چیزی که پیش می‌رفت در ادامه تعهد به ایده و پیش زمینه خود شکل می‌گرفت به شکل مبسوط بین من و بازیگران درباره تحلیل ایده صحبت می‌شد. از خلال همین مباحث در ذهن من راه نمایش روشن می‌شد همان روز چند صفحه نمایشنامه نوشته می‌شد و بازیگران نقش‌ها را تمرین می‌کردند. در این روش، گویی تمام عوامل در اتاقی تاریک گرد هم جمع شده اند و کم کم اتاق روشن و روشن‌تر می‌شود تا این‌که به طور کامل تمام جزئیات اتاق و شخصیت‌ها نمایان می‌شوند و این برای گروه شگفت انگیز است.
  • داستان نمایش چیست؟
داستان فردی است به نام دکتر که وسیله ای به نام «کش خنده» را به شکلی مجازی برای مخاطبان خود تبلیغ می‌کند. او طرفداران زیادی دارد و به خاطر محبوبیتش آمار فروش کش خنده خیلی بالاست. اما دکتر دچار نقصی است، او به شدت از پاهای خود متنفر است به همین دلیل باید مدام جوراب در پاهایش باشد، طی اتفاقی یک لنگه جوراب او نخ کش می‌شود و ناگهان چشمش به پاهای زشت خود می‌افتد پس از آن دچار افسردگی شدید می‌شود و دیگر قادر نیست برای تبلیغات جلوی دوربین حاضر شود. او همکاری به نام خانم پرستار دارد که کم کم متوجه می‌شویم منفعت اصلی از فروش کش خنده‌ها عاید او می‌شود. همین جاست که تصمیم می‌گیرد از وجود دکتر به شکلی دیگر بهره‌برداری کند و ماجراهایی که پس از این تصمیم در نمایش رقم می‌خورد.
  • مخاطب نمایش شما چه کسانی هستند؟
نمایش برای نوجوانان آماده شده اما گستره مخاطبی با حضور تمامی سنین را در سالن نمایش می‌تواند در بر بگیرد، چرا که معضل شبکه‌های مجازی یک معضل اجتماعی گسترده است هر چند که نوجوانان ما بیشتر از همه به این بیماری روز جوامع بشری مبتلا هستند.
  • آیا قرار است پس از اجرا در جشنواره ای حضور داشته باشد؟
بله قصد شرکت در جشنواره کودک و نوجوان را دارم که امیدوارم زحمات گروه اجرایی در جشنواره نمود مناسبی داشته باشد.
  • از مخاطبان رضایت دارید؟
به طور کلی می‌توان گفت در قرنی که زندگی می‌کنیم هنر تئاتر یکی از تاثیر گذارترین هنرهای هفتگانه است، با وجود تمام رسانه‌های دیداری و شنیداری نوین هنوز تماشاگرانی هستند که زمانی را برای دیدن نمایش اختصاص می‌دهند و مسیری را طی می‌کنند تا به دیدن نمایش بنشینند.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/تماشای-ماندن-در-وضعیت-اخر?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، هنرمندان همدان ، نمایش در همدان ، نمایش ماندن در وضعیت آخر ،

سه شنبه 22 تیر 1395

لوطی‌گری در صحنه

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :تئاتر ،روزنامه همشهری ،گفتگو ،

لوطی‌گری در صحنه

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
لوطی‌گری در صحنه
محمدجواد کبودراهنگی، یکی از کارگردان‌های باسابقه تئا‌تر، نمایش «واگویه‌های گندابی» را روی صحنه می‌برد. «واگویه‌های گندابی» آخرین اثر این کارگردان همدانی است که نمایشنامه آن را نیز خودش نوشته است...
1395/04/22
محمدجواد کبودراهنگی، یکی از کارگردان‌های باسابقه تئا‌تر، نمایش «واگویه‌های گندابی» را روی صحنه می‌برد. «واگویه‌های گندابی» آخرین اثر این کارگردان همدانی است که نمایشنامه آن را نیز خودش نوشته است. او این روز‌ها با گروه ۲۰ نفره در حال تمرین این نمایش است که از اواخر تیرماه در سینماتئا‌تر الوند (فلسطین) روی صحنه خواهد رفت. نمایش واگویه‌های گندابی که به زندگی «علی گندابی»، لوطی دوره قاجاریه در همدان، می‌پردازد بهانه‌ای شد تا با محمدجواد کبودراهنگی گفت‌وگو کنیم.
  • از متن نمایش شروع کنیم؛ نوشتن نمایشنامه چه روندی را طی کرد؟
نمایشنامه «واگویه‌های گندابی» اولین متن یا اولین نمایشنامه‌ای است که من نوشته‌ام. درواقع اولین تجربه من در نمایشنامه‌نویسی محسوب می‌شود. پایه و اساس تحقیقات من برای نوشتن این نمایشنامه تاریخ شفاهی و تحقیقات میدانی بود. از چند کتاب نیز استفاده کردم. کتاب‌هایی که مطالب کوتاهی داشتند یا اینکه از گندابی نام برده بودند.
  • چقدر به زندگی واقعی این شخصیت در نمایشنامه وفادار بودید؟
تناقض در گفتار زیاد بود؛ اما از آنجا که منظور من نوشتن درام بود و کار دراماتیک انجام می‌دهم مواردی را نادیده گرفتم یا به قصه اضافه کردم. قصه با تخیل سر و کار دارد. تمام هدف ما این بود که شخصیت علی گندابی را نمود ببخشیم و برجسته کنیم.
  • چه وجه از زندگی او شما را به نوشتن این کار ترغیب کرد؟
علی گندابی یک شخصیت لوطی همدانی بوده، اما مهم‌ترین ویژگی او تحولی است که در دوره‌ای از زندگی‌اش رخ می‌دهد و چگونگی این تحول و اتفاق‌های بعدی در زندگی او مهم است که باعث شده این شخصیت شنیدنی و دیدنی شود. من حس کردم این کار را روی صحنه بیاورم. پیش‌تر قصه زندگی او در پای منابر و سخنرانی‌های مذهبی شنیده شده بود. فکر کردم می‌توان از طریق نمایش به آن پرداخت و پس از تحقیقات میدانی کار نوشتن را شروع کردم. عاملی که باعث شد این نمایش را کار کنم اصرار زنده‌یاد علی‌اکبر محمودی‌وثاق بود که بسیار دوست داشت این کار را اجرا کنم و قرار بود خودش نقش گندابی را بازی کند. محمودی‌وثاق منابع خوبی درباره گندابی داشت که متأسفانه پس از مرگش آن‌ها را از دست دادیم. اما به سفارش او عمل کردم و نمایش را نوشتم و ادامه دادم. ما دِینی داریم که باید افراد شاخص استان را معرفی کنیم. به نظرم در منطقه خودمان به این موضوع کم پرداخته‌ایم. شخصیت‌های بزرگی در همدان داریم که می‌توانند در قالب داستان، نمایش و فیلم مطرح شوند. امیدوارم دوستان ورود پیدا کنند و این اتفاق بیفتد.
  • درباره خانواده گندابی هم نشانی یافتید یا از آن‌ها هم استفاده کردید؟
از خانواده او کسی را پیدا نکردم؛ البته شنیدم خواهرش در شهر بروجرد است اما نشانی از او پیدا نکردم. بیشتر از طریق گفت‌وگوهای شفاهی با افراد قدیمی به ویژه پیشکسوت‌های ورزش باستانی بهره بردم.
  • آیا از گویش همدانی هم استفاده کرده‌اید؟
نمایشنامه را به گویش همدانی نوشتم. شخصیت اصلی هم همدانی است و قصه در همدان می‌گذرد. در نتیجه یک نمایش کاملا بومی است البته با مایه‌های دینی که می‌توان گفت نمایش دینی است.
  • برداشت من از نمایش این است که به نوعی به لمپنی و لوطی‌گری مشروعیت می‌دهد. شما به چنین برداشتی قائل هستید؟
من به دنبال دفاع از لوطی‌ها و لمپن‌ها نیستم؛ اما باید توجه داشت که لوطی را باید لوطی نشان داد. اگر آن‌طور که هست نشان داده نشود نمی‌توانیم تأثیراتش را درست ببینیم. شخصیت گندابی، دوستانش و آن فضا را باید نشان دهیم تا بتوانیم کار قابل قبولی را به تماشاگر ارائه دهیم.
  • در دوران قاجار و پهلوی اول ورزش باستانی خیلی برجسته بود. در این نمایش چقدر به شخصیت‌های این ورزش پرداخته‌اید؟
در خصوص پهلوانان همدانی، فقط در چند مورد از جمله پهلوان علی‌میرزا همدانی نام برده‌ایم. شاید افراد زیادی بودند اما آن ویژگی مورد نظر ما را نداشتند. از علی گندابی پهلوان‌تر و جاهل‌تر بسیار داشته‌ایم؛ اما ویژگی شخصیتی و دگرگونی مثبتی را که در زندگی او رخ داد، در موارد دیگر نمی‌بینیم.
  • شما در این کار بازی می‌کنید‌؟
خیلی دوست داشتم در این کار بازی کنم اما به دلیل حجم کار نتوانستم. تعداد بازیگران زیاد است. حدود ۲۰ بازیگر در ۱۲صحنه بازی می‌کنند و زمان آن ۹۰ دقیقه و طولانی است.
  • موسیقی نمایش از کیست؟
موسیقی نمایش را از آثار بزرگان انتخاب کرده‌ام و کنار هم قرار داده‌ام. حتی از صدای زنده‌یاد «ناصر مهرورز»، خواننده صاحب‌نام، استفاده کرده‌ام. در این نمایش سعی کردم از شعار پرهیز کنم. فضای نمایش همدانی باشد، آواز همدانی، جغرافیای همدان، گویش بومی و افراد همدانی را دخیل کردم و باید اعتراف کنم یکی از کارهای دشواری است که من انجام داده‌ام.
  • دشواری آن در چیست؟
تعداد بازیگران و عوامل زیاد است. حجم کار بزرگ است. حتی می‌خواستم موسیقی زنده داشته باشیم که فکر کردم سنگین‌تر خواهد شد و جمع کردن آن زمان‌بر است.
  • نمایش در کدام سالن اجرا خواهد شد؟
در سالن سینماتئاتر الوند (فلسطین) اجرا خواهد شد که اولین اجرای جدی در این سالن پس از افتتاح آن است. امیدواریم هم سالن معرفی شود و هم تماشاگر به این سالن بیاید و ما اجرای خوبی را ارائه کنیم. حدود ۱۵ اجرا خواهیم داشت. در زمان اجرا باید سینما تعطیل شود و این خود مشکلی است.
  • طراحی صحنه را چه کسی بر عهده دارد؟
به طور کلی صحنه سینما مناسب اجرا نیست و جای حرکت و اجرای زیاد ندارد. چون قبل و بعد از اجرا، فیلم نمایش داده می‌شود پس مجبور بودیم از موادی که ساده‌تر جابه‌جا شوند استفاده کنیم. دکور را جمع کنیم و بتوانیم در جاهای دیگر هم استفاده کنیم. با همکاری عوامل صحنه دکور ساده‌ای تهیه کرده‌ایم.
  • نقش علی گندابی را چه کسی بازی می‌کند؟
سهراب نیک‌فرجاد هم نقش علی گندابی را بازی می‌کند، هم مشاور من در زمینه کارگردانی و نویسندگی بودند. درواقع نوشتن متن نمایشنامه را مدیون سهراب نیک‌فرجاد هستم.
  • با توجه به بومی‌بودن قصه، گویش و بازیگران، پیش‌بینی شما از استقبال کار چیست؟
افراد از اصناف و اقشار خاصی هم نسل قدیم و هم نسل جدید علاقه‌مند به علی گندابی هستند و فکر می‌کنم از کار استقبال کنند. شخصیت جذابی است و مردم نسبت به او یک ذهنیت خاص دارند و دنبال شناخت او هستند.
 جالب است که بیشتر مردم او را می‌شناسند و به ویژه سال‌های اخیر در فضای مجازی بسیار به او توجه شده است.
  • نمایش از چه تاریخی اجرا می‌شود؟
تلاش ما این است که برای ۲۶ تیرماه اجرا را آغاز کنیم اما نهایتا از اول مردادماه اجرای نمایش آغاز خواهد شد.

