پنجشنبه 4 شهریور 1395

جای خالی بنیاد همدان‌شناسی

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :میراث فرهنگی ،روزنامه همشهری ،

جای خالی بنیاد همدان‌شناسی

نویسنده: حسین زندی روزنامه‌نگار
جای خالی بنیاد همدان‌شناسی
از سال‌های گذشته، که علوم بین رشته‌ای در ایران جایگاهی نو یافته و توجه به مسائلی مانند تاریخ محلی در میان پژوهشگران بیش از پیش مطرح شده، شهرهای بزرگ با تأسیس مراکزی برای گردآوری، تدوین و تألیف تاریخ، ادبیات، فرهنگ عامه، اطلاعات جغرافیایی و... گام مهمی برای شناخت ویژگی‌های شهرهای ایران برداشته‌اند...
1395/06/01
از سال‌های گذشته، که علوم بین رشته‌ای در ایران جایگاهی نو یافته و توجه به مسائلی مانند تاریخ محلی در میان پژوهشگران بیش از پیش مطرح شده، شهرهای بزرگ با تأسیس مراکزی برای گردآوری، تدوین و تألیف تاریخ، ادبیات، فرهنگ عامه، اطلاعات جغرافیایی و... گام مهمی برای شناخت ویژگی‌های شهرهای ایران برداشته‌اند.
مراکزی چون کرمان‌شناسی، کاشان‌شناسی و مواردی از این دست به صورت مستقل یا زیر نظر مراکزی مانند بنیاد ایران‌شناسی راه‌اندازی شده‌اند.
 این مراکز فواید بسیاری دارند که از آن جمله می‌توان به هدفمند کردن پژوهش در هر شهر یا استان اشاره کرد.
 با هدفمند کردن این مطالعات می‌توان از پراکنده‌کاری و موازی‌کاری در حوزه پژوهش دور ماند و کارهای قوی‌تر و منسجم‌تری انجام داد.
از سوی دیگر وجود چنین مراکزی می‌تواند به پژوهشگران این نوید را بدهد که پژوهش‌هایی که با زحمت و سختی در گذر یک عمر انجام داده‌اند سرانجام به بار خواهد نشست و با حمایت و همکاری چنین نهادی منتشر شده و به دست علاقه‌مندان خواهد رسید.
 وجود چنین فضایی به پژوهشگران این فرصت را خواهد داد که جایی برای آشنایی با همکاران و پژوهش‌های نوین در یک حوزة تخصصی داشته باشند و با بحث و تبادل نظر در زمینه یافته‌های جدید به پربارتر شدن کارهای آتی امیدوارتر شوند.
هنوز در همـدان‌شناسی در کـار قابل قبولی نداشته‌ایم؛ البته کارهایی که به صورت فردی صورت گرفته، مانند فعالیت‌های استاد پرویز اذکایی.
برخی از کارهای انجام شده در چند سال اخیر چندان جدی و قابل تکیه نیستند، برخی دیگر تکرار کارهای پیشینیان است و به جرأت می‌توان گفت نوعی بازنویسی کار گذشتگان با جلد و ظاهری نو به بازار آمده است؛ مثلا سرگذشت بزرگان همدان به قلم چند نویسنده در بازار وجود دارد که بسیاری از مطالب این کتاب‌ها تکرار کارهای دیگر است و آگاهی تازه‌ای به مخاطب نمی‌دهد. اگرچه مخاطب‌شناسی جدی نیز در این زمینه صورت نگرفته و کمتر کارهای پژوهشی و کارهایی که برای عامه مردم نوشته شده از هم تفکیک شده است.
ضرورت شکل‌گیری نهادی غیردولتی با پشتوانه مردمی به نام «همدان‌شناسی» و برانگیختن حساسیت شهروندان برای سرمایه‌گذاری فرهنگی در حوزه شناخت قابلیت‌های فرهنگی این استان انکارناشدنی است.
اما پرسش‌های بسیاری در زمینه تاریخ و فرهنگ این دیار کهن هنوز بی‌پاسخ مانده است که شــاید با تشکیل چنین مرکزی بتوان برخی از این پرسش‌ها را پاسخ گفت.
 پرسش‌هایی مانندِ:
آیا زمان آن نرسیده که مسئولان و به ویژه مردم به فکر تأسیس مرکزی باشند که برخی کاستی‌های حوزه پژوهش تاریخ محلی را برطرف کنند و در زمینه‌ شناخت تاریخ و فرهنگ شهری که نام بلند «پایتخت تاریخ و تمدن ایران» را یدک می‌کشد گامی بردارد؟
آنچه در این میان ناگفته پیداست تلاش‌های بزرگان علم و ادب این استان برای تشکیل چنین نهادی است؛ بنابراین این نهاد می‌تواند به صورت غیردولتی و به صورت یک سازمان یا انجمن مردم‌نهاد شکل گیرد و مسئولان می‌توانند در صدور مجوز یا اختصاص فضایی برای این کار همکاری‌هایی داشته باشند.
 با توجه به اینکه این روزها در کشور بحث خصوصی‌سازی در فرهنگ مطرح است می‌توان با واگذاری چنین مسئولیت‌هایی به یک نهاد متشکل از بزرگان علم و ادب و فرهنگ این استان از شایستگی‌های علمی آنان در جهت هدفمند کردن مطالعات در حوزه استان همدان، استفاده کرد.
بسیاری از مراکز پژوهشی و دانشنامه‌ها توانسته‌اند پس از شکل‌گیری، برای ادامه راه، حامیان مالی بیابند.
پس می‌توان امیدوار بود این نهاد مردمی نیز بتواند با صدور مجوز و در نظر گرفتن ساختمان یا دفتر کوچکی از سوی مسئولان، با یاری پژوهشگران و علاقه‌مندان به این حوزه، تشکیل شود و با حمایت مردمی به راه خود ادامه دهد.


برچسب ها: همشهری همدان ، حسین زندی ، همدان شناسی ، همدان ،

یکشنبه 20 تیر 1395

جوانان ، سینما، تابستان، همدان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :سینما ،روزنامه همشهری ،هنر ،

جوانان ، سینما، تابستان، همدان

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
جوانان ، سینما،  تابستان،  همدان
انجمن سینمای جوانان استان همدان در طول سال کلاس‌ها و دوره‌های مختلفی را در شاخه‌های مختلف هنری برگزار می‌کند که با استقبال علاقه‌مندان و هنرجویان همدانی مواجه می‌شود...
1395/04/19
انجمن سینمای جوانان استان همدان در طول سال کلاس‌ها و دوره‌های مختلفی را در شاخه‌های مختلف هنری برگزار می‌کند که با استقبال علاقه‌مندان و هنرجویان همدانی مواجه می‌شود. با فرا رسیدن فصل تابستان و تعطیل شدن مدارس و دانشگاه افراد بیشتری به آموزش‌های هنری گرایش پیدا می‌کنند و کلاس‌ها رونق بیشتری می‌یابد. حبیب‌اله حیدری، مدیر انجمن سینمای جوانان استان همدان، در گفت‌وگو با همشهری از برنامه‌ها و فعالیت‌های این مرکز می‌گوید.
  • استقبال از برنامه‌های تابستانی در سال جاری چگونه است؟
همه‌ساله در فصل تابستان با استقبال خوبی روبه‌رو هستیم. علاقه مردم همدان به هنر به ویژه جوانان و برنامه‌های متنوع انجمن باعث شده ما مشکلی در جذب هنرجو نداشته باشیم و خوشبختانه با اعتمادی که بین علاقه‌مندان و دوستداران انجمن وجود دارد این استقبال روز به روز بیشتر می‌شود. استان همدان با توجه به ظرفیت و فضاهای فرهنگی و هنری‌ای که دارد از استان‌های کم‌نظیری است که با داشتن ۴ دفتر فعال در سطح استان در حال ادامه فعالیت است. شهرستان‌های همدان، ملایر، نهاوند و تویسرکان با داشتن فضاهای مطلوب و همچنین مدرسان و استادان مجرب به جذب، پرورش و خلق آثار و تولیدات فاخر می‌پردازند.
  • درباره برنامه‌های تابستانی انجمن توضیح دهید.
هم‌زمان با شروع فصل تابستان و با توجه به افزایش تعداد مخاطبان، دوره‌های تک‌درس مشاغل سینمایی شامل دروس و مبانی عکاسی، تصویربرداری، فیلمنامه‌نویسی و نرم‌افزارهای تدوین فیلم بیشتر مورد استقبال قرار می‌گیرد؛ همچنین برگزاری کارگاه‌های تخصصی در موضوعات کارگردانی، تدوین و عکاسی از اهم فعالیت‌هایی است که در تلاش هستیم در فصل تابستان در دفا‌تر سینمای جوانان استان همدان برای مخاطبان برگزار شود.
  • در این سال‌ها در کدام رشته‌ها هنرجو بیشتر بوده است؟
در ۳ ساله اخیر رشته‌های عکاسی و فیلمنامه‌نویسی بیشتر از دیگر دروس مورد استقبال مخاطبان است و بیشترین ورودی انجمن در درس عکاسی بوده است. دوره انیمیشن را هم از جمله دوره‌های خوب انجمن سینمای جوانان همدان می‌توان برشمرد؛ چراکه طی ۲ سال اخیر دفتر همدان به همراه دفتر سمنان و بوشهر جزو دفاتری بود که توانست دوره بلندمدت انیمیشن را با استاندارد و طرح درس ارسالی از سوی ستاد مرکزی برگزار کند.
  • گرایش خانم‌ها و آقایان به تفکیک به کدام رشته‌ها بیشتر است؟
در دوره‌های تک‌درس تمایل خانم‌ها به حضور در کلاس عکاسی بیشتر است حال آنکه آقایان از دوره‌های بلندمدت فیلمسازی به نسبت بیش از خانم‌ها استقبال می‌کنند.
  •  انجمن سینمای جوانان همدان چه تأثیری بر رشد شاخه‌های مختلف هنری در استان داشته است؟
این سؤال را باید کار‌شناسان و هنرمندانی که خود را متاثر از آموزش‌های انجمن می‌دانند پاسخ دهند؛ اما به گواه هنرمندان زیادی که آموزش‌های خود را با این انجمن آغاز کرده‌اند این نهاد بی‌تأثیر نبوده است.
  • از افرادی که مسیر ترقی خود را از کلاس‌های انجمن آغاز کردند و امروز افراد موفقی شدند بگویید.
بسیاری از فیلمسازان استان همدان در ۳ دهه گذشته موفق به حضور و کسب عناوین و جوایز مختلف از جشنواره‌های داخلی و خارجی شده‌اند و هم‌اکنون به عنوان فیلم‌ساز، مدرس، منتقد، مؤلف و مدیر در دانشگاه‌ها و مراکز مهم و معتبر تولید فیلم در داخل و خارج کشور حضور مستمر و درخشانی دارند. می‌توان افرادی از جمله امیرشهاب رضویان، علیرضا محمودی، بهرام بهرامیان، مجید برزگر، محمد حمیدی‌مقدم، امیر سمواتی، عباس عربزاده، مهدی فرودگاهی، مهرداد زاهدیان، امین جعفری، حمیدرضا لطفیان، سعید ایپکی، محمدعلی رهبر، حامد رجبی، احسان صدیقی، سیدمسعود حسینی، وحید الوندی‌فر، اکبر تراب‌پور، احمدرضا گنجه‌ای و بسیاری دیگر را نام برد.
  • آرشیو انجمن در چه وضعیتی قرار دارد؟
دفتر همدان با بیش از ۳۳ سال سابقه یک آرشیو غنی و ارزشمند از اسناد، مدارک و آثار هنرجویان دوره‌های مختلف را در خود جای داده است. با تلاش‌های دوستان در انجمن سینمای جوانان همدان در حال تفکیک، پالایش و جداسازی این اسناد و آثار هستیم تا نهایتا پس از استخراج نهایی به دیجیتال تبدیل و به شیوه مناسب و صحیحی این گنجینه حفظ و نگهداری شود.
  • شیوه آموزش انجمن با سایر نهادهای آموزشی چه تفاوتی دارد؟
دفا‌تر انجمن سینمای جوانان در سراسر کشور آموزش دوره‌های مختلف سینمایی و عکاسی را برای جوانان و علاقه‌مندان بر عهده دارند. این دوره‌ها در 3 سطح مبانی، تکمیلی و تخصصی برگزار می‌شوند و بسیاری از فیلمسازان و سینماگران مطرح کشور، که امروز نام‌های آشنای سینمای ایران به شمار می‌روند، اولین گام‌های خود را برای رسیدن به جایگاه کنونی خود در دفا‌تر انجمن سینمای جوانان برداشته‌اند.
تفاوت عمده آموزش در انجمن سینمای جوانان ایران با دیگر نهادهای آموزشی را باید آموزش‌های کاربردی و مبتنی بر علم و عمل دانست. برگزاری آموزش‌های کارگاهی با استفاده از مدرسان مجرب و خلاق کمک خواهد کرد مسیر و هدف فراگیران به سمت و سوی نگاه خلاقه و هنرمندانه سوق پیدا کند.

   ۳ دهه حضور انجمن سینمای جوانان
انجمن سینمای جوانان استان همدان یکی از نهادهای آموزش هنر به ویژه سینما و عکاسی در استان است که در ۳ دهه گذشته کارنامه قابل قبولی از خود بر جای گذاشته است. شناسایی، آموزش و معرفی هنرمندان شاخص در این حوزه و حمایت از تولید هنرجو‌ها نشان می‌دهد وجود چنین نهادی در استان تأثیر خوبی بر ذائقه هنری اهالی استان داشته است. سال ۱۳۶۲ انجمن سینمای جوانان کشور با حمایت معاونت امور سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی فعالیت خود را با هدف تشویق نوجوانان و جوانان ایرانی به هنر عکاسی و فیلمسازی از سرگرفت. پس از گذشت ۳ دهه با گشایش تدریجی بیش از ۵۹ دفتر در سراسر کشور، اقدام به جذب علاقه‌مندان به فراگیری رشته‌های کارگردانی، فیلمنامه‌نویسی، عکاسی، تصویربرداری، تدوین و برگزاری آزمون سراسری و دوره‌های یک‌ساله فیلمسازی کرد.  استان همدان و جوانان هنردوست آن را می‌توان جزو پیشگامان تأسیس انجمن سینما و فعال‌‌ترین دفا‌تر سینمای جوانان کشور دانست که در سال‌های پیش از انقلاب و اوایل انقلاب تحت عنوان سینمای آزاد و آماتور فعالیت می‌کرد. این نهاد در سال ۱۳۶۲ با نام انجمن سینمای جوانان همدان رسمیت پیدا کرد. تلاش‌های فراوانی از آن زمان تاکنون صورت گرفته و فعالیت‌ها در بخش‌های آموزش، تولید و برگزاری جشنواره‌ها و نمایشگاه‌های مختلف ادامه پیدا کرده است.


برچسب ها: جوانان ، سینما ، تابستان ، همدان ، همشهری همدان ، سینما جوان همدان ،

چهارشنبه 18 فروردین 1395

سعدی‌خوانی نوروزی در جوار باباطاهر

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،میراث فرهنگی ،ادبیات ،گردشگری ،

سعدی‌خوانی نوروزی در جوار باباطاهر

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
سعدی‌خوانی نوروزی در جوار باباطاهر
تور یک روزه همدان‌گردی همراه با شعرخوانی و موسیقی 12 فروردین از سوی انجمن سعدی‌پژوهی همدان برگزار شد.
1395/01/18
فعالان حوزه گردشگری در همدان در تعطیلات نوروزی با برنامه‌های گوناگون به استقبال نوروز و مهمانانش رفتند. برخی از آنها به صورت داوطلبانه در اماکن گردشگری همدان به راهنمایی مسافران مشغول بودند و نمایندگان تشکل‌ها نیز با حضور در ستاد استقبال نوروزی در کنار نمایندگان سایر نهادهای دولتی حضور داشتند.
یکی از برنامه‌های این حوزه که توسط انجمن سعدی‌پژوهی همدان با همکاری اداره‌ کل میراث فرهنگی و گردشگری برگزار شد تور یک روزه همدان‌گردی بود. این برنامه در دوازدهمین روز نوروز با حضور تعدادی از اعضای تشکل‌های گردشگری، انجمن‌های ادبی و مسافران نوروزی با اجرای سعدی‌خوانی، شاهنامه‌خوانی و موسیقی همراه بود.برگزارکنندگان این مراسم هدف خود را از چنین برنامه‌هایی رساندن پیام‌های فرهنگی به گوش مدیران ارشد شهری و آشناکردن گردشگران با ظرفیت فرهنگی و ادبی استان عنوان کردند. آنان همدان را یکی از استان‌هایی می‌دانند که برای گردشگری ادبی مناسب است.افراد شرکت‌کننده در این برنامه پس از بازدید از مکان‌های فرهنگی شهر از جمله برج قربان، شیرسنگی، گنبد علویان، آرامگاه بوعلی و باباطاهر در جوار میدان باباطاهر برنامه اصلی خود را اجرا کردند.

 شکل‌گیری انجمن سعدی‌خوانی
محمدصالح صفری، دبیر انجمن سعدی‌پژوهی همدان، در این مراسم با اشاره به فعالیت‌های انجمن گفت: حدود یک سال و نیم است که با تعدادی از ادب‌دوستان و فرهیختگان، به تشکیل جلسات سعدی‌پژوهی و تشریح و تفسیر آثار استاد سخن می‌پردازیم. تشکیل انجمن سعدی‌پژوهی 2 علت عمده داشت. اول علاقه وافر بنده به حضرت سعدی و دیگر احساس جای خالی پندهای اخلاقی استاد سخن در جامعه ما.وی افزود: علاوه بر جلسات سعدی‌پژوهی، جلسات متعدد دیگری از قبیل شاهنامه‌خوانی، مثنوی‌خوانی و حافظ‌خوانی، در نقاط مختلف شهر برگزار می‌شود.

حفظ زبان پارسی
صفری درباره ضرورت شکل‌گیری انجمن‌های ادبی و خواندن و تشریح آثار کهن ادبیات فارسی گفت: اولین دلیل، جلوگیری از نابودی فرهنگ و زبان پارسی است. ما در قرن 21 و عصر ارتباط و فناوری زندگی می‌کنیم. هرچند فناوری فواید بسیاری در بردارد، امروزه به دلیل استفاده نامتعارف از آن، تنها روی زشت و فرهنگ‌زدای خود را به ما می‌نمایاند.
برای مثال در همین برنامه‌ها و فضای مجازی، بسیاری ستم و بی‌مهری به فرهنگ و زبان پارسی صورت می‌گیرد. از نوشتن فارسی با الفبای انگلیسی (فینگیلیش) تا مخفف‌نویسی‌های بی‌مورد.
وی ادامه داد: در تاریخ ادبیات فارسی 2 شخص بزرگ از فروپاشی و انحطاط زبان و فرهنگ پارسی با آثار خویش جلوگیری کرده‌اند؛ نخست حکیم فردوسی با سرودن شاهنامه و دیگری سعدی شیرازی همزمان با تاخت و تازهای وحشیانه و افسارگسیخته مغول. اما من به همه اقشار جامعه این قول را می‌دهم که افرادی همچون فردوسی و سعدی دیگر نخواهند آمد تا یک تنه زبان پارسی را زنده نگه دارند. بلکه خود ما باید دست به کار شویم و دست از تخریب فرهنگ خود برداریم.

 تلنگر به خانواده‌ها
دبیر انجمن سعدی‌پژوهی همدان در بخش دیگری از سخنان خود گفت: تلنگر به خانواده‌های ایرانی از دیگر دلایل ضرورت استفاده از آثار گران‌سنگ فارسی است. آثار ادبیات کهن در بین خانواده‌های ایرانی به دست فراموشی سپرده شده است. گویی هیچ‌کس به فرهنگ و ادب نیازی ندارد.
وی ادامه داد: در سال‌های نه چندان دور نخستین کتابی که به کودکان نوآموز در مکتب‌خانه‌ها تدریس می‌شد، گلستان سعدی بود؛ اما حال اگر از افراد جامعه درباره آخرین اثر ادبی‌ای که مطالعه کرده‌اند بپرسید، در بهترین حالت پاسخشان این است که دیوان حافظ را در شب یلدا باز کرده و فالی از آن گرفته‌اند! آیا ادبیات غنی ما تنها در دیوان حافظ خلاصه شده است؟! آیا دیوان حافظ محدود است در خرافه‌ای به نام فال؟!

 تعالیم اخلاقی
صفری افزود: جامعه‌ای که روزبه‌روز از آموزه‌های اخلاقی فاصله می‌گیرد بیش از پیش به تعالیم اخلاقی نیازمند است؛ آموزه‌هایی لطیف از ادبیات کهن ما. به جرات می‌توان گفت هیچ مسأله اخلاقی وجود ندارد که حضرت شیخ اجل در گلستان یا بوستان خود به آن اشاره نکرده است. از آموزه‌های عمیق و عرفانی گرفته تا مسائل مورد نیاز در زندگی روزمره.دبیر انجمن سعدی‌پژوهی همدان اضافه کرد: امید است با توجه به این اهداف، نسبت به زبان و فرهنگ خویش مهربان‌تر و با خواندن و ترویج آثار بزرگان ادب پارسی، در حفظ و حراست از این «قیمتی‌درّ» کوشاتر باشیم.

 حفظ جایگاه مفاخر فرهنگی
دبیر انجمن شاهنامه‌خوانی سرو سایه‌فکن تهران از دیگر سخنرانان این مراسم بود که به شأن و جایگاه مفاخر فرهنگی اشاره کرد و گفت: ما برای توسعه گردشگری نباید به جایگاه مفاخر فرهنگی آسیب بزنیم. اگر در آرامگاه بوعلی یا باباطاهر مراسمی برگزار می‌شود باید با شخصیت این بزرگواران همخوانی داشته باشد. این مکان‌ها فضای اجرای برنامه‌های سرگرمی و شوهای تلویزیونی نیست. بهتر است مدیران شهری فضاهای دیگری برای برنامه‌های تفریحی در نظر بگیرند.
حیدر زندی در ادامه با اشاره به نوروز در شاهنامه گفت: در اساطیر ایرانی سیاوش ایزد نباتات است و با مردن او خشکسالی آغاز می‌شود و با زایش کیخسرو دوباره چشمه‌ها جوشان و دشت‌ها سبز می‌شوند، گذر سیاوش از آتش را هم می‌توان نمادی از زایش و ظهور دوباره او یعنی ایزد نباتی دانست. نوروز در آغاز فصل بهار و در معتدل‌ترین هوا جشن گرفته می‌شود. زمانی که ایزد مهر یا میتره به اوج قدرت خود می‌رسد و بین گرما و سرما تعادل ایجاد می‌کند. در شاهنامه هم این اعتدال مشهود است.زندی اظهار کرد: نوروز و روز آغاز فروردین، که به نام اورمزد نامگذاری شده، روزی سپند و فرخنده است و کارهای مهم در این روز آغاز می‌شده است. برای نمونه در شاهنامه آغاز پادشاهی کیومرث در برج بره ـ که برابر با فروردین است ـ آمده است. همچنین پیدایش جشن نوروز در شاهنامه به جمشید نسبت داده شده و جمشید نیز در روز اورمزد از ماه فروردین به تخت می‌نشیند و دیوان او را به آسمان می‌برند.در پایان مراسم استاد علی‌اصغر طاهری، خواننده پیشکسوت همدانی، به اجرای بهاریه‌هایی پرداخت.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%B3%D8%B9%D8%AF%DB%8C%E2%80%8C%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D9%86%D9%88%D8%B1%D9%88%D8%B2%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%AC%D9%88%D8%A7%D8%B1-%D8%A8%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D8%B7%D8%A7%D9%87%D8%B1


برچسب ها: همدان ، گردشگری ادبی ، همشهری همدان ، سعدی خوانی در باباطاهر ، میراث فرهنگی همدان ، گردشگری همدان ،

پنجشنبه 13 اسفند 1394

نقد دیوار مهربانی

   نوشته شده توسط: حسین زندی    

«جوگیری» یک ویژگی رفتاری کاملا بومی

حسین زندی

گاهی صاحب­نظران علت توسعه نیافتگی کشور را به فقر آموزشی نسبت می­دهند و گاهی نیز ریشه آن را در گرو مصائب و­مشکلات اقتصادی و برخی نیز دشمن خارجی را عامل می­بینند. اما دلایل بسیارمتعددی را می­توان برشمرد که می­تواند مانع توسعه در کشور باشد، نبود جامعه مدنی از جمله مواردی است که می­تواند واقعی­ترین علت اجتماعی نرسیدن مردم ایران به توسعه باشد.

نهادهای مدنی می­توانند در تصمیم­سازی درست، به ویژه در حوزه اجتماعی  نقش داشته باشند تا عاملی برای تصمیم گیری چه در سطح کلان توسط مدیران ارشد و چه در سطح میانی و بخش خصوصی موثر باشند. تصمیم­سازی نهادهای مدنی می­تواند از برخوردها و تصمیم­گیری­های احساسی و زودهنگام جامعه جلوگیری کند.

یکی از ویژگی­های رفتاری جامعه ایرانی تصمیم­گیری بر پایه احساسات است که در اصطلاح عامیانه به آن جوگیری نیز گفته می­شود. ازآن­جا که این ویژگی رفتاری موجب نتیجه ماندگار و تداوم دار نمی­شود، تاثیری بر توسعه ندارد گاهی نیز عامل بازدارنده برای توسعه است. این پدیده بسیار فراگیر است و معمولا چند روز پس از همه­گیرشدن فروکش می­کند یا فراموش می­شود مانند کمک به آسیب دیدگان یک حادثه طبیعی همچون زلزله بم یا آذربایجان، حمایت از یک قشر اجتماعی مورد ظلم واقع شده مانند کودکان کارو یا حمایت از یک جریان خاص در مقابل جریان مخالف. عمر همه این جوگیری­ها معمولا کمتراز یک ماه است و با این­که فضای مجازی نیز به کمک این ویژگی رفتاری آمده و بیش از پیش به این پدیده دامن می­زند اما هیچ نتیجه ماندگارمثبتی در این زمینه دیده نمی­شود. برخی علت این رفتار را در شفاهی بودن فرهنگ ایرانی جستجو می­کنند و برخی جامعه­شناسان گروه گریزی و نداشتن روحیه کار جمعی را علت اصلی می­دانند، عده ای نیز تنبلی تاریخی را. علت هرچه که باشد ما دچار چنین رفتاربیمارگونه­ای هستیم.

درحوزه گردشگری بارها دیده­ایم وقتی تعدادی تصمیم می­گیرند به نقطه­ای سفر کنند، جمعیت عظیمی به دنبال آنان راه می­افتند تا از غافله عقب نمانند و آن محل را مانند منطقه «سوباتان» ویران کنند. البته در این نوع رفتارهم ساده­ترین روش را بر می­گزینیم. ایجاد دیوار مهربانی و غذا دادن به پرندگان و جانوران از جمله این رفتارها است. دو پدیده­ای که از طریق فضای مجازی وارد رفتار اجتماعی مردم و بر پایه تصمیم­های احساسی ، جوگیری و مد شکل گرفته و یک حرکت لوکس و فانتزی است. طولی نخواهد کشید که فروکش خواهد کرد و تنها آسیب­های اجتماعی ومحیط­زیستی به یادگار خواهد ماند. سپس فضای مجازی پدیده­ای دیگر را جایگزین آن خواهد کرد.

روغن ریخته را نذر امامزاده نمی­کنند

به تازگی در بیشتر استان­ها و شهرستان­ها متداول شده دیواری را رنگ می­کنند یک چوب لباسی یا چند میخ به دیوار نصب می کنند و بر روی دیوار می نویسند؛ «اگراحتیاج نداری بگذار و اگر نیاز داری بردار» عده زیادی نیز لباس های کهنه و اضافی را از خانه می­آورند و در این مکان آویزان می­کنند تا افراد نیازمند بردارند و بپوشند.

افرادی که وارد این کمپین شده­اند در دفاع از رفتار و کردار خود می­گویند؛ این یک کارانسانی، اخلاقی و مذهبی است و هدف آنان کار خیر و نیک است. اما سوال این است که چه کار خیری در این عمل نهفته است که فردی لباس های غیر قابل استفاده، مندرس و کثیف خود را بردیواری آویزان کند؟ بیشتر خودنمایی و جوگیری را به نمایش می­گذارد تا یک کار انسانی. چرا این افراد لباس تازه نمی خرند و به افراد نیازمند نمی بخشند؟ در متون مقدس اسلامی مومنان را توصیه به بخشیدن اموال و کالاهایی کرده اند که دوستشان دارند نه کلاهای غیر قابل استفاده. این کار مصداق ضرب المثل: «روغن ریخته را نذر امامزاده کردن» است.

اما مسئله مهم­تر به زودی این کار نیز مانند بسیاری از کارهای خیر هموطنان و لباس­های بخشیده شده  نخ­نما خواهد شد چرا که تجربه کار تاثیر گذار گروهی را در زندگی کمتر شاهد بوده­ایم وگرنه این کمپین یا عملکرد گروهی باید توسط نهادی مدنی و به صورت دایمی پس از برنامه­ریزی در یک سازمان غیر دولتی صورت می­گرفت تا ضمن شناسایی افراد نیازمند علاوه بر لباس سایر مایحتاج آنان  بدون خدشه­دار شدن شان و منزلت انسانی تامین می­شد.

حیوانات را از زندگی طبیعی محروم نکنیم

پدیده دوم که این روزها در برخی مناطق کشور باب شده است غذا دادن به پرندگان و جانواران است. عده­ای به تالاب­ها و مناطق خارج از شهر که تجمعی از حیوانات پرندگان دیده شده می­روند و اقدام به غذا ریختن  می کنند.

در این­جا نیز این سوال پیش می­آید در کشوری که حدود یک میلیون اسلحه شکاری در دست مردم وجود دارد این کار چه تاثیری می­تواند داشته باشد؟ جز این­که حیوانات وحشی به غذا گرفتن از دست انسان عادت کند، دست آموز شود و خصلت غریزی خود را فراموش کند در نهایت کار برای  یک میلیون شکارچی راحت شود.

موضوع دیگر این­که بدون مشورت و اطلاع کارشناسان محیط زیست و محیط بانان این عمل بسیار خطرناک است چراکه  ممکن است این کار از مهاجرت پرندگان و حیوانات جلوگیری کند.

سوال دیگر این است که بدون وجود یک نهاد تخصصی مستقل در هر شهر چه تضمینی وجود دارد این افراد همیشه غذای حیوانات را فراهم کنند؟ بهتر است در زندگی حیوانات بیش از این با کارها و رفتارهای احساسی دخالت نکنیم و آنان را از زندگی طبیعی جدا نکنیم.

به هر روی اگر قرار است یک کار هیجانی، بدون برنامه ریزی و مطالعه، زودگذر و بدون سازماندهی مدنی انجام شود بهتر است هرگز صورت نگیرد.

منتشر شده در هفته نامه نویسار


برچسب ها: دیوار مهربانی ، جوگیری ، همدان ،

«کاسه چه کنم چه کنم» فعالان سیاسی همدان در انتخابات

حسین زندی*
همدان پرس؛ انتخاب کردن حق انسان است و حق انتخاب نکردن نیز یکی از حقوق اولیه آدمی درهر جامعه‌ای است. حال ممکن است این انتخاب کردن و نکردن در مورد گزینه‌ای مانند انتخاب یک دوست باشد یا یک کالای ضروری زندگی مانند لباس و یا انتخاب در باورداشت شخصی در مورد یک پدیده خاص و حتی انتخاب موطن.

انتخاب قانون‌گزار و ناظر بر قانون که این روزها موعد آن است، یکی از این انتخاب‌هاست انتخاب نماینده‌ای که بتواند مطالبات و خواسته‌های قانونی موکلان خود را پیگیری کند. اما سوال اصلی این است که آیا این موکلان مطالبه‌ای دارند؟

اگر دارند چه نوع مطالباتی است و چگونه باید این خواسته‌ها را پیگیری کنند؟

در کشورهای توسعه یافته احزاب سیاسی  سیاست‌مدارانی را از اعضای حزب خود تربیت می‌کنند تا خود و طرفدارانشان عده‌ای را به عنوان نماینده مجلس انتخاب کرده و عده‌ای از این افراد سیاسی به عنوان دولتمرد وارد نظام کلان اداری و اجرایی کشور شوند. به دنبال همین روش مطالبات شهروندان و موکلان نیز پیگیری می‌شود. اما در استان همدان با اینکه تعدد احزاب وجود دارد چنین نیروهای سیاستمدار و سیاست پیشه‌ای ساخته نشده است و به نظر می‌رسد ضرورت چنین پدیده‌ای از طرف بزرگان احزاب احساس نمی‌شود. هر چند بیشتر احزاب، حزب‌های تک نفره هستند و در حد یک محفل کوچک عنوان حزب را یدک می‌کشند. اما همین احزاب یک‌نفره گاه می‌توانند منشا اثر و امضائی برای یک بیانیه یا تجمیع کنش فعالان سیاسی باشند.

نداشتن برنامه حزبی

بازهم اگر از ممالک توسعه یافته وام بگیریم متوجه می‌شویم احزاب آنان برای هر موضوع و پدیده‌ای چه اجتماعی فرهنگی و چه سیاسی و اقتصادی برنامه و نقشه راه دارند و گاهی این برنامه‌ها در قالب یک حزب تخصصی در یک زمینه خاص نمود پیدا می‌کند مانند احزاب سبز اروپا که بیشتر تلاش خود را در به نتیجه رساندن مطالبات محیط زیستی شهروندان معطوف می‌کنند. اما اگر از بزرگان احزاب در ایران بپرسید که برنامه محیط زیستی حزب شما چیست مسلما با کلی گویی و بازی‌های لفظی وقت شما را خواهند گرفت.

فعالان مدنی حق ورود به احزاب را ندارند چرا که اگر عضو یک حزب شوند باید آنان را به عنوان فعال سیاسی شناخت، اما حق ورود به عرصه انتخابات به جهت انتخاب نامزد نمایندگی را دارند.

مسلما بیشتر فعالان مدنی به ویژه در حوزه‌های محیط زیست، منابع طبیعی، میراث فرهنگی و گردشگری با توجه به محدودیت هایی که در دو دولت قبلی نسبت به نهادهای مدنی وجود داشت به نامزدهای شناخته شده و وزرای دولت پیشین رای نخواهند داد. و با در نظر گرفتن رویکرد دولت تدبیر و امید به حقوق شهروندی و نهادهای مدنی به نامزدهای حامی دولت گرایش بیشتری خواهند داشت.

اما هنوز هیچ یک از کاندیداهای تائید صلاحیت شده در دور اول به صراحت موضع خود را بیان نمی‌کنند و بیشتر با عنوان گنگ و ناشناخته‌ی «نامزد مستقل!» وارد کارزار انتخاباتی شده‌اند. هنوز کسی برنامه‌ای برای حفاظت از محیط زیست و میراث طبیعی و فرهنگی بیان نکرده.

پیش‌بینی این است که در شرایط فعلی رهبران احزاب طرفدار دولت و اصلاح‌طلبی که در همدان حضور دارند، نه فعالیت؛ و گفته می‌شود تعداشان بیش از 15 حزب است، همچنان درگیر اختلافات داخلی شده که حاصل آن پیروزی جناح مقابل در انتخابات خواهد بود.

نوعی از احزاب اصلاح طلب میانه‌رو که هنگام تقسیم قدرت وارد کارزار انتخاباتی می‌شوند و از آنجا که تشکیلات منسجمی ندارند، به دلیل عملکرد غیر قابل دفاع که در سال‌های گذشته از خود نشان داده‌اند، نه تنها در جهت نیروسازی هیچ اقدامی نکرده‌اند، بلکه برنامه درازمدت و نقشه راهی هم نداشته‌ و مسئولیت همه ناکامی‌ها و عافیت طلبی‌ها را متوجه جناح رقیب و حاکمیت می‌کنند. لذا بعید می‌نماید که چندان اقبالی در این انتخابات داشته باشند.

اما اگر روزهای آینده در کنار ائتلاف با یک کاندیدای میانه‌رو و معرفی تنها یک کاندیدای همسو، وارد این کارزا شوند، هم می‌توانند با کاندیدای میانه‌رو مطالباتی را مطرح کنند، هم از ورود یک نیروی تندرو مخالف اصلاحات به مجلس جلوگیری نمایند و مهم‌تر این که از وزن و توان سیاسی خود در جامعه شناخت پیدا می‌کنند و متوجه می‌شوند افراد جامعه چه نگاه و چه اقبالی به آنها دارند.

بازسازی تشکیلاتی و نهادسازی به دور از اختلافات داخلی اصلی‌ترین قدم این جناح سیاسی است که به دنبال آن می‌توانند برنامه‌های حزبی را در جهت توسعه همه جانبه پیش بگیرند و بار دیگر با اعتمادسازی به عرصه فعالیت‌ها بازگردند.

در غیر این‌صورت اگر روند فعلی را پیش بگیرند نه تنها نهادهای مدنی رویکرد مثبتی به آنها نخواهند داشت بلکه جناح مقابل هم کرسی‌های مجلس را تصاحب خواهد کرد و هم از طریق نمایندگانش به تغییر مدیران ارشد استان و جایگزینی مهره‌های خود اقدام خواهند کرد که در این صورت بازی دوسر باخت برای حامیان دولت و اصلاح‌طلبان است.



* روزنامه نگار



برچسب ها: همدان ،

خشک شدن ۴۰۰ هکتار از باغات با انتقال آب از دره مرادبیک همدان

چندیست خبرهایی از روستای هدف گردشگری مرادبیک به گوش می‌رسد. خبرهایی که ممکن است با تحقق آن بیش از 400 هکتار از باغ های دره مرادبیک خشک شود و جمعیت 8000 نفری آن با بحران بیکاری روبرو شوند چراکه درآمد 80 درصد مردم روستا از راه باغداری است.

خبرگزاری میراث فرهنگی – محیط زیست – دره مرادبیک که از جمله روستاهای هدف گردشگری است در جنوب شهر همدان و در نزدیکی قله الوند یخچال قرار دارد. این منطقه نه تنها از نظر جاذبه‌های طبیعی بلکه از نظر میراث فرهنگی نیز غنی است چنانکه سنگ نگاره‌های پیش از تاریخ و سنگ نگاره معروف میترا در این منطقه قرار دارد که چندی پیش توسط قاچاقچیان آسیب دید.
 
در این منطقه رودخانه‌ها و سرچشمه‌‌ّهای بسیاری وجود دارد چنانکه اداره امور آب همدان برای انتقال آب سرچشمه رودخانه سیلوار و دره مرادبیک اقداماتی را انجام داده‌است. در این راستا اهالی دو روستا با نگارش نامه‌ای به «محمد ناصر نیکبخت» استاندار همدان تبعات این عمل را به او گوشزد کردند و از او خواستند جلو انتقال آب را به تصویه خانه‌های شهر بگیرد.
 
رونوشت متن این نامه پس از ارائه به محمد ناصر نیکبخت به مدیران ارشد سیاسی و امنیتی استان از جمله امام جمعه همدان ارسال شد و حدود 200 نفر از نمایندگان و اهالی روستا آن را امضاء کرده‌اند.
 
«محمد افتخاری» یکی از امضاء کنندگان این نامه با اشاره به علت نگارش نامه می‌گوید : «اداره امور آب در نظر دارد بدون هماهنگی با اهالی محل و بررسی علمی، آب دره مراد بیگ را از سرچشمه رود سیلوار به تصویه خانه شهید بهشتی انتقال دهد، آنها توجه ندارند که این عمل چه اثرات مخربی بر زیست مردم و طبیعت منطقه خواهد گذاشت.»
 
افتخاری ادامه می‌دهد: «مردم دره مراد بیگ و سیلوار صد درصد با این طرح مخالف هستند اما ظاهراً نظر مردم برای مسئولان اهمیت ندارد و بدون موافقت مردم محلی در پی اجرای این طرح نادرست هستند. در زمان مهندس خرم قرار بود توسط دو جوی مجزا آب رودخانه را از فاضلاب جدا کنند و آب توسط آب نماها و آبشارها تا انتهای شهر همدان از طریق همین رودخانه جاری شود و شهر را خنک کند، هوای شهر را تصویه کند و همه مردم از این آب بهره مند شوند اما این طرح برای همیشه مسکوت مانده است.»
 
او می‌گوید: «فضای سبز همدان به جز باغ‌های گنجنامه و دره مراد بیگ کجاست؟ اگر قرار باشد این فضا نابود شود همه مردم استان آسیب می‌بینند. در گذشته گفته می‌شد باغ های دره مراد بیگ ریه‌های شهر همدان هستند چرا می‌خواهند این ریه‌ها را نابود کنند؟»
 
به اعتقاد افتخاری، مسئولان دولتی وظایف خود را انجام نمی‌دهند و وقتی با بحران روبرو می‌شوند دنبال آسان‌ترین راه می‌گردند در حالی که آسیب‌های این طرح بدون مطالعه جبران ناپذیر است. هشتاد در صد مردم این منطقه از راه باغداری امرار معاش می‌کنند متاسفانه مسئولان با مردم شفاف و درست صحبت نمی‌کنند. طرحشان این است که باغهای منطقه را بخشکانند آنها اگر به فکر مردم‌اند فاضلاب منطقه را سامان‌دهی کنند توجه داشته باشید اگر در این رودخانه آب جاری نداشته باشیم فاضلاب جاری خواهد شد همه مردم این منطقه و همدان را تحت تاثیر قرار خواهد داد.
 
افتخاری در پایان می گوید: مردم سرسختانه با این طرح مخالفند. ما مردم دره و سیلوار به هیچ وجه اجاره نمی‌دهیم آب دره را انتقال دهند با این کار هشت هزار نفر مردم دره بیکار می شوند و بیش از 400 هکتار باغ نابود خواهد شد.
 
در ابتدای این نامه آمده است: «شنیده ها و اقدامات حاکی از اجرای برنامه ای دیگر برای تامین آب شرب است یعنی استفاده از آبهای سطحی شهر همدان چون هم سهل ترین گزینه است و کم هزینه چندانی ندارد، ولیکن به عواقب آن توجه نداریم و فقط امروز را می بینیم! لذا یکی از گزنیه ها انتقال آب نهر جاری منطقه دره مراد بیگ به محل ذخائر شهر است و البته نکته مهم آن نیز انتخاب بهترین مسیر در محل است تا به سهولت بتوان در دراز مدت و در تمامی ماه های سال و هر زمان که موقعیت ایجاب نمود برای تمامی ایام سال مورد بهره برداری قرار گیرد.»
 
در بخشی از نامه خطاب به استاندار همدان آمده است: «جناب آقای نیکبخت: آیا از مدیران زیر دست و تحت امر خود سوال شده است که اجرای اینگونه طرحها اگر چه نسخه ای مسکن باشد اما چه اثرات نامطلوب و جبران ناپذیری به همراه خواهد داشت؟ آیا با این تدبیرها که موجب خسران و نابودی بخشهای دیگر است، سهمی از منابع خدادادی را برای آیندگان خواهیم داشت؟ آیا به هر قیمت یکی فدای دیگری است؟ آیا سوال شده است چه مقدار از فضای سبز منطقه با اجرای این طرح برای همیشه از بین خواهد رفت حتی اگر در فصول غیر استفاده باغات باشد؟ آیا هیچ توجه شده است که با اجرای این طرح، نفوذ فعلی آب رودخانه از جنوب تا شمال شهر به منابع زیرزمینی از بین خواهد رفت؟ آیا به از بین رفتن استعداد توریستی محل که هم اکنون بدون هیچگونه امکاناتی قدم به این منطقه می گذارد و بهره خود را می برند و اگر قرار باشد در آینده اقدامی برای ایجاد امکانات و زمینه سازی برای حضور بیشتر و اشتغال در دستور کار برنامه ریزان قرار گیرد و اینم طرح از هم اکنون آن را خنثی نموده فکر شده است؟»
 
اهالی منطقه در ادامه به استاندار گوشزد کرده اند: «قطعا آن روز دیر است و هر ایده ای بر باد خواهد بود و مسئولین بعد از شما عمل مدیران تحت امرتان را ناپسند و غیر حرفه ای می دانند، لذا در آن روز دعای خیر را در پشت سر ندارید و در پیشگاه خداوند و ملت مسئول. پرسشها در این وادی فراوان است، لذا با عرض پوزش از اینکه قدری با احساس بیان نمودیم چون همه از سوز دل است و از آنجا که ما و شما همه فرزند این مرز و بوم بوده و مردم شما را معتمد خود می دانند، بنابراین با عنایت به شرح موصوف و موارد ذیل خواهشمند است دستور توقف طرح در نظر گرفته شده و توجه به پیشنهادات ارائه شده را صادر فرمائید.»
 
نویسندگان نامه با برشمردن مهمترین اثرات، خسارات، دغدغه ها نوشته اند: «هیچگونه ضمانت اجرائی در عدم استفاده ار این آب و انتقال آن به ذخائر آب شرب در فصول زراعی و زمانی که باغات و مزارع نیازمندند، در میان مدت و بلند مدت وجود ندارد و ساکنین محل بخوبی بر این امر واقف و آگاهند، حتی اگر تعهد و قراردادی ما بین طرفین باشد. قبل از طرح این موضوع، پروژه دیگری از محل روستای خاکو( با شرایط اقلیمی و جمعیتی متفاوت با دره مراد بیگ) رقم خورده است پس مشهود است که ظاهراً هر زمان که مشکل پیش آید آبهای سطحی در دسترس و بدون در نظر گرفتن منافع ساکنین بومی اینگونه طرحها مصوب میگردد، بنابراین دیگر هیچ تضمینی برای عدم استمرار و استفاده تمام وقت وجود ندارد.»
 
در این نامه به وضعیت معیشت مردم محلی اشاره کرده و نوشته اند: «دره مرادبیگ با توجه به مهاجرپذیری آن طی ده سال گذشته قریب به ده هزار نفر جمعیت دارد که درآمد 80درصد ساکنین آن بویژه در فصل برداشت و یا از محل فروش محصولات باغی یا درآمدهای حاشیه ای آن به سبب استفاده از این آب می‌باشد، همانند حمل و نقل و کارگران دائمی و فصلی، عمده فروش و خرده فروش محصولات، صنایع چوب و ... است، که اجرای این طرح بیکاری و نابهنجاری اجتماعی، کشمکش های محلی بر روی دیگر منابع آبی و غیره را در پی دارد.»
 
همچنین به محدود بودن فضای سبز اشاره شده و آورده‌اند: «همدان علیرغم قرار گرفتن در دامنه الوند، شهری است با فضای سبز بسیار محدود چرا که گسترش شهر همواره به سمت فضای سبز بوده است چه بسا که اگر در برهه ای از زمان جلوگیری مسئولین از اجرای نقشه های شهری نبود هم اکنون چیز ی از فضای سبز باقی نمانده بود و حالا که خوشبختانه مقام معظم رهبری پیرو تاکیدات مکرر گذشته خود به دولتمردان درباره حفظ جنگلها، مراتع بیان داشته بود، اخیراً نیز سیاستهای کلی حفظ محیط زیست را نیز درابعاد مختلف به روسای قوا ابلاغ نمودند که با اندکی تامل به تک تک بندهای این سیاست مشاهده می گردد اجرای این طرح (بویژه بدین روش) مخالف ایت سیاست گذاری است».
 
 دره مرادبیک یکی از جاذبه های گردشگری استان است در این نامه نیز به اثرات مخرب طرح بر گردشگری استان تاکید شده و آمده است: دره مراد بیگ با وجود کوهسارها، و چشمه سارها و باغات از کم نظیر ترین مناطق توریستی شهر همدان است که در سطح کشور برای کسانیکه مطلعند زیانزد است و همواره در فصول مختلف مکانی برای گردشگردان اعم از وزرشکاران، مسافرین و دیگر اقشار از اقصی نقاط کشور بوده است( اجرای این طرح اثرات مخرب بسیاری در این رابطه دارد حتی اگر این آب در فصول غیر استفاده برای باغات انتقال داده شود) که البته این مهم از دید و نظر مسئولین امر، جامعه ورزشی، دوستداران محیط زیست، انجمنهای مرتبط و دیگر گروه ها مغفول نخواهد ماند و به طریق اولی اقدامات خود را جهت جلوگیری به عمل می آورند. مردم دره مراد بیگ با تقدیم 80شهید و اخیراً نیز در دفاع از حرم ائمه پیکر فرزندی دیگر را در آغوش کشید و همواره همراه با نظام و انقلاب بوده اند، لذا اینگونه اقدامات نسنجیده بدبینی آنان را به مسئولین در پی خواهد داشت.»
 
در پاین پیشنهادهایی برای ساماندهی وضعیت رودخانه شده و نوشته اند: «قریب دو سال است که دیوار کشی رودخانه ای که ا زمحل سکونت مردم عبور می کند در حال اجراست، لذا ضمن اجرای الباقی مسیر رودخانه و همچین جداسازی و هدایت فاضلاب که هم اکنون به داخل رودخانه میریزند به دو طرف حاشیه آن تا ابتدای ورودی به دره مراد بیگ که به بند معروف است، انتقال آب مورد نظر از این نقطه به محل ذخائر صورت پذیرد چون هم حساسیتهای به حق مردم مدیریت می شود و هم خسارتهای شمرده شده وجود نخواهد داشت. همواره مهار آبهای سطحی در پیش بینی ها و برنامه ها مورد توجه بوده، پس بهتر است دراین مسیر قدم بردارید که هم درازمدت است و تداوم دارد، هم کشاورزی توسعه می یابد، هم نیاز آب شرب، هم اشتغال، هم حفظ منابع خدادادی، هم فضای سبز، هم سلامت جامعه و در نهایت جلوگیری از هر رخداد منفی و ایجاد هر رخداد مثبت را در پی دارد.»
 
پس از امضای بیش از دویست نفر از نمایندگان باغداران و اهالی محل، علاوه بر استاندار همدان، رونوشت این نامه به مسئولان ارشد استان و مدیران سیاسی، امنیتی و متولیان این طرح ارسال شده است.
 
حسین زندی
http://www.chn.ir/NSite/FullStory/News/?Id=116250&Serv=2&SGr=25



برچسب ها: دره مرادبیک ، همدان ، محیط زیست ،

یکشنبه 3 خرداد 1394

بزرگداشت فردوسی در شهر باباطاهر

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :ادبیات ،روزنامه همشهری ،

بزرگداشت فردوسی در شهر باباطاهر

نویسنده: حسین زندی/ همدان- خبرنگار همشهری
بزرگداشت فردوسی در شهر باباطاهر
هرچند روز گرامیداشت حكیم ابوالقاسم فردوسی در همدان با تأخیر برگزار شد، اما این مراسم دلیلی شد تا شركت‌كنندگان در پایان برنامه با اهدای ده‌ها جلد كتاب به كتابخانه‌های روستایی همدان نشان دهند، فردوسی و كتاب ماندگارش شاهنامه همچنان برای مردم این سرزمین گرانبها و مهم است و با تكیه بر‌منش فردوسی به دنبال فراگیر شدن كتابخوانی هستند.
1394/03/02
به همین مناسبت سالن اجتماعات تشكل‌های غیردولتی همدان میزبان برگزاری مراسم گرامیداشت فردوسی و مراسم اهدای كتاب بود. در ابتدای مراسم« محمد افشار» مسئول انجمن شاهنامه‌خوانی همدان گزارشی از فعالیت‌های این تشكل را برای حاضران ارائه كرد وگفت: اگر بخواهیم از سنت شاهنامه‌خوانی در ایران بگوییم باید به قرون اولیه‌ای كه شاهنامه سروده شده، بازگردیم خوانش شاهنامه در همه جای این سرزمین رواج داشته است به‌خصوص در دوره صفوی این سنت رواج بیشتری پیدا کرد كه تا امروز ادامه دارد. ما نیز پیرو همین سنت با همكاری علاقه‌مندان نشست‌های شاهنامه‌خوانی در همدان برگزار كردیم. گرایش به شاهنامه‌خوانی در این شهر بسیار خوب است. امیدواریم شاهنامه‌خوانی بار دیگر به خانه‌های ایرانیان بازگردد.
چرا شاهنامه مهم است؟
در ادامه مراسم یکی از مدرسان دانشگاه بوعلی به دلایل موفقیت شاهنامه پرداخت و گفت: باید بدانیم چرا شاهنامه چنین موقعیتی را در ایران و جهان پیدا كرده است اما ابتدا باید این پرسش را مطرح كنیم كه آیا مطالب شاهنامه واقعیت دارد یا خیر؟ همان‌طور كه می‌دانیم شاهنامه 3 بخش دارد بخش اول به اساطیر ایران می‌پردازد؛ بخش دوم بخش پهلوانی است كه ازپادشاهی فریدون تا مرگ رستم ادامه دارد و بخش سوم از پادشاهی بهمن شروع می‌شود و تا ورود اسلام به ایران ادامه دارد که  بخش تاریخی شاهنامه است.  «دكتر نجمه نظری» افزود: مهم‌ترین دلیل موفقیت شاهنامه در جهان این است كه شاهنامه یك حماسه طبیعی است. یعنی تاریخ اساطیری یك قوم كهن است و نوشته یك فرد نیست، بلكه در طول قرن‌ها شكل گرفته است. در تمامی جهان كشورهایی كه دارای حماسه تاریخی هستند تعداشان به10 نفرنمی‌رسد. این استاد دانشگاه افزود: اگر شاهنامه نبود ما تاریخ اساطیری نداشتیم و ارتباط ما با گذشته قطع شده بود. مورد دیگر ارزش جامعه‌شناختی شاهنامه است. در كتاب جامعه‌شناسی خودكامگی داستان ضحاك بررسی شده است. اگر ما می‌دانستیم كه پادشاهی مانند جمشید چرا سقوط و ضحاك به ایران سلطه پیدا کرد و نقش مردم چقدر بوده است؟ تاریخ كشور ما به شكل دیگری رقم می‌خورد. مورد بعدی استادی فردوسی در داستان‌پردازی است كه موجب اقبال و موفقیت شاهنامه شده است. ایمان و عشق و علاقه فردوسی را نمی‌توان نادیده گرفت.
فایده شاهنامه
این استاد دانشگاه در ادامه گفت: نكته دیگر این است كه امروز شاهنامه چه كاربردی می‌تواند داشته باشد؟ تجربه ثابت كرده كه هر بار استبداد داخلی شدید بوده و یا خطر حمله بیگانگان وجود داشته شاهنامه در تقویت روحیه ملی بسیار مفید بوده است.
اهدای كتاب به كتابخانه‌های روستایی
در ادامه مراسم یكی از اعضای انجمن توسعه محلی بهارستان همدان گزارشی از فعالیت‌های این انجمن در زمینه ایجاد كتابخانه‌های روستایی در همدان ارائه كرد و از شركت‌كنندگان در این مراسم خواست همكاری بیشتری در این زمینه با انجمن بهارستان داشته باشند. «زهره شریعتی» گفت: چقدر خوب است كه چنین روزهایی اختصاص به اهدای كتاب داشته باشد. من به نمایندگی از اعضای انجمن توسعه محلی بهارستان از همه همشهریانی كه دعوت مارا قبول كردند، سپاسگزاری می‌كنم.
در پایان شركت‌كنندگان در این مراسم ده‌ها جلد از كتاب‌هایی را كه با فراخوان انجمن توسعه محلی بهارستان به این برنامه آورده بودند، اهدا كردند.

http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%A8%D8%B2%D8%B1%DA%AF%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA-%D9%81%D8%B1%D8%AF%D9%88%D8%B3%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%B4%D9%87%D8%B1-%D8%A8%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D8%B7%D8%A7%D9%87%D8%B1


برچسب ها: همشهری همدان ، کلاس های شاهنامه خوانی همدان ، بزرگداشت فردوسی ، همدان ،

جمعه 11 اردیبهشت 1394

تیشه هنرآفرین فرهاد همدانی

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :میراث فرهنگی ،گفتگو ،گردشگری ،مطالب در خبر گزاری ها ،

تیشه هنرآفرین فرهاد همدانی

moradh.jpg

گفت و گو با مراد حنیفه پیر سنکتراشی ایران

استاد مراد حنیفه متولد 1313خورشیدی در همدان است، برخی ها شاید اولین بار باشد که نام این مرد هنر آفرین را می شنوند، اما کمتر کسی هست که یکی از دست سازهای اورا از نزدیک ندیده و یا تصویر یکی از کارهایش را از تلویزیون مشاهده نکرده باشد، آرامگاه بوعلی و باباطاهر؛ دو نماد اصلی شهر همدان یادگاری از معماران بزرگ کشور مهندس هوشنگ سیحون و مهندس محسن فروغی است که یک یک سنگهای این دوبنا به دست مرادحنیفه تراشیده و کارگذاشته شده است. بنای مقبره اوحدی مراغه ای، مقبره الشعرای تبریز، مقبره ایرج میرزا، پایه ستون مجسمه فردوسی و ده ها اثر ارزشمند دیگر از یادگارهای گرانبهای اوست. مراد حنیفه هفتاد سال سنگتراشی کرده است و امروز پس از هفت دهه می‌گوید اگر اصرار خانواده نبود باز هم این کار را ادامه می دادم.