   بازی نقش علی گندابی
سهراب نیک‌فرجاد، کارگردان و بازیگر همدانی، این بار در کنار محمدجواد کبودراهنگی در نقش یک لوطی ظاهر می‌شود. سهراب نیک‌فرجاد با اشاره به اهمیت شخصیت علی گندابی به همشهری می‌گوید: گاهی وقت‌ها به قهرمان‌های منطقه‌ای یا قومی توجه چندانی نمی‌شود؛ در حالی که بسیار تأثیرگذارند و به دلیل تحولی که در زندگی دچار می‌شوند سرنوشت تأثیرگذاری پیدا می‌کنند. علی گندابی از جمله این افراد است؛ اما چون شخصیت برجسته‌ای نبوده، به او پرداخته نشده است. وی می‌افزاید: تحولی که در زندگی آدمی در حد علی گندابی اتفاق می‌افتد بسیار مهم است. او فرد لات یا لوطی بوده که می‌توانسته با گردن‌کلفتی بخشی از شهر را کنترل کند. زمان زندگی او اوایل دوره رضاشاه، اوج لوطی‌گری و به قول معروف لات‌بازی بوده. او نه یک اسطوره و نه یک قهرمان است. بلکه در حد یک لوطی می‌توان از او نام برد که مانند خیلی از جاهل‌های آن دوره اگر در طول سال مرتکب خلاف می‌شدند در ماه‌های محرم، صفر و رمضان خلاف نمی‌کردند و حتی کمک و دستگیری از محرومان هم می‌کردند. نیک‌فرجاد ادامه می‌دهد: علی گندابی یک خصیصه دیگری هم داشته که نسبت به دیگران برجسته‌تر است. در دوره جوانی او روس‌ها وارد خاک ایران شده بودند و تعدی، ظلم، ستم و تجاوز زیادی در شهر می‌کردند. او در زمان ورود روس‌ها اسلحه به دست می‌گیرد و با روس‌ها می‌جنگد.  این بازیگر ادامه می‌دهد: آما آنچه او را برجسته‌تر از دیگر لوطی‌ها می‌کند تحولی است که تا آخر عمر پیدا می‌کند.
در شبی از شب‌های سال با دوستانش در کنار دروازه شهر در حال مستی بودند که به شیخ‌حسن روضه‌خوان بر می‌خورد. شیخ به آن‌ها می‌گوید لااقل حرمت محرم را نگه می‌داشتید و در شب اول محرم مست نمی‌شدید. آنجاست که گندابی متوجه می‌شود دچار گناهی بزرگ شده و متوجه آمدن ماه محرم نشده است. قسم می‌خورد و از شیخ می‌خواهد برای آن‌ها روضه بخواند و تحت تأثیر قرار می‌گیرد.‌‌ همان کار و احساس گناه باعث می‌شود ترک دیار کند. به نجف می‌رود و مجاور می‌شود.
در آنجا نیز بعد از سال‌ها از دنیا می‌رود. این دگرگونی در نجف به قدری بوده که از او یک شخصیت متفاوت می‌سازد و به یک فرد معتمد، انسان خداجو و معتقدی که همه مردم به او اعتماد داشتند تبدیل می‌شود. نیک‌فرجاد با اشاره به علت پذیرفتن نقش علی گندابی در این نمایش می‌گوید: باور من این است که بازیگر باید بتواند هر نقشی را بازی کند. حال اینکه گاهی با فیزیک، جسم، قد و قواره هماهنگ نباشد موضوع دیگری است اما توانایی را نباید نادیده گرفت. هرچند من هر نقشی را نمی‌پذیرم و بازی نمی‌کنم، از آنجا که گندابی یک شخصیت همدانی و انسانی عیارگونه بوده برای من جالب بود که نقش او را بازی کنم. این هنرمند همدانی ادامه می‌دهد: گندابی به لحاظ شخصیت‌پردازی بسیار خاص است و بومی بودن شخصیت او هم برای من جالب بود.
 امیدوارم تماشاگران نیز در کنار لذت بردن از کار از انسانی که کارهای بد و زشت بسیاری داشته اما داشتن قلب مملو از ایمان و انسانیت توانسته او را دگرگون کند تأثیر بپذیرند.
گفتنی است به غیر از سهراب نیک‌فرجاد، سیدمهرداد کاووسی‌حسینی، احمد جلیلوند، سعید باغبانی‌نیر، یاسر محمدی، ندا هادیان، سعید محمودیان، میلاد سلوکی، اکبر اسلامی، سعید متعبد، محمد طالبی، سپهر مسافران، نگار فیروزی، محسن صلواتی، محسن رضانیا، مبین خانیان، علی پاشاپور و زهرا بختیاری بازیگران این نمایش هستند. نیما بیگلریان به عنوان مدیر تولید، نگار فیروزی منشی صحنه و سودابه طاهری طراحی پوستر نمایش را بر عهده دارند. تهیه‌کننده نمایش حوزه هنری است و به زودی توسط گروه نمایش بوعلی به روی صحنه خواهد رفت.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D9%84%D9%88%D8%B7%DB%8C%E2%80%8C%DA%AF%D8%B1%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%B5%D8%AD%D9%86%D9%87?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، نمایش در همدان ، تئاتر همدان ،

سه شنبه 7 اردیبهشت 1395

«چرا یک مرد همراهت نیست؟» روی صحنه

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :تئاتر ،روزنامه همشهری ،

«چرا یک مرد همراهت نیست؟» روی صحنه

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
 «چرا یک مرد همراهت نیست؟» روی صحنه
نمایش «چرا یک مرد همراهت نیست؟» به نویسندگی و کارگردانی روح‌الله صالحی و بازی سعید باغبانی‌نیر و مانا پوراسد در سالن پلاتوی آمفی‌تئا‌تر همدان روی صحنه رفته است...
1395/02/07
نمایش «چرا یک مرد همراهت نیست؟» به نویسندگی و کارگردانی روح‌الله صالحی و بازی سعید باغبانی‌نیر و مانا پوراسد در سالن پلاتوی آمفی‌تئا‌تر همدان روی صحنه رفته است.
روح‌الله صالحی از سال ۱۳۶۹ بازیگری تئا‌تر را آغاز کرده و در نمایش‌هایی مانند «سهراب شنبه» در جشنواره استانی حضور داشته است. وی که اولین تجربه کارگردانی خود را سال ۱۳۷۳ پشت سر گذاشت، سال‌هاست نویسندگی می‌کند و به عنوان طراح صحنه نیز با سایر کارگردانان همدانی همکاری دارد. آخرین کار او، به عنوان نویسنده و کارگردان، نمایش «چرا یک مرد همراهت نیست؟» با موضوع کشف حجاب در دهه‌های اول قرن حاضر است که اکران آن تا 8 اردیبهشت ادامه دارد. صالحی در گفت‌و‌گو با همشهری از تجربیات خود و وضعیت تئا‌تر در همدان می‌گوید.
  • از میان نویسندگی، کارگردانی و بازیگری به کدامیک گرایش بیشتری دارید؟
هر بخشی از تئا‌تر را که بتواند به دغدغه‌هایم پاسخ دهد کار می‌کنم.
  • با برگزاری جشنواره کودک در همدان خیلی از اهالی تئا‌تر به سمت کار کودک رفتند. شما چرا نرفتید؟
من در حوزه تئا‌تر بزرگسال کار می‌کنم و تا به حال در بخش تئا‌تر کودک کار نکرده‌ام چون تخصصی ندارم.
یکی از شاخصه‌های توسعه در هر جامعه‌ای رشد فضا‌ها و حوزه‌های فرهنگی است و مهم‌‌ترین نماد رشد در حوزه فرهنگ داشتن تئاتری پویاست. اگر شما تئاتری پویا داشته باشید می‌توانید امیدوار باشید در جامعه توسعه‌ای پایدار مبتنی بر عقلانیت حاکم است؛ زیرا تئا‌تر است که جامعه را به نقد می‌کشد و روش زندگی را در جامعه رصد می‌کند. تئا‌تر نسخه نمی‌‌پیچد اما غیرمستقیم درد‌ها را بیان می‌کند. تئا‌تر آینه جامعه است و می‌تواند جامعه را از گسست‌ها‌‌ رها کند.
  •  چرا موضوع تاریخی انتخاب کردید؟
به نظر من داستان نمایش مسأله روز است شاید شکل و قالب کهنه است اما روایت نو و تازه است. یک حادثه تاریخی در ابتدای قرن حاضر رخ داده اما هنوز انعکاس آن را در جامعه می‌بینیم و اعتقاد ما را تحت‌الشعاع قرار داده است پس حرف روز نیز است.
  • ایده «چرا یک مرد همراهت نیست؟» از کجا آمد؟
از آنجا که در داستان‌نویسی و نمایشنامه‌نویسی درباره دوره‌های مختلف نوشتاری و گفتاری زبان تحقیق می‌کنم، در بخشی از این پژوهش‌ها به اواخر دوره قاجار رسیدم. بازی زبانی در ذهن من باعث شد فضایی را خلق کنم که یک دغدغه اجتماعی از آن دوره را دنبال کنم. به همین دلیل مسأله حجاب و کشف حجاب که از ابتدا به امروز برای من دغدغه بود را انتخاب کردم. من به دنبال این مسأله بودم که بانوان ایرانی در آن دوره چه کنش و واکنشی داشتند.

  • در نمایش شما شخصیت اصلی داستان بدون رجوع به قانون در حال انتقام‌گیری است. فکر نمی‌کنید این دفاع از خشونت و قانون‌گریزی باشد؟
در دوره تاریخی که کشف حجاب اتفاق افتاد یک بی‌قانونی حاکم بود حتی خود کشف حجاب یک نوع بی‌قانونی است چراکه سلسله مراتب قانونی برای آن رخ نداده است و دیکتاتوری آن را با زور اعمال کرد. شخصیت داستان هم چون با بی‌قانونی مادر خود را از دست داده و زخم‌دیده مقاومت می‌کند. نقطه مقابل زور مقاومت بود چون هیچ محکمه‌ای نیست که داد خود را بستاند؛ البته آخر کار به معنویت و سقاخانه پناه می‌برد و معنویت را برمی‌گزیند.
  • بازخورد کارتان تا الآن چطور بوده؟
باید ببینیم مخاطبان چه نظری دارند. اما از آنجا که من دنبال تجربه‌های جدید فرمی و زبانی هستم راضی‌ام؛ البته تاکنون عده‌ای راضی بودند و عده‌ای نظر خوبی نداشتند که طبیعی است. ما اگر به خودمان و اطرافیانمان تلنگر بزنیم کافی است زیرا رضایت همه را نمی‌توانیم تامین کنیم.
  • وضعیت امروز نمایش در همدان را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
تئا‌تر همدان در تمامی کشور شناخته شده و چهره‌های سر‌شناس و خوبی دارد. اخیرا هم تبدیل شدن مجتمع آوینی به تئا‌تر شهر اتفاق خوبی بوده است. اگر حمایت همیشگی باشد، نمایش بدون وقفه اجرا شود و تئا‌تر بزرگسال هم در سبد کالایی خانواده جا بگیرد بسیار مورد استقبال اهالی تئا‌تر قرار می‌گیرد. ما در همدان یک دوره طلایی را پشت سرگذاشته‌ایم و امیدوارم به آن دوره باز گردیم. جشنواره بین‌المللی روی کودکان تأثیر خوبی داشته اما برای وقتی که کودکان بزرگ می‌شوند چه تدبیری داریم؟ ما باید برای کودکانی که بزرگ می‌شوند هم شرایط را آماده کنیم.  مشکل اصلی تئا‌تر تبلیغات است که امیدواریم شهرداری همکاری بیشتری در این زمینه داشته باشد. همیشه بخش بزرگی از مردم همدان متوجه اجراهای ما نمی‌شوند.

استقبال خوب سعید باغبانی بازیگر اصلی نمایش «چرا یک مرد همراهت نیست؟» است. از این بازیگر شناخته‌شده همدانی نیز از چگونگی همکاری‌ خود در این نمایش پرسیده‌ایم.
  • همکاری شما با کارگردان از کجا شروع شد؟
این نمایش را آقای روح‌الله صالحی سال گذشته برای جشنواره استانی آماده کرده بود که متاسفانه به نتیجه نرسید. بازیگر مرد محمود غفاری بود که به توافق نرسیدند و نتیجه این شد که آقای صالحی این نقش را در بهمن‌ماه گذشته به من پیشنهاد داد و من وقتی متن را خواندم پذیرفتم. فرصت کم بود و تعطیلات نوروز هم باعث شد چندان وقت تمرین نداشته باشیم. بعد از تعطیلات نیز اجرا‌ها را آغاز کردیم.
  • بازتاب اجرای نمایش چگونه است؟
خوشبختانه خیلی راضی هستیم چون تماشاگران هر شب استقبال خوبی دارند. هم از اعضای گروه که تلاش زیادی برای تبلیغات کردند تشکر می‌کنم و هم از مردم. مردم بسیار فهیم و فرهنگ‌دوست هستند و هر وقت نمایش خوبی اجرا شده به سالن‌ها آمده‌اند و کار ما را تماشا کرده‌اند. جدا از تبلیغات مقصر ما هستیم که کار خوب ارائه نمی‌کنیم.
  • برنامه شما برای سال جاری چیست؟
قرار است در یک نمایش عروسکی برای امید انصاری عروسک‌گردانی کنم که برای جشنواره بین‌المللی عروسکی است. کاری از علیرضا نادری به نام «پچ‌پچه‌های پشت خط نبرد» برای اجرا داریم که یکی از بهترین نمایشنامه‌های ۴ دهه اخیر است و بازیگرانی از۳ یا ۴ دهه اخیر بار دیگر روی صحنه بر می‌گردند
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%C2%AB%DA%86%D8%B1%D8%A7-%DB%8C%DA%A9-%D9%85%D8%B1%D8%AF-%D9%87%D9%85%D8%B1%D8%A7%D9%87%D8%AA-%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D8%9F%C2%BB-%D8%B1%D9%88%DB%8C-%D8%B5%D8%AD%D9%86%D9%87?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، نمایش در همدان ، تئاتر همدان ، چرا یک مرد همراهت نیست ،

یکشنبه 29 فروردین 1395

«رنگ رنگ نقاشی» دور از همدان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،تئاتر ،گفتگو ،

«رنگ رنگ نقاشی» دور از همدان

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
 «رنگ رنگ نقاشی» دور از همدان
«رنگ رنگ نقاشی» نام نمایشی است که این روزها توسط برادران دوست‌قرین در تالار هنر تهران به روی صحنه رفته است. صالحه اسدی، رامین خزایی، مریم الهامیان، شیما لطیفی، مرتضی عبدالهی و یاسمین زارعی بازیگران این نمایش هستند و محمد نصرتی آهنگساز شناخته‌شده کشور برای «رنگ رنگ نقاشی» موسیقی ساخته است...
1395/01/29
«رنگ رنگ نقاشی» نام نمایشی است که این روزها توسط برادران دوست‌قرین در تالار هنر تهران به روی صحنه رفته است. صالحه اسدی، رامین خزایی، مریم الهامیان، شیما لطیفی، مرتضی عبدالهی و یاسمین زارعی بازیگران این نمایش هستند و محمد نصرتی آهنگساز شناخته‌شده کشور برای «رنگ رنگ نقاشی» موسیقی ساخته است. نمایش این اثر از 18 فروردین‌ماه آغاز شده و تا 17 اردیبهشت، به مدت یک ماه، ادامه خواهد داشت.
عباس و بهرام دوست‌قرین 2 برادر نمایش‌نامه‌نویس و کارگردان همدانی هستند که پس از 2 دهه فعالیت هنری در همدان مجبور شدند برای ادامه کار همدان را ترک کنند. این 2 کارگردان عرصه نمایش مدتی است در جزیره کیش فعالیت می‌کنند اما قلب و روحشان با همدان است و امیدوارند به زودی فضایی فراهم شود تا بار دیگر در زادگاه خود کارهای نمایشی را دنبال کنند. اجرای «رنگ رنگ نقاشی» بهانه‌ای شد تا با عباس دوست‌قرین به گفت‌وگو بنشینیم.
  • داستان نمایش «رنگ رنگ نقاشی» چیست؟
«رنگ رنگ نقاشی» روایت یک تابلو نقاشی نیمه‌تمام است. پس از آن‌که نقاش آن را رها می‌کند تابلو جان می‌گیرد، شخصیت‌ها از تابلو بیرون می‌آیند و به دو گروه شخصیت‌های رنگی و سیاه و سفید تقسیم می‌شوند و داستان ادامه می‌یابد.
  • فکر می‌کنم نمایش شما یک بار در همدان روی صحنه رفت. این اولین اجرا در تهران است؟
در سال‌های گذشته «رنگ رنگ نقاشی» در چند استان به صورت عروسکی اجرا شده بود. در همدان نیز پیش از این به روی صحنه رفته است و در جشنواره نمایش‌های عروسکی هم حضور داشت اما این‌بار با حضور بازیگران و غیرعروسکی اجرا می‌شود.
  • علت اجرای این نمایش در تهران چه بود؟
چند کار در دست نوشتن و اجرا داشتم. برنامه قبلی نداشتیم و می‌خواستیم در تهران فعالیت داشته باشیم. وقتی پیشنهاد شد پذیرفتم. با مرکز هنرهای نمایشی صحبت کردم. این مرکز با تالار هنر به توافق رسید که اجراهایی در آنجا داشته باشیم. تمرین‌ها حدود 6 ماه طول کشید تا آماده اجرا شود.
  • شما در کیش فعالیت می‌کنید و بازیگرانتان از تهران و همدان هستند. این فاصله چگونه مدیریت می‌شود؟
من در واقع نویسنده کار هستم. در اجراهای قبلی همراه بهرام دوست‌قرین، برادرم، حضور داشتم اما این‌بار بیشتر من با بهرام هماهنگ می‌کردم و او در تمرین‌ها حضور داشت و اگر لازم بود من هم یا به صورت تلفنی یا حضوری همراهی می‌کردم.
  • چه تغییری در محتوا و اجرای نمایش نسبت به اجراهای گذشته صورت گرفته است؟
قطعا تغییراتی داشتیم. فرم اجرا کاملا تغییر کرد، شخصیت‌ها از عروسکی به انسانی تبدیل شدند؛ در نتیجه شیوه اجرا نیز تغییر کرد. موسیقی براساس اجرای جدید توسط محمد نصرتی ساخته شد، دکور نیز برای کار رئال است اما داستان جز در مواردی خاص چندان تغییری نداشت فقط دیالوگ‌ها کم یا زیاد شدند.
  • کار در تهران چه تفاوتی با شهرستان دارد؟
شرایط تهران حرفه‌ای‌تر است؛ در نتیجه نگاه‌ها نیز حرفه‌ای‌تر است، هم از طرف مدیران و هم از طرف اهالی تئاتر. این باعث شده مخاطب حرفه‌ای به وجود آید؛ پس همه کارگردان‌ها و تئاتری‌های شهرستان‌ها دوست دارند در تهران نیز کار اجرا کنند.
  • با توجه به اینکه مدتی است در کیش فعالیت می‌کنید وضعیت تئاتر در این جزیره را چگونه می‌بینید؟
تئاتر در کیش اصلا شکل و شمایل حرفه‌ای ندارد. ما تلاش می‌کنیم برنامه‌ریزی داشته باشیم، اوضاع تئاتر را بسامان کنیم و به نتیجه برسیم. در کیش تئاتر جنبه سرگرمی دارد و تئاتر حرفه‌ای و کار هنری مفهوم و جایگاه چندانی ندارد؛ البته جسته گریخته کارهایی صورت می‌گیرد اما رضایت‌بخش نیست. در این جزیره افراط در جنبه سرگرمی و تفریح نمایش را به سمت مضحکه برده اما در مدتی که به کیش رفته‌ایم، تلاش کرده‌ایم درحد توان خود حرکتی در جهت حرفه‌ای‌تر شدن تئاتر این منطقه کرده باشیم.
  • وقتی از بیرون به تئاتر همدان نگاه می‌کنید وضعیت این هنر را در استان چگونه ارزیابی می‌کنید؟
همدان ظرفیت خیلی خوبی در تئاتر دارد. اگر برنامه‌ریزی درستی شود تئاتر شکل می‌گیرد. طبقه‌بندی و شکل سازمان‌یافته در تئاتر همدان نداریم که این آشفتگی ایجاد هرج و مرج می‌کند و به تئاتر استان بسیار آسیب جدی وارد کرده است. سردرگمی را، هم در برنامه‌ریزان می‌بینیم، هم در اهالی تئاتر استان؛ البته این وضعیت، بخشی به دوستان تئاتری برمی‌گردد و بخش عمده آن با تصمیم‌گیران و مدیران بخش دولتی است که سیاستگذاری اداره ارشاد از جمله این موارد است.
یک معضل دیگری که تئاتر همدان دارد انجمن نمایش است. این نهاد در حد یک اسم باقی مانده و نتوانسته است فعالان این حوزه را سازماندهی و مطالبات تئاتر استان را پیگیری کند.
  • پیشنهاد شما برای بهبود وضعیت چیست؟
من اعتقاد دارم در همدان کارگردان خوب، بازیگر توانا، نمایش‌نامه‌نویس قوی و ظرفیت مناسب داریم اما گمشده این حوزه برنامه‌ریزی درست است تا این ظرفیت از حالت بالقوه به صورت بالفعل در آید. مشوق‌هایی لازم است که کمک کند تئاتر استان از این بن‌بست خارج شود.
  • علت مهاجرت شما از همدان چه بود؟
من همدان و بچه‌های تئاتر همدان را دوست دارم، عاشق مردم همدان هستم و برای کارهای تئاتری‌های همدان ارزش قائلم. همیشه ترجیح می‌دهم در حد همدان کار کنم. هیچ وقت دنبال دیده‌شدن نبودم. علاقه‌ای به حضور در جشنواره‌ها نداشتم و دنبال موقعیت‌های بزرگ نبودم.
همیشه تلاش کردم در کنار مردم همدان و هنرمندان همدان باشم اما متأسفانه شرایطی پیش آمد که مجبور شدیم همدان را ترک کنیم. یکی از علت‌ها به مشکلات کاری در همدان برمی‌گردد که اجازه نمی‌دهد کاری که دوست داریم انجام دهیم. موانع در همدان زیاد است.
  • دوست دارید به همدان برگردید و دوباره کار کنید؟
بسیار متاسفم که در همدان نیستم اما هرجا باشم خودم را همدانی و از بچه‌های تئاتر همدان می‌دانم و معرفی می‌کنم. همیشه از استانم درحد توانم دفاع می‌کنم. امیدوارم نام همدان زنده و پویا باشد و روزی بتوانم باز هم در همدان و در کنار همکارانم کار کنم و مخاطب و تماشاگر همدانی را در سالن‌ها ببینم.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%C2%AB%D8%B1%D9%86%DA%AF-%D8%B1%D9%86%DA%AF-%D9%86%D9%82%D8%A7%D8%B4%DB%8C%C2%BB-%D8%AF%D9%88%D8%B1-%D8%A7%D8%B2-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86?magazineid=