استاد در کدام محله همدان متولد شدید و دوران کودکی را در کدام محله سپری کردید؟
مدتی در خیابان کولانج بودیم. مدتی در خیابان پاستور یا دوگوران (یا دوگولان) قدیم که قبرستان بود. مدتی در خیابان اکباتان زندگی می‌کردیم و حدود 50 سال است که در این محله خیابان هنرستان ساکن هستیم.
از خانواده بگویید
دو خواهر و دو برادر بودیم، این قانون طبیعت است که دختران به خانه بخت می‌روند و پسران می‌مانند. پس از ازدواج خواهرم، از آنجا که دامادمان سنگراش بود ماهم پیش او سنگتراشی را یاد گرفتیم.
در چه سالی؟
از سن 12 سالگی وارد این کار شدم.
درس خواندن را ازکدام مدرسه آغازکردید؟
ما را مدرسه نفرستادند، یعنی هیچ جا نفرستادند فقط فرستادند سرکار! هفت ساله بودم که فرستادند خیابان بین النهرین شدم شاگرد نجار. حدود جنگ جهانی دوم بود. یک مدت آنجا بودم و در 12 سالگی هم رفتم سنگتراشی، کلنگی به دستم دادند. وقتی کلنگ را به سنگ می‌زدم خرده‌های سنگ در چشمم می‌رفت. اما پس از مدتی یاد گرفتم و در 17 سالگی استادکار شدم.

s1
سنگتراش‌ها بیشتر در کدام منطقه بودند؟
مثل حالا نبود که شلوغ شود. راسته‌ای نزدیک راسته زرگرها بود که سراسر سنگتراش بودند.
سنگ‌هایی که شما می‌تراشیدید کجا استفاده می‌شد؟
آن زمان سنگ ها مثل سنگ آرامگاه بوعلی سخت و گرانیتی بود، سنگ ها را از روستای سرخ آباد و آبشینه می‌آوردند و بیشتر برای کف حیاط‌ها و بغل دیوارها می‌تراشیدیم. مثل پلاک‌هایی که امروزه به دیوار می‌چسبانند. تقریبا در سن 18 سالگی به سربازی رفتم. 20 ساله که شدم برگشتم و دوباره سنگتراشی کردم. آمدند مرا به فلکه چاپارخانه بردند، در آنجا یک کاروانسرا بود که کنار درش سنگ ریخته بودند و ما برای مجلس سنا در تهران سنگ می‌تراشیدیم. بعد از اینکه مدتی برای مجلس سنا کار کردیم گفتند می‌خواهیم بانکی به نام بانک ملی بسازیم که محل آن میدان توپخانه تهران بود. ما هم شروع کردیم به تراشیدن سنگ برای بانک ملی.
از سنگتراشانی که در همدان اسم و رسمی داشتند و صاحب نام بودند بگویید.
چند نفری استادکار بودند مثل استاد مختار حجار، حجار و داشی کرماشاهی که دکاندار بود.
ویژگی‌های کارشان چه بود و کار کدام بهتر از دیگران بود؟
ویژگی کارشان این بود روی سنگی که از دهات با گاری می‌آوردند طرحی را که می‌خواستند روی آن می‌کندند و مشتری می‌سندید.
جنس سنگ چگونه بود؟ چه تفاوت هایی باهم داشت؟
بیشتر سنگ‌ها مانند لاشه‌هایی که امروزه برای ساختمان‌ها استفاده می کنند بود. یواش یواش این نوع سنگ ها از میان رفت و گرانیت روی کار آمد.
با آمدن گرانیت ابزار شما چه تفاوتی با گذشته پیدا کرد؟
قبلا با تیشه و قلم کار می‌کردم. اما تیشه و قلم بر گرانیت کارگر نبود و با قلم برج، قلم درز، چکش و نباخ کار می‌کردم. برای بریدن سنگ هم ابزاری داشتیم که به آن «پاس» می‌گفتند. جایی در نظر می گرفتیم، پاس‌ها راقطار می‌کردیم بعد از آن با پتک می‌شکستیم آن زمان همه کارها با دست انجام می‌شد.
همزمان با شما، در همدان چند نفر به این کار اشتغال داشتند؟
حدود 50-60 نفری بودند اما یواش یواش از کار سیر شدند، رها کردند و رفتند. کار سخت بود.

s5

سنگ گرانیت را از کجا و با چه وسیله‌ای می‌کندند؟
در گنجنامه که کار می‌کردیم سنگ‌هایی بود که از کوه جدا شده بود، انتخاب می‌کردیم که کدام قسمت‌ها قابل استفاده است آن را می‌بریدیم، با جک هل می‌دادیم و از آن استفاده می‌کردیم.
شما از سنگ‌های کوه خورزنه هم استفاده می‌کردید؟
نه از سنگ کوه خورزنه برای ستون مساجد و خیلی قدیم¬تر از ما استفاده می‌کردند. در زمان ما از سنگ آنجا استفاده نمی‌شد.
ابزارها از چه زمانی تغییر کرد؟ شما همواره از ابزار قدیمی مثل گلنگ و تیشه استفاده می‌کردید یا از وسایل جدید هم بهره می‌گرفتید؟
در زمان ما دریل برقی نبود و کلا با دست کار می‌کردیم.گاهی می‌روم به کارهایی که در داخل شهر همدان هست نگاه می‌کنم و از خودم می‌پرسم این را من ساخته‌ام؟ نه قبول ندارم. باور نمی‌کنم. آنقدر زیاد است که هر وقت نگاه می‌کنم لذت می¬برم از اینکه تمام اینها را با دست ساخته‌ام. شما خیال کنید یک مته دریل به سنگ ها خورده باشد! اصلا اینطور نیست.
هیچ وقت از ابزار جدید استفاده نکردید؟
نه تمام کارها دستی بود.

s3
از استادان و شاگردان کسی هست که کار شما را ادامه دهد؟
نه! شاگردها می‌گویند کی تو از این کار دست می‌کشی که ما هم شغلمان را عوض کنیم؟
دلیلش چیست؟
ما پیر شدیم و بقیه سنگتراش‌ها هم این شغل را رها کردند. آنها به من می‌گفتند: تو چقدر ستمکش هستی. من می¬گفتم: تا جان دارم کار می‌کنم. به شهردارها همیشه می‌گفتم: اگر من این چکش را زمین بگذارم کسی نیست که آن را از زمین بردارد.
در خانواده شما کسی سنگتراشی می‌کند؟
من سه پسر دارم. از شهرداری و استانداری فشار آوردند که آنها را آموزش دهم تا کارم را ادامه دهند. گفتم: نه! اگر گرسنه بمانند بهتر از این شغل است. من 70 سال لباس سالم نپوشیدم و همیشه کفشم از خودم جلوتر بود و پیراهنم همیشه پاره بود. دوست نداشتم فرزندانم اینگونه باشند.
از همکاران و هم دوره‌ای هایتان نام ببرید
یک عده از این کار رفته‌اند و بقیه هم سنگفروش هستند.
شما تا 17 سالگی شاگردی می‌کردید، از کدام استاد بیشتر آموختید؟
من یک چیزی می‌گویم شما هم قبول کنید. من خودم یاد گرفتم و از کسی نیاموختم. استاد من وقتی من کار می کردم دست از کار می کشید و کار نمی‌کرد. می‌گفت وقتی من نگاه می‌کنم و می‌بینم تو کار میکنی لذت می‌برم که از من بهتر هستی. هر جا پیش هر استادی کار کردم در مدت کوتاهی کارم از استادم بهتر شد.

s4
بیشتر سنگ‌هایی که می‌تراشیدید جنبه تزئینی برای ساختمان داشت یا مجسمه هم می‌تراشیدید؟
از سنگ گرانیت مجسمه نمی‌توان ساخت چون ریگ دارد البته با دستگاه فرز می‌شود ساخت اما با دست نه، بیشتر کارهای من کارهای تزئینی بود.
چند مورد نام ببرید.
سنگ‌های مجسمه قائم، دروازه قائم و توپی‌های کنار ورودی آن، طراحی نیمکت‌های میدان قائم را من ساختم. آبنمای ایستگاه عباس آباد(میدان شریعتی) و کاسه فلکه چاپارخانه را زمان مرحوم بهنامجو ساختم. ابتدای لونا پارک (پارک مردم) یک آبنمای کاسه‌ای و آبشار درست کردم که آب در آن پمپاژ می‌شود یک آبنمای دو طبقه و یک آبنمای دیگر در ورودی دانشگاه بوعلی سینا با چهار گوی سنگی که در کنارش گذاشته‌ام. آبنمایی که در پارک میدان قائم تراشیده‌ام.
هر کدام از کارهایی که اشاره کردید، چقدر زمان می‌برد؟
مشخص نمی‌شد. چون کار دست است زمان زیادی لازم بود.
بیمه هستید؟
بازنشسته‌ام.
از طرف چه نهادی بازنشسته شدید؟
از طرف جیب خودم! وقتی آرامگاه بوعلی و آرامگاه باباطاهر را می‌ساختیم انجمن آثار ملی کار را بر عهده داشت که خیلی به من لطف داشتند. اگر می‌گفتم مرا بیمه کنید حتما این کار را می کردند. اما آنزمان خودم به فکر نبودم.
از کارهایی که انجام دادید، کدام بیشتر به دلتان نشسته است؟
همه کارها را دوست دارم اما آرامگاه باباطاهر را بیشتر از کارهای دیگرم دوست دارم.

s2
به چه دلیل؟ به خاطر کار خودتان یا شخصیت باباطاهر؟
ارزش باباطاهر برای من بسیار زیاد است اما من چیزی ساخته‌ام که هر بار به آن نگاه می‌کنم لذت می‌برم. دیگران هم آفرین می‌گویند و پس از سال ها امروز وقتی می‌خواهم به باباطاهر بروم باید بلیت بگیرم!
چندسال است دیگر کار نمی‌کنید؟
دوسال.
آخرین کاری که تراشیده‌اید چه بود؟
امامزاده عبدالله، دیوار دور آن و پله‌ها و آبنماها را من تراشیدم.
کدام ویژگی سنگ شما را جذب کرده است؟
همه به من می‌گفتند چند سال کار کرده ای کافی نیست؟ اما من عاشق این کار بودم که هفتاد سال دوام آوردم.
دلیل آن چه بود؟
این بود که می‌خواستم آثاری از خودم به جا بگذارم و بعدها بگویند کسی بوده که اینها را ساخته است. ماندگاری هنر برای من خیلی مهم است.
با ادارات دولتی هم کار کرده اید؟
9سال در استانداری همدان کار کردم. در موزه جنگ هم کار کردم.
اگر از شما بپرسند که این شغل را در این هفتاد سال چگونه از سرگذراندید پاسختان چیست؟
یک روز مهندس کسی را فرستاد دنبالم که بروم آرامگاه بوعلی، وقتی رسیدم آنجا دیدم کفش‌هایم از خودم پیشی گرفته است. خارجی‌ها تماشا می‌کردند. خواستم برگردم به خودم گفتم برو دیگر. وقتی رسیدم به مهندس گفتم: تو را به خدا دیگر کسی را نفرست دنبال من، کار داشتی خودت بیا. گفت: چرا؟ گفتم: مردم نگاه می‌کنند به این وضعیت و من خجالت می‌کشم. مرا نشاند روی صندلی و گفت: من به تو افتخار می‌کنم.
در چه کارهایی با مهندس سیحون همکاری می کردید؟
آرامگاه بوعلی، باباطاهر، مقبره الشعرا، مقبره اوحدی مراغه ای، و مقبره ایرج میرزا را انجمن آثار ملی زیر نظر مهندس سیحون ساخت. البته مهندسان بزرگی در این کارها همکاری می کردند مانند مهندس محسن فروغی که طراح آرامگاه باباطاهر بود.
به کارهایی که در شهرهای دیگر ساخته‌اید سر می‌زنید؟
نه. رفت وآمد مشکل است. دوست دارم اما نرفته‌ام.
غیر از همدان در چه شهرهایی کار کرده‌اید؟
در تهران پایه مجسمه فردوسی را من تراشیدم و مجسمه را هم خودم کار گذاشتم. پایه‌ای که درست کردیم 64 تن وزن داشت و به سفارش انجمن آثار ملی در همدان تراشیدم. یک مجسمه در خیابان فرح جنوبی کار گذاشتم. مجسمه خیام را هم من کار گذاشتم. در مراغه مقبره اوحدی مراغه ای را کار کردم. در مقبره الشعرای تبریز کار می‌کردم که انقلاب شد و کار تعطیل شد. در تهران آرامگاه ایرج میرزا را هم من ساختم.
در تهران کار دیگری ندارید؟
خانه مهندس سیحون را هم وقتی می‌خواست بسازد زنگ زد رفتم دیدم خانه و ویلایی ساخته بود که محوطه ویلا را من درست کردم. البته سنگ‌ها را در همدان تراشیدم و به تهران بردیم. یک سفارش کاسه سنگی را که تراشیده بودم به تهران بردم که همزمان بود با شلوغی‌های انقلاب. پس از انجام کار می خواستم برگردم همدان که شب حکومت نظامی اعلام کردند تا وضعیت آرام شود در خانه مهندس سیحون ماندم چون اجازه نمی داد بیایم. و قتی نیمه‌های شب از خانه خارج شدم مرا بازداشت کردند و کیسه ابزار سنگ تراشی ام را توقیف کردند فکر می کردند ابزار بمب گذاری است. این آخرین دیدار من با مرحوم مهندس سیحون بود.
ویژگی‌های کار مهندس سیحون چه هستند؟
یک آبنما در آرامگاه بوعلی تراشیده بودم. در حال جابجایی و کار گذاشتن بودم که مهندس رسید. گفت: اوسا دست نگهدار. وقتی ما با جرثقیل آن را بلند می‌کردیم اندازه یک ناخن از یک گوشه آن کنده شده بود. می‌توانستیم ترمیم کنیم که سالیان سال مشخص نباشد. اما گفت این چیست که می‌خواهی کار بگذاری؟ گفتم: جرثقیل خراش انداخته است. گفت: این به درد من نمی‌خورد ببر برای خانه خودت. من گفتم: خدایا چکار کنم؟ باز باید هفته‌ها وقت بگذارم جفت آن را بسازم. فکری کردم و پرسیدم مهندس اگر درستش کنم قبول می‌کنید؟ گفت: بله. اما اگر خراب شود باید ببری. شروع کردم ابزاری را در چهار گوشه آبنما به یک شکل تراشیدم. آمد، دید و گفت: دستت درد نکند خیلی عالی شده چهار طرف را درست کن. پرسیدم: آقای مهندس چرا از آن یک ذره ایراد گرفتید؟ گفت: بعد از صد سال کسانی که این را ببینند می‌گویند این ضعف کار گذشتگان بوده که این عیب را ندیده‌اند. ما نباید نقطه ضعف و کار ضعیف به دست آیندگان بدهیم. به خاطر همین حساسیت اینقدر مشهور بود. مهندس سیحون می‌گفت: کار باید بدون ایراد باشد.
گفتید در ساخت آرامگاه بوعلی با مهندس سیحون کار می‌کردید. رابطه شما چگونه بود؟
بله هرچند روز یک بار می‌آمد و سر می‌زد. یک روز مشغول ساختن دو طاقنمای ‌کوچک یک تکه بودم که در حیاط آرامگاه کارگذاشتیم ،آمد و گفت: استاد! گفتم: بله. گفت: چه درست می‌کنی؟ گفتم: مهندس می‌بینید؟ نگاه کرد و گفت: احسنت. این رابطه ادامه داشت و به کار من اعتماد کامل داشت. مدتی رفتم در خانه مهندس سیحون کار کردم. به دوستانش هم مرا معرفی کرد.
چه سالی در آرامگاه بوعلی بودید؟
نمیدانم. من پسری دارم که از هفت سالگی او تا 16سالگی‌اش در آرامگاه بوعلی کار می‌کردم. آن تشکیلاتی که گلخانه و دفتر شده است را هم من ساختم.
چند نفر بودید؟
کارگر داشتم. اما همیشه باید خودم بالای سرکارگرها می بودم. سنگی که می‌تراشیدیم با سمباده می‌سابیدیم تا به همدیگر بچسبند و هیچ زائده‌ای نداشته باشد. باباطاهر را که می‌ساختند تنها کار مرا قبول کردند. تا سنگ آخر از لحاظ کار بنایی و طرح و تشکیلات را خودم انجام دادم.

s6
وقتی از کنار آرامگاه باباطاهر و بوعلی می‌گذرید و می‌بینید مسافران خارجی و داخلی کار شما را می‌بینند و از آن لذت می‌برند، چه حسی به شما دست می‌دهد؟
لذت می‌برم و وقتی می‌بینم چیزی ساخته‌ام که دیگران هم در لذت آن سهیم هستند و در کنار آن عکس می‌گیرند خوشحال‌تر می‌شوم.
آن زمانی که باباطاهر را می‌ساختید، سنگ‌ها را با چه وسیله‌ای به بالای گنبد بردید؟
آن زمان جرثقیل نبود. وسیله‌ای به نام تیفون بود. سنگ‌ها را با سیم بکسل می‌بستیم و می‌کشیدیم بالا با قرقره بالا میبردیم. تلمبه را یک نفر از پایین می‌زد. دو نفری توی یک تخته که روی داربست قرار گرفته بود یک سال زندگی می‌کردیم. بندهای جرثقیل ثابت بود. نمی‌توانست بچرخد و تنها بار را بلند می‌کرد. سنگ پایه میدان فردوسی تهران را با دو جرثقیل بلند کردیم، توی یک کامیون گذاشتیم و بردیم تهران، وقتی مهندس آمد دید گفت این را نتراشید همینطور طبیعی کار بگذارید. من هم کارگرها را صدا زدم و زیر سنگ را تراشیدیم. جرثقیل آمد آن را بلند کردند ولی جرثقیل نتوانست بگذارد، وقتی افتاد تمام خانه‌های اطراف لرزید.

دهه 20و 30 مشتری‌های شما چه کسانی بودند؟ به غیر از معمارها و بناهای بزرگ اهالی شهر و مردم عادی هم به شما سفارش می‌دادند؟
مشتری‌ها بیشتر معمارانی بودند که ساختمان می‌ساختند. در آن زمان بساز بفروش نبود. معماران سفارش می‌گرفتند و برای مردم خانه می‌ساختند.آنها سفارش سنگ به ما می‌دادند و ما کار را برای آنها می-فرستادیم. بیشتر بالای شهری‌ها استفاده می¬کردند. پایین شهری‌ها با خشت و چوب کار می‌کردند. شهر کوچک بود. یک قهوه خانه بود به نام قلیانی که آخر شهر بود اما امروزه وسط شهر است.
چرا این قهوه‌خانه را قلیانی می‌نامیدند؟
چون جاهل‌ها می‌رفتند آنجا و قلیان می‌کشیدند.
اسامی معماران خاطرتان هست؟
یک از معمارانی که من با او کار می‌کردم، حاج اسماعیل تحقیقی بود که برای شهرداری پارک و میدان می‌ساخت. کارهای زیادی ساخت. خانه‌ها بیشتر یک طبقه بود. حاج محمد که به «ممد بلند» معروف بود و محمد رنجبران معمارانی بودند که من با آنان همکاری کردم.
تفاوتی که در این هفتاد سال بین معماری قدیم و جدید حس می‌کنید، چیست؟
آن زمان اسکلت فلزی نبود. تمام با آجرهایی که با دست می‌سابیدند کارهای هنرمندانه‌ای می ساختند. اما امروزه مهندسی راحت شده. در ساختمان های قدیمی زمستان‌ها گرم و تابستان‌ها خنک بود. با یک چراغ کل خانه گرم می‌شد. اما حالا چند بخاری گازی لازم است. خانه‌های امروزی مثل زندان است.

از همدان قدیم چه خاطراتی دارید؟
من تقریبا 80 سال است که خاطرات همدان را دارم. آرامگاه بوعلی یک ساختمان کوچکی بود. من 7ساله بودم که محوطه نرده های چوبی داشت روبروی شهرداری یک پل طاقی وجود داشت. بعداز آن یواش یواش محوطه‌سازی کردند. دیوار کشیدند و بنای اصلی آرامگاه را گذاشتند داربست چوبی بسته بودند.
از افراد صاحبنام آنزمان چه خاطره ای دارید؟
مغازه‌ای داشتم در کنار مغازه‌ای که صاحبش قد بسیار بلندی داشت و همیشه مجبور می شد ماشین در بست بگیرد بسیار آدم خوبی بود. یک چهارپایه می‌گذاشت و می نشست جلو مغازه اش خدا رحمت کند اسمش اکبر وطنی بود.
بله گفته می شود از دوستان عارف قزوینی بوده ، از مشاغل قدیمی شهر چیزی خاطرتان هست؟
بچه بودیم برق نداشتیم. کرسی و چراغ لمپا بود. می‌گفتند که لمپا را نشکنید. کوچه‌ها پر برف بود و زندگی خوب بود الان وسیله به داد مردم رسیده است اما زندگی آن گرمی را ندارد.

http://hmag.ir/fa/%D8%AC%D8%A7%D9%85%D8%B9%D9%87/173-%D8%AA%DB%8C%D8%B4%D9%87-%D9%87%D9%86%D8%B1%D8%A2%D9%81%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D9%81%D8%B1%D9%87%D8%A7%D8%AF-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86%DB%8C



برچسب ها: مراد حنیفه ، همگان ، هوشنگ سیحون ، سنکتراشی ، همدان ،

کلید کوچک گردشگری ادبی در همدان چرخید+تصاویر

در اولین روز این همایش که 70 نفر از فعالان گردشگری چند استان کشور از جمله ایلام، یزد، اردبیل، تهران، البرز، کرمانشاه، خراسان، گیلان و حضور داشتند، مهمانان با حضور در آرامگاه بوعلی‌سینا و باباطاهر به مقام این بزرگان و آرامگاه عارف قزوینی و مفتون دو شاعر بزرگ همدان با اهدای گل ادای احترام کردند.
به گزارش همدان پرس؛ در آستانه روز جهانی راهنمایان گردشگری نخستین همایش دو روزه گردشگری ادبی غرب کشور توسط تشکل‌های غیردولتی در همدان برگزار شد.

در اولین روز این همایش که 70 نفر از فعالان گردشگری چند استان کشور از جمله ایلام، یزد، اردبیل، تهران، البرز، کرمانشاه، خراسان، گیلان و حضور داشتند، مهمانان با حضور در آرامگاه بوعلی‌سینا و باباطاهر به مقام این بزرگان و آرامگاه عارف قزوینی و مفتون دو شاعر بزرگ همدان با اهدای گل ادای احترام کردند. یکی از بخش‌های مهم این همایش مراسم رونمایی از کتاب «کلید کوچک جهان» سروده «حسن گوهرپور» شاعر و نویسنده همدانی بود که با استقبال گسترده شاعران، نویسندگان و علاقمندان به شعر و ادبیات مواجه شد.

حمایت از تشکل‌های غیردولتی
در ابتدای این مراسم مدیرکل دفتر امور جوامع و تشکل‌های غیردولتی سازمان میراث فرهنگی کشور گفت: در روزهای آغازین که وارد کار در مجموعه تشکل‌های غیردولتی شدم اعتقاد به تغییر و اصلاح قوانین داشتم یعنی اگر ما بخواهیم از تشکل‌های غیردولتی حمایت کنیم که همین کار را هم خواهیم کرد، لازم است چارچوب قانونی این حمایت تعریف درستی داشته باشد. بنابراین اولین قدم ما برای تشکل‌های غیردولتی دعوت از نمایندگان این تشکل‌ها برای بیان چالش‌ها و معضلات مرتبط با حوزه‌هایشان بود تا بتوانیم آنها را به راهکار تبدیل کنیم و بعد بر اساس آنها احکامی در برنامه ششم تدوین کنیم تا بتوانیم از تشکل‌های مردم‌نهاد حمایت کنیم.


«ویدا توحدی» افزود: هدف من استفاده از بضاعت تشکل‌های غیردولتی برای توانمندسازی آنهاست تا آنها مانند یک زنجیره به هم وصل و مکمل یکدیگر باشند و نیازهای مختلفشان بیان و حل شوند. با توجه به شناسایی‌های انجام‌شده تعداد 900 تشکل غیردولتی مرتبط با حوزه میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری در کشور فعال هستند آن هم در شرایطی که در جامعه ما فعالیت‌های مدنی گستردگی خاص خودش را ندارد. در موضوع آموزش و اطلاع‌رسانی سعی در مطالعه بر روی قابلیت‌های تشکل‌های غیردولتی داریم و در این زمینه درگاه اخبار و اطلاعات بین‌المللی ایجاد کرده‌ایم تا به وسیله آن تشکل‌های غیردولتی کشورمان را به اطلاعات و اخبار تشکل‌های غیردولتی فعال در سراسر دنیا وصل کنیم.

نقش پررنگ تشکل‌های غیردولتی همدان
وی توضیح داد: در بحث تسهیل در ارتباط هیچ کوتاهی نخواهیم کرد و از همه کسانی که طرح یا برنامه خاصی دارند تقاضا داریم آن را با ما در میان بگذارند و من با تمام قوت آنها را پیگیری خواهم کرد. قصد داریم در رابطه با اتفاقاتی که در حوزه‌های سه‌گانه در حال رخ دادن است، اطلاع‌رسانی خوبی داشته باشیم تا تشکل‌های غیردولتی نیز بتوانند در آنها حضور داشته باشند.


توحدی گفت: استان همدان با توجه به قابلیت‌های تاریخی که دارد، 17 تشکل فعال در این حوزه‌ها دارد که تأثیر سازمان میراث فرهنگی و مجموعه استانداری این استان را نشان می‌دهد. برگزاری همایش روز همدان توسط تشکل‌های غیردولتی که گزارش آن نشان می‌دهد چه اتفاق بزرگی بوده و نشست کارگروه تخصصی تشکل‌های غیردولتی از برنامه‌های خاص برگزار شده در همدان بوده است. حضور فعال تشکل‌ها در کارگروه‌های تخصصی دفتر امور مجامع، حضور و همکاری فعال نمایندگان تشکل‌ها در تهیه و تدوین پیش‌نویس لایحه سازمان‌های غیردولتی که اخیرا توسط هیأت دولت به تصویب رسید و حضور در نشست‌های حاشیه‌ای همایش فرصت‌های سرمایه‌گذاری و حضور فعال در نشست‌های سالیانه تشکل‌های غیردولتی نیز از برنامه‌هایی است که برگزاری آن در همدان بسیار قابل توجه است.

توحدی تأکید کرد: همراهی و حضور گرم تشکل‌های غیردولتی باعث قوت و انگیزه ما برای ادامه کار می‌شود. امیدواریم با توجه به نامگذاری سال 93 بتوانیم با کمک این تشکل‌ها بحران تک‌محصولی را از مملکتمان دور کنیم.

غفلت از ظرفیت‌های گردشگری همدان
در ادامه دبیر اجرایی این همایش به سخنرانی پرداخت و گفت: این همایش بهانه‌ای برای شناسایی هرچند اندک ظرفیت‌های گردشگری ادبی همدان بود و ما در این همایش تلاش کردیم مواردی را برای آغاز کار مطرح کنیم و چه بهتر که رویدادی را با این کار پیوند دهیم که خالق آن یعنی حسن گوهرپور خود از فعالان تشکل‌های غیردولتی همدان در طول سالیان مختلف بوده است.


«حسین زندی» ادامه داد: ظرفیت‌های گردشگری همدان مورد غفلت قرار گرفته است. برای مثال اولین رمان تاریخی کشور ما در همدان و توسط «شیخ موسی نثری» نوشته شده اما ما هیچگاه او را نشناخته‌ایم. یا اماکنی مانند عمارت بدیع‌الحکما در همدان وجود دارند که ثبت میراث فرهنگی شده که رویدادهای ادبی این شهر در آنها شکل گرفته و افرادی مانند عارف قزوینی، سپنتا و تاگور شاعر هندی به آن رفت و آمد می‌کرده‌اند اما متأسفانه خیلی شناخته شده نیست و تلاش چندانی برای حفاظت از آن نشده است.

وی افزود: خوشبختانه رویکرد مدیرکل سازمان میراث فرهنگی به این مسائل مثبت است و ما امیدواریم بتوانیم در زمینه گردشگری ادبی حرفی برای گفتن داشته باشیم و به این موضوع توجه بیشتری بکنیم.


در ادامه مراسم زندی با همراهی جمعی از مسئولان از تعدادی از فعالان گردشگری استان و کشور تقدیر کرد. «حامد شهسواری» و «محمد پیری» از راهنمایان گردشگری همدان، «مریم مقدم» روزنامه‌نگار و فعال گردشگری و «معصومه محمدزاده» دبیر انجمن راهنمایان گردشگری استان کرمانشاه از جمله افرادی بودند که در این مراسم مورد تقدیر قرار گرفتند. به علاوه کلیپی از شاعر بزرگ همدان مرحوم «احمد حیدربیگی» پخش شد و تعدادی از شاعران استان به شعرخوانی پرداختند.

کتابی با مضامین حکمت و عرفان
«علیرضا بهرامی» روزنامه‌نگار، مستندساز و شاعر که مهمان ویژه این مراسم نیز بود گفت: وقتی به سفر می‌روم از خودم می‌پرسم من اینجا چه می‌کنم و حالا این سوال را در این مراسم از خودم می‌کنم. در طول سالیان گذشته نام‌های زیادی از همدان برای ما آشنا بوده است که شاید سرنوشت خیلی از آنها را نمی‌دانم. اما افتخار آشنایی با حسن گوهرپور را داشته‌ام و با او دوستی طولانی دارم.