برچسب ها: تئاتر همدان ، همشهری همدان ، نمایش در همدان ،

دوشنبه 3 اسفند 1394

حضور پدرانه در صحنه

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :تئاتر ،روزنامه همشهری ،هنر ،

حضور پدرانه در صحنه

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
حضور پدرانه در صحنه
نمایش «پدرانه» به کارگردانی فرهاد لباسی، با موضوع شکاف بین دو نسل، این روز‌ها در همدان به روی صحنه رفته است. این نمایش کاری از گروه نمایشی «راسپینا» از گروه‌های باسابقه تئا‌تر در استان است...
1394/12/02
نمایش «پدرانه» به کارگردانی فرهاد لباسی، با موضوع شکاف بین دو نسل، این روز‌ها در همدان به روی صحنه رفته است. این نمایش کاری از گروه نمایشی «راسپینا» از گروه‌های باسابقه تئا‌تر در استان است.
با توجه به میزبانی همدان در جشنواره بین‌المللی تئا‌تر کودک، بیشتر اجراهای قبلی این گروه در سال‌های گذشته به سمت نمایش کودک کشیده شده بود، اما در حال حاضر نمایش «پدرانه» با موضوعی خانوادگی اجرا می‌شود.

 شکاف بین دو نسل
کارگردان نمایش «پدرانه» در گفت‌و‌گو با همشهری به موضوع نمایش اشاره و اظهار می‌کند: نمایش پدرانه مسئله روز جامعه ماست که با یک درون‌مایه جهان‌شمول و فراگیر در روزگار ما حاکم شده است. این نماش روایتگر شکاف بین دو نسل است، دو نسلی که هم از لحاظ فرهنگی و هم ایدئولوژی با هم اختلاف دارند.
فرهاد لباسی که کارشناس‌ارشد رشته کارگردانی تئا‌تر است و بیش از دو دهه در این حوزه تجربه دارد، می‌افزاید: نسلی که متعلق به گذشته است باورهای خاص خود را دارد و نسل جدید با هنجار‌ها و تعلق خاطری که دارد، به هیچ وجه با آن باور‌ها ارتباط برقرار نمی‌کند و فاصله نسل‌ها روز به روز بیشتر می‌شود.

 مادر ایرانی
معصومه زیوری، بازیگر نقش زن نمایش پدرانه، هم می‌گوید: در این نمایش مادری وجود دارد که نمونه یک زن و مادر ایرانی است. او سعی می‌کند اعضای خانواده را با اینکه از هم فاصله دارند در کنار هم جمع کند.
زیوری با اشاره به چگونگی ارتباط برقرار کردن مخاطب و پیام نمایش ادامه می‌دهد: پیام به صورت غیرمستقیم به مخاطب داده می‌شود. هیچ مخاطبی پیام مستقیم و شعارگونه را باور نمی‌کند. در نمایش تلاش شده، نبود گفت‌وگو بین نسل‌ها به تماشاچی گوشزد شود. خیلی وقت‌ها پدر و مادر نمی‌خواهند فرزندان از مشکلات و غم و غصه آن‌ها باخبر شوند اما فرزندان دیر متوجه این موضوع می‌شوند.
وی می‌گوید: نقشم در این نمایش را بسیار دوست دارم. وقتی نمایشنامه را خواندم متوجه شدم مادرهای این سرزمین چه رسالتی را به دوش می‌کشند. امیدوارم مخاطبان نیز با نقش من ارتباط برقرار کنند.

 کم‌رنگ شدن تئا‌تر بزرگسالان
احمدرضا جلیلوند، که سال‌هاست در حوزه تئا‌تر مشغول به کار است، یکی از اعضای اصلی گروه نمایشی راسپیناست. او همچنین یکی از پرکار‌ترین و شناخته‌شده‌ترین هنرمندان نمایش‌های رادیویی استان است. جلیلوند در این نمایش نقش اصلی را که پسر خانواده است بر عهده دارد.
این هنرمند تئا‌تر در مورد نقشش می‌گوید: برای ما اهالی تئا‌تر هیچ چیزی بهتر و لذت‌بخش‌تر از اجرای تئا‌تر و روبه‌رو شدن با تماشاگر نیست.
وی با اشاره به کارنامه گروه راسپینا می‌گوید: بیشتر اجراهای گروه راسپینا در حوزه کار کودک بوده است. برگزاری جشنواره بین‌المللی تئا‌تر کودک در همدان گرایش کارگردانان استان را به این سمت بیشتر کرده است. متاسفانه این اتفاق باعث کم‌رنگ شدن اجرای عمومی تئا‌تر بزرگسال شده واین نوع تئا‌تر چه از نظر تکنیک و چه محتوا به قدرت سال‌های پیش نیست. ‌
جلیلوند می‌افزاید: این موضوع ریشه تاریخی دارد و ریشه آن را باید در مدیریت تئا‌تر استان جست‌وجو کرد. باید اعتراف کنم تئا‌تر بزرگسال در استان همدان‌‌ رها شده است.
این بازیگر همدانی با تاکید بر برنامه‌ریزی و هدف‌گذاری درازمدت در تئا‌تر استان می‌گوید: در مدیریت و تصمیم‌گیری‌هایی که در حوزه تئا‌تر انجام می‌شود، هدف‌گذاری بسیار ضعیف و ناقص است. از نظر اهالی تئا‌تر استان جشنواره مهم است، اما آیا باید همه اجرا‌ها تحت‌الشعاع جشنواره باشد؟
وی اضافه می‌کند: گاهی از خود می‌پرسیم آیا اصلا در حوزه نمایش هدف‌گذاری وجود دارد؟ به نظر می‌رسد باید یک برنامه پایدار و درازمدت برای تئا‌تر داشته باشیم که اگر به یک بخش از تئا‌تر استان توجه شد بخش‌ها و حوزه‌های دیگر آسیب نبیند.

 تلنگری به تماشاچیان
بازیگر نقش اصلی نمایش «پدرانه» با اشاره به مضمون نمایش ادامه می‌دهد: این نمایش به اختلاف بین نسل‌ها می‌پردازد، دو نسلی که در یک خانواده با معضلات و اختلاف‌های ناشی از شکاف نسل‌ها درگیر هستند. داستان این نمایش در زمان حاضر اتفاق می‌افتد. پدر و پسری بر اثر اختلاف سلیقه و باور‌های شخصی با مشکلات رفتاری روبه‌رو می‌شوند. نمایش ما می‌خواهد تلنگری به تماشاچیان و بینندگان وارد کنند که از فضای موجود بین نسل‌ها غافل نشوند.
وی با پیش‌بینی وضعیت استقبال این کار ادامه می‌دهد: باتوجه با کارهای قبلی گروه «راسپینا» که پربیننده بوده و نیز به دلیل موفقیت‌های گروه در بیست‌ویکمین جشنواره بین‌المللی تئا‌تر کودک و نوجوان، امیدواریم این کار نیز با استقبال مردم خوب همدان روبه‌رو شود. جلیلوند در پایان با اشاره به وجه تمایز این کار با نمایش‌هایی قبلی، می‌گوید: اعضای گروه «راسپینا» ژانر‌ها و سبک‌های مختلف نمایشی را در کارنامه خود دارند. این نمایش برای من و برای دیگر اعضای گروه تجربه جدیدی است. من همیشه در کار تئا‌تر دوست دارم کار نو و متفاوتی انجام دهم؛ چون هم کار نو به من انرژی می‌دهد و هم من می‌توانم تجربه‌ای جدید را با تماشاچیانم به اشتراک بگذارم.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%AD%D8%B6%D9%88%D8%B1-%D9%BE%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D8%B5%D8%AD%D9%86%D9%87?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، نمایش در همدان ، گروه راسپینا ،

دوشنبه 7 دی 1394

«گل خندان و علی مردان‌خان» روی صحنه

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :تئاتر ،روزنامه همشهری ،گفتگو ،

«گل خندان و علی مردان‌خان» روی صحنه

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
«گل خندان و علی مردان‌خان» روی صحنه
«محمود حکمتی‌اطهر» کارگردان باسابقه تئاتر در همدان این روزها سرگرم تمرین نمایشی به نام «گل خندان و علی مردان خان» است که بهمن‌ سال جاری به روی صحنه خواهد رفت...
1394/10/07
«محمود حکمتی‌اطهر» کارگردان باسابقه تئاتر در همدان این  روزها سرگرم تمرین نمایشی به نام «گل خندان و علی مردان خان» است که بهمن‌ سال جاری به روی صحنه خواهد رفت. نویسنده نمایش «گل خندان و علی‌مردان‌خان»، «نیاز اسماعیل‌پور» است و محمود حکمتی اطهر، سیدمهرداد حسینی‌کاووسی، ابراهیم طاهری، ادیب مبارکی، میترا مولایی و حمید چیت‌ساز بازیگران اصلی این کار هستند.حکمتی اطهر از ابتدای دهه 60 با گروه هنری «نسیم‌آور» وارد حوزه تئاتر همدان شد و بیش از 30 سال است در عرصه بازیگری و کارگردانی فعالیت می‌کند. نمایش ایران به کارگردانی او از پربیننده‌ترین نمایش‌های همدان در سال های گذشته به شمار می رود. حکمتی‌اطهر در گفت‌و‌گو با همشهری از مراحل اجرای نمایش تازه‌اش می گوید.
  • دلیل انتخاب متن نمایشنامه «گل خندان وعلی مردان‌خان» چه بود؟
این کار 2 سال پیش در بخش نمایشنامه نویسی جشنواره بین المللی کودک و نوجوان همدان، مقام نخست را کسب کرد و برگزیده شد. یکی از دوستان کار را به من معرفی کرد. وقتی مطالعه کردم، دیدم متن خوبی است.
  • چقدر به متن اصلی پایبند بودید؟
متنی که به دست من رسید طولانی بود، طبیعتا تکرار مکررات زیاد داشت و مجبور شدیم با شرایط موجود در شهر همدان و امکاناتی که داشتیم آن را تلخیص و اصلاح کنیم. طبیعتا وقتی مجوز را از نویسنده می‌گیرید تا زمانی که این متن به اجرا برسد مقداری تغییر می کند.
  • مضمون و داستان نمایش چیست؟
نویسنده، شعر علی مردان‌خان سروده ایرج میرزا که مربوط به دوره قاجار است را با یک افسانه دیگر به نام گل خندان تلفیق کرده و با استفاده از ادبیات شفاهی و اشعار عامیانه نمایشنامه را نوشته است. به نظر من اسماعیل‌پور چند سبک را‌ ترکیب کرده و کار نویی را پدید آورده است.
  • افسانه‌ها بومی هستند؟
البته افسانه گل خندان را پیش از این من به روایت‌های مختلف خوانده ام. نام‌های مختلفی هم دارد فکر می کنم چنین سوژه ای توسط یک نویسنده اروپای شرقی نیز نوشته شده است.
  • نگاه طنز نویسنده به فناوری روز و ارتباط نمایش با مخاطب امروزی را در این کار چگونه می بینید؟
یک مسأله این است که ما چقدر بتوانیم انتقال‌دهنده پیام باشیم، موضوع دیگر به‌روزشدن قصه، شعر و داستان است. این کار برای گروه سنی نوجوان است و به‌روزشدن و استفاده از کلمات و اصطلاحات امروزی طبیعتا برای این رده سنی جذابیت ایجاد می کند وآنها با آن ارتباط خوبی برقرار می‌کنند.
 از کلمات غریب در متن نمایشنامه استفاده نشده، در امروزی‌شدن و این‌که‌ترکیبی از بیان امروز و دوره قاجار را همزمان داشته باشد نویسنده عمد داشته است. ما هم خواستیم مناسبات خانوادگی امروز و هم تکنولوژی روز را داشته باشیم. همچنین پیام اصلی که برگرفته از شعر مرحوم ایرج میرزاست را به تماشاچی رسانده باشیم.
  • نمایش چه زمانی اجرا خواهد شد؟
طبق آنچه با مسئولان اداره فرهنگ و ارشاد شهرستان هماهنگ کردیم از 10تا 21 بهمن عصرها برای عموم اجرا می‌شود و اگر با آموزش و پرورش به توافق برسیم صبح ها برای دانش آموزان اجرا می کنیم.
  • از تمرین ها راضی هستید؟
در شهر همدان کارگردان از جاروکشی تا تهیه دکور، هماهنگی اداری و گرفتن مجوز را بر عهده دارد. همراه من 10 بازیگر در این کار حضور دارند که به جز 4 بازیگر بیشتر آنان اولین‌بار است به روی صحنه می‌روند.
  • علت این‌که از بازیگران کم‌تجربه استفاده کردید چه بود؟
متأسفانه در همدان تعداد کارگردانان بیش از بازیگران هستند، دیگر این‌که رفتاری حاکم شده که هر بازیگری که یک یا 2 بار روی صحنه می رود غرور کاذبی دارد که بار بعدی تقاضای قرارداد مالی زیادی دارد،این کار در همدان مقدور نیست چون نه فروش بلیت مناسب است نه خانواده ها از تئاتر حمایت می کنند و نه نهادهای دولتی حمایتی از هنر دارند. در این اجراها درآمدی نیست که بتوانیم همه بازیگران را از افراد حرفه ای انتخاب کنیم.
  • محدودبودن تعداد اجراها چه ارتباطی با درآمدزابودن تئاتر دارد؟
در کشورهای اروپایی و شرق آسیا کارهایی هست که سال های متمادی و حتی نیم قرن، روی صحنه می رود و اجرا می شود اما در همدان مردم تمایلی به دیدن اجراهای نمایشی ندارند و هزینه نمی کنند هر چند قیمت بلیت یک سوم تهران است. عده ای گرانی بلیت را بهانه قرار می دهند.
نیروهایی که کاری را به مرحله اجرا می رسانند هزینه دارند، دستمزد می‌خواهند،این هزینه ها از چه جایی باید تامین شود؟ بخش خصوصی هم حمایت نمی کند از طرف دیگر ما محدویت هایی از طرف اداره ارشاد هم داریم. در طول چند سال گذشته اداره ارشاد تهران اعلام کرده بود مراکز استان ها باید حداقل 15 اجرا داشته باشند اما اداره شهرستان اعلام کرده به بیش از 10 اجرا اجازه نخواهند داد.
  • اجرا برای دانش آموزان چه شرایطی دارد؟
برای هماهنگی با آموزش و پرورش همه مراحل صدور مجوز که توسط اداره فرهنگ و ارشاد اعمال می‌شود، وجود دارد. همان مراحل دوباره باید در آموزش و پرورش تکرار شود تا ما از مدارس بخواهیم دانش‌آموزان را برای تماشا به سالن بیاورند. برای مدارس البته قیمت بلیت بسیار پایین است تا دانش‌آموزان با اجرای کار صحنه‌ای آشنا شوند.
  • برنامه بعدی شما چیست؟
در طول کار از انتخاب متن تا اجرا بیش از 20 بار با خودم می گویم که این کار آخرین کار من است.در بخش فرهنگ وهنر به ویژه تئاتر مشکلات زیادی داریم و آرزو می کنم که روزی بخشی از این مشکلات کم شود.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%C2%AB%DA%AF%D9%84-%D8%AE%D9%86%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%B9%D9%84%DB%8C-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D9%86%E2%80%8C%D8%AE%D8%A7%D9%86%C2%BB-%D8%B1%D9%88%DB%8C-%D8%B5%D8%AD%D9%86%D9%87?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، نمایش در همدان ،

نمایشنامه نویسی همدان در گفت و گو با مهدی شادمانی روشن

آژانس خبری تهران: بیست دومین جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان در حال برگزاری است و آثار نمایشی گوناگونی از سراسر ایران و ۸ کشور خارجی در این رویداد مهم فرهنگی حضور دارند اما یکی از پایه های اصلی اجرای نمایش متن یا نمایشنامه است به گفته بسیاری از کارشناسان نمایشنامه نویسی کشور به اندازه نمایش رشد نکرده است برای بررسی وضعیت نمایشنامه نویسی درهمدان با «مهدی شادمانی روشن» نویسنده جوان همدانی که نمایش«اکوان» اوبه این جشنواره راه یافته است به گفت و گو نشسته ایم.