وی توضیح داد: برای من نتیجه دوبار خوانش کتاب کلید کوچک جهان پاسخ به سوال‌های هستی‌گرایانه‌ای است که همیشه از خودمان می‌کنیم. این مجموعه از نام و شکل و طراحی‌های صورت‌گرفته تا محتوی آن بیشتر در حوزه عرفان و حکمت وارد شده است. فکر می‌کنم این کتاب به عنوان یک گنج خواستنی و قابل دستیابی است.
http://hamedanpress.ir/?p=news&i=1&g=2&e=6908


برچسب ها: گردشگری ادبی ، همدان ،

جشنواره بین المللی کودک و نوجوان در همدان میزبان نمایش کی از همه زیباتره

زهرا مریدی از حضورش در جشنواره همدان می گوید

حسین زندی- زهرا مریدی فارغ التحصیل کارشناسی نمایش عروسکی از دانشکده های زیبا دانشگاه تهران است که از سال 1374 وارد عرصه تئاتر شده است مریدی از هنرمندانی است که در چندین جشنواره منطقه ای ، کشوری و بین المللی حضور داشته است، از جمله با نمایش عروسکی خورشید در آتش درجشنواره مهر 1378با نمایش عروسکی هملت اما... درجشنواره پارودی 1379، بانمایش عروسکی غاز تخم طلا درجشنواره مبارک یونیمای 1381،بانمایش عروسکی یک گله یک ماجرا در جشنواره خیابانی مریوان 1391با زندگی در اعماق اقیانوس درجشنواره کودک و نوجوان همدان 1391، با نمایش لبخند کوچک جشنواره خیابانی مریوان 1392، با شهر عجیب در جشنواره کودک و نوجوان همدان 1392، رقص زمستان خنده بهار درجشنواره آیینی سنتی 1392،قایق کاغذی درجشنواره تاتر شهر1393شرکت کرده است و امسال نیز با نمایش کی از همه زیباتره مهمان بخش خردسال بیست و یکمین جشنواره بین المللی کودک و نوجوان در همدان است به همین بهانه گفت و گویی با این هنرمند انجام داده ایم که در پی می خوانید:

 زهرا مریدی در باره علت حضورش در جشنواره همدان گفت: سال گذشته و امسال در بخش خردسال جشنواره کار ارایه دادم چون اصولا از کار برای این طیف سنی لذت می برم  واحساس خوبی به من و متقابلا به مخاطب منتقل می شود.

 این کارگردان دلیل تاکید بر نمایش های عروسکی را این گونه بیان کرد: البته بدلیل تخصصم در کار عروسکی در هر مقطع سنی که بخواهم کار کنم عروسک حرف اول رو خواهد زد، شاید کودک درون ما حرفهایی رو می خواهد بشنود ،که خود را در قالب نمایش عنوان میکند، ازینکه برای خردسالان جمله ها کوتاه و با مفهوم و بدون پیرایه است لذت می برم برای خردسالان مفاهیم ساده را می شود خیلی خوب نشان داد  با خرسالان می شود قرار گذاشت و تعهد کرد که بنای یک خصلت خوب یه عادت خوب یا یک اتفاق خوب برای همیشه در وجودش نهادینه شود، من از حس پذیرش خردسالان و سوالهای بی شمارشان لذت میبرم و امیدوارم این صداقتی که بعنوان تماشاگر کارم ازآنها می بینم مرا وادار کند تا کاری لایق آنها آماده و اجرا کنم.

او در مورد مضمون و داستان نمایش کی از همه زیبا تره گفت: کی از همه زیباتره حکایت مسابقه ای است که در جنگل برای پرندگان برگزار می شودو هرکدام ازآنها به نحوی میخواهند برنده این مسابقه باشند و این نمایش می خواهد در ذهن تماشاگر سوال ایجاد کند.

مریدی در مورد تاثیر جشنواره بر روی هنرمندان و کارهی ارائه شده گفت: شاید همه آثار تولید شده موفق به اجرای عمومی نشوند ولی فرصت حضور در جشنواره به کارگردان و گروه این فرصت را می دهد تا بازخورد اثر خود را ببینند و ببینند تا چه اندازه در راستای اهدافی که قبل از تولید کار برای خود برنامه ریزی کرده اند پیش رفته اند. از برگزار کنندگان و هیات اجرایی جشنواره ها که نهایت تلاش خود را انجام میدهند تا همه چیز به بهترین شکل اجرا شود سپاسگزارم.

عوامل نمایش کی از همه زیباتره عبارتند از:نویسنده نمایشنامه سجاد بهره مند، طراحی و ساخت عروسک سارا دبیری وزهرا مریدی،طراحی و ساخت دکورمحسن قاسمی، آهنگسازامیرمحمد انصافی،نوازندگان امیر محمدانصافی و رامین عبدالهی، شعرحامد عربانیان و عروسک گردانهای این نمایش محسن قصری، المیرا پارسا، زهره قاسمی، سجاد بهره من، حمید فضل الله، حامدعربانیان، سارا دبیری، هوتن آزادی هستند. این نمایش سه اجرا در بیست و یکمین جشنواره تئاتر کودک و نوجوان همدان خواهد داشت که از 15 تا 21 مهرماه سال جاری در شهر همدان برگزار می شود.

 از روزنامه همشهری همدان تاریخ 19 مهر ماه 1393


برچسب ها: نمایش کی از همه زیباتره ، زهرا مریدی ، جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان همدان ، همدان ، همشهری همدان ،

شنبه 8 شهریور 1393

همدان، الگوی گردشگری پایدار و مسئولانه

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :میراث فرهنگی ،

از سوی تشکل‌های میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور مطرح شد:

همدان، الگوی گردشگری پایدار و مسئولانه

کد خبر: ۶۴۸۵۴


همایش همدان


تهران- ایسکانیوز: دوم تا چهارم شهریور ماه، شهر همدان میزبان تشکل های غیر دولتی حوزه های میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری از سراسر کشور بود تا همزمان با هفته فرهنگی همدان، این استان را به عنوان الگوی گردشگری پایدار و مسئولانه معرفی کند.
دوم شهریور روز نخست این همایش مراسمی با حضور نمایندگان 60 انجمن از سراسر کشور و بیش از 200 تشکل استانی و با شرکت 700 فعال مدنی ، مسئولان کشوری و استانی در سالن اجتماعات باشگاه معلمان همدان برگزارشد.


این برنامه پس از همایش ملی سازمان های مردم نهاد که ماه گذشته باحضور رئیس جمهور ، در سالن همایش های وزارت کشور برگزار شد، بزرگترین گردهمائی فعالان مدنی به شمار می رود. در حاشیه این مراسم نمایشگاهی از کارهای دستی و آثار هنری فعالان مدنی با هدف نمایش توانمندی های این افراد در 45 غرفه ارائه شده بود.


در ابتدای برنامه سروش مقدم، مدیرکل میراث فرهنگی ،صنایع دستی و گردشگری استان همدان با تبریک هفته فرهنگی همدان، گفت: انحرافاتی که در طول سه یا چهارسال گذشته ، به جای ماموریت های اصلی سازمان در حوزه های سه گانه صورت گرفت باعث شد به جای کارهای زیر بنایی، مسائل روبنایی انجام شود و وارد حاشیه های سیاسی شود، اما برای اینکه ما بتوانیم از این سه ضلع سازمان های مردم نهاد ، دولت و جوامع محلی بهره ببریم هدف گذاری سازمان تا سال 1404 این است که در سال 20 میلیون ورود گردشگر داشته باشیم و این صنعت جایگزین درآمدهای نفتی شود.


در ادامه برنامه، فرهاد نظری، مدیرکل ثبت آثار میراث فرهنگی ، صنایع دستی و گردشگری کشور گفت: «من عمیقا معتقدم پدید آورنده فرهنگ این سرزمین مردم هستند و خبرنگاران نمایندگان و پاسدارنده و نگهدارنده واقعی همه مظاهر فرهنگی اعم از ملموس ، ناملموس و طبیعی هستند و اعتقاد دارم که دولت نباید نگاه قیم مابانه به فرهنگ داشته باشد.»


نظری سپس به سابقه فعالیت های مدنی در ایران اشاره کرد و گفت: «سابقه فعالیت های مدنی در ایران همواره با فراز و نشیب همراه بوده و پدید آمدن انجمن های غیر دولتی محصول بلوغ و دور اندیشی جامعه است و حضور انجمن ها و تشکیل آنها با فرهنگ و مدنیت نسبت مستقیم دارد و به همین دلیل بیشتر این تشکل ها در مجامع شهری شکل گرفته اند.»


او با اشاره به قانون حفظ آثار ملی ثبت شده گفت: «این قانون مربوط به سال 1309 است، در حالی که اولین منشور جهانی که نمایندگان سراسر دنیا برای حفظ آثار تاریخی در آتن تدوین کردند، پس از تصویب قانون در ایران بود.»
پس از این، زهره رحیمی، پیام فعالان محیط زیستی استان همدان را در مورد تخریب تالاب شیرین سو توسط کشاورزان که آب آن را به تاراج می برند خواند و در این پیام، از شهروندان و فعالان محیط زیستی درخواست شده بود حساسیت بیشتری به این مشکل نشان دهند.


در ادامه، محمد ابراهیم الهی تبار معاونت سیاسی امنیتی استانداری همدان گفت: «در زمان آغاز به کار دولت جدید رشد اقتصادی منفی 3 و تورم بیش از40 درصد را داشتیم و این همه نشان دهنده این بود که وضعیت مناسبی نداریم اما دولت اهتمام خود را براین قرار داده بودکه با استفاده از افراد با تجربه و دانشمند مسائل کشور را رصد کند و تصمیم سازی و تصمیم گیری کند، ما شاهد یک اتفاق در حوزه اقتصاد بودیم که تورم به کمتر از 30 درصد برسد و یک ثبات در اقتصاد را شاهد باشیم.»


الهی تبار با تاکید بر توسعه صنعت گردشگری در کشور گفت: «ما از نظر جاذبه های گردشگری جزء 10 کشور اول دنیا هستیم اما رتبه 75 را در بین 150 کشور کسب کرده ایم و سهم ناچیزی از درآمد جهانی این صنعت نصیب کشور ما می شود، 8درصد جمعیت جهان در صنعت گردشگری فعال است و عنوان می کنند این صنعت می تواند رقیب جدی صنعت خودرو سازی و نفت باشد و هر 5تا 10 نفرگردشگر که وارد کشور شود می تواند یک شغل ایجاد کند و این صنعت ، صنعتی پاک است.»


پس از آن، بابک مغازه ای به نمایندگی از انجمن های حاضر در همایش سندی را که سازمانهای مردم نهاد به مناسبت برگزاری این همایش تدوین کرده بودند قرائت کرد. این سند به تفسیر و توانمندی های نهادهای مدنی حوزه گردشگری پرداخت و چشم انداز گردشگری را با رویکرد بهره گیری از سه ضلع نهادهای مدنی ،بخش دولتی و جوامع محلی ترسیم کرد.


سخنران دیگر این همایش بهمن مشکینی، مشاور وزیر کشور و معاون امور نهادهای مدنی و مشارکت های اجتماعی وزارت کشور بود که با اشاره به موضوع همایش و تاثیر آن در مشارکت اجتماعی گفت: «در حوزه مشارکت اجتماعی، اگر از نهادی که در حال اداره کردن آن هستیم، به درستی مراقبت کنیم ثمره آن هیچ نیست جزء اصلاح یک درد تاریخی در ملت ایران و درمان آن هم مشارکت نهادینه اجتماعی و کار جمعی و گروهی است.»


معاون وزیر کشور در ادامه گفت: «تشکل ها بناست خود محوری را در حاکمیت از بین ببرند و راهکار آن بازگشت به این است که ما اخلاق کارجمعی را به عنوان یکی از محور های توانمند سازی تشکل ها در دستور کار قرار دهیم.»
آخرین سخنران این برنامه، مرتضی رمضانی، مدیرکل امور مجامع و سازمان های مردم نهاد سازمان میراث فرهنگی ، صنایع دستی و گردشگری کشور بود که از تاسیس اتاق فکر و خانه تشکل ها درسازمان خبر داد.


حسین زندی- سرویس اجتماعی

http://www.iscanews.ir/news/64854/%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%8C-%D8%A7%D9%84%DA%AF%D9%88%DB%8C-%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D8%B4%DA%AF%D8%B1%DB%8C-%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D8%AF%D8%A7%D8%B1-%D9%88-%D9%85%D8%B3%D8%A6%D9%88%D9%84%D8%A7%D9%86



برچسب ها: همدان ،

اخبار ویژه » صفحه نخست
در گفت و گو با زهره رحیمی نماینده کمیته برگزاری بزرگداشت روز همدان عنوان شد؛

 برگزاری روز همدان با شعارهمدان «الگوی گردشگری پایدار و مسئولانه»

همزمان با هفته گرامیداشت همدان و روز پزشک در آغاز شهریور ماه، نهادهای مدنی در استان همدان اقدام به برگزاری مراسمی در روز دوم شهریورماه می کنند، این مراسم با سخنرانی دکتر پرویز اذکائی مورخ برجسته کشور، دکتر طالبیان معاونت میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری، دکتر زارعی باستان شناس و جمعی از دانشگاهیان و مدیران میراث کشور و استان برگزار خواهد شد.
به گزارش همدان پرس؛ همزمان با هفته گرامیداشت همدان و روز پزشک در آغاز شهریور ماه، نهادهای مدنی در استان همدان اقدام به برگزاری مراسمی در روز دوم شهریورماه می کنند، این مراسم با سخنرانی دکتر پرویز اذکائی مورخ برجسته کشور، دکتر طالبیان معاونت میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری، دکتر زارعی باستان شناس و جمعی از دانشگاهیان و مدیران میراث فرهنگی کشور و استان برگزار خواهد شد.

در این مراسم 45 نفر از نمایندگان تشکل های گردشگری استان های مختلف شرکت خواهند داشت که مباحث الگوهای گردشگری پایدار، پاک و مسئولانه در نشست های این روز بررسی خواهد شد. همچنین گروه موسیقی روشندلان همدان با گروه فاخته به اجرای برنامه خواهند پرداخت.

با سلام و سپاس از وقتی که دراختیار ما قرار دادید نقش شما در برگزاری برنامه روز همدان چه بوده است و چه گروه‌هایی در اجرای مراسم نقش داشته‌اند؟

من از اعضای بنیادمهر هستم و در سال 93 نیز با همراهی تعدادی از دوستان عزیز موفق به دریافت مجوز تاسیس دو تشکل غیردولتی با عناوین خانه بانوان مهر و خانه حامیان حق بیمار در همدان شدم که تلاش کردیم در برگزاری این برنامه نیز همکاری کنیم. پویشگران سفر پاک، گروه تسهیل‌گری همراهان توسعه‌پارس، دوستان‌زمین، بنیاد مهر، خانه بانوان مهر، شرکت دانش گستر آوید به عنوان گروه‌های غیردولتی متولیان برگزاری بوده‌اند.سازمان میراث فرهنگی و آموزش و پرورش نیز همکار و حامی دولتی برنامه هستند.

چه ضرورتی برای برگزاری روز همدان بود که شما لازم دانستید در برگزاری این مراسم مشارکت کنید؟ 
سوال دقیقی است. یکی از مولفه‌های مهم هر ملت و هر جامعه‌ای برخورداری آنان از نمادها و میراث‌های فرهنگی و تاریخی است که می‌تواند از منظرهای مختلف حائز اهمیت باشد. هویت‌بخش بودن، قدرت ایجاد اتحاد و یکپارچگی، پتانسیل ایجاد تحرک اجتماعی و عامل نشاط عمومی از جمله‌ ویژگی‌های چنین نمادهای است لذادر هر مرز و بومی تلاش براین است که با زنده نگه‌داشتن چنین میراثی به پیامدهای مهمش نائل شوند، هرچند نباید فراموش کرد که نتایج مثبت ذکر شده فوق، صرفا با اقدامات نمادین و مقطعی قابل حصول نیست و نیاز به سیاست‌گزاری‌های دراز مدت عملی نیز دارد. 

چرا چنین مراسمی هرساله بطور متعدد برگزار می‌شود و این مراسم متعدد از سوی متولیانشان با هم یکپارچه نمی‌شوند؟
برخی از رخدادها قابلیت بازآفرینی توسط گروه‌های مختلف شهروندی را دارد. روز همدان مختص هر فرد همدانی و هر فرد علاقمند به همدان است که قدرمسلم بهانه را برای گرامیداشت آن، از سوی تک‌تک ایشان نیز فراهم می‌نماید. اما تفاوت در رویکردها، در اهداف و در روشها موجب می‌شود که نهادهای مختلف برآن شوند تا هریک مراسم را طبق نظر خود طراحی و اجرا کنند در ضمن توجه داشته باشید در جامعه ما فرصت‌های نقش‌آفرینی محدودهستند یا دست‌کم محدود تلقی می‌شوند، لذا شما شاهد تکرار چنین مراسمی خواهید بود. من امیدوارم در سایه گسترش فضا و تجربه مکرر شهروندان، این تکرار تبدیل به تنوعی عمیق و باکیفیت شود. 

این برنامه با برنامه‌های دیگر و یا مراسم سال قبل خودتان چه تفاوت‌هایی دارد؟
تمرکز روی مشارکت نهادهای‌مدنی و تشکل‌های غیردولتی در قالب یک طرح واحد، معرفی این نهادها و بیان دردهای مشترک این بخش از جامعه به زبان خودشان، از جمله اهدافیست که متولیان این برنامه به دنبال آن هستند، که تفاوت و مرز ما را با برگزارکنندگان مراسم مشابه که اغلب موارد نیز صرفا دولتی هستند، مشخص می‌کند. در خصوص تفاوت با سال قبل نیز گسترش کار، افزایش تعداد مدعوین، به مشارکت طلبیدن سخنرانان بیشتر و از خارج از استان، اصلاحاتی در موضوعات مطروحه نیز تغییراتی است که در مراسم امسال رخ داده است. ما تلاش داریم در سایه این تغییرات، روز همدان را از یک روز نمادین تاریخی، به یک رخدادِ پویای حال حاضر، بدل کنیم. به یقین مراسم ما، کاستی‌ها و ضعف‌هایی خواهد داشت که شهروندان محترم برما خواهند بخشید و با همراهی خود به غنای مراسمی این‌چنین یاری خواهند رساند. 

مختصری در خصوص برنامه توضیح می‌فرمایید؟
برنامه در سالن اجتماعات تالار معلم طی سه ساعت برگزار می‌شود و شامل سخنرانی دکتر پرویز اذکایی تاریخدان و همدان‌شناس،دکتر طالبیان معاونت محترم میراث فرهنگی ،صنایع دستی و گردشگری کشور، جناب حمید خاورزمینی جامعه‌شناس، دکتر محمدابراهیم زارعی مدیر گروه باستان‌شناسی دانشگاه بوعلی‌سینا، جناب دکتر رمضانی مدیرکل امور مجامع و سازمان‌های مردم نهاد میراث فرهنگی یا دکتر نظری مدیرکل ثبت آثارتاریخی و معنوی میراث فرهنگی کشور خواهد بود. در ضمن پخش کلیپ و موسیقی نیز در دستور کار برنامه است. در کنار برنامه غرفه هائی از سازمان های مردم نهاد نیز به ارائه محصولات خود خواهند پرداخت.

مراسم گرامیداشت روز همدان یک شنبه دوم شهریور ماه 1393 در سالن اجتماعات تالار معلم واقع در میدان شریعتی همدان برگزار خواهد شد و برپائی نمایشگاهی از صنایع دستی و توانمندی های سازمان های مردم نهاد در حاشیه این مراسم برپا خواهد شد.
http://www.hamedanpress.ir/?p=news&i=1&g=1&e=4966&title=%D8%A8%D8%B1%DA%AF%D8%B2%D8%A7%D8%B1%DB%8C%20%D8%B1%D9%88%D8%B2%20%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86%20%D8%A8%D8%A7%20%D8%B4%D8%B9%D8%A7%D8%B1%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86%20%C2%AB%D8%A7%D9%84%DA%AF%D9%88%DB%8C%20%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D8%B4%DA%AF%D8%B1%DB%8C%20%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D8%AF%D8%A7%D8%B1%20%D9%88%20%D9%85%D8%B3%D8%A6%D9%88%D9%84%D8%A7%D9%86%D9%87%C2%BB


برچسب ها: سازمان های غیر دولتی ، همدان ،

بزرگداشت همدان، فرصتی برای شناخت مردم دیگر مناطق

کد خبر: ۵۷۲۴۰


همدان-ایسکانیوز: یکم شهریورماه روز بزرگداشت همدان نام گرفته است. بزرگداشت همدان مختص گروه و فرهنگ خاصی نیست و تمامی مردم منطقه میهمان و میزبان این روز هستند. سازمان‌های مردم نهاد تلاش می‌کنند در این روز همدان را به میهمانان معرفی کنند. در این باره با بابک مغازه‌ای، فعال سازمان‌های مردم‌نهاد در همدان، به گفتگو نشستیم.

 

 

  • در ابتدا دلایل و انگیزه انتخاب این روز و پیشینه برگزاری آن از سوی سازمان­های غیر دولتی را بفرمایید؟


چند سالی است که با اجماع فرهنگ دوستان و اندیشه­ورزان این دیار یکم شهریورماه همزمان با زادروز بوعلی‌سینا، که همدانیان افتخار میزبانی همیشگی­اش را دارند، به عنوان روز همدان پذیرفته شده است.

در طول این سال­ها در کنار برنامه­های دولتی این روز که گاه با روز پزشک نیز همپوشانی داشته است، سازمان­های غیردولتی کوشیده­اند تا با هر امکان و در هر مکانی که مقدور بود برنامه‌ای را به این مناسبت برگزار نمایند. به ویژه از سال قبل گروهی از فعالان مدنی و تشکل­های غیر دولتی در قالب کمیته­ای گرد هم آمدند و یک تیم کاری به منظور تصمیم­گیری، برنامه­ریزی و هدایت برنامه­های سالیانه مرتبط با آن تشکیل شد. این تیم  عبارت است از زهره رحیمی، افشین فرهانچی، حسین زندی و بنده، که در تلاشیم با همکاری دیگر اعضای سازمان­های غیردولتی و علاقه­مندان به فرهنگ همدان برنامه سالیانه­ای را برای این روز اجرا کنیم.

گرامیداشت روز همدان در سال گذشته به همت انجمن­های «پویشگران سفرپاک»، «دوستان زمین»، «بنیاد مهر»، «موسسه آموزشی-پژوهشی آوید» و «گروه تسهیل‌گری همیاران توسعه پارس» در سالن دانشگاه عمران توسعه، با حضور بیش از 200 نفر از شهروندان برگزار شد که نقطه عطفی در این راستا بود.

در این مراسم بزرگانی چون دکتر «پرویز اذکایی» به سخنرانی پرداختند و تشکل­ها توانستند در فضاهای جانبی در نظر گرفته شده به معرفی خود و توانایی­های هنری اعضا خویش بپردازند.

 

  • از دیدگاه شما مزیت اساسی برنامه سال قبل چه بود؟


این برنامه با وجود کاستی­هایی که گاه به دلیل کمبود امکانات با آن روبرو بودیم توانست اعتماد به نفس لازم را در تشکل­های مجری به شکلی فراهم سازد که امسال بتوانند برنامه گسترده­تری را برای این روز در نظر بگیرند.

تا کنون تجربه ثابت کرده است حضور پر رنگ تشکل­های غیر دولتی این استان، در روزی که در حقیقت متعلق به مردم و برای مردم است، توانسته از یک سو حساسیت بیشتری را در بدنه جامعه فرهنگی استان همدان ایجاد کند و از سوی دیگر انجمن‌های دیگر شهرها را نیز که گزارش­ها و خبرهای این برنامه را دریافت نمودند، ترغیب نماید تا برای مناسبت­های مشابه در شهر‌های  خود وارد عمل شوند.

 

  • امسال چه برنامه­هایی دارید و فضای لازم برای آن­ها را چطور ارزیابی می­کنید؟


همان­طور که عرض کردم برنامه نسبتاً موفق سال گذشته انگیزۀ بیشتری را در کمیته برگزاری ایجاد نمود تا با عزمی راسخ­تر گام بلند­تری را در پاسداشت این روز بردارد. از سویی در حال حاضر شرایط محیطی و عمومی نیز برای اجرا با شکوه­تر این روز فراهم است. چرا که بخش­های مختلف دولتی ذی ربط برنامه­ها و امکانات مختلفی را در نظر گرفته­اند و شرایط به گونه­ای است که علاوه بر شهر همدان در تمام مناطق استان نیز برنامه­هایی برای این روز در نظر گرفته شده است. می­توان گفت این مناسبت به هفته فرهنگی استان بدل شده است.

با توجه به این شرایط کمیته برگزاری تصمیم گرفت به منظور  برگزاری هر چه باشکوه‌تر این روز، پس از رایزنی­های صورت گرفته یکی از بهترین سالن­های اجتماعات استان، یعنی باشگاه و تالار معلمان را که سابقه طولانی در برگزاری مراسم فرهنگی دارد برای برنامه اصلی در نظر بگیرد. تلاش این گروه بر این است که در حد امکان علاوه بر سخنرانان سال­های قبل، از دیگر شخصیت­های علمی و فرهنگی داخل و خارج از استان همچون؛ معاونان سازمان میراث فرهنگی و گردشگری کل کشور و مدیرکل ستادی این سازمان و نیز استادان دانشگاه بهره گیرد و بخش­های جانبی این برنامه را نیز ارتقاء دهد. در این میان خرسندیم که توانستیم دیگر انجمن­های علاقمند به میراث فرهنگی و گردشگری پایدار و برخی از فعالان و موسسات بخش خصوصی و حتی جوامع محلی را نیز در کنار بخش­های دولتی مرتبط به همراهی دعوت نموده و با یاری تمامی بخش­ها ، مجموعه­ای از برنامه­های مختلف را برای این روز برنامه­ریزی نماییم.

  • آیا بجز برنامه اصلی در سالن تالار معلمان برنامه­های دیگری نیز در نظر گرفته­اید؟


بله. از آنجا که هدف تشکل­های غیر دولتی ارتباط  هر چه بیشتر مردم با این روز و معرفی استان همدان به دیگر مناطق کشور است، دو برنامه دیگر را نیز برای این هفته مد نظر قرار دادیم که امیدوارم با همراهی متولیان امر به انجام برسد.

برنامه اول در روستای تاریخی  ورکانه، که یکی از مناطق ارزشمند به جهت گردشگری روستایی است، در نظر گرفته شده است. این برنامه شامل انجام برنامه گردشگری، اسب­سواری و اجرای کارگاه آموزشی در خصوص نقش گردشگری با اسب و گردشگری روستایی در حفظ معیشت جوامع محلی و توسعه پایدار مناطق روستایی و آشنایی هر چه بهتر مخاطبین برنامه و فعالان شرکت­کننده از دیگر استان­ها با توانایی­ها و مزیت­های این روستای هدف گردشگری و توجه به زمینه­های نوین و ارزشمند گردشگری در استان همدان خواهد بود.

در کنار این برنامه از آنجا که انجمن­های حامی گردشگری پایدار استان همدان از فعال‌ترین تشکل­های این حوزه در سطح کشور هستند، با هماهنگی دستگاه دولتی مربوط همچون اداره کل امور مجامع و تشکل­های مردم نهاد سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور، اداره کل میراث فرهنگی استان و استانداری همدان، بر آن شدیم تا برای اولین بار کارگروه تشکل­های گردشگری سراسر کشور را در خارج از مرکز، همزمان با مناسبت­های این هفته برگزار نماییم. شرکت کنندگان که نمایندگان فعالان حوزه میراث فرهنگی و علاقه­مندان به گردشگری پایدار از  استان­های مختلف کشور هستند ضمن حضور در این برنامه­ها، به نحو بهتری با ظرفیت­های فرهنگی و گردشگری استان همدان آشنا می­شوند.

 

  • تفاوت این مناسبت با دیگر برنامه­ها و مناسبت­ها چیست؟ انتخاب یک روز خاص برای یک شهر و یا استان چه کاربردی دارد؟


در طول سال مناسبت­ها و روزهای مختلفی وجود دارد که هر یک ارزش و اهمیت خاصی دارند و در جای خود ارزشمند هستند اما انتخاب یک روز و در شکلی بهتر یک هفته فرهنگی برای یک منطقه خاص جغرافیایی، مزایای بسیاری دارد که مهمترین آن ایجاد جو همدلی و ارتباط هر چه بیشتر مردمان آن منطقه و جلب توجه آنان به ارزش‌ها و خصوصیات فرهنگی و اجتماعی خود و نیز لزوم حفظ و توسعه پایدار این مزیت­ها است.

از آنجا که این روزها متعلق به تمام مردم است، می­تواند به زمانی ارزشمند برای وحدت فرهنگی و پرهیز از تنش­های اجتماعی بدل گردد و زمینه توسعه پایدار منطقه را فراهم نماید.

این روز زمانی است که متعلق به هیچ گروه، قشر و تفکر خاصی نیست .تمامی مردم منطقه میزبانان و میهمانان این روز خواهند بود و این خود مزیتی است که ممکن است در برخی مناسبت­های دیگر نباشد.

 

  • به نظر شما نقش سازمان­های غیر دولتی در بزرگداشت این روز چیست؟


یکی از مهمترین ظرفیت­ها در راستای توسعه پایدار هر جامعه­ای، بهره­گیری از سرمایه­های اجتماعی و پتانسیل­های موجود است. در این راه سازمان­های غیر دولتی به عنوان بارزترین شکل سازمان­یافته، متشکل و هدفمند نیروهای اجتماعی می­توانند ضمن هدف­گزاری همراه با نظامندی، زمینه جریان یافتن کارآمد امکانات و خواسته­های عموم مردم را فراهم نمایند، تا حداکثر بهره­وری با حداقل امکانات را به دنبال داشته باشند.

این سازمان­ها می­توانند به عنوان نمایندگان وجدان اجتماعی نیز در پایش و ارزیابی درجه تاثیر گزاری و اثر بخشی هر یک از فعالیت­ها در کنار دیگر بخش­ها باشند.

 

  • سازمان­های غیر دولتی همدان چه نقشی در توسعه اجتماعی و فرهنگی همدان دارند؟


همان­طور که عرض کردم سازمان­های غیردولتی بخش هدفمند و نظامند هر اجتماعی هستند که از بیشترین ارتباط با بخش­های مختلف جامعه برخوردارند.

استان همدان نیز با سابقه دیرینه­ای که در خصوص مشارکت­های مدنی و یاری‌گری اجتماعی برخوردار است، دارای بستر تاریخی خوبی برای فعالیت­های داوطلبانه اجتماعی است و سازمان­های غیردولتی در این منطقه همواره کوشیده­اند تا در قالب برنامه­های مختلف فرهنگی و اجتماعی و  در مناسبت­هایی همچون روز همدان نقش خود را ایفا نمایند.

مشخصه­های فرهنگی این دیار را پاس بدارند و زمینه ایجاد فضای وحدت اجتماعی، نزدیکی بخش­های مختلف به هم و آشنایی هر چه بیشتر با مزیت­های منطقه را به انجام رسانند.

 

  • ارتباط تشکل­ها با روز همدان چیست؟


تشکل­های غیر دولتی به ویژه انجمن­هایی که شناخت و حفظ میراث فرهنگی، محیط زیست و گردشگری پایدار را به عنوان موضوع محوری خود در نظر گرفته­اند ارتباط تنگاتنگی با مناسبت­هایی چون روز همدان دارند. این روز و هفته فرهنگی همدان به عنوان مناسبتی که به این منطقه اختصاص دارد، فرصتی است که تمامی استان­ها بیشترین توجه را به این شهر و استان داشته باشند و نمایندگان بخش­های اجتماعی، یعنی تشکل­های غیر دولتی می­توانند با استفاده از آن زمینه بروز مزیت­های استان را فراهم نمایند. ارتباط خود با جامعه هدف را گسترده­تر ساخته و زمینه کنش­های بعدی خود در طول سال را تسهیل نمایند.

 

  • جامعه هدف شما بیشتر چه بخش­هایی است و برای امسال چه هدف­گزاری خاصی داشتید؟


به طور کلی تشکل­های غیر دولتی بر عکس انجمن­های صنفی و یا علمی، جامعه هدف محدودی ندارند و تمامی طبقات، سنین و اقشار جامعه بر حسب مورد و با توجه به هر یک از پروژه­های انجام شده و یا با در نظر گرفتن تعریف هر سازمان خاص برای گستره و موضوع فعالیت خود می­تواند جامعه هدف این سازمان­ها باشد.

در موضوعی همچون روز همدان نیز که مربوط به تمامی بخش­های جامعه است، جامعه هدف تمامی ساکنان این مناطق و علاقه­مندان به فرهنگ و تمدن دیرین آن است.

ضمن این که این برنامه و بزرگداشت چنین روزی می­تواند به عمومی و مردمی­تر شدن مناسبت­های مختلف کمک شایانی کند.

در همین راستا کمیته تشکل­های غیر دولتی برگزارکننده این روز کوشیده­اند سه برنامه متوالی را در سه روز به صورتی برنامه­ریزی نمایند. یک برنامه با حضور عموم شهروندان و همراه با سخنرانی­های علمی، برنامه دوم به منظور معرفی هرچه بهتر استان به دیگر مناطق کشور با حضور نمایندگان تشکل­های گردشگری کشور خواهد بود. در برنامه سوم فعالان و علاقمندان به فرهنگ و گردشگری این استان با حضور در روستای دیدنی و تاریخی ورکانه همگام با جامعه محلی، مسئولین دولتی و بخش خصوصی در یک حرکت نمادین ضمن پاسداشت ارزشهای طبیعی و معماری کهن این منطقه و با احترام به فرهنگ و معیشت در خور تقدیر آن، به صورتی یک پارچه اعلام نمایند که توسعه زمانی ارزشمند و پایدار خواهد بود که همراه با حفظ تاریخ، فرهنگ و محیط زیست منطقه باشد.

 حسین زندی-سرویس اجتماعی
http://www.iscanews.ir/news/57240/%D8%A8%D8%B2%D8%B1%DA%AF%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%8C-%D9%81%D8%B1%D8%B5%D8%AA%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%AE%D8%AA-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85

 


برچسب ها: انجمن های غیر دولتی ، همدان ، تشکل های غیر دولتی ،

شنبه 8 شهریور 1393

تشکل های مردمی در پیشبرد امور اجتماعی راهگشا هستند

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :گفتگو ،میراث فرهنگی ،ایرنا ،

تشکل های مردمی در پیشبرد امور اجتماعی راهگشا هستند

همدان-ایرنا- مدیرکل امور مجامع سازمان های مردم نهاد سازمان میراث فرهنگی کشور گفت:تشکل های مردم نهاد با مشارکت در امور اجتماعی و دولتی می توانند همواره راهگشا باشند.

به گزارش ایرنا ˈمرتضی رمضانیˈ روز دوشنبه در کارگروه مشترک حوزه های چهارگانه تشکل های غیردولتی سازمان میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی در همدان از رویکرد مثبت این سازمان نسبت به تشکل های مردم نهاد در پیشبرد اهداف و برنامه ریزی ها ی توسعه اجتماعی خبر داد.

وی افزود: این سازمان در این رابطه با بیش از 921 تشکل غیردولتی فعال در حوزه های داخلی و خارجی مشارکت دارد.

وی ادامه داد: در نتیجه همکاری های تشکل های داخلی و خارجی و انجمن ها ، زمینه همکاری در حوزه های گردشگری ،صنایع دستی و میراث فرهنگی ایجاد شده و ارتباط میان این تشکل ها، امکانی مناسب برای پیشبرد برنامه های توسعه اجتماعی در مقیاس ملی را فراهم کرده است.

مدیرکل امور مجامع سازمان های مردم نهاد میراث فرهنگی کشور در ادامه گفت: در هفته دولت اتاق فکر و خانه تشکل سازمان میراث فرهنگی راه اندازی و به مرور در استان ها نیز تشکیل می شود.

رمضانی افزود: در سازمان میراث فرهنگی کشور اتاق فکر و خانه تشکل ها راه اندازی می شود تا تشکل ها بتوانند در این مرکز، ایده ها و افکار خود در خصوص فعالیت هایی که در راستای میراث فرهنگی وجود دارد را دنبال کنند.

وی اظهار کرد: اتاق فکر سازمان میراث فرهنگی، فضایی برای تفکر و اندیشه فراهم کرده و کارهای مردم در این زمینه پی گیری می شود.

وی همچنین گفت: استفاده از تجارب نخبگان، جوانان و زنان، تقویت مشارکت عمومی و نهادهای مدنی، ارتقای دیپلماسی فرهنگی، حمایت از توسعه کمی و کیفی صنف های فرهنگی و تلاش برای از بین بردن نگاه امنیتی به تشکل های مردمی به عنوان بخشی از برنامه های رییس جمهوری برای تشکل ها در حال پی گیری و تحقق است.

وی همچنین گفت: این پنجمین کارگروه چهارگانه تشکل های دولتی کشور است که برای نخستین بار، خارج از مرکز و در استان همدان برگزار می شود.

مدیر کل امور مجامع سازمان های مردم نهاد میراث فرهنگی کشور گفت: مجموعه پیشنهادات و نکته نظرات این نشست ها تاکنون در قالب 54 عنوان موضوع بررسی شده که 27 عنوان از این پیشنهادات محقق شده و مابقی در دست اقدام است.

رمضانی اظهار کرد:قانون تشکل ها و مجوزهای آنها از جمله این موارد است که پیشنهاد شده تشکل ها از این پس به صورت هیات امنایی اداره شوند.


عضو انجمن ˈدوستان زمینˈ به عنوان هماهنگ کننده برگزاری این کارگروه نیز از حضور تشکل های مردم نهاد حوزه های میراث فرهنگی، گردشگری، صنایع دستی و اطلاع رسانی 22 استان کشور در همدان خبر داد.

ˈحسین زندیˈ افزود: 45 نفر در قالب این تشکل ها برای شرکت در این کارگروه که با هدف ساماندهی انجمن ها، پیگیری مطالبات سمن ها و جهت دهی و تخصصی کردن فعالیت ها تشکیل شده شرکت کردند.

وی گفت: این کارگروه همواره در تهران برگزار می شده و همدان نخستین استانی است که این جلسه در آن برگزار می شود.

921 تشکل مردم نهاد در حوزه میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی در کشور فعال هستند.

کارگروه مشترک حوزه های چهارگانه تشکل های غیردولتی سازمان میراث فرهنگی روز دوشنبه با حضور تشکل های مردم نهاد حوزه های میراث فرهنگی، گردشگری، صنایع دستی و اطلاع رسانی 22 استان کشور در همدان برگزار شد.

7521/576

انتهای پیام /* 
http://www7.hamedan.irna.ir/fa/News/81285991/%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%AB_%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF%DB%8C_%D9%88_%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D8%B4%DA%AF%D8%B1%DB%8C/%D8%AA%D8%B4%DA%A9%D9%84_%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85%DB%8C_%D8%AF%D8%B1_%D9%BE%DB%8C%D8%B4%D8%A8%D8%B1%D8%AF_%D8%A7%D9%85%D9%88%D8%B1_%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C_%D8%B1%D8%A7%D9%87%DA%AF%D8%B4%D8%A7_%D9%87%D8%B3%D8%AA%D9%86%D8%AF


برچسب ها: حسین زندی ، میراث فرهنگی ، صنایع دستی و گردشگری ، انجمن های غیر دولتی ، همدان ،

دوشنبه 11 فروردین 1393

نمایشگاه نوروزی هگمتانه در آتش سوخت

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :گفتگو ،گردشگری ،میراث فرهنگی ،ایسنا ،

نمایشگاه نوروزی هگمتانه در آتش سوخت

http://www.isna.ir/fa/news/93011001660/%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%86%D9%88%D8%B1%D9%88%D8%B2%DB%8C-%D9%87%DA%AF%D9%85%D8%AA%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D8%A2%D8%AA%D8%B4-%D8%B3%D9%88%D8%AE%D8%AA

» سرویس: فرهنگی و هنری - میراث و صنایع دستی

بخش‌هایی از نمایشگاه نوروزی صنایع دستی هگمتانه که در کنار موزه تازه ساماندهی شده هگمتانه در تپه هگمتانه برپا شده بود، صبح امروز (10 فروردین) در آتش سوخت.

به گزارش خبرنگار سرویس میراث فرهنگی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، این نمایشگاه که از 25 اسفند ماه سال گذشته توسط بخش خصوصی و اداره کل میراث فرهنگی و گردشگری استان همدان در تپه هگمتانه برپا شده است، با حدود 70 غرفه از اقلام فرهنگی و صنایع دستی قرار است تا 16 فروردین ماه امسال در این مکان برپا باشد؛ اما با آتش سوزی صبح امروز حدود 10 غرفه آن به طور کامل از بین رفت یا آسیب‌های جدی دید.

یکی از غرفه‌داران این نمایشگاه درباره علت آتش‌سوزی در محل نمایشگاه به خبرنگار ایسنا گفت: به گفته آتش‌نشانان حاضر در محل نمایشگاه به علت روشن بودن یک وسیله گرمایشی (هیتر) در یکی از غرفه‌های ابتدایی نمایشگاه با وزش شدید باد گرمای زیاد آن باعث بروز اتش‌سوزی در ساعت سه و بیست دقیقه صبح امروز شد.

ستاره بیابانی با بیان این که تا خاموش شدن آتش، شش غرفه ابتدایی نمایشگاه به طور کامل در آتش سوختند و چند غرفه نیز آسیب‌های جدی دیدند گفت: غرفه‌دارانی که در نمایشگاه مانده بودند در زمان شروع آتش‌سوزی قصد داشتند با استفاده از کپسول‌های آتش‌نشانی موزه هگمتانه آتش را خاموش کنند، اما متاسفانه این کپسول‌ها کار نمی‌کردند، بنابراین مسئولان غرفه‌ها موفق شدند با خیس کردن یک فیبر و قرار دادن آن مقابل دیگر غرفه‌ها از سرایت آتش به دیگر غرفه‌ها جلوگیری کنند.

او با بیان اینکه هیچ بنای تاریخی در این آتش‌سوزی در تپه هگمتانه آسیب ندیده است ادامه داد: به دلیل وزش باد شدیدی که شب گذشته در همدان رخ داد، چادر غرفه انتهایی نمایشگاه نیز که در کنار کلیسا در تپه هگمتانه قرار داشت نیز مهار نشد و داخل گودال فرانسوی‌ها افتاد.

از سوی دیگر به علت وزش باد شدید در همدان نمایشگاه اقلام فرهنگی و صنایع دستی نیز که در میدان باباطاهر و در محدوده آرامگاه باباطاهر قرار داشت نیز دچار آسیب جدی شد. یکی از غرفه‌داران این نمایشگاه - سعید حسام - نیز در این زمینه به خبرنگار ایسنا توضیح داد: با توجه به این که مسئولان نمایشگاه مسائل ایمنی را برای برپایی نمایشگاه رعایت نکردند و چادر غرفه‌ها را به طور کامل مهار نکردند، با وزش شدید باد و بارش باران در شب گذشته چادرهای غرفه‌ها ویران شدند و حتی نرده‌های آرامگاه نیز در این ویرانی آسیب دیدند. همچنین به دلیل بارش باران بسیاری از اقلام از بین رفتند.

یک فعال حوزه میراث فرهنگی در این زمینه به خبرنگار ایسنا گفت: در طول سال‌های گذشته نیز این گونه نمایشگاه‌ها در سطح شهر و در مکان‌های تاریخی برپا شدند که نهادهای مدنی در این زمینه به مسئولان میراث فرهنگی تذکرهایی را مبنی بر اشتباه بودن این اقدام داده بودند.

حسین زندی افزود: استان همدان نیازمند یک بازارچه دائمی برای برپائی نمایشگاه‌های مختلف صنایع دستی در مناسبت‌های مختلف است، اما متاسفانه در حالیکه بازار تاریخی باقی مانده از دوره صفویه در همدان اکنون به انبار تبدیل شده است، دیگر مکان‌ها مانند آرامگاه باباطاهر و تپه هگمتانه به مکانی برای برپائی نمایشگاه‌ها تبدیل شده‌اند.

به گفته وی، ورود بی‌رویه گردشگران و مسافران به این بازارچه‌ها، آتش‌سوزی‌ها و آسیب‌های دیگر به مرور این بناهای تاریخی را از بین می‌برد.


برچسب ها: بازارچه صنایع دستی همدان ، آتش سوزی در هگمتانه ، همدان ، میراث فرهنگی همدان ،

جمعه 25 بهمن 1392

روزی برای بخشش بخش یکم

   نوشته شده توسط: حسین زندی    

روزی برای بخشش

گفتگو با آمنه بهرامی بخش یکم

حسبن زندی

 حدود یک سال پیش از این توسط رضا مقدم با آمنه بهرامی قربانی اسید پاشی آشنا شدم ،این آشنایی همزمان با سفر آمنه به زادگاهش همدان اتفاق افتاد.نتیجه این دیدار گفتگوی مفصلی است که در پی می آید .این گفتگو پس از دیدار آمنه بهرامی ،با طاهره بهرامی یکی دیگر از قربانیان اسید پاشی در همدان انجام شد. آنروزها کتاب آمنه منتشر نشده بود.آمنه پیشنهاد کرد در تقویم رسمی روزی به عنوان بخشش نامگذاری شودتا از آمار خشونت در جامعه کاسته شود:

 

·        خانم بهرامی من از آخرشروع می­کنم یعنی اتقاقات اخیر، شما وقتی متهم را بخشیدید یعنی اجازه ندادید فاجعه­ای که برای شما رخ داده بود، تکرار شود. افکار عمومی خیلی به شما نزدیک شد، نظر مردم درباره شما تغییر کرد و با شما همسو شد. نظر خودتان در این باره چیست؟ چه احساسی دارید؟


 
من امروز «گنج نامه» بودم. خیلی برام جالب بود، مردم آنقدر دور من جمع شده بودند که بچه­ها می­گفتند خیلی طرفدار داری، اصلا غافلگیر شده بودم. همه خیلی خوشحال بودند و به من تبریک می­گفتند. همه می­گفتند :حقش بود، ولی کار خیلی بزرگی انجام دادی . خشونتی که در جامعه ما هست و مدام تکرار می­شود، مانند اسیدپاشی به طاهره که در همدان اتفاق افتاد، یا گونه­های دیگرش مانند بریدن دست و پای افراد، یا خودسوزی­هایی که در ایلام اتفاق افتاد می­افتد، بالاترین آمار را در این زمینه داریم. مسئله اسیدپاشی نیز اخیرا در ایران رواج یافته است.

·        حالا برای اینکه این مسایل کمتر شود و اتفاق نیفتد و چنین فاجعه­ای برای دیگران تکرار نشود، شما چه پیشنهادی دارید؟

خوب ببینید من برای همین حکم قصاص گرفتم و آن را تا مرحله اجرا رساندم. ولی خودم که نمی­توانستم این کار را انجام دهم. یا مثلا خانم طاهره بهرامی در عرض یک سال توانست حکم قصاص را بگیرد و به نظر من می­تواند اجرا کند. من این کار را کردم که از این اسیدپاشی جلوگیری کنم. یعنی حالا دیگر اگر کسی بخواهد روی صورت دیگری اسید بپاشد می­داند که حکمش قصاص است. شاید این خودش بازدارنده باشد. حالا درست است که آمنه اجرایش نکرد. این یک چیز شخصی بود. ولی گرفتن حکم و رساندنش تا مرحله اجر وبخشیدن کاری بود که می­توانستم برای مردمم انجام دهم، برای اینکه از اسیدپاشی جلوگیری کنم.

 

·        پیشنهاد شما برای دیگر قربانیانی که چنین اتفاقی برایشان می­افتد چیست؟ 

من پس از بخشش، رفته بودم دیدن طاهره بهرامی. گفت: آمده­ای از من بخواهی که ببخشم؟ گفتم: نه اصلا، من آمده­ام بگویم من پشتت هستم  و تو کسی هستی که پس از من این حکم را می­گیری و من این حکم را حکم خودم می­دانم، برای اینکه تو بتوانی این کار را انجام دهی من پشتت هستم. اگر حکم را بگیری و بگذری که بزرگواری کرده­ای و اگرنه .... در هر دو صورت حق باتوست.

 

·        حالا پیشنهاد شما چیست؟می­خواهید  راه و روش شما را برود یا اینکه...؟

نه نه! من هیچ پیشنهادی ندارم. یک مسئله شخصی است و بستگی به آن شخص و زندگیش  دارد. هر کس با توجه به شرایط ­زندگیش تصمیم می­گیرد.من احساس می­کنم اجرای حکم شخصی است و کسی نمی­تواند بگوید اجرا کن یا نکن. ولی حالا کسی که اسید به دست می­گیرد، می­داند حکمش اعدام یا رهایی نیست و روزی این اسید روی صورت خودش پاشیده  می­شود. این می­تواند تا حدی بازدارنده باشد.

 

·        شما عامل این خشونت را چه می­دانید؟ آیا مثلا عرف جامعه است؟

بی فرهنگی!

·        این بی فرهنگی از طرف کیست؟ مردم یا حاکمیت؟ یا روشنفکرانی که از خود مردمند؟ شما کدام را مقصر می­دانید؟

من احساس می­کنم جامعه ما ریشه­ای آسیب دیده و باید تغییر اساسی داشته باشد. ریشه ما دارد  می پوسد و ما برایش هیچ کاری نمی­کنیم. روز به روز هم بدتر می­شود. ما الان در جامعه خود مروج فرهنگ عربی هستیم که می­گویند پایین­ترین فرهنگ دنیاست، در حالیکه ما ایرانیان فرهنگ غنی چند هزار ساله داریم. همانگونه که می­دانید مسائلی از این دست بسیار است و ما از ریشه رو به ویرانی نهاده­ایم. اسلام با عرب متفاوت است. من نمی­خواهم به اعراب توهین کنم ولی ما فرهنگ عربی را که ارتباطی به ما ندارد،ترویج می­کنیم.

·        مصداق آنچه که می­گویید چیست؟

مصداق­های زیادی دارد مثل همین سفره­ها و مجالس زنانه­ای که در خانه­ها می­گذارند. در آنجا کورکورانه حرف­هایی می­زنند که واقعیت ندارد و متاسفانه عامه مردم آنرا می­پذیرند. در حالیکه وقتی به قرآن مراجعه می­کنی متوجه می­شوی اصلا چنین مسایلی در قرآن نیامده است. مثلا می­گویند: تلویزیون و آهنگ­هایی که پخش می­کند حرام است! عمه خودم هم به این دلیل در خانواده تلویزیون را حرام می­داند. اما در همان مجالس، مثل سفره ابوالفضل، خانمی به سبک آهنگ­های عربی نوحه می­خواند ولی از آنجا که عربیست چندان معلوم نیست که چه می­گوید! آنها فکر می­کنند ثواب است. من یک بار رفتم و به خودم گفتم: واقعا برای ایرانیانی که این فرهنگ را ترویج می­کنند متاسفم. من اصلا فرهنگی که وارد جامعه می­کنیم را قشنگ نمی­بینم. باید از دوره مدرسه، از دبستان ریشه­سازی شود. اجتماع ما آسیب جدی دیده است. ما آنقدر خودخواه شده­ایم، مثلا منِ آمنه می­گویم اول شما عوض شوید من هم عوض می­شوم.

·        یعنی باید از خودمان شروع کنیم؟

 بله. نباید منتظر باشیم همسایه رو به رویی شروع کند! مثلا دوست داریم صبح که بیدار می­شویم به همسایه رو­به­رویی سلام کنیم. ولی منتظر می­شویم اول او به ما سلام کند. 

ادامه دارد.........



برچسب ها: آمنه بهرامی ، اسید پاشی ، همدان ، قربانی خشونت ،

گفت و گو با محمد ابراهیم زارعی، مدیر گروه باستان شناسی دانشگاه بو علی سینا

بدون کمک مردم، حفاظت از کاوش‌ها محال است





http://www.chn.ir/NSite/FullStory/News/?Id=107987&Serv=13&SGr=49

یکی از مشکلاتی که در باستان‌شناسی کشور وجود دارد، حفاظت از مناطق کاوش شده است. 
بیشتر تپه‌ها و مناطق کاوش شده، پس از بررسی به حال خود رها و در بیشتر موارد به محلی برای
 حفاری‌های غیر مجاز تبدیل شده است. برای بررسی این موضوع با «محمد ابراهیم‌ زارعی»،
 باستان‌شناس و مدیر گروه باستان‌شناسی دانشگاه بوعلی سینا گفت‌ و گو داشتیم.


به نظر شما برای حفاظت از مناطقی که پیشتر حفاری شده است، چه راهکارهایی وجود دارد ؟
کاوش­های ما به چند دسته تقسیم می­شود؛ یک دسته کاوش­هایی است که در نتیجه انجام پروژه­های عمرانی کشور مانند جاده‌کشی، به آن برخورد می­کنند و از سازمان میراث فرهنگی خواسته­ می­شود، در آن ناحیه کاوش­هایی صورت گیرد. دسته دیگر کاوش­ها نیز ممکن است در راستای همین ساخت و سازها انجام بپذیرد، چنانکه ممکن است در طی یک پروژه آثاری به زیر آب رفته یا از بین برود. این کاوش­ها در نتیجه پروژه مطالعاتی سدهایی است که در کشور اجرا می­شود که تعداد زیادی از کاوش­ها در حوضه آبگیر سدها انجام می­گیرد. زیرا ممکن است با آب­گیری سد این آثار به زیر آب برود.
 
دسته دیگر از کاوش­ها بر اساس سوال، طرح مسئله و فرضیه صورت می­گیرد. تعداد این کاوش­ها چندان زیاد نیست. مثلا ما سوالاتی داریم که باید به آنها پاسخ داده شود و به این منظور ناچار باید به جستجو و کاوش پرداخت. برای انجام چنین کاری اعتباری در نظر گرفته می­شود. اعتباراتی هم برای این که ما آثار را از زیر خاک درآوریم تخصیص می­یابد. باید دید این آثار در چه سطحی است؟ چه حدودی را در برمی­گیرد؟ در این حدود تا چه حد امکان کاوش وجود دارد؟ پس از کاوش تا چه اندازه به فکر حفاظت از این اشیاء هستیم؟
 
از همه مهمتر، حفاظت است. درباره سدها، تنها در دو - سه حالت است که امکان حفاظت وجود دارد چرا که در حال رفتن به زیر آب است. البته می­خواهم بگویم حتی اگر پس از کاوش و آب­گیری سد متوجه آثاری شدیم که آثاری به زیر آب رفته، ممکن است 200-300 سال آینده در کشوراتفاقاتی بیافتد و بتوانند این آثار را سالم از زیر آب بیرون آورده و نگهداری کنند. بنابراین باید آن را هم به نوعی محافظت کنیم، یعنی اگر خاکی برداشتیم و ترانشه ایجاد کردیم، مجددا پس از ثبت و ضبط دقیق گزارش روی آن را بپوشانیم و خاک را سرجایش بریزیم.
 
 حرف من گزینه سوم است.به قول شما پرسش و فرضیه­ای هست. ما باید در نظر داشته باشیم که پس از کاوش باید مشخص کنیم، چقدر کاوش کردیم؟ چقدر هزینه کاوش است؟ چقدر هزینه حفاظت است؟ از چه سیستم حفاظتی استفاده می­کنیم؟ مثلا در زمینه حفاظت یک روش داریم که می­توان سازه را کاهگل کرد. یا برای حفاظت از شیوه­های سنتی استفاده کرده و روی دیوارها را متناسب با نواع مصالح آن، دیوار را اندود کنیم. پیش از زدن کاهگل باید از لایه­های دیگری نیز استفاده کرد. پرسش من این است که آیا این اتفاق در کاوش های ما می­افتد؟
 
منظورتان از لایه­های دیگر چیست؟
 
 مثلا خاک یا لایه نرم دیگری که به دیوار آسیب نزند.
اگر دیوار ما آجری یا خشتی باشد، آسیب نمی­زند. ما نمی­توانیم روی یک دیوار عمودی خاک بریزیم چون آن را نمی­پوشاند. می­توان از گونی یا پلاستیک استفاده کرد اگرچه پلاستیک هم چندان مناسب نیست. می­توان از گونی استفاده کرد و سپس روی آن را کاهگل زد. نگهداشتن سطح عمودی بسیار دشوار است و گرنه روی سطح افقی دیوار می­توان این کار را انجام داد. اما مناسب‌ترین چیزی که فعلا می­توان در کاوش­ها از آن استفاده کرد، همین کاهگل است. اما همین کاهگل هم زمانی کارساز است که یک حفاظ هم برای آن در نظر بگیریم. یا اینکه اگر واقعا امکان حفاظت وجود ندارد، پس از کاهگل کردن روی آن گونی پلاستیکی گذاشته و با خاک بپوشانید. اگر نمی­توان آن را زیر یک سقف مناسب گذاشت بهترین راه حل همین است.
 
اگر آن ترانشه برای بازیدید مناسب باشد و نگاه کردن به آن اطلاعاتی به بازدید کننده بدهد، بهتر است بودجه­ای برای مسقف کردن آن اختصاص داده شود. مانند کاری که در بخش­هایی از هگمتانه صورت گرفته است با وجودی که خیلی ابتدایی است توانسته معماری آن را نجات دهد. بنابر این اگر ما بتوانیم این کار را به صورت مناسب­تری انجام دهیم یک اثر را برای مدت طولانی می­توانیم حفظ کنیم و برای بازدید عموم از آن استفاده کنیم. شاید گزارش­های تخصصی باستان­شناسی را 50 نفر ببینند ولی چنین آثاری را گردشگران بسیاری مشاهده خواهند کرد و بازخورد زیادی دارد.
 
اما همین کار نیز شرایط ویژه­ای دارد؛ بازدید کننده­گان از چه فاصله­ای می­توانند اثر را ببینند و روی آن بروند؟ چگونه باید این اثر را مسقف کرد؟ حفاظت آن باید مداوم باشد. نکته مهم­تر این است که ما بتوانیم آن را به خوبی معرفی کنیم.مثلا نقشه کاملی از آن را به بازدیدکننده نشان دهیم تا کسی که اثر را می­بیند بداند که با یک اثر معماری با این ساختار رو به رو است.
 