حسین زندی
بیست دومین جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان در حال برگزاری است و آثار نمایشی گوناگونی از سراسر ایران و 8 کشور خارجی در این رویداد مهم فرهنگی حضور دارند اما یکی از پایه های اصلی اجرای نمایش متن یا نمایشنامه است به گفته بسیاری از کارشناسان نمایشنامه نویسی کشور به اندازه نمایش رشد نکرده است برای بررسی وضعیت نمایشنامه نویسی درهمدان با «مهدی شادمانی روشن» نویسنده جوان همدانی که نمایش«اکوان» اوبه این جشنواره راه یافته است به گفت و گو نشسته ایم.
نوشتن را از چه زمانی آغاز کردید؟
بیش از بیست سالی هست که شعر می نویسم. یعنی تقریبا ازسال هفتاد و یک تا همین چند روز پیش که آخرین شعرم را نوشتم.
علاوه بر شعر در حوزه های دیگر مانند نقد و یا داستان هم وارد می شوید؟
نقد خیر. چون به نظر من نقد خودش یه هنر دیگری است و ابزار خاص خودش را می خواهد ومن این هنر را ندارم. در زمینه ی داستان و نمایشنامه فعالیت هایی داشته ا‌م اما این‌ها با شعر تفاوت زیاد دارند. در زمینه‌ی داستان نویسی فعالیت مختصر و پراکنده‌ای داشته‌ام. به طور کلی شاید بیست داستان نوشته باشم اما خواننده‌ی پر و پا قرص داستان و رمان هستم. هم ایرانی هم ترجمه. چند سال پیش با همکاری آقای آرش رضاپور یک فیلمنامه‌ی انیمیشن نوشتیم به اسم «عمو کیان وبازی خطرناک» که با کارگردانی آقای محمد رضا زهاب ساخته شد و در جشنواره ی فیلم کودک و نوجوان هم به نمایش درآمد. چند پروژه ی دیگر هم بود که متاسفانه یا قبول نشدند یا منابع مالی تامین نشد.
تحصیلات شما با این حوزه مرتبط است؟
من در دانشکده ی هنر و معماری تئاتر خوانده ام با گرایش ادبیات نمایشی.
با توجه به رشته تحصیلی به نظر می رسد به صورت تخصصی در زمینه نمایشنامه نویسی فعالیت می کنید؟
در واقع باید بگویم که در زمینه ی نمایشنامه نویسی هنوز تازه کار و جوان محسوب می شوم. جوان نه از نظر سن شناسنامه‌ای بلکه از نظر تجربه‌ی نوشتن نمایشنامه. تقریبا ده تا نمایشنامه نوشته‌ام ودوبار در نمایشنامه خوانی اردیبهشت همدان شرکت داشته‌ام.نمایش «اکوان» اولین کار من است که در یک جشنواره‌ی مهم پذیرفته شده است.
در زمینه اجرا چه فعالیت هایی داشته اید؟
در زمینه‌ی اجرا فعالیت بیشتری داشته‌ام. برای مثال همکاری با آقای حمید پورآذری به عنوان مدیر صحنه در نمایش آندرانیک یا در نمایش مرگ و دختر جوان به عنوان دستیار کارگردان همکاری می کردم.
کارهایی که نوشته اید در حوزه کودکان است یا بزرگسالان؟
گرایش من بیشتر به سمت تئاتر بزرگسال هست تا کودک. در واقع نمایش کودک ظرافت‌های خاص خودش را می‌خواهد که نیاز به تجربه و تمرین خاصی هم دارد.
ویژگی نمایشنامه نویسی برای کودکان چیست؟
ببینید به نظر من یک هنرمند تئاترباید همان اندازه که مخاطب بزرگسال را جدی می‌گیرد همان اندازه هم مخاطب کودک و نوجوان را جدی بگیرد. با خودش نگوید: ای بابا کار کودک است دیگر. چهار تا ترانه و دوتا موزیک شاد می‌گذاریم. یک پند و نصیحت هم می کنیم که مسواک بزن تا دندان هات تمیز بشه و خلاص.
در چندسال گذشته کارهای نمایشی استان به سمت کار کودک رفته شما از این وضع راضی هستید؟
نه خیر. هنرمند واقعی در درجه ی اول باید و باید مخاطب خود را با اندیشه و شعور بالا فرض کند بعد اقدام به آفرینش هنری کند در غیر این صورت نتیجه اش می شود خیلی از تولیداتی که داریم در زمینه های مختلف می بینیم. از تئاتر کودک و نوجوان بگیرید تا شعر و ترانه ی مد روز و موارد دیگر.
وضعیت امروز نمایشنامه نویسی در همدان را چگونه می بینید؟
بهتر است به این سوال جواب ندهم چون ممکن است برخی دوستان ناراحت شوند. در مورد سوال قبلی همین را بگویم که هفت ماه از سال در همدان صرف تولید نمایش کودک می‌شود. این زمان خیلی زیادی است. به قول یک دوست شاید بعضی ها دل شان بخواهد بیایند کار بزرگسال تماشا کنند. وخروجی این هفت ماه می‌شود سیزده چهارده تا کار که دارید می بینید سه چهار تایش بیشتر قابل توجه نمی شود و بقیه اش می‌شود همان چهارتا ترانه و موزیک شاد.
ایده نوشتن نمایشنامه «اکوان» چگونه شکل گرفت؟
فکر اولیه ی نوشتن یک کار از شاهنامه برای محاطب کودک و نوجوان را آقای امید انصاری مطرح کرد. بعد من به شاهنامه مراجعه کردم. چند داستان را انتخاب کردم و در نهایت حس کردم داستان کوتاه نبرد رستم و اکوان دیو مناسب تر است. داستانی کوتاه که کمتر به آن پرداخته شده و چند مقاله هم پیدا کردم در مورد این داستان که کمک زیادی به من کردند.
از کارخودتان راضی هستید؟
بله دروغ چرا؟ راضی هستم. زحمت زیادی برد به خصوص که اغلب دیالوگ ها و روایت راویان به صورت موزون و ریتمیک است این ریتمیک بودن کار وقت و انرژی زیادی می برداما لذت بخش است.
استفاده از متون کهن چه دلیلی دارد؟
من در بخش های آغازین نمایشنامه کاملا آگاهانه و برجسته و حتا شاید کمی هم شعاری به این موضوع اشاره کرده‌ام. این که شاهنامه‌ی فردوسی یک کتاب معمولی نیست بلکه هویت زبان فارسی است و مرزهای زبان فارسی خیلی گسترده تر از مرزهای جغرافیایی است. نمی‌گویم همه باید همه‌ی متون کهن را بخوانند. می‌گویم کودک من باید بداند چرا با وجود هجمه‌های مختلف نظامی و فرهنگی، هنوز که هنوز است به زبان فارسی تکلم می‌کند نه یک زبان تحمیلی دیگرهمین که گروه ما از من نمایشنامه نویس گرفته تا سعید باغبانی کارگردان و بازیگران نوجوان کار بتوانیم یک علامت سوال ایجاد کنیم و یک جرقه در ذهن مخاطب بزنیم فکر می کنم موفقیت باشد.

http://tehrannewsagency.com/Home/Single/8961



برچسب ها: نمایشنامه نویسی همدان ، مهدی شادمانی ، نمایش در همدان ، تئاتر همدان ،

چهارشنبه 29 مهر 1394

نمایش در همدان و سئوالات بی‌پاسخ

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،

نمایش در همدان و سئوالات بی‌پاسخ

نویسنده: حسین زندی روزنامه‌نگار و فعال فرهنگی
نمایش در همدان و سئوالات بی‌پاسخ
بیست ‌و‌ دومین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان در همدان به کار خود پایان داد اما همچنان پرسش‌های بی‌پاسخی را در اذهان برجا گذاشت...
1394/07/26
   بیست ‌و‌ دومین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان در همدان به کار خود پایان داد اما همچنان پرسش‌های بی‌پاسخی را در اذهان برجا گذاشت. این رویداد و هر اتفاقی که موجب برداشتن گامی در راه توسعه فرهنگی شود مثبت است، اما انتظار می‌رود پس از بیست ‌و‌ دو دوره برگزاری این جشنواره -که بخش عمده‌ای از آن در همدان برگزار شد- به برخی پرسش‌ها پاسخ داده شود. بین‌المللی بودن جشنواره را تا چه اندازه می‌توان پذیرفت؟ چرا توجهی به کمبود سالن نمایش در همدان نمی‌شود؟ تأثیر جشنواره بر توسعه گردشگری چه میزان است؟ برای بررسی تأثیر حضور جشنواره در روحیه، اقتصاد و فرهنگ مردم همدان، پژوهشی شده است؟ هزینه‌های جشنواره با نتیجه آن همخوانی دارد؟
این‌ها بخشی از پرسش‌هایی است که متولیان و برگزار کنندگان هر جشنواره باید پاسخ دهند. به قول ابراهیمی دینانی توانایی در سوال‌کردن هنر است و پاسخ‌دادن به پرسش علاوه بر هنر دانش نیز می‌خواهد. به طور مثال هربار از مسئولان فرهنگی استان پرسیده می‌شود که آیا سالن‌های تئاتر همدان برای برگزاری یک جشنواره بین‌المللی جوابگو و کافی است؟ می‌گویند کدام استان را سراغ دارید که 8 سالن و آمفی‌تئاتر داشته باشد؟
شهر نیم میلیون نفری همدان را نباید با شهرهای کوچک کشورهای در حال توسعه مانند هند، ترکیه و ارمنستان مقایسه کرد.
  سابقه تئاتر مدرن در همدان به بیش از یک قرن می‌رسد که میرزاده عشقی «پیس»‌هایش را در همدان می‌نوشت و اجرا می‌کرد. بعدها مشفق همدانی و دیگران راه او را ادامه دادند تا 6 دهه پیش که نوبت به رضا همراه، سیف‌الله گلپریان، حسن بیابانی، نصرالله عبادی، کهنمویی، نعمت‌الله گرجی، برادران باب‌الحوائجی و هنرمندان دیگر رسید. این روند تا اواخر دهه 60 ادامه داشت و همدان جزو چند شهر اول تئاتر کشور بود. گاهی البته با افت و خیزهایی مواجه می‌شد اما آثار به نمایش درآمده و تداوم اجراها در طول سال‌ها نشان از این رونق و رشد هنر تئاتر در همدان داشت. امروز با این‌که چندین جشنواره هنری در همدان برگزار می‌شود و دبیرخانه جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان در همدان است، تأثیر هنر تئاتر را در رفتار مردم به ویژه کودکان نمی‌توان دید و جشنواره نتوانسته است بر معیشت مردم اثر بگذارد.  اجرای و تماشای تئاتر به یک ماه پیش از جشنواره و زمان جشنواره محدود شده است. در طول سال به بهانه‌های مختلف تئاتر تعطیل است. این موضوع بیانگر تبلیغاتی‌بودن جشنواره است و گویی مسئولان برای رشد این هنر متعالی در استان برنامه ندارند و بیشتر شعار توسعه فرهنگی داده می‌شود. اگر قرار برعملی‌شدن آن بود، هر سال حداقل یک سالن به فضاهای نمایشی شهر اضافه و پژوهشکده تئاتر در همدان ایجاد می‌شد. گامی هم در جهت تداوم اجرای نمایش در این شهر برداشته می‌شد و مهم‌تر از همه این‌که دبیرخانه جشنواره در طول سال فعال بود.  همدان بیش از 600 نفر فعال و هنرمند تئاتری دارد و از این سرمایه انسانی استفاده درستی نمی‌شود. بیشتر پیشکسوت‌های این عرصه یا خانه‌نشین شده‌اند یا شغل دیگری را برای معاش خود انتخاب کرده‌اند. جوان‌ترها نیز پس از چند سال فعالیت سرخورده می‌شوند، چون فضای کارکردن محدود است. مقوله‌ای با عنوان خصوصی‌سازی در عرصه فرهنگ وجود دارد. اگر متولی‌گری جشنواره و هنر را به هنرمندان این شهر واگذارند، به یقین وضع بدتر نخواهد شد.   آیا داوری جشنواره ارزیابی و نقد می‌شود و فضای نقد و بررسی وجود دارد؟ اعطای جوایز در دوره‌های گذشته و این دوره پرسش انگیز بود که اگر نقدپذیر باشیم، قابل طرح است.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%AF%D8%B1-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%B3%D9%8A%D9%88%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%AA-%D8%A8%DB%8C%E2%80%8C%D9%BE%D8%A7%D8%B3%D8%AE


برچسب ها: همشهری همدان ، نمایش در همدان ، تئاتر همدان ،

جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان همدان ؛ 30 اجرا روی صحنه

نویسنده: حسین زندی همدان - خبرنگار همشهری
جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان همدان ؛ 30 اجرا روی صحنه
در نشست خبری دبیر بیست‌و‌دومین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان و مدیر کل فرهنگ و ارشاد اسلامی همدان با اهالی رسانه، برنامه‌های جشنواره تشریح شد...
1394/06/28
در نشست خبری دبیر بیست‌و‌دومین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان و مدیر کل فرهنگ و ارشاد اسلامی همدان با اهالی رسانه، برنامه‌های جشنواره تشریح شد.
شهرام کرمی دبیر جشنواره در این نشست یکی از مشکلات جشنواره را کمبود سالن عنوان کرد و گفت: سالن‌های نمایش مناسبی نداریم. سالن محدود است و با این‌که استقبال خوبی از سوی گروههای خارجی برای حضور در جشنواره شد. ما نتوانستیم بیش از8 کشور را دعوت کنیم.