مسئله­ای که با آن روبه رو هستیم این است که از تخت جمشید و تخت سلیمان تا تپه هگمتانه و تپه پیسا، باستان­شناسی یک پروژه را گرفته و کاوش­هایی را انجام داده و پس از مدتی اثر را به حال خود رها کرده­اند، نمونه­اش کاوش­های تپه پیسا است که عشایر در اوایل بهار روی آن چادر می­زنند یا هگمتانه که ترانشه­های آن پر از آب می­شد یا حریم آن را آتش می­زنند. البته این مسائل در همه مناطق وجود دارد ولی در اینجا وقتی از باستان­شناس سوال می­پرسی، او به نهاد متولی یعنی میراث فرهنگی ارجاع می­دهد، میراث فرهنگی به کارشناس میراث و کارشناس به باستان شناس. این درحالی است که وقتی کار کاوش به پایان رسید باید فکری به حال آن کرد. این فاصله را چگونه می­توان پر کرد؟
ببینید کسی که طرح را ارائه می­دهد و می­گوید من در اینجا می­خواهم کاوش انجام دهم، باید فکر حفاظتش را هم بکند. اما اگر باستان­شناس این توانایی را ندارد و میراث فرهنگی هم برای حفاظت از آن کاری نمی­کند، بهتر است کاوش چندان گسترده نباشد. اگر امکان حفاظت نیست بهتر است اصلا کاوشی صورت نگیرد. چون یکی از بحث­های مهم در کار ما این است که باید کاوش­هایمان هدفمند و هدفدار باشد. که گاه نادیده گرفته می­شود. سازمان متولی باید از باستان­شناس بخواهد که بخشی از بودجه را به حفاظت اختصاص دهد. یا دست­کم روی آن را بپوشاند تا باد و باران به اثر آسیب نزند. در غیر این صورت نباید اجازه کاوش داده شود. زیرا اگر اثری زیر خاک بماند، امکان سالم ماندش بیشتر از این است که مثلا دیوار 5-6 هزار ساله را از زیز خاک بیرون بیاورند و به حال خود رها کنند تا باد و باران آن را تخریب کند.
 
بنابراین کاوشگر و متولیان امر باید باهم هماهنگ باشند. ناظر و هدایت­کننده طرح که سازمان میراث فرهنگی است، پژوهشکده و پژوهشگاه سازمان میراث فرهنگی هست، شعبه­های استانی سازمان هست که باید به توافق برسند که چه مقدار کاوش انجام شود؟ کجا این کاوش­ها صورت گیرد؟ هدف از این کاوش چیست؟ آیا سوال و فرضیات ما مناسب است یا تنها می­خواهیم چند نفر این اثر را ببینند؟
 
باید جلوی کاوش­های اضافی گرفته شود. کاوش­هایمان باید هدفمند، بابرنامه و محدود باشد. باید تا آنجا که ممکن است با کاوش­های میدانی مشکل را حل کنیم. ولی اگر لازم باشد کاوش­ها را در سطح گسترده­تر انجام دهیم تا بافت جایی را مشخص کنیم، در این حالت بیش از هرچیز باید به فکر حفاطتش باشیم. باید برنامه حفاظتی این را از پیش تعیین کنیم تا پیش از فصل سرما و رسیدن برف و باران برای آن سقفی در نظر گرفت. باید تمهیدی اندیشید که آب در درون این ترانشه­ها جمع نشود چون این بزرگترین اشتباه است.
 
این موارد در واقع برای آینده است. مسئله ما این است که خیلی از کاوش­های انجام شده در حال تخریب است که ظاهرا برای این کار بودجه­ای هم در نظر گرفته نشده است. چندیست استفاده از نهادهای خصوصی مطرح شده است­، مثلا شرکتی برای تبلیغ محصولاتش محوطه­ای را پوشش شیشه­ای بزند یا اینکه داربست­های جدیدی را با نظارت میراث بزند و خودش هیچ بهره­ای جز کار تبلیغاتی از آن نبرد. به نطر شما این راهکارها تا چه اندازه می­تواند مفید باشد؟
در حال حاضر، پاسخ گفتن به این سوال خیلی دشوار است. این تنها یک پیشنهاد است که باید به صورت طرح در آید و یک نمونه عینی هم معرفی کند. در یک کارگروه تخصصی، برنامه­ای مدون برای آن در نظر گرفته و بررسی کنند و متخصصان نظر دهند که آیا این کار مناسب است یا خیر؟ در میراث فرهنگی کمیته فنی وجود دارد که می­تواند درباره کارایی طرح نظر دهد.
 
خود میراث فرهنگی در شرایط فعلی با هزینه کمتر چه می­تواند بکند؟ برخی کارهای گذشته و حال چندان توجیه منطقی ندارد و فاجعه است. به نظر می­رسد باید بودجه­ای برای حفاظت از آن­ها در نظر گرفته شود. این حفاظت دو راه دارد. اگر جایی را باز کردیم و برای بازید عموم مناسب بود مسقف کنیم ولی اگر جایی بود که کسی آن را نمی­بیند، پس از اتمام کار نقشه­برداری کرده و پس از ثبت و ضبط، روی آن را بپوشانیم تا حفظ شود. آثاری در حال تخریب و نابودی است که مستندات اصلی ما هستند و ما باید در جهت حفظ و نگهداری آن از روش­های درستی استفاده کنیم. البته برای این روش­های حفاظتی هم باید طرح داشته باشیم و از مصالح متناسب با منطقه استفاده کنیم.
 
  بیشتر تپه­های باستانی پس از کاوش رها شده و به مرکزی برای حفاری­های غیر مجاز تبدیل شده است. گاهی به جای یگان حفاظت از نیروی انتظامی استفاده می­شود. برای حفظ این آثار علاوه بر موارد فنی که گفتید چه تعداد نیروی انسانی نیاز است که میراث فرهنگی می­تواند تامین کند؟
تا زمانی که مردم از نظر فرهنگی به این آگاهی نرسند که خودشان باید میراث گذشتگانشان را حفظ کنند، محال است، بتوانیم کاری کنیم. تصور کنید همدان 2000 اثر دارد شاید 500تا از این آثار بنا است و 1500تا تپه، اگر بخواهیم برای این 1500 اثر محافظ بگذاریم در سه شیفت سه نفر باید بگذاریم که می­شود 4500 نفر. این اصلا امکان­پذیر نیست. به نظر من بهترین راه، ورود مردم به این عرصه است. زمانی انجمن­های دوستدار میراث فرهنگی وجود داشت که نمی‌دانم چه بر سرشان آمد؟ اگر دوباره این انجمن­ها احیا و فعال شوند، از شوراهای شهر و روستا استفاده شود، بهترین راه کمک به میراث فرهنگی NGO ها هستند. این سازمان­های مردم نهاد می­توانند به مردم آگاهی دهند تا مردم خودشان از این آثار محافظت کنند. مثلا اگر در یک روستا که تپه­ای تاریخی دارد، ده نفر عضو انجمن داشته باشیم که کارت فعالیت در انجمن دارند بدون چشمداشت مالی از آن اثر محافظت می­کند و سالیانه کتاب یا بوشوری که به آگاهی بیشترش کمک می­کند در اختیار او قرار می­دهیم. این افراد با دانش و آگاهی خود می­توانند در نگهداری از آثار تاریخی و جلوگیری از حفاری غیرمجاز یا تخریب بسیار مفید باشند. درغیر این صورت ما بیش از یک میلیون نیروی کار می­خواهیم که این اصلا برای دولت امکان­پذیر نیست.
نه در این شرایط که در هر موقعیتی هم، با ایده­آل‌ترین دولت و ایده­آل ترین درآمد هم به صرفه نیست که چنین کاری صورت گیرد. پس بهترین کار این است که ما از وجود خود مردم و انجمن­های مردم نهاد که از گذشته وجود داشته­ استفاده کنیم. میراث فرهنگی که در سال­های گذشته اساسنامه­ای هم برای تشکیل انجمن داشت. می­­توان این انجمن­ها را احیا کرد چراکه کارایی آنها بیش از کل گارد میراث فرهنگی و گارد پاسداران میراث فرهنگی است. تعداد آثار بسیار زیاد است و تعداد نیروهای حفاظت بسیار کم، از سوی دیگر با بگیر و ببند که کاری از پیش نمی­رود، باید ارزش این آثار را به مردم بفهمانیم. و به مردم یادآوری کنیم که اینها شناسنامه خودشان است که با دست خود از بین می­برند.
 حسین زندی
 


برچسب ها: دکتر محمد ابراهیم زارعی ، همدان ، باستانشناسی ، chn ،

تضمینی وجود ندارد که بقیه‌ی تپه‌ی هگمتانه هم تخریب نشود!

Multimedia_pics_1384_6_cht_250.jpg

http://www.isna.ir/fa/news/92110402113/%D8%AA%D8%B6%D9%85%DB%8C%D9%86%DB%8C-%D9%88%D8%AC%D9%88%D8%AF-%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%AF-%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D9%82%DB%8C%D9%87-%DB%8C-%D8%AA%D9%BE%D9%87-%DB%8C-%D9%87%DA%AF%D9%85%D8%AA%D8%A7%D9%86%D9%87


آیا در همدان منطقه‌ی دیگری برای احداث «موزه‌ی هگمتانه» وجود نداشت؟

به گزارش خبرنگار سرویس میراث فرهنگی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، این جمله‌ی انتقادی محمدرحیم صراف -باستان‌شناس پیشکسوت - است که نسبت به احداث موزه‌ی‌ هگمتانه در محوطه‌ی تاریخی هگمتانه بیان کرده است.

محمدرحیم صراف در همایش یک روزه‌ی باستان‌شناسی همدان نسبت به وضعیت و مکان‌گزینی «موزه‌ی هگمتانه» که در عرصه‌ی تپه‌ی تاریخی هگمتانه در دست احداث است، این انتقاد را مطرح کرد و افزود: این موزه علاوه بر گودبرداری برای احداث بنا، به فضاهای جانبی برای پارک، فضای سبز و تاسیسات نیاز دارد.

او ادامه داد: پس از احداث این موزه ممکن است بخش بزرگی از تپه نیز از بین برود و برای ایجاد این فضاها در نظر گرفته شود، تضمینی وجود ندارد که بقیه‌ی تپه هم تخریب نشود.

این باستان‌شناس پیشکسوت اظهار کرد: از سوی دیگر احداث موزه در کنار بازار اصلی همدان اصلا مناسب نیست، آیا نمی‌شد پیش از احداث موزه، مطالعه‌ای در زمینه‌ی مکان‌گزینی صورت می‌گرفت و با توجه به فاصله‌ی لازم با محوطه، موضوع خاکبرداری، زیرسازی و صخره‌برداری لازم بررسی می‌شد؟ با این وجود به نظر می‌رسد این موزه با شرایط محلی و بودجه مصرف شده غیرقابل احداث است.

یک فعال میراث فرهنگی استان همدان نیز درباره‌ی وضعیت این موزه‌ی در دست احداث به خبرنگار ایسنا توضیح داد: کار احداث موزه‌ی هگمتانه در ضلع جنوب غربی محوطه هگمتانه و در کنار بازار حدود دو سال گذشته آغاز شده است و با گذشت این مدت و صرف هزینه‌ای معادل 25 میلیارد ریال، اکنون تنها به صورت گودالی خودنمایی می‌کند. این موزه بخش بزرگی از محل کاوش نشده هگمتانه را نابود کرده است.

حسین زندی افزود: گفته می‌شود محلی که برای احداث این موزه در نظر گرفته شده است، بر روی یکی از قنات‌های قدیمی همدان قرار دارد و حجم آب اجازه‌ی ادامه‌ی فعالیت برای ساخت این موزه را نمی‌دهد و همچنان مسئولان از کمبود بودجه گلایه دارند، در حالی که اگر مکان‌یابی مناسبی انجام می‌شد و نیاز به صخره‌برداری نبود، با صرف هزینه‌ای معادل 25میلیارد ریال، بخشی از ساختمان موزه ساخته شده بود.

او گفت: آن‌چه در سال‌های گذشته در میراث فرهنگی و در کنار آثار تاریخی همدان مشاهده می‌شود، تخریب‌هایی است که نتیجه‌ی بی‌تدبیری برخی مدیران بوده است. آن‌ها پس از صرف هزینه‌های گزاف و بودجه‌ی هنگفت متوجه نادرست بودن پروژه‌ها می‌شوند.

این دوستدار میراث فرهنگی استان همدان تاکید کرد: استان همدان به دلیل داشتن گنجینه‌های زیادی از آثار تاریخی که در کاوش‌های مختلف در سطح استان به دست آمده‌اند، شدیدا به موزه‌ای مناسب و استاندارد نیاز دارد، این در حالی است که تا کنون به طور مناسب و اصولی به این قضیه توجه نشده است.


برچسب ها: ایسنا ، موزه منطقه ای هگمتانه ، میراث فرهنگی همدان ، همدان ، موزه ،



ساخت و سازهای جدید معماری روستای رنسانسی همدان را نابود می کند.
مصالح جدید بافت سنگی ورکانه را تهدید می کند.
 حسین زندی - ساخت و سازهای اخیر در روستای ورکانه همدان معماری بوم آورد و منحصر به فرد روستا را تهدید می کند و رفته رفته این معماری جای خود را به بناهای نوساز با معماری غیربومی می دهد.
ورکانه روستایی است با قدمت بیش از چهارصدسال که خانه ها و بناهای عمومی آن از سنگ لاشه ساخته شده است.و اماکنی از دوره قاجار با معماری سنگی و پله ای از جمله دو اسطبل و یک قلعه به جا مانده است.به همین دلیل این روستا در فهرست روستاهای هدف گردشگری استان همدان قرار گرفته است.در سال های گذشته میراث فرهنگی و بنیاد مسکن همدان با ایجاد تفاهم نامه ای به مرمت و بازسازی روستا پرداختند . اما ادامه نداشتن این روند و نبود نظارت باعث شده توسعه روستا، ساختمان سازی با مصالح جدید از جمله سفال و آجر انجام گیرد و بافت قدیم روستا جذابیت خود را از دست بدهد.
یک فعال فرهنگی در همدان می گوید : وقتی روستایی به عنوان هدف گردشگری نامیده می شود در ابتدا باید مسئله آموزش مردم بومی منطقه مدنظر قرار بگیرد تا با مسائل گردشگری و به خصوص گردشگری پایدار آشنا شوند.
اردشیر ثریایی می گوید: نبود آموزش و نظارت درست موجب چنین مشکلاتی می گردد تا پس از ترک نهادهای دولتی روستا به حالت قبلی برگردد و حتی بدتر از گذشته شود. این فعال فرهنگی ادامه می دهد: مسئله دیگری وجود دارد که در این گونه تصمیم گیری ها و عملکردها منافع جوامع محلی در نظر گرفته نمی شود اگر اهالی روستا منافعی از گردشگری داشته باشند هرگز دست به چنین کارهایی نمی زنند. با این که از محورهای طرح بازسازی روستا ، ایجاد تاسیسات اقامتی، منطقه گردشگری ، بازارچه های صنایع دستی ، بازسازی و مرمت ابنیه تاریخی ، تاسیسات آب درمانی و ... بود. هیچ یک از این موارد انجام نشده است ساماندهی محله ها هم بسیار ابتدایی بوده که امروزه درحال نابودی است به طور مثال پوشیده نبودن و کانالیزه نشدن تاسیسات چهره نازیبایی از روستا به جا می گذارد با این که هزینه های گزافی برای مرمت و ساماندهی روستا صرف شده است. با این که گفته می شود این روستاد در فهرست آثار ملی ثبت شده است اما بناهای تاریخی روستا در حال تخریب است سقف دو اسطبل فرو ریخته است و قلعه اربابی امیرطومان که متعلق به دوره قاجار است به طور کامل تخریب شده است . حال روستای ورکانه بدون معماری سنگی و بناهای تاریخی چه جذابیتی برای گردشگران خواهد داشت . روستایی که نگین گردشگری همدان نام گرفته است و به دلیل کاربرد سنگ لاشه ای و معماری پله ای بدان روستای رنسانسی ایران می گویند.
 از مهندس محمد قربانی  می پرسم ،این تهدیدها نه تنها بافت قدیم و محله ها را تحت الشعاع قرار داده است بلکه به حریم بناهای تاریخی مانند قلعه اربابی امیرطومان قراگوزلو نیز رسیده است.امروز یک ناهماهنگی در طراحی معماری کشور به چشم می خورد، این بحران نه تنهادر طراحی شهری بلکه در روستاها به ویژه روستاهای هدف گردشگری مانند ورکانه به چشم می خورد ،از جمله در استفاده از مصالح نا همخوان و جابجایی های مکانی بناها ملموس تر است  چه عواملی در این نا بسامانی دخیل است ؟پاسخ می دهد:
یک بخش مربوط به طراحی است که طراح چقدر دقت کرده باشد بافت گیاهی، توپوگرافی زمین استقرار یافتن روستادر پناه کوه ها و تپه های اطراف  یعنی چگونگی قرارگرفتن موقعیت بنا نسبت به تپه ها ی اطراف باید مد نظر طراح باشد.به طور مثال مادر همدان برف دریم ، باد غرب را داریم ، تپه هم داریم به همین دلیل در همدان و در ورکانه ساختمان ها در پشت تپه پناه گرفته اند.در طراحی باید توجه داشت مامن گرفتن روستا به هرشکل موجود نسبت به کوه ،برف وباد تناسب و مطابق باشدیعنی  مکان یافتگی روستا مطابق با مامن قدیم طراحی شود..روستای ورکانه چنین وضعیتی داردو روستا را نباید جابجا کنیم چون اقلیم منطقه جوابگو نیست.
در طراحی به چنین روستایی باید از زاویه دید پدیدارشناسانه  نگاه کرددر این روش ما با شمردن عناصر،ابعاد واندازه مواجه هستیم.مادردید پدیدارشناسی با حس کلی روح مکان مواجه هستیم و کیفیت فضاهای معماری  وکیفیت انسانی و زندگی روبرو هستیم و کمییت کمتر مورد توجه است ، 
حال دوستان طراح اگر پدیدارشناسانه موضوع را درک کنند  بهتر می توانند اصول کیفی را پیاده کنندنکته دیگر این است که روستا زنده است و باید رشد کند اما ادامه این رشد نباید سرطانی باشد و باید به اندازه و متناسب باشد.
 این مهندس معمار در پاسخ به این سوال  که ، سازمان مسکن وشهرسازی باهمکاری سازمان میراث فرهنگی بخشی از روستای ورکانه را مرمت کرده اند و معابر را بهسازی کرده اند اما پس از اینکه از روستا خارج شده اند اصول مرمت فراموش شده و هرکس با هر مصالحی که دوست دارد ساخت و ساز انجام می دهد و ظاهر امر این استمی رسد نظارتی از سوی نهادها صورت نمی گیرد به نظر می رسد یک خلاء در اینجا وجود داردبرای رفع این مشکل چه کار می توان کرد؟می گوید: 
مادر معماری سه مرحله داریم ، طرح ، اجرا و نگهداری همانطور که گفتم در هر سه مورد باید به پدیدارشناسی توجه کرد در طراحی و اجرا باید به روح مکان توجه کرد مثلا باید مصالح بوم آورد باشد تمام بناها براساس شیب منطقه طراحی شود،از نظر معماری منظر تناسب ابعاد و دیگر تناسب ها رعایت شود.به طور مثال در خانه های قدیمی در یک قاب بزرگ یک پنجره کوچک کار می گذارند اما حالا در همان قاب یک پنجره بزرگ گذاشته می شود  نه مسئله گرمایش و سرمایش رعایت می شود نه به زیبایی منظر توجه می شود. یااگر توجه کرده باشیم تیر های چوبی سقف بیرون زدگی دارداین بیرون زدگی هم عملکرد حفاظت در برابر زلزله و هم زیبایی دارد که متناسب با فضای معماری روستاست و به این نوع معماری هویت می دهد.نه تنها به این موارد توجه نمی شود بلکه سیم و کابل  تاسیسات است که جای زیبایی را گرفته است.
اما پاسخ سوال شما تحت نظارت افراد حاذق اشخاص محلی مانند شوراها باید آموزش ببینند، در روستا پایگاه میراث مستقر شودتا  چنین دخالت هایی صورت نگیرد، رابطه هایی که فضاهای دانشگاهی با بازوان اجرایی مثل نهادهای میراث فرهنگی و مسکن وشهرسازی  و با نهادهای مدنی و جوامع محلی می توانند داشته باشند بسیار سودمند است . طرح های خوبی در بایگانی دانشگاه ها وجود دارد که استفاده نمی شود واگر تجارب برای دانشجو ها واقعی شود هم نهادهای دولتی  راحتتر کار می کنند  و هم نهادهای مدنی و مردم محلی بهره بیشتری می برند.معماران می توانند در این زمینه به آموزش نیروهای محلی کمک کنند.

قربانی به عوامل بیرونی دیگرکه باعث این مشکلات شده است اشاره می کندوادامه می دهد: 
نگاهی که در امروز در جامعه وجود داردنگاه منفعت طلبانه و سودجویی است که باعث می شود کیفیت و دقت فدای کمیت شود در چنین جامعه ای انسانها احساس تعلق به مکان ندارند و به روح زندگی و هنر رنگ می بازد . هرجا چنین اتفاقی زمینه ساز نابودی است نباید بگذاریم این نگاه بر ما پیروز شود

مهندس مهرداد خضریان معتقد است :اگر جامعه محلی متوجه حساسیت موضوع شود، مهمترین تاثیر را در حفظ میراث فرهنگی خواهد داشت. باید توجه کند که میراث پدران خود را حفظ کند چراکه ارزش فرا منطقهای و فرامحلی دارد.
 او می گوید: موضوع دیگر اینکه اگر از روستای ورکانه خارج شویم و از منظری که ناظر بیرونی نگاه میکند ببینیم، عناصر ناطقی که با موضوع گردشگری در ارتباط هستند، بسیار مهمند. مثلا سد اکباتان، سازههای زیر زمینی روستای ارزانفود، فرصتهای مهمی هستند.
اما تهدیدهای مهمی نیز وجود دارد. باغهای پائین دست و روستاهای پائین دست به ویلاها و گردشگاههای شهری تبدیل میشود. مسئله اصلی تهدید زمینخواری است که زمین کشاورزی و منابع طبیعی را تبدیل به ویلا میکند. نابودی زمینهاست که منجر به نابودی گردشگری منطقه میشود. باید طرح آمایش برای کل منطقه و مسیر ورکانه، وجود داشته باشد. که بر اساس ضوابط به وجود آمده است. و در کنار کارشناسان میراث فرهنگی میباید در این پروژه از مشاوران طراحی منظر، استفاده شود. در ابتدا باید طرح فرادست داشته باشیم و سپس به روستاها بپردازیم.
خضریان در ادامه می گوید : فعالیتهای NGO ها در زمینه معماری، فعال کردن مردم را به دنبال دارد. آموزشهای غیر آکادمیک توسط نهادهای مدنی در جوامع محلی ضروری است و میتواند مردم محلی را با ارزش معماری  بومی، پاکسازی محیط زیست و منافع عمومی آشنا کند. این منطقه زمینه آن را دارد که به یک محوطه بینالمللی تبدیل شود و باید مردم منطقه درک کنند که با گنجی مهم  روبرو هستند.
این مهندس معماری می گوید:یکی دیگر از فرصتها و جذابیتهای منطقه، دیوارهای خشکه چین است. تیپ خاصی از معماری که بخشی از منطقه  را شامل میشود.. دیوار باغها که خشکه چین هستند تبدیل به دیوارهای سیمانی و بلوکی میشود. عناصر هویتب خش باید کشف شود و به صورت امروزی استفاده شود. ساخت و سازهای جدید، معماری بومی ورکانه را تهدید میکند. تهدیدهای امروز به مسئلهای به نام طراحی مربوط است. http://farheekhtegan.ir/fa/news/996

شماره : 1275 | تاریخ: 1392/10/03



برچسب ها: روزنامه فرهیختگان ، روستای ورکانه ، گردشگری ، همدان ،

دوشنبه 20 آبان 1392

شرایط نامساعد اشیا موزه هگمتانه

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :گردشگری ،میراث فرهنگی ،مطالب در خبر گزاری ها ،

نابسامانی موزه‌های ایران به قصه تکراری بدل شده است

 

شرایط نامساعد اشیا موزه هگمتانه/

http://www.honarnews.com/vdcgyu93.ak9nz4prra.html


شرایط نامساعد اشیا موزه هگمتانه/ کارگر: اشیا بسیاری از موزه‌ها شرایط مطلوبی ندارند

 کارگر: اشیا بسیاری از موزه‌ها شرایط مطلوبی ندارند

به گفته یک باستان‌شناس قرار دادن انبوهی از اشیاء در حیاط به اصطلاح موزه‌ها که به ظاهر تصور می‌شود از قدرت پایداری زیادی برخوردارند امر رایجی شده به طوری که این وضع علاوه بر هگمتانه، در تاق بستان،هفت تنان شیراز و ... هم دیده می‌شود.

 

 

 

مریم اطیابی- به گزارش هنرنیوز، در معرض تخریب قرار گرفتن آثار تاریخی به امری بدیهی در طی این سال‌ها تبدیل شده تا آن جا که اگر زمانی عکسی از وضعیت کتیبه‌ها، نقش برجسته‌ها، سفال‌هایی که در موزه‌ها با وضعیتی نابسامان نگهداری می‌شوند به متخصصین نشان داده شود آنها با عنوان این که از این دست اتفاقات زیاد رخ می‌دهد و رویدادی تازه‌ای نیست؛ از کنار آن می‌گذرند! 

محوطۀ باستانی هگمتانه که آن را پایتخت مادها دانسته‌اند، با وسعتی در حدود ۴۰ هکتار از مهمترین مراکز باستانی کشور و بزرگترین محوطه در شهر همدان، به شمار می‌آید. این محوطه به دلایل گوناگون و دارا بودن ویژگی‌های مختلف از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و همواره مورد توجه پژوهشگران حوزۀ تاریخ و باستان شناسی بوده است

جدای از وضعیت هگمتانه و آسیب‌های وارده به آن در بخشی از محوطۀ، حیاط مدرسه‌ای که امروزه به موزه سنگ تبدیل شده، هنوز امکان بازدید عمومی ندارد و آثار آن با قرار گرفتن در محوطه باز در معرض باد، باران و فرسایش سریعتر قرار گرفته‌اند که با توجه تغییر دمای بالا در تابستان و زمستان همدان نیاز به حفاظت و پوشش دارند



اشیا منحصر به فرد، اشیایی بی‌ارزش 

یک باستان‌شناس درباره این وضعیت به هنرنیوز می‌گوید:« نکته‌ای که به آن اشاره کرده‌اید یکی از پایه‌ای‌ترین و رایج ترین مشکلات موزه‌داری ایران است. یعنی بنایی قدیمی یا ساختمانی امروزی که با توجه به مقتضیات یک موزه طراحی و ساخته نشده را به عنوان موزه انتخاب می‌کنند و مورد استفاده قرار می‌دهند بی‌آنکه توجه شود آنچه در آن قرار داده‌اند حایز اهمیت و ارزش منحصر به فرد است. قرار دادن انبوهی از اشیاء که به ظاهر تصور می‌شود از قدرت پایداری زیادی برخوردارند در حیاط این به اصطلاح موزه‌ها هم امر رایجی شده است. همین وضع در تاق بستان یا هفت تنان شیراز و خیلی جاهای دیگر هم دیده می‌شود
 



او در ادامه یادآور می‌شود:« واقعیت این است که با این کار مثلاً پایه ستون‌های سنگی هخامنشی یا سنگ قبرهای کتیبه‌دار و منحصر به فرد دوره اسلامی در معرض هوازدگی قرار داده شده‌اند. در ضمن نه فقط گرمی و سردی بلکه آلودگی‌های گوناگون و همینطور قرار داشتن در مسیر بازدیدکنندگان از ساده‌ترین عوامل آسیب دیدن این آثار به حساب می‌آیند 

 

طنز سیاه و تلخ 

این باستان‌شناس که نخواست نامش فاش شود، متذکر می‌شود:« مسأله حفاظت در ایران چه به عنوان رشته‌ای دانشگاهی و چه در مقام عمل در محوطه‌ها و مجموعه‌های تاریخی وضع اسفناکی دارد. طبعاً با این وضعیت، شنیدن شعارهای مختلف درباره بازگرداندن برخی آثار موزه‌ای ایران از کشورهای دیگر همواره به طنزی سیاه و تلخ می‌ماند

 



۲۰ میلیون هزینه برای موزه‌ای که به قنات خورد

حسین زندی یکی از فعالان میراث فرهنگی در همدان نیز با اشاره به این که موزه هگمتانه بیش از ۲۰ سال است به عنوان موزه موقت اشیاء حاصل از کاوشهای هگمتانه، یادگار دوران مادها را در خود جای داده است درباره وضعیت موزه در این شهر تاریخی می‌افزاید: « دوره آقای بیات – مدیر قبلی میراث فرهنگی استان همدان- قرار شد موزه منطقه‌ای غرب کشور شامل همدان، کرمانشاه و سنندج را در شهر همدان احداث نمایند اما مثل همیشه در مکان‌یابی دچار اشتباه شدند و بخشی از هگمتانه را در نظر گرفتند که روی قنات بود. این در حالی است که این مکان حتا جزو حریم هگمتانه بود و نباید دست می‌خورد! با وجود مخالفت‌ها این اتفاق رخ داد و برای صخره برداری آن مکان ۲۰میلیون هزینه شد و نتیجه آن هم برخورد به یک چشمه قنات بود که اگر مسیرش را منحرف می‌کردند به بازار همدان می‌خورد. از آنجا که این قنات خشک هم نمی‌شود بنابراین کاری نمی‌توان انجام داد در نتیجه موزه منطقه‌ای دو سال است با همان وضعیت دست نخورده باقی‌مانده است
 



موزه هگمتانه از بهار تعطیل است 

این فعال میراث فرهنگی با اشاره به این که یک مدرسه‌ در محوطه هگمتانه به اسم موزه هگمتانه آثار منحصر به فرد همدان را در خود نگهداری می‌کند، یادآورمی‌شود:« به بهانه زدن ویترین و درست کردن نما از اوایل بهار تا کنون این موزه تعطیل است و نزدیک ۵۰ شی از این موزه را به کلیسا بردند که بازدیدکنندگان برای تماشای اشیا به این مکان هدایت می‌شوند. یعنی علاوه بر این که همدان موزه‌ای در شأن ندارد مدرسه را هم تعطیل کرده‌اند. این در حالی است که هگمتانه در ایام عید هم نگهبان نداشت و یگان حفاظت نقش راهنما را نیز ایفا می‌کرد! نتیجه آن هم می‌شود یادگار نویسی بازدیدکنندگان روی ویترین 
 
نتایج کاوش در حیاط موزه

وجود چندین اثر در محوطه هگمتانه؛ مانند کلیسا، گورستان، موزۀ هکمتانه، شهر و دژ کهن هکمتانه اهمیت این محوطه را دوچندان کرده است.به همین دلیل این محوطه در شمار پایگاه‌های پژوهشی کشور قرار گرفته است. اما نتایج عملیات باستان‌شناسی و کاوش‌های علمی در هگمتانه چگونه نگهداری می‌شود؟ ظاهراً پرونده نوشیجان ملایر و گیان نهاوند کل تابستان را در حیاط موزه سنگ زیر آفتاب در زونکن‌‌های بایگانی سپری کردند تا قدر و منزلت پژوهش علمی باستان‌شناسی به خوبی نمایان شود



آیا دستبرد اشیا موزه همدان صحت دارد؟ 

این اتفاقات در حالی روی داده که به گفته یکی از کارشناسان که نخواست نامش فاش شود حتا اشیا این موزه مورد دستبرد هم قرار گرفته‌اند

این کارشناس خاطر نشان می‌کند:« در دروه آقای بیات ۸هزار شی پس گرفته شده از قاچاقچیان توسط مأموران اطلاعات به اداره کل میراث همدان تحویل داده شد که رویداد میمونی بود و اکنون در گنجینه آرامگاه بوعلی نگهداری می‌شود. مدیر کل میراث فرهنگی استان نیز برای تبلیغات هر ازگاهی چند تا از این اشیا را رونمایی می‌کند که آخرین آن در آرامگاه بوعلی رونمایی شد. ۸ هزار شی خود نیاز به مطالعات دقیق، طرح‌های پژوهشی و در یک کلام نیاز به یک موزه استاندارد دارد 

تغییر ندادن موقعیت یک شی گاهی عین حفاظت است

اما محمد رضا کارگر - مدیر كل موزه‌های سازمان میراث فرهنگی - در گفت و گو با هنرنیوز درباره وضعیت موزه هگمتانه همدان می‌گوید:« من در ریز این قضایا نیستم. باید این موزه مورد بازدید قرار گیرد که در این فرصت کوتاه تصدی میسر نشده همه جا را ببینیم و برآورد کنیم که در این هشت سال گذشته چه اتفاقی افتاده است؟»

به گفته کارگر گاهی اوقات تغییر ندادن موقعیت یک شی عین حفاظت است چرا که برخی کارشناسان معتقدند اگر ۱۴۰۰ سال یک اثر با شرایط محیطی خودش را وفق داده و سالم مانده در صورت مهیا بودن همین شرایط شی می‌تواند در فضای باز کاملا هم کنشی پیدا کند



او ادامه می‌دهد:« گاهی بر روی یک شی در فضای باز حتا اگر یک قاب شیشه‌ای قرار دهید خودش به خاطر گرم شدن زیاد به مانعی برای حفاظت تبدیل می‌شود. هر چند باید وضعیت نگهداری این کتیبه‌ها و نقش‌برجسته‌های موجود در دل کوه‌ها توسط بخش پژوهشکده حفاظت و مرمت پژوهشگاه مورد بررسی قرار گیرد 

کتیبه‌های بی‌شناسنامه، سنگ قبرهای شکسته 

در حالی این سخنان از سوی مدیر كل موزه‌های سازمان میراث فرهنگی مطرح می‌شود که زندی اضافه می‌کند:« وقتی موزه مدرسه را مرمت می‌کردند بخشی از اشیا موزه مثل سفال، سنگ قبر، کتیبه و پایه ستون‌ها شکسته شد.این شیوه نگهداری هیچ جای دنیا وجود ندارد 

از سویی به گفته این فعال میراث فرهنگی بسیاری از این آثار سنگی فاقد شناسنامه‌اند



او تأکید می‌کند:« فرضاً سنگ قبری را که از یک روستا می‌آورند و فاقد شناسنامه ‌است اولا بازدید کننده از کجا و با چه علمی مبدأ آن را تشخیص دهد و از آن بدتر حتا کارشناسان بعدی که برای ادامه تحقیقات به این موزه می‌آیند از کجا بفهمند این آثار برای چه دوره‌ای است؟ از کدام منطقه است و چه ارزشی دارد؟» 

زندی خاطرنشان می‌کند:«علاوه بر خطر آتش سوزی در محوطه هگمتانه بر اثر انباشت زباله‌ها و تخریب منظر گردشگری، این پس مانده‌های ساختمانی و زباله‌ها به محوطه کاوش نشده آسیب می‌زند. پسماندهای آهکی در اثر باران و برف بر لایه‌های زیرین نفوذ می‌کنند 


شیوه‌های حفاظت آثار خیلی موفق نبوده است 

از سویی مدیر كل موزه‌های سازمان میراث فرهنگی در عین حال تأکید می‌کند که شرایط نگهداری برای بخش زیادی از آثارمان شرایط مطلوبی نیست و شیوه‌های حفاظت از آثار هم شیوه‌های خیلی موفقی نبوده‌اند



او با بیان این که در طی این سال‌ها کم توجهی به آثار کاملاً مشهود است، تصریح می‌کند:« یک وقت در خود استان تهران ۱۰۰ کارگاه مرمتی داشتیم بنابراین اکنون توقع آن است که این کارگاه‌ها به ۲۰۰ رسیده باشد نه اینکه تعدادشان به ۲۰ تقلیل یافته باشد.همان موقع این تعداد کفایت نمی‌کرد در حالی که اکنون عوامل تخریبی بیشتری اضافه شده، بناها فرسوده‌تر و کارگاه‌های مرمتی هم کمتر شده‌اند. از طرفی استادکاران طی این مدت یا خانه نشین شدند یا سراغ شغل دیگری رفته‌اند و یا حتا به کشورهای دیگر نقل مکان کرده‌اند. » 

منابع انسانی مهمتر از منابع مالی 

کارگر یادآور می‌شود:« امروز فقط منابع مالی مشکل را حل نمی‌کند ما در حوزه منابع انسانی مشکل جدی داریم. به غیر از مرمت‌گران، شرکت‌ها و موسسات استانداردسازی موزه‌ای را کنار گذاشتند و خودشان یکسری شرکت غیر متخصص بوجود آوردند. وقتی هم که به سراغ شرکت‌های متخصص مثل نورپردازان موزه‌ها می‌روید به دلیل عدم مراجعه موزه‌ها طی این مدت به آنها اکنون در حوزه دیگر مثل نورپردازی شرکت‌های تجاری فعالیت می‌کنند! این وضعیتی است که گریبانگیر همه موزه‌هاست

 


برچسب ها: همدان ، موزه هگمتانه ،


http://www.iranboom.ir/tazeh-ha/khabar/10642-1392-08-02-20-48-33.html

حسین زندی


فعالان مدنی و انجمن‌های محیط‌زیستی استان همدان، همزمان با جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان کارگاه‌های آموزشی با موضوع محیط زیست برگزار کردند.

این کار گاه‌ها که در نگارخانه اصلی مجتمع ابن سینا برگزار شد، به همت انجمن‌ها و گروه‌هایی چون بنیاد مهر، بهار ثمین الوند، حیات سبز سرزمین، دوستان زمین همدان، رفتگران طبیعت، اتاق فکر انجمن‌های زیست محیطی همدان، پویشگران سفر پاک، سبز پژوهان الوند، هستی سازان الوند و عده‌ای از فعالان مدنی شهر از جمله اعضای قدیمی جبهه سبز همدان برگزار شد. موضوعات متنوع و بازی‌های گوناگون درجهت توانمند‌سازی کودکان و نوجوانان در این کارگاه‌ها رضایت خانوده‌ها را فراهم کرد.

گردهم آمدن سازمان‌های مردم نهاد همدان از اتفاقات مثبت این برنامه بود و نکته مهمتر این که پس از هشت سال این اولین بار بود برنامه‌ریزان از مراحل نامه‌نگاری اداری و همکاری نهادهای دولتی رضایت داشتند.
زهره رحیمی عضو بنیاد مهر می‌گوید: اتفاقات خوبی در این چند روز افتاد، بیش از سی نفر در هر روز از 8 تشکل زیست محیطی مردم‌نهاد به کمک هم توانستند یک کار گروهی را از مرحله تصمیم‌گیری به مرحله اجرا برسانند، برنامه‌ریزی، دکورسازی و تامین منابع مالی و برگزاری کارگاه در یک پروسه زمانی کوتاه به انجام رسید.
اتقاق خوب این بود که در تمام این روزها یک مورد نارضایتی و اختلاف نداشتیم. همه به اصول تیمی پایبند بودند. مورد دیگر اینکه هدف درگیر کردن خانواده‌ها به این نگاه سبز و مساله آموزش‌های همگانی محیط زیست بود. گروهای مختلف ارتباط با کودکان را تجربه کردند. در این راه از مربی ‌های مهدها استفاده کردیم. 
رحیمی ادامه می‌دهد: انتظار ما این است که پروسه نامه‌نگاری سریع اتفاق بیافتد و دولتی‌ها در کنار فعالان مدنی حضور داشته باشند و با کارشناسان خود ما را در جهت هدایت شهروندان یاری کنند. 
این فعال مدنی در ادامه می‌گوید: ما اقلامی را برای هدیه به کودکان نیاز داشتیم، که اداره محیط زیست همکاری خوبی کرده و این اقلام را در اختیار ما قرار داد. از آنجا که تنوع این محصولات زیاد است، انتظار می‌رود این نهاد همکاری بیشتری با سمن‌ها داشته باشد.
یک عضو بهار ثمین الوند که از شهرستان بهار، در این برنامه حضور داشت می‌گوید: استقبال بسیار خوب بود. از آنجا که ما تجربه قبلی هم داشتیم هر روز نیرو و تجهیزات اضافه می‌کردیم. استقبال و برخورد دوستانه خانواده‌ها ما را دلگرم کرد که بیشتر به مساله کودک بپردازیم.
خانم چهره‌قانی مادر دو کودکی که در این کارگاه حضور دارند، می‌گوید: ما برای دیدن تئاتر آمده بودیم، با اطلاع‌رسانی که در کنار محل اجرای نمایش صورت گرفت متوجه این برنامه‌ها شدیم. بچه‌ها در این برنامه روز بسیار شادی را تجربه کردند و نکات زیادی را آموختند، در شهر همدان به خصوص در فصل سرما که امکان بازی و تفریح کودکان در فضای باز چندان وجود ندارد، برنامه‌های این‌چنینی می‌تواند این کاستی را جبران کند.
کرمی؛ از هموندان انجمن حیات سبز سرزمین درباره این کار می‌گوید: از آنجا که گروه ما در زمینه آموزش کودکان فعال‌تر از دیگر گروه‌هاست، از شرکت در این برنامه هم استقبال کردیم. همکاری انجمن-های همدان اتفاق خوبی بود که توانستیم کار مشترک را به ثمر برسانیم. کودکان بسیاری را ثبت‌نام کردیم که در دیگر برنامه‌ها از حضور آنان استفاده کنیم.
این فعال مدنی در باره‌های برنامه ‌آتی این گروه‌ها گفت: در روز 29 دی ماه، روز هوای پاک سعی می کنیم باز هم کار مشترکی در زمینه آموزش کودکان داشته باشیم.
نسرین زندی، عضو انجمن دوستان زمین همدان نیز درباره این کارگاه‌ها می‌گوید: انتظار می‌رود با توجه به استقبال مردم و به ویژه کودکان از این برنامه‌ها و نیز اهمیت محیط زیست برای کودکان، در کنار جشنواره‌ها، نمایشگاه‌ها و مراسم گوناگون، برنامه‌های این‌چنینی را شاهد باشیم و آموزش مسائل زیست محیطی را از سنین پایین برای کودکان آغاز کرده تا با نهادینه شدن این فرهنگ در میان کودکان، شهری پاک و محیط زیستی سالم داشته باشیم.

مجتبی فرهانچی می‌گوید: برای اخذ مجوز، از اداره کل فرهنگ و ارشاد همدان اقدام کردیم، چند روز تایید مجوز طول کشید ولی خوشبختانه موفق به دریافت مجوز شدیم. البته به خاطر تداخل برنامه‌ها از مجتمع آوینی به مجتمع ابن سینا منتقل شدیم. تلاش ما این بود که اطلاعات کودکانی که در این برنامه شرکت می‌کنند را گردآوری کرده و در برنامه‌های آینده از آن استفاده کنیم تا این آموزش‌ها مستمر و مداوم باشد.
از اینکه در کنار جشنواره چنین برنامه‌ای طراحی و اجرا شد، هم خانواده‌ها راضی بودند و هم کودکان، البته بیش از همه فعالان مدنی رضایت داشتند چرا که هیچ یک از انجمن‌ها به تنهایی توانایی انجام چنین پروژه-ای را ندارند و نیاز به صرف هزینه و زمان بسیار زیادی است، و می‌توان گفت تنها دلیل موفقیت این طرح این بود که چند انجمن‌ با همکاری هم آن را اجرا کردند.
عباس ایزدی، کارشناس آموزش و ترویج محیط زیست همدان در بازدید از این نمایشگاه گفت: برنامه ما حول سه محور قرار دارد، نخست؛ توانمندسازی فعالان نهادهای مدنی از طریق برگزاری دوره‌ها وکارگاه‌های آموزشی و بازدیدها صورت خواهد گرفت. دوم؛ حمایت جدی‌تر از برنامه‌های NGO (سمن) هاست، امیدواریم فضا بهتر شود تا ما بتوانیم در این زمینه کارساز باشیم. سوم: در گسترش کمی و کیفی سازمان‌های مردم نهاد، با توجه به نیازی که در تمام شهرستان‌ها به تخصصی‌تر شدن نهادهای مدنی، به ویژه در حوزه آموزش‌های مردمی وجود دارد، اگر انجمن‌هایی خواهان فعالیت‌های محیط زیستی باشند، سعی خواهیم کرد در جهت ارتقای محتوا و تسهیلات از آنها حمایت کنیم. ما علاوه بر یاری این انجمن‌هاو حمایت از آنان، حتا از سمن‌های منتقد که نقد سازنده‌ای دارند استقبال خواهیم کرد.
ایزدی ادامه داد: بحران محیط زیست روزبه روز آشکارتر شده و نیاز به آموزش بیشتر خودنمایی خواهد کرد و باید به سمت آموزش برویم، چرا که بهترین راهکار نه جریمه است و نه برخورد، بلکه تنها توانمندسازی و آموزش است. چه بهتر که این توانمندسازی از سوی نهادهای مدنی صورت گیرد.

 



برچسب ها: سمن ها ، جشنواره تئاتر ، همدان ، محیط زیست ،


موزه مردم شناسی بیستون راه اندازی شد

موزه مردم شناسی بیستون جمعه سوم آبان ماه با حضور جمعی از اعضای انجمن غیر دولتی دوستان زمین همدان در محل کاروانسرای شاه عباسی بیستون راه اندازی شد.

 

http://www.chn.ir/NSite/FullStory/News/?Id=107237&Serv=3&SGr=22

 


خبرگزاری میراث فرهنگی- گروه میراث فرهنگی- موزه مردم شناسی بیستون جمعه سوم آبان ماه با حضور جمعی از اعضای انجمن غیر دولتی دوستان زمین همدان در محل کاروانسرای شاه عباسی بیستون راه اندازی شد.

 

سلمان پرورش، مدیر کاروانسرا درباره راه اندازی این موزه گفت: برای تهیه اشیاء این مجموعه یک سال زمان صرف شده است. تعدادی از اشیاء توسط مردم محلی و روستاها اهدا و بخشی از آن توسط پایگاه پژوهشی بیستون خریداری شده است.

 

این باستان شناس در ادامه افزود: همچنان در حال تهیه اشیاء مرتبط با موزه هستیم اما متاسفانه فعلا هیچ بودجه ای برای این منظور در اختیار نداریم. یکی از مهمترین مجموعه های این موزه عکس های قدیمی است که از مردم بومی منطقه گرداوری شده و پس از سامان دادن به نمایش در خواهد آمد.

 

پرورش درمورد برنامه‌های آینده این مجموعه تاریخی گفت: ایجاد یک مرکز مطالعاتی و کتابخانه تخصصی در برنامه های آینده است تا کاروانسرا به یک مجموعه فرهنگی تبدیل شود. با این که چهار سال از مرمت کاروانسرا می گذشت هیچ استفاده‌ای از آن نمی‌شد. اما امروز ما طرح‌هایی برای برگزاری همایش‌های فرهنگی، تورهای خارجی وداریم و در حال ایجاد امکانات اقامتی برای تورهای صخره نوردی و کوهنوردی بیستون هستیم.

 

پایگاه جهانی بیستون مجموعه‌ای از آثار و اماکن باستانی و فرهنگی است که در کنار کوه بیستون قرار گرفته است و هرساله هزاران نفر را به سوی خود می خواند. این اولین بار است که مکانی با حضوراعضای یک انجمن غیردولتی افتتاح می شود.

 

در مراسم گشایش موزه مردم شناسی بیستون ده ها تن از اعضای انجمن غیر دولتی دوستان زمین حضور داشتند که آغاز مراسم  پس از صرف صبحانه و صحبت های مدیر موزه و مراسم بازدید از موزه ادامه یافت و پس از بازدید از مجموعه های مختلف با تجلیل از یکی از اعضای انجمن دوستان زمین پایان یافت .

 

سخنگوی این انجمن  اظهار امیدواری کرد: برنامه های مشترک بین نهادهای مدنی و سازمان میراث فرهنگی ادامه یابد چرا که این برنامه ها موجب تحکیم روابط سازمان های مردم نهاد و نهادهای دولتی، به خصوص سازمان میراث فرهنگی خواهد بود و برنامه‌های مشترک می‌تواند خلاءهای موجود در زمینه آموزش های جوامع محلی را پر کند و ضعف ها برطرف شود.

حسین زندی      

 

 



برچسب ها: همدان ، بیستون ، موزه مردمشناسی ،

سه شنبه 16 مهر 1392

با آموزش آمار حادثه و خسارت را به حداقل رساندهایم

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه ها ،گفتگو ،

گفت و گو با مدیر عامل سازمان خدمات ایمنی و آتش­نشانی:

با آموزش آمار حادثه و خسارت را به حداقل رسانده­ایم

همدان- حسین زندی- خبرنگار همشهری: بحث آموزش در خدمات ایمنی و به ویژه در زمینه آتش­نشانی از مسائلی است که همواره از آن غفلت شده و کمتر تلاشی در این زمینه صورت گرفته است. اما در چند سال گذشته در همدان این بحث به همت مدیر عامل سازمان آتش­نشانی تا اندازه زیادی جدی گرفته شده است و با کمک آموزش­های شهروندی و مطالعات پیشگیرانه موفقیت­های زیادی در این زمینه کسب شده است. در همین زمینه با رضا عسگری؛ مدیر عامل سازمان خدمات ایمنی و آتش­نشانی شهرستان همدان به گفت­و گو پرداخته ایم:

·        درباره سازمان آتشنشانی در همدان بگویید؟ چند ایستگاه دارد و چه تعداد نیرو در این سازمان فعالیت دارد؟

این سازمان وظیفه دارد در برابر حوادثی اعم از آتش­سوزی که ناشی از خطاهای انسانی است و نیز در بعد اطفاء حریق و امداد و نجات در همدان فعالیت می­کند. در بحث امداد و نجات، وقتی افراد معمولیاز امدادرسانی در حادثه­ای ناتوان باشد همکاران ما وارد عمل می­شوند. مثلا در حوادث رانندگی، سقوط در چاه، ریزش آوار، سقوط از ارتفاع و مسائلی از این دست آتشنشانان امداد رسانی می­کنند.

ما در همدان ده ایستگاه فعال و 160 نفر نیروی انسانی داریم و از حدود 40 دستگاه خودروی عملیاتی در این ایستگاه­ها بهره می­گیریم. شایان ذکر است که ما در همدان توانسته­ایم سرعت رسیدن امدادگران به محل حادثه را به چهار دقیقه و بیست ثانیه برسانیم که در مقایسه با استان­های دیگر رقم قابل توجهی است اگرچه با رقم جهانی که سه دقیقه است هنوز فاصله داریم.

·        بحث آموزش و پیشگیری از حادثه را در همدان چگونه ارزیابی می­کنید؟

آتش­سوزی­ها بیشتر به دلیل بی احتیاطی و رعایت نشدن نکات ایمنی اتفاق می­افتد، اما با آموزش به کاهش حادثه و خطرات ناشی از آن کمک خواهد کرد. مثلا در شب چهارشنبه سوری در سال1390 در همدان سه مورد حادثه جدی داشته­ایم ولی در اراک 63 مورد گزارش شده است. این مساله به دلیل فرهنگ­سازی و آموزش است. ما آموزش­های عمومی را از مقطع مهدکودک آغاز کرده و تا بزرگسالی آموزش شهروندی یک روزه داریم که سبب کاهش آمار حوادث شده و در بعد کیفی نیز میزان خسارت بسیار کمتر شده است.

در ساختمان­های نوساز، تا سازمان آتش­نشانی تاییدیه ندهد، از طرف شهرداری گواهی پایان کار ساختمان صادر نمی­شود. ما پیش از صدور پروانه ساخت، نسخه­ای به آنها می­دهیم که روشن می­کند چه مسائلی را لازم است رعایت کنند. بعد از پایان کار هم کارشناسان ما ایمنی ساختمان را کنترل می­کنند.

در بسیاری از موارد آموزش­ها و آگاهی مردم سبب شده پیش از رسیدن ماموران سازمان، مردم اقدامات اولیه را انجام دهند و همین سبب کاهش درصد خسارت جانی و مالی شده است. پیش­بینی خطر، مطالعات ایمنی پیشگیرانه و آموزش سبب پایین آمدن آمار حوادث می­شود.

·        یکی از مکان­های پرخطر در همدان، بازار است. در این مورد چه باید کرد؟

مادر این زمینه بارها هشدارهای لازم را به بازاریان و مسئولان داده بودیم. در سال 1388 طرح مطالعات ایمنی بازار را با حضور چندین مشاور، آغاز کردیم. نتیجه این مطالعات را در جلسات ستاد حوادث استان مطرح کردیم و به بازاریان هم اعلام کردیم که برپایه مطالعات انجام شده در بازار همدان هیچ نقطه ایمنی نداریم، تمام مناطق یا در حالت هشدار است یا در حالت خطر و هرلحظه امکان بروز حادثه وجود دارد.

برای رسیدن به نقطه ایمن در بازار، نیازمند اقدام جمعی دستگاه­های اجرایی و بیش از آن کسبه بازار هستیم. بحث پیشگیری باید در این زمینه بسیار جدی­تر پیگیری شود و کسبه باید مسائل ایمنی را کاملا رعایت کنند تا کتر شاهد چنین حوادثی باشیم.

ما در مجمع صنفی پیشنهاد اجرایی کردن آموزش به بازاریان را مطرح کردیم. کارشناسان ما می­توانند برای تک تک اتحادیه­ها به صورت جداگانه کارگاه­های آموزشی داشته باشند.

·        این آموزش­ها چگونه باید صورت می­گیرد؟

کمبود و نبود آگاهی مردم را باید با آموزش­های درست رفع کرد. ما با آموزش­های ابتدایی به شهروندان یادآوری می­کنیم که به سوی اقدامات پیشگیرانه گام بردارند. آموزش­هایی مانند چگونگی استفاده از کپسول، بسیاری از مردم و بازاریان کپسول دارند ولی نحوه استفاده صحیح از آن را نمی­دانند. آنها هنوز نمی­دانند که آن کپسول هر سال باید شارژ شود. در بحث بازار باید نوع کپسول با نوع اجناس مغازه همخوانی داشته باشد. مثلا در فرش­فروشی باید از کپسول آب و گاز استفاده شود و نه از کپسول پودر و گاز.

علاوه بر آموزش­های ما، دستگاه­های اجرایی که اهرم­های قانونی در اختیار دارند باید در اجرایی شدن این آموزش­ها با ما کمک کنند. مثلا اگر مغازه­ای ایمن نبود جواز کسب آن نباید تایید شود. بخش­هایی از بازار که ارزش تاریخی ندارند باید بازسازی و بهسازی شود و بخش تاریخی بازار نیاز به مرمت اصولی و ایمن دارد که سازمان میراث فرهنگی باید در این راه به کمک میراث تاریخی شهر بیاید.

·        پس از بازار، اماکن پر خطر دیگر کجاست؟

جایگاه­های سوخت نیز در صورت آتش­سوزی بسیار پرخطر و آسیب رسان هستند. در موارد دیگر آتش­سوزی­ها پراکنده و بیشتر سطحی هستند و چندان پرخطر نیستند.

·        حضور افراد آموزش ندیده در صحنه حادثه، در بیشتر موارد مانع امدادرسانی درست می­شود. در این باره چه باید کرد؟ 

مردم در اینگونه حوادث به­خاطر حس انسان­دوستی می­خواهند کمک کنند، اما به سبب نبود آگاهی کافی در برخی موارد باعث بروز خسارت بیشتری می­شوند.چون ممکن است هم برای خودشان اتفاقی پیش بیاید و هم ناخواسته سرعت عملیات امداد و نجات را کند کنند. به همین خاطر ما همواره از مردم خواسته­ایم که وقتی نیروهای امداد در محل حادثه حضور دارند، حریم را رعایت کنند تا این نیروها به وظایف خود بهتر عمل کنند.

 

 


برچسب ها: آتش نشانی ، همدان ، ایمنی ،

اصطبل های امیر طومان و مری لیلی قراگوزلو در آستانه نابودی

اصطبل مری، بی سقف شد

http://www.chn.ir/NSite/FullStory/News/?Id=106576&Serv=3&SGr=22

 

 

سقف اصطبل ورکانه فرو ریخت. اصطبل ورکانه در سال‌های گذشته به دلیل بی توجهی مسئولان در معرض تخریب قرار گرفته بود. مری لیلی قراگوزلو این اصطبل را در اواخر دهه 40 با معماری سنگی ایران ساخت. به گفته دوستداران میراث فرهنگی این اصطبل می‌تواند تبدیل به موزه شود با این وجود همچنان در بی‌مهری مسئولان به سر می‌برد.

 

 

 

خبرگزاری میراث فرهنگی- گروه میراث فرهنگی- در سال‌های گذشته به‌دلیل بی‌توجهی اصطبل ورکانه، در معرض تخریب قرار گرفته است. در روزهای اخیر تخریب‌ها افزایش یافته و بخشی از سقف آن هم فرو ریخت.

 

این در حالی است که در اواخر دهه 40 «مری لیلی قراگوزلو» (چهره جهانی پرورش اسب) این اصطبل را با معماری منحصر به فرد، با مصالح سنتی و سنگی در جنوب این روستا ساخت که تا آغاز انقلاب پرورش و اصلاح نژاد اسب در این مکان انجام می‌شد.

 

دوستداران میراث فرهنگی، بارها پیشنهاد تبدیل  این اصطبل به موزه‌ای مرتبط به اسب سواری در همدان داده شده اما تاکنون از طرف هیچ سازمانی مورد حمایت قرار نگرفته‌است.

 

روستای ورکانه از جاذبه‌های مهم روستایی استان همدان است که افزون برزیبایی‌های طبیعی و مناظر روستایی، از معماری منحصر به فرد سنگی نیز برخوردار است. دو اصطبلی که در این روستا قرار دارد از نمونه‌های زیبای معماری سنگی است. همچنین قلعه اربابی «امیر طومان قراگوزلو» جد مری لیلی قراگوزلو با پلان چلیپایی و مربوط به دوره قاجار در میان باغی زیبا قرار دارد که متروکه شده است.

 

اصطبل قدیمی روستا مربوط به دوره قاجار است و توسط یکی از اهالی مورد استفاده قرار می‌گیرد. هنوز بقایای گچبری‌ها و نقاشی روی دیوار این اصطبل باقی مانده اما سقف آن دچار آسیب جدی شده است.