مشکل کمبود سالن
دبیر بیست‌و‌دومین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان با اشاره به بخش بین‌الملل جشنواره گفت: در این جشنواره 10 گروه نمایشی از 8 کشور اجرا خواهند داشت؛ ما تلاش کردیم تعداد بیشتری از گروه‌ها را در بخش بین‌الملل داشته باشیم اما به دلیل کمبودها میسر نشد .
کرمی افزود: در بخش بین‌الملل به دنبال جذب مخاطب عام نیستیم؛ بلکه می‌خواهیم حضور گروه‌های معتبر و حرفه‌ای به رشد تئاتر ما کمک کند و هنرمندان ما با انواع اجراها آشنا شوند.

وضعیت مطلوب همدان
فاضل عبادی مدیر کل فرهنگ و ارشاد استان در پاسخ به سوال خبرنگار همشهری که پرسید با توجه به این‌که جشنواره عنوان بین‌المللی را با خود دارد انتظار می‌رود گروه‌های خارجی پررنگ‌تر حضور داشته باشند، اما در سال‌های گذشته این بخش از جشنواره بسیار ضعیف عمل کرده و امروز هم دبیر جشنواره از نبود سالن نگران است و با توجه به این‌که سال‌هاست جشنواره در همدان برگزار می‌شودآیا این نگرانی به جاست؟و آیا مدیران فرهنگی استان نمی‌توانند حداقل هر سال یک سالن به سالن‌های شهر اضافه کنند گفت: درست است که ما برای اجرای نمایش در جشنواره کمبود داریم، اما توجه داشته باشید که استان ما نسبت به دیگر استان‌های کشور از وضعیت مطلوبی برخوردار است و بیش از 100 نمایش در طول یک سال گذشته در همدان اجرا شده و در سال 139 هزار بازدیدکننده در حوزه تئاتر داریم که از تماشاگران سینما هم بیشتر است. استان همدان از لحاظ ظرفیت‌ها و زیرساخت‌ها وضعیت بهتری نسبت به دیگر استان‌ها دارد. 8 سالن در شهرستان همدان برای اجرای نمایش‌های جشنواره امسال اختصاص داده شده است.مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی همدان گفت: بیست‌و‌دومین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان از نهم تا چهاردهم ماه امسال برگزار می‌شود. این جشنواره با شعار «بچه‌های امروز؛ تماشاگران خلاق» و با هدف ایجاد روحیه نشاط و شادابی و گسترش اخلاق و تربیت نسل امروز برگزار خواهد شد.

50 مهمان خارجی
عبادی در این نشست گفت: ۵۰ مهمان خارجی در جشنواره حضور خواهند داشت که بیشتر از کشورهای اسپانیا، ایتالیا، آفریقا، استرالیا، هندوستان، آلمان، ارمنستان، فنلاند و روسیه خواهند بود. شعار ما در سال گذشته تبدیل‌شدن همدان به قطب فرهنگی کودکان و نوجوانان بود. تلاش‌های خوبی هم داشته‌ایم. امسال علاوه بر جشنواره تئاتر، جشنواره بین‌المللی فیلم نوجوان، نمایشگاه تخصصی کتاب کودکان و نوجوانان را نیز برگزار می‌کنیم. ما به دنبال واگذاری تصدی‌گری امور به بخش‌های مختلف بودیم که یکی از اقدامات در این زمینه تشکیل کانون تئاتر کودک و نوجوان همدان در سال گذشته بود.

رسانه‌ها ؛یار دوازدهم تئاتر
شهرام کرمی در این نشست اهالی رسانه را یار دوازدهم تئاتر خواند و گفت: خبرنگاران نقش اثرگذاری در رشد تئاتر مخاطبان تئاتر داشته‌اند. جشنواره تئاتر کودک و نوجوان به یک جشنواره شناخته‌شده در جهان تبدیل شده و پس از جشنواره فجر استانداردترین، باسابقه‌ترین و مهم‌ترین جشنواره است.
کرمی بازگشت جشنواره فیلم به همدان و همزمانی آن با جشنواره بیست  و دوم را به فال نیک گرفت و افزود: همدان می‌تواند برای همیشه به قطب هنر در ایران تبدیل شود. این مهم با وجود هنرمندان خوب، مسئولان دلسوز و زیرساخت‌های فرهنگی دست‌یافتنی است.

افتتاحیه مردمی
دبیر جشنواره بیست‌و‌دوم گفت: افتتاحیه جشنواره 9 مهر در مکان عمومی به شکل مردمی برگزار خواهد شد و از این تاریخ جشنواره به طور رسمی آغاز می‌شود و 14 مهر نیز اختتامیه جشنواره برگزار می‌شود. در بخش تجلیل از پیشکسوت‌ها بزرگداشت «مرضیه برومند» را در جشنواره بیست‌و‌دوم خواهیم داشت به این دلیل که این هنرمند همواره متعلق به تئاتر بوده و سهم مهمی در تئاتر کودک و نوجوان داشته است.

اجرای 30 تئاتر
کرمی گفت: 9 اثر در بخش کودک 9 اثر در بخش نوجوان 9 اثر در بخش مسابقه تئاتر خیابانی و 3 اثر در بخش دانش‌آموزی اجرا می‌شود که هر 3 اثر بخش دانش‌آموزی از همدان است. با توجه به این‌که تئاتر دانش‌آموزی بخش ویژه‌ای است و می‌تواند به تئاتر استان کمک کند از آثار بومی استفاده کردیم.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%AC%D8%B4%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%A8%DB%8C%D9%86%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%84%D9%84%DB%8C-%D8%AA%D9%8A%D8%A7%D8%AA%D8%B1-%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9-%D9%88-%D9%86%D9%88%D8%AC%D9%88%D8%A7%D9%86-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D8%9B-30


برچسب ها: همشهری همدان ، بیست دومین جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان در همدان ، نمایش در همدان ،

چهارشنبه 21 مرداد 1394

یک دنیای رنگی برای کودکان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :گفتگو ،هنر ،روزنامه همشهری ،

یک دنیای رنگی برای کودکان

نویسنده: حسین زندی همدان- خبرنگار همشهری
یک دنیای رنگی برای کودکان
نمایش «یه دنیای رنگی» کاری است از گروه نمایش گلبرگ که از تاریخ 21 تا 31 مرداد در سالن پلاتوی شهید آوینی اداره فرهنگ و ارشاد همدان هر روز در 2 نوبت به روی صحنه می‌رود.«فریبا یعقوبلو» بازیگر، نویسنده، کارگردان و مسئول کمیته ارتباطات کانون تئاتر کودک و نوجوان همدان است....
1394/05/21
نمایش «یه دنیای رنگی» کاری است از گروه نمایش گلبرگ که از تاریخ 21 تا 31 مرداد در سالن پلاتوی شهید آوینی اداره فرهنگ و ارشاد همدان هر روز در 2 نوبت به روی صحنه می‌رود.«فریبا یعقوبلو» بازیگر، نویسنده، کارگردان و مسئول کمیته ارتباطات کانون تئاتر کودک و نوجوان همدان است.
وی فارغ‌التحصیل زبان و ادبیات فارسی است و در چند سال گذشته حضور مستمر در بیشتر جشنواره‌ها داشته است و این سومین تجربه نمایش بدون کلام او به شمار می‌آید که همزمان با اولین همایش تئاتر کودکان در همدان روی صحنه می‌رود. در این نمایش «مهشید حنیفه» و «گلبرگ اسدی» به عنوان بازیگر، «علیرضا اسدی» و «میلاد کوشش» در بخش موسیقی، «سیدسامان باب الحوائجی» برای نور، «سیدناصر اسدی» به عنوان مدیر صحنه و «محمد رسول» حضور دارند.
این نمایش سومین تجربه نمایش بدون کلام گروه نمایش گلبرگ است. 2 تجربه گذشته با نام‌های «زیرگنبد کبود» و «همه‌جا به رنگ زمین» در 2 جشنواره بیست‌و‌یکم و بیست‌ودوم روی صحنه رفت و با استقبال بی‌نظیر تماشاگران و گروهای مختلف شرکت‌کننده از سایر کشورها قرار گرفت تا جایی که این نمایش برای اجرا به جشنواره‌ای در فرانکفورت آلمان دعوت شد و در آنجا نیز با استقبال خوبی روبه‌روشد و کارشناسان و منتقدان از این کار تجلیل کردند.