 

«مهدی بختیاری»، رئیس انجمن پرورش اسب همدان می‌گوید: «وضعیت اصطبل قدیمی که در روستای ورکانه قراردارد تقریبا نامشخص است. سیستم نگهداری ساختمان مشخص نیست و مدیریتی ندارد. برخی از گردشگران خارجی به ایران سفر می کنند و به همدان می آیند تا تنها در ورکانه این اصطبل ها را ببینند. ورکانه یکی از مراکز بزرگ پرورش اسب اصیل ایرانی بوده است.

 

بختیاری ادامه می‌دهد: «اسب اصیل ایرانی توسط مرحوم مری لیلی قراگوزلو در این مرکز پرورش و اصلاح نژاد شده، و مهمتر اینکه به دنیا معرفی و شناسانده شده‌است.

 

رئیس انجمن پرورش اسب همدان در ادامه می‌گوید: «ظاهرا کسی متولی این اصطبل نیست و اگر وضع به همین منوال پیش برود در چندسال آینده دیگر اثری از آن باقی نمی‌ماند. با این حال در حق یکی از با ارزش ترین اماکن همدان خیانت شده است. ما می‌خواهیم وضعیت آن مشخص بشود. عده‌ای از اهالی روستا بر آن ادعای مالکیت می کنند و خود را ذینفع می‌دانند اما دلسوزی نمی‌کنند.»

 

بختیاری در مورد چاره اندیشی در وضعیت فعلی می‌گوید: «باید سازمان میراث فرهنگی وگردشگری وارد عمل شود و آن‌را مرمت وبازسازی کند. متاسفانه سازمان میراث فرهنگی همدان تنها عکس‌های این روستا و اصطبل‌ها را به نمایش می‌گذارد. باید از متولیان میراث پرسید اگر این بناها در این روستا نابود شوند چه چیزی را به عنوان جاذبه گردشگری و میراث تاریخی معرفی خواهند کرد؟ به نظر نمی‌رسد که این ساختمان زمستان امسال را دوام بیاورد.»

 

این فعال فرهنگی ادامه می‌دهد: «درصورت اقدام نکردن سازمان می‌توان اصطبل‌ها را به بخش خصوصی به صورت استیجاری واگذار کرد تا ضمن مرمت از این میراث تاریخی نگهداری کنند. این روستا پتانسیل آن‌را دارد که هم در امور پرورش اسب وارد فعالیت شود و هم می‌توان از یکی از اصطبل‌ها به عنوان موزه اسب و ادوات سوارکاری بهره برد.

 

حسین زندی

 


برچسب ها: روستای ورکانه ، مری لیلی قراگوزلو ، همدان ، امیرطومان قراگوزلو ، موزه اسب و سوارکاری ،

خبرنگاری به جرم دفاع از میراث فرهنگی و محیط زیست کتک خورد و اخراج شد

http://www.von.ir/index.php/گردشگری-و-میراث-فرهنگی

 

حسین زندی فعال حوزه محیط زیست و میراث فرهنگی  در گفت‌وگو با پایگاه اطلاع رسانی صدای طبیعت از اخراج خبرنگاری كه به دفاع از باغ بدیع الحكمای همدان برخواسته بود از محل كار خود خبر داد.
به گفتة او  این خبرنگار  دانشجوی کارشناسی ارشد معماری است و در کنار اشتغال در سازمان نظام مهندسی به حرفه خبرنگاری هم مشغول بود. فرزاد سپهر پیش از این هم به خاطر تهیه خبر وعكس از تخریب باغ بدیع الحكما ضرب و شتم شده بود.
به گفتة زندگی اما به فاصله یك هفته از ضرب و شتم حكم بركناری اش از سازمان نظام مهندسی ساختمان  به وی دادند.. در حالی كه انتظار می رفت این اقدام خبرنگار كه سبقه ی كاری در مهندسی معماری دارد و برای اطلاع رسانی و هشدار به ساخت و ساز مخرب محیط زیست و زندگی شهروندان خطر خبررسانی را به جان خریده بود! مورد تایید و تمجید سازمان نظام مهندسی قرار گیرد، نهاد متبوع كه سازمانی غیر دولتی است، حكم به بركناری اش داد.
 
یک حقوقدان در همدان  می گوید:سازمان های نظام مهندسی ساختمان نهادی غیردولتی است كه هیات مدیره آن  با انتخاب اعضا و تایید و نظارت وزارت راه و شهرسازی مشخص می شوند و وظیفه آموزش و ارتقای پایه مهندسی و طراحی و نظارت ساخت و ساز را بر عهده دارند. حضور رییس سازمان در كمیسیون ماده 5 كه می تواند حكم به تغییر كاربری اراضی را بدهد در خور توجه است. این مهم باید به تاثیر نظر كارشناسی توام با دقت نظر و وجدان كاری همراه باشد تا كمیسیون ماده ه همانطور كه در مورد باغ بدیع الحكمای همدان و موارد مشابه رای به ساخت و ساز در اراضی باغات می دهد لااقل منجر به این كار نشود.
این حقوقدان می گوید: هرگونه ساخت و ساز، تعداد طبقات و احداث بنا با مجوز شهرداری صورت می گیرد و توافق با آن در خصوص تغییر کاربری و احداث بنا در فضای سبز یا مسکونی به تجاری یا آموزشی و ورزشی با مجوز کمیسیون ماده 5 در هر شهر متشکل از استاندار رییس، معاون عمرانی استاندار نایب رئیس، مدیرکل راه و شهرسازی، شهردار، مدیرکل میراث فرهنگی، مدیرکل جهاد و کشاورزی،  رییس شورای شهر و رییس سازمان نظام مهندسی ساختمان انجام می شود.
حسین زندی می گوید:«این مسائل افكارعمومی را به این  نتیجه رسانده  که سازمان نظام مهندسی یک نهاد نظارتی است به نظر می رسد نیازبه یک نهاد نظارتی دیگر دارد. عملکرد این نهاد در مواردی جهت دار خلاف اهداف و اساسنامه اش بوده است
زندی سازمان نظام مهندسی را متهم به كم كار می‌كند و می گوید:«متهم اصلی زلزله سازمان نظام مهندسی است» او به تخریب  ساختمان نو ساز دانشگاه آزاد و  همچنین پروژه مسکن مهر ورزقان که افتتاح نشده در زلزله اشاره می‌كند ومی گوید:« شدت زلزله حدود 5ریشتر بود  واگر این نهاد نظارت صحیحی اعمال می کرد مسلما چنین اتفاقی نمی افتاد .» در شهر همدان نیز ده ها مورد تخلف را می توان نام برد از جمله استفاده از مصالح سرطان زادر نمای ساختمان ها و به کار نبردن مصالح بوم آورد که تحمل اقلیم همدان را ندارد که این نهاد نظارتی بر آنها ندارد.
در آستانه  تخریب باغ و عمارت تاریخی  و پس از ضرب و شتم فرزاد سپهر عکاس وخبر نگار ، 247 نفر از سینما گران ، هنرمندان ، پزشکان و فعالان فرهنگی همدان با نوشتن نامه ای به وزیر کشور، رئیس سازمان محیط زیست و رئیس سازمان میراث فرهنگی و گردشگری درخواست توقف  تخریب باغ و عمارت بدیع الحکما و باغ وعمارت ذوالریاستین شدند . اما بدون توجه به این اعتراض ها باغ ذوالریاستین با خاک یکسان شد.
زندی می گوید:« انتظار می رفت ،باغ و عمارت های تاریخی حفظ شود  اما اخراج این خبرنگار شوک تازه ای بود که بر فعالان میراث فرهنگی و محیط زیست وارد كرد. »

 

 


برچسب ها: اخراج خبرنگار ، همدان ، سازمان نظام مهندسی همدان ،

دوشنبه 18 شهریور 1392

پیر مطبوعات همدان در گذشت

   نوشته شده توسط: حسین زندی    

پیر مطبوعات همدان

استاد قاسم برنا درگذشت

 

ارتباطات > رسانه‌ها- همشهری‌آنلاین - حسین زندی:

 

قاسم برنا، نویسنده، پژوهشگر، و روزنامه‌نگار همدانی روز شنبه ۱۶ شهریورماه ۱۳۹۲ در سن ۹۲ سالگی بدرود حیات گفت.

برنا به سال 1300 خورشیدی در محله جولان همدان به دنیا آمد و از آغاز جوانی به نوشتن روی آورد و افزون بر مطبوعات همدان مانند ندای اکباتان، ندای میهن، مبارز همدان، ناطق و روزنامه هگمتانه با نشریات سراسری از جمله اطلاعات و اطلاعات هفتگی همکاری داشت و مدت پنجاه سال در عرصه مطبوعات و پژوهش قلم زد.

او همچنین مدت هشت سال سمت مدیریت کتابخانه‌های همدان را برعهده داشت و در سال‌های جوانی مدتی به شغل آموزگاری پرداخت.

حاصل سال‌ها پژوهش و تلاش او بیش از 15 جلد کتاب است که در زمینه های طنز، فرهنگ مردم، ادبیات، اساطیر و تاریخ است از جمله این آثار می‌توان به بررسی نقش عدد هفت در زندگی انسان «دوجلد» عدد هفده از دیدگاه مردم شناسی بررسی عدد چهل، تاریخ مطبوعات همدان، سفینه همدان، درهم وبرهم، سفینه برنا، یادداشت‌های درباره پندارها، تاریخچه تریاک، افیون و خشخاش،
تذکره سخنوران همدان، فرهنگ عیاران، خروس پرنده مقدس ایرانی وبه ده ها مقاله و رساله دیگر می‌توان اشاره کرد.

از آن جا که با بیش‌تر نویسندگان و شاعران هم عصر خود آمد و شد داشت و خانه او محل تجمع نویسندگانی بود که از دیگر نقاط کشور به همدان می‌آمدند خاطرات زیادی از این بزرگان داشت.

از جمله عارف بزرگ و آخوند ملاعلی معصومی همدانی که همیشه یادآوری می‌کرد و نمونه دست خطی از این بزرگان در دفتری گردآوری کرده است که بسیار دیدنی است.

قاسم برنا در سال 1365 مجموعه کتابخانه شخصی خود که نزدیک به ده هزار جلد بود را به دانشگاه بوعلی اهدا کرد تا مورد استفاده دانشجویان، پژوهشگران و علاقمندان قرار گیرد. اما پس از چندی در کمال ناباوری تعدادی از کتاب‌های اهدا شده را در میان بساط کتاب فروش‌های دوره گرد مشاهده می‌کند که این مسئله او را برای همیشه رنجیده خاطر کرد و پشیمانی خود را از اهدا کتابخانه ابراز می‌کرد به حال فرهنگ و متولیان فرهنگی کشور تاسف می‌خورد.

برنا سال‌ها با انجمن‌های ادبی همدان همکاری می‌کرد یکی از افراد تاثیرگذار در این انجمن‌ها بود اما در سال‌های پایانی عمر کمتر کسی سراغی از او می‌گرفت.

پیکر زنده‌یاد قاسم برنا روز یکشنبه 17 شهریور در باغ بهشت همدان به خاک سپرده شد و جای خالی او در میان اهالی مطبوعات برای همیشه خالی خواهد بود.

روانش شاد و یادش گرامی

http://www.hamshahrionline.ir/details/230280

 http://chn.ir/NSite/FullStory/News/?Id=106388&Serv=3&SGr=22


برچسب ها: قاسم برنا ، همدان ، روزنامه نگار همدانی ،

جمعه 15 شهریور 1392

چه بهتر كه همدان كلانشهر نباشد

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :تهران امروز ،روزنامه ها ،میراث فرهنگی ،زیست بوم ،

روزنامه تهران امروز

 

کد خبر: 137929

تاریخ خبر: شنبه, 16 شهریور 1392

 

 

چه بهتر كه همدان كلانشهر نباشد

 

http://tehrooz.com/1392/6/16/TehranEmrooz/1261/Page/15/

 

 

حسین زندی: چند هفته‌ای است شهر تازه كلانشهر شده همدان حال و روز خوشی ندارد. جایگزینی دولت جدید و تغییر و تحول‌ها در سازمان‌های مختلف، حتی سازمان میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی در حالی در پایتخت در حال انجام است كه میراث ارزشمند تاریخ و ملی ما در پایتخت تاریخ و تمدن ایران در حال تخریب و تفكیك و با بی‌توجهی آشكار متولیان میراث فرهنگی در حال نابود شدن است. متولیان سازمان میراث فرهنگی همدان در حالی به بهانه روز همدان به تبلیغات و بادكنك‌بازی برروی بام آرامگاه بوعلی مشغول بودند.(كه خود حدیث مفصلی است و موجب تخریب آرامگاه بوعلی را فراهم كرده) كه زمین خواران شهر در حال تخریب بناهای تاریخی و نابودی باغ‌های اطراف شهر بودند. چندی پیش عمارت ذوالریاستین در همدان همزمان با نامه نگاری اهالی فرهنگ این استان برای اعتراض به تخریب عمارت بدیع الحكما تخریب شد. امری كه در ادامه موجب شد هنرمندان و فعالان فرهنگی همدان نامه‌ای دیگر به وزیر كشور و رئیس جدید سازمان میراث فرهنگی در اعتراض به تخریب باغ‌ها و بناهای تاریخی در همدان بنویسند. آنچه هست، اعتراض فعالان فرهنگی نتوانست از كتك خوردن خبرنگاران وتخریب‌ها جلو‌گیری كند. با وجود اینكه بیشتر رسانه‌ها از ظلمی كه به فرهنگ و طبیعت همدان رفته سخن گفتند، گوش شنوایی در شهر پیدا نشد و عاقبت آخرین یادگار محله «در‌سنگی»‌های همدان هم از جا كنده شد.

درسنگی عمارت 200 ساله ذوالریاستین، به جا مانده از دوران زمامداری محمد شاه قاجار و صدارت قائم‌مقام فراهانی بود. درختان باغ را بریدند و علف‌ها را آتش زدند و زمینش را قطعه قطعه كردند. چگونه است كه مسئولان اگر بنای تاریخی یا درختی در پایتخت تخریب و قطع شود، هیاهو می‌كنند، اما به رغم همه فریادهایی كه فرهنگ دوستان و دوستداران طبیعت و آثار تاریخی در همدان سر دادند، مسئولان و مالكان كار خود را كردند؟ قطع چند درخت در خیابان ولی‌عصر پایتخت كه به دلیل خشكیدگی كامل آنها بود در سطح بین‌المللی اعتراض‌هایی به‌دنبال داشت، اما تخریب عمارتی تاریخی و قطع صدها اصله درخت در شهری كه ریه می‌خواهد برای نفس كشیدن، پیگیری نمی‌شود و به سادگی از آن عبور می‌كنند!

یادمان باشد همدان، با طبیعت و تمدن و تاریخش همدان است و اگر گردن به تخریب هر‌كدام از اینها ببندیم قدم به قدم سرزمین هگمتانه را از روزگار بالندگی‌اش دور كرده‌ایم. قرار نیست توسعه همدان و كلانشهر شدنش به قیمت نابودی تاریخ و تمدن و طبیعت این شهر تمام شود و اگر چنین است چه بهتر كه همدان كلانشهر نباشد.

امیدواریم كه مسئولان جدید سازمان میراث فرهنگی آنچه مانده است را دریابند چرا كه اكنون بخش بسیاری از این عمارت‌ها ویران شده و از بین رفته است. اما پرسش دیگر این است كه اكنون مسئول كیست و چه كسی باید پاسخگوی این آثار ارزشمند از دست رفته باشد؟

 

روزنامه تهران امروز

 

 


برچسب ها: باغ ذوالریاستین ، همدان ، محیط زیست ،

سه شنبه 12 شهریور 1392

میراث بدیع بلعیده می شود

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه ها ،میراث فرهنگی ،زیست بوم ،

 

میراث بدیع همدان بلعیده می شود

 

http://www.bidargarnews.com/?i=1&safhe=20

بیدارگر/شماره19/سال اول 6شهریور 92

بیدارگر- مهدی طاهری: هوای گرم، کم آبی و ازدحام جمعیتی که شب‌های تابستان برای گذراندن چند ساعت در حاشیه خیابان‌ها و روی سنگفرش جاده گنجنامه به دنبال جایی برای پارک خودروی خود می‌گردند، به ظاهر مشکلی است که عده‌ای ریشه‌اش را در همین چندسال اخیر می‌بینند.

مردم ما عادت ندارد مشکلات خود را ریشه یابی کند و هنگام ارتکاب هر عملی به عاقبت آن بی توجه است، اما دیری نمی‌گذرد تا با درافتادن به دامن برخی معضلات به فکر راه حل می‌افتد، غافل از آنکه دیر شده و کار از کار گذشته.

شاید اگر امروز کسی بگوید که ریشه همه مشکلات و گرفتاری‌های همدان در نابودی باغ‌ها و خشکاندن چشمه‌ها و افزایش بی رویه ساخت و ساز در نوار سبز شهر است، عده‌ای آن را چندان مربوط به موضوع ندانند.

اما پر واضح است که همه گرفتاری‌های امروز ما ریشه در بی توجهی و اهمال و کم کاری مدیرانی دارد که برای درآمد بیشتر و سودآوری سرشار، چشم بر واقعیت دوختند و صدای دوستداران محیط زیست را نشنیدند و به استناد قوانینی که توسط مدیرانی دیگر از جنس خودشان نوشته شده، راه را برای زمین خواران، سودجویان و دشمنان طبیعت آنچنان هموار کردند که امروز گرفتاری‌های بیشماری به مردم تحمیل شده و نسل آینده جز نفرین و آه و ناله برای ما چیز دیگری به آمرزش نخواهد فرستاد!

سخن از قطع اشجار و نابودی آخرین باغات همدان است که طی سال‌های اخیر از تیغ برج سازان و بساز و بفروش‌ها گریخته و در سایه مقاومت و دلسوزی چند مستاجر و انسان وفادار به مواریث گذشته، محفوظ مانده شاید آخرین نفس‌های این نسل به شماره نیفتد و اندکی هوای پاک و سالم به درون ریه‌هایی بخزد که از فرط دود بنزین‌های غیراستاندارد، آلودگی کارخانجات از رده خارج شده و ریزگردهای مهاجر از کشور همسایه به سرطان مبتلا شده‌اند!

سخن از مرگ آخرین بازمانده‌های بهشت است که در این سال‌ها نسلشان ورافتاده و سلاله‌شان به دست انسان آزمند و زیاده خواه ریشه کن شده.

سخن از بر زمین افتادن بی زبان‌ترین مخلوق خداست که اگر حنجره‌ای برای فریاد داشت، گوش فلک را کر می‌کرد!

 

مزایده باغ‌های تاریخی

از اسفندماه گذشته سرانجام حرص و طمعی که از زمین‌های بایر و برج‌های مرکز شهر سیراب نشده بود، به جان باغ بدیع‌الحکما و ذوالریاستین افتاد و با اعلام مزایده «فروش ویژه املاک» بدون مهر و امضای مشخص! این باغ چند صد ساله با تیغ اره‌های خشن آشنا شد.

بلایی که سی سال است به جان باغ‌ها و درختان همدان افتاده و ده‌ها هکتار از بهترین زمین‌های شهر را به برج و ساختمان‌های بلندمرتبه تبدیل کرده، این بار به دامن تنها بازمانده طبیعت افتاد و بی آنکه کسی پاسخگو باشد، یکی از بی نظیرترین و زیباترین چشم اندازهای طبیعت همدان را در آستانه نابودی قرار داد.

 

باغ بدیع الحکماء کجاست؟

این باغ که تقریبا 62 هزار متر وسعت دارد، بیش از 5 هزار اصله درخت میوه و یکهزار درختانی از جمله چنار، صنوبر و بید داشته و چشمه‌ای بسیار پرآب آن را مشروب می‌ساخته که در دل زمین از قناتی با چهار مسیر منشعب می‌شود که گویا تا روستای دره مرادبیک ادامه داشته است.

باغ بدیع از جاده دره مراد بیک نزدیک برج تندیس فعلی شروع شده و تا منطقه پردیس امتداد دارد که در نهایت به باغ ذوالریاستین (و بعدها باغ دکتر ارفع) ختم می‌شود.

مجموعه چند ده هکتاری که هنوز بوی خوش روزگار وصال را با خود دارد.

 

میزبان بزرگان ایران زمین

حسین زندی فعال محیط زیستی و یکی از علاقمندان به تاریخ طبیعی همدان می‌گوید: این باغ محل تردد و اتراق بزرگ مردانی همچون تاگور(شاعر هندی)، ظهیرالدوله، وحید دستگردی، عبدالحسین سپنتا، میرزاده عشقی، احمد کسروی و نیما یوشیج بوده است که هرکدام در دوره خود برای گذراندن تابستانی آسوده به این شهر آمده و میهمان خاندان بدیع بوده‌اند.

وی درباره ساختمان و بنای این باغ می‌گوید: دو عمارت دراین مجموعه وجود داشته که یکی از آنها تخریب شده و پلان آن در دست طراحی است و دیگری که باقی مانده محل زندگی باغبان است و در آن آثار و لوازم طبابت دکتر بدیع موجود است.

از او درباره شخصیت بدیع پرسیدیم که زندی چنین پاسخ داد: بدیع الحکما پزشک معتمد مردم و روحانیت بوده و شخصیتی فرهیخته و دلسوز فرهنگ به شمار می‌رفته که در زمان خود درآمد حاصل از اراضی چند روستا را برای سلامت و بهداشت مردم هزینه می‌کرده است. هنگامی که آمریکایی‌ها به همدان می‌آیند و بیمارستانی در این شهر می‌سازند، برای سکونت خود با بدیع مشورت می‌کنند که وی آنها را در این باغ ساکن می‌کند و این عمارت باقیمانده همان ساختمانی است که آمریکایی‌ها در آن می‌سازند. این ساختمان که در فهرست آثار میراث فرهنگی ثبت شده به پیشنهاد ما اگر به موزه پزشکی و طب تبدیل شود، همچنان سالم باقی خواهند ماند و با یک مرمت ساده به مجموعه‌ای ماندگار برای نسل‌های بعد تبدیل می‌شود.

 

خاندان فرهیخته

گفتنی است خاندان بدیع گرچه ابتدا مسلمان نبوده و یهودی و مسیحی بوده‌اند اما به دلیل علاقه فراوان به مسلمانان و نامگذاری فرزندان خود به اسم‌های اسلامی، بعدها همگی مسلمان می‌شوند و شهرت آنها به مردم داری، حمایت از افراد بی بضاعت، اختصاص بخش عمده‌ای ازدرآمد خود برای امور فرهنگی و آموزشی باعث شد تا پزشک معتمد روحانیت وقت هم باشند.

در حال حاضر نوادگان این طبیب فرهیخته در کشورهای دیگر ساکن شده و برخی از فرزندان وی نیز در زمره افراد تاثیرگذار و مطرح هستند.

امیر مهدی بدیع خالق کتاب یونانی‌ها و بربرها از جمله مفاخر و فلاسفه بزرگ ماست که آثارش به زبان فرانسوی منتشر شده  و جزو فلاسفه مطرح و شناخته شده 100 سال اخیر فرانسه است. تنها دو کتاب از وی به فارسی ترجمه شده است.

کتاب یونانی‌ها و بربرها بهترین نقد تاریخ هرودت است که با انتشار آن نگاه غربی‌ها به تاریخ ما و تاریخ نگاری ما تغییر کرد.

بدیع الحکماء 4 پسر و یک دختر داشته که در بین آنها محمود بدیع نیز درصدد بود عمارت باغ را به فرهنگسرا تبدیل کند اما اجل مهلتش نداد و همسر وی به نام «مهری خانم» در آمریکا زندگی می‌کند و به دلیل آزار و اذیت فراوان از پیگیری موضوع فرهنگسرا صرفنظر کرده است.

دیگر نوادگان بدیع که شامل 20 نوه و 50 نتیجه هستند در کشورهای مختلف سکونت دارند و در حال حاضر فرهاد بدیع در دانشگاه امام صادق تدریس می‌کند.

حسین زندی فعال محیط زیست در همدان با بیان فرازی از زندگی این خانواده می‌گوید: هرچند بدیع مورد اعتماد حکومت وقت و مردم بوده و خانواده بسیار تاثیرگذاری به شمار می‌رفته اما هیچگاه در مناصب حکومتی دخالت نداشته و علاقه آنها به طبابت و فرهنگ و هنر باعث شده تا به عنوان پشتیبان و تکیه‌گاه اصحاب فرهنگ و هنر شناخته شوند.

سکونت عارف قزوینی در باغ بدیع نشانه تمایل این خاندان به آزادی و عشق و شوریدگی آنها به ادبیات و تاریخ است. اما در اوایل انقلاب با مصادره شدن باغ و سپردن آن به دست چند باغبان، به تدریج این مجموعه رو به زوال رفت و برخی از درختان آن خشک شد.

در حال حاضر فرزندان همان باغبان‌ها و کسانی که بخش‌هایی از باغ را در اجاره خود دارند، مدعی هستند که وسعت این باغ بسیار بیشتر بوده و به مرور زمان بخش‌هایی از آن خشکانده شده و پس از تفکیک به فروش رسیده است که منطقه “پردیس” حاصل همان ساخت و سازها در این باغ است.

 

باغ ذوالریاستین

قائم مقام فراهانی در همدان نماینده‌ای داشته که بسیار معتمد و مورد احترام مردم این شهر بوده است.

مسجد و کوچه و محله‌ای که به نام ذوالریاستین در همدان باقی است تنها بخشی از میراث این رجل سیاسی بوده و کمتر کسی از باغ ذوالریاستین خبر دارد. این باغ یکی از مشهورترین باغ‌های همدان است که چشمه‌ای 700 ساله در آن وجود داشته و برای آبیاری درختان مورد استفاده قرار می‌گرفته است.

“چشمه ل‌له قاسم” که دو طبقه است از روستای دره مرادبیک شروع شده و تا این باغ ادامه دارد که در نوع خود بی‌نظیر بوده و ارزش ثبت جهانی را دارد.

از آنجا که باغ ذوالریاستین تا همدان آن روزها فاصله زیادی داشته، به دستور شخص ذوالریاستین جاده‌ای برای دسترسی به آن ساخته و سنگفرش می‌شود که امروز خیابانی به نام “کوچه مشکی” باقیمانده بخشی از آن راه است.

 

آخرین در سنگی در معرض ویرانی

در قدیم و برای حفاظت از خانه باغی‌ها، مجبور به استفاده از درهای سنگی بوده‌اند که تنها مورد باقیمانده از این نوع درها در حال حاضر در عمارت این باغ وجود دارد و ممکن است به زودی تخریب شود در حالی که ثبت نشده و هیچ اقدامی برای محافظت از آن صورت نگرفته است.

باغ ذوالریاستین که به باغ دکتر ارفع نیز مشهور است، در زمان بدیع الحکما به داماد ایشان دکتر فرج اله ارفع واگذار می‌شود که به دلیل همنشینی باغبان فرهیخته‌اش شکراله خاکیان که کاتب و خوشنویس و فردی اهل ادب بود اجاره داده می‌شود.

امروز فرزندان همین کاتب در باغ مذکور ساکن هستند و برای حفظ باغ و جلوگیری از تخریب آن تلاش‌های فراوانی انجام داده‌اند.

 

نفس‌های آخر

گرچه گفته می‌شود مجموعه باغ‌ها و فضای سبز محدده باغ بدیع الحکما و باغ ذوالریاستین 127 هکتار است اما تاکنون آمار دقیقی از مساحت اصلی آن، قطعات فروخته شده و فضای باقیمانده در هیچ جا ثبت نشده و گویا تعمدی در کار است تا حدود و ثغور این ملک ارزشمند مشخص نشود.

طی سی سال اخیر بخش‌هایی از این باغ تفکیک و فروخته شده و در حال حاضر پس از اعلام مزایده فروش ویژه املاک، قرار است باغ در قطعات 2 هزار متری تفکیک و با 5/3 طبقه ارتفاع برای احداث ساختمان به فروش برسد.

 

 

 


برچسب ها: باغ بدیع الحکما ، عمارت بدیع و ذوالریاستین ، همدان ، امیرمهدی بدیع ، عارف قزوینی ،

شنبه 9 شهریور 1392

مانع از بین رفتن میراث طبیعی و تاریخی همدان شوید

   نوشته شده توسط: حسین زندی    

نامه هنرمندان وفعالان فرهنگی به رئیس سازمان میراث فرهنگی در اعتراض به تخریب بناهای تاریخی همدان

 

http://www.chn.ir/NSite/FullStory/News/?Id=106281&Serv=3&SGr=22

جمعی از اساتید، متخصصان و دوستداران میراث فرهنگی همدان در نامه‌ای از رییس سازمان محیط زیست و سازمان میراث فرهنگی خواستار رسیدگی به تخریب های اخیر در این شهر کهن و توقف قطع درختان آن شدند

وزیر محترم کشور، جناب آقای فضلی / ریاست محترم سازمان حفاظت از محیط زیست، جناب آقای محمدی‌زاده / ریاست محترم سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری جناب آقای دکتر نجفی

باسلام و احترام.

احتمالا خبرها را طی چند روز گذشته