نمایش‌های بدون کلام
فریبا یعقوبلو نویسنده و کارگردان نمایش «یه دنیای رنگی» در مورد 3 نمایش اخیر خود به همشهری گفت: در مورد شیوه اجراهای هر 3 نمایش باید بگویم که هر 3 کار بدون کلام، همراه با موسیقی، نورو بازیگر و با استفاده از نشانه‌ها روی صحنه می‌روند و نمایش یه دنیای رنگی نیز باطبع همین روند را طی خواهد کرد.
این کارگردان همدانی با اشاره به ظرفیت‌های نمایش بدون کلام ادامه داد: بدون کلام بودن نمایش‌ها با استعانت از مفاهیم قابل درک در نوع اجرا باعث استقبال همه ملل با هر فرهنگ و زبانی شده است. ما با توجه به چنین شاخصه و مولفه‌هایی در همدان تلاش کردیم تجربه‌های خوبی در این زمینه داشته باشیم و خوشبختانه مورد رضایت هنردوستان بوده است.
یعقوبلو با اشاره به موضوع نمایش گفت: دختر بچه‌ای که کودک کار است و در طول نمایش متوجه می‌شویم مادر ندارد، هر روز بعد از کار روزانه یعنی دست‌فروشی که دفتر نقاشی و مداد رنگی می‌فروشد در مسیر بازگشت به خانه از کنار ویترین مغازه‌ای عبور می‌کند که مانکنی در داخل ویترین است. کودک شیفته مانکن می‌شود تا جایی که در خواب، رویا و واقعیت مانکن را به جای مادر خود تصور می‌کند.
این نمایش در دوره تمرین و بازبینی مورد پسند دوستانی قرار گرفت که در تمرین‌ها حضور داشتند.
کارگردان نمایش «یه دنیای رنگی» افزود: من ازهمه عوامل اجرایی گروه نمایش گلبرگ کمال تشکر و قدردانی را دارم که طی این سال‌ها در میان این تجربه‌های فاخر و ارزشمند در کنار من بودند. امیدواریم اجرای نمایش «یه دنیای رنگی» همانند 2 نمایش گذشته مورد پسند و در خور سلیقه همه هنرمندان و هنردوستان قرار گیرد

دغدغه‌های فکری یک گروه
«مهشید حنیفه» یکی از بازیگران این نمایش نیز گفت: نمایش یک دنیای رنگی ادامه تفکری است غالب بر نمایش‌های اخیر که دغدغه فکری گروه ما را هم در بر می‌گیرد. نمایش‌هایی که در طول 2 سال گذشته اجرا کردیم در همین راستا بوده است. به طور مثال نمایش «زیر گنبد کبود» داستانی در رابطه با کودکانی بود که در خانواده‌هایی با مشکلاتی همچون طلاق، کودک‌آزاری و خشونت‌های خانگی دست و پنجه نرم می‌کنند و باز در سال گذشته نمایش «همه‌جا به رنگ زمین» را به روی صحنه بردیم که به این مسأله با نگاهی جامع‌تر نگریست و به مسأله استعمار انسان و کودکان (استعمار توسط دیگر انسان‌ها، جامعه و تکنولوژی) نگاه کرد.

گره احساسی بین تماشاگر و بازیگر
بازیگر نمایش یه دنیای رنگی گفت: داستان نمایش امسال نیز در ادامه همین مضمون‌هاست اما با نگاهی ظریف‌تر و داستانی لطیف‌تر شکل می‌گیرد. طرح و ایده این نمایش از فریبا یعقوبلو و من است. این داستان نیز داستان کودکان کار است. دخترک دست‌فروشی که به دنبال عشق مادری است، اما نگاه ما در این اثر متفاوت است. امیدواریم مخاطبان ما مانند همیشه با رضایت سالن را ترک کنند. این نمایش شکلی بسیار لطیف و احساسی دارد و تمام زیبایی اجرایی آن به گره احساسی است که بین بیننده و نمایش شکل می‌گیرد.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%DB%8C%DA%A9-%D8%AF%D9%86%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%D8%B1%D9%86%DA%AF%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%A7%D9%86?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، نمایش در همدان ، تئاتر همدان ،

دوشنبه 26 آبان 1393

راه دشوار اجرای نمایش در همدان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،مطالب در خبر گزاری ها ،گفتگو ،

فت‌و‌گوی همشهری با كارگردان همدانی «نوعی داستان عاشقانه»

راه دشوار اجرای نمایش در همدان

نویسنده: حسین زندی‌ـ خبرنگار
برخورد مناسبی با نمایش و نمایشنامه‌نویسی در ایران نمی‌شود و متولیان هنر نگاه سازنده‌ای به این مقوله ندارند
1393/08/25
همدان‌ـ حسین زندی‌ـ خبرنگار همشهری: «سهراب نیك‌فرجاد» كارگردان نام‌آشنای همدانی پس از كارگردانی و بازی موفق «خواستگاری» و «آواز قو» كه با حضور پدر تئاتر همدان استاد «نصرالله عبادی» در تابستان گذشته به روی صحنه رفت، این‌بار نمایشی دیگر از آرتور میلر را كارگردانی می‌كند.
نیك‌فرجاد این روزها با گروه خود در حال تمرین است. منیژه احمدی و سهراب نیك‌فرجاد در این نمایش نقش‌آفرینی می‌كنند. به همین بهانه با این كارگردان گفت‌وگویی داشتیم.
  •     این روزها مشغول چه‌كاری هستید؟
به تازگی نظرم به یكی از نمایشنامه‌های آرتور میلر به نام «نوعی داستان عاشقانه» جلب شد كه این روزها در حال تمرین هستیم و امیدوارم به‌زودی به روی صحنه برود.
  •     نمایش چه موضوعی را دنبال می‌كند؟
نمایش به مسائل اجتماعی آمریكا به‌ویژه اضمحلال شخصیت زن در كنار فساد دستگاه قضایی آن كشور می‌پردازد. یكی از شخصیت‌های این نمایشنامه كاراگاهی است که دنبال اثبات بی‌گناهی متهمی در زندان است. تنها كسی كه می‌تواند به این بی‌گناهی شهادت دهد زنی به نام آنجلا است. این زن دچار اختلال شخصیت است و در طول نمایشنامه مشخص می‌شود كه پرونده باید بسته شود.
همه شخصیت‌های دولتی و قضایی فاسد در این پرونده حضور دارند كه در مفاسدی  مانند مواد مخدر و جرم‌های دیگر غرق هستند. در این نمایشنامه با یك نگاه زیركانه تلاش دارد نشان دهد كه یک جامعه فاسد چگونه از زن به‌عنوان یك وسیله ابزاری استفاده می‌کند و برای پیشبرد كارهای سیاسی دست به هر‌كاری می‌زند. حتی خود كارآگاه هم می‌گوید در این جامعه عشق معنایی ندارد.
    علت انتخاب نمایشنامه‌های خارجی در اجراهای اخیر شما چه بوده است؟ به نظرم این چهارمین‌كاری است كه از نمایشنامه‌نویسان خارجی انتخاب كرده‌اید.
گاهی دلایل شخصی است مثل علاقه شخصی من به چخوف كه باعث شد 2 نمایشنامه «خواستگاری» و «آواز قو» را تابستان گذشته به روی صحنه ببرم اما علت دیگر این است كه اعتقاد دارم در این شهر باید از نمایشنامه‌نویسان بزرگ هم كار روی صحنه برود تا هم مخاطبان قدرت انتخاب داشته باشند و هم هنرمندان كارهای متفاوت را دتجربه کنند. پیش‌تر كه نمایش «مرگ و دختر جوان» اثر آریل دورفمان را اجرا كردیم، به دلیل برجسته بودن نمایشنامه بود. این نمایشنامه در عین متفاوت بودن متناسب با جامعه ما بود.
  •     علت انتخاب این كار چه بود؟
یكی از دلایل انتخاب نوعی داستان عاشقانه این است كه نشان دهیم امریكایی‌ها چه دستگاه فاسدی دارند و هر جامعه‌ای كه در آن فساد باشد راه و رسم درستی نخواهد داشت. البته انتخاب نمایشنامه‌های خارجی به این معنا نیست كه ما در ایران هیچ نمایشنامه خوبی نداریم گرچه این روزها نمایشنامه خوب بسیار كم داریم و در زمینه نمایشنامه‌نویسی دچار ضعف هستیم. حتی به تعداد انگشتان یك دست در ایران نمایشنامه‌نویس درجه یك نداریم.
  •     علت را چه می‌دانید؟
یكی از دلایل این است كه پیشینه نمایشنامه نویسی  در ایران بسیار كم است. این پدیده از دوره مشروطه آغاز شده است. در حالی كه یونان از 2600 سال پیش نویسندگانی بزرگی در این زمینه  را در خود پروراند. در كشورهای غربی نیز از زمان رنسانس نمایشنامه‌نویسی رشد كرد. بدیهی است آنها از ما جلوتر باشند.دیگر این كه برخورد مناسبی با نمایش و نمایشنامه‌نویسی در ایران نمی‌شود و متولیان هنر نگاه سازنده‌ای به این مقوله ندارند. مگر ما در سال چند كار از استادانی مانند اكبر رادی اجرا می‌كنیم یا كارهای محمد رحمانیان، محمد چرمشیر و محمد یعقوبی چه مدت روی صحنه می‌رود؟ این برخوردها تئاتر را رو به نابودی می‌كشاند‌.
    شما از افرادی كه نام بردید‌كاری اجرا نمی‌كنید؟
البته یكی از كارهای زنده‌یاد اكبر رادی انتخاب كرده‌ام به نام «خانومچه و مهتابی» كه در مراحل اولیه است‌.
  •     برخورد تماشاچیان همدانی با نمایشنامه‌های خارجی چگونه است؟
وقتی كارگردانی از اجرای همكارش خسته می‌شود و تحمل تماشای اثر را ندارد چه انتظاری از تماشاچی عادی می‌توان داشت؟ از طرفی كسانی باعث می‌شوند منِ نویسنده كار ضعیف ارائه كنم كه شناختی از هنر ندارند و به‌عنوان متولیان فرهنگی مانع راه هنرمندان می‌شوند.
 در طول یك سال حتی دو نفر را معرفی و حمایت نمی‌كنند. هیچ‌كس به این فكر نیست كه راهكاری پیدا كند تا وضعیت تئاتر بهتر شود و مخاطب با صحنه آشتی كند.
  •     شما انتظار چگونه حمایتی را دارید؟
به‌طور مثال زمانی كه كارهای چخوف را به روی صحنه بردم همه هزینه به‌صورت شخصی پرداخت شد و هیچ تبلیغاتی برای من نكردند در صورتی كه اگر تبلیغات درستی داشتیم، می‌توانست انبوه تماشاگر را به سالن بكشاند اما برای نصب بنر تبلیغاتی آن‌چنان درگیر مسائل اداری بودیم كه 3 روز پس از اجرا توانستیم آن را نصب كنیم. وقتی همه هزینه‌ها برعهده خود كارگردان است مسلماً دكور ضعیف می‌شود و طراحی لباس و گریم باب میل كارگردان نیست. متأسفانه مدیران فرهنگی هیچ برنامه‌ای برای تئاتر ندارند و تنها شعار می‌دهند. تلویزیون همان تعرفه‌ای كه برای تبلیغ یخچال و چیپس دارد انتظار دارد همان را برای تبلیغ یك كالای فرهنگی دریافت كند.
  •     با این شرایط چرا همچنان كار می‌كنید؟
ما اعتقاد به هنر این كشور داریم و معتقد به مردم سرزمینمان هستیم. هرچند كار بزرگی انجام نمی‌دهیم اما وجدان ما راحت است به رغم این‌كه پیش پای ما موانع فراوانی وجود دارد اما تلاش می‌کنیم و پیش‌ می‌رویم.


برچسب ها: نمایش در همدان ، نوعی داستان عاشقانه ، تئاتر همدان ، روزنامه همشهری همدان ، سهراب نیک فرجاد ،

ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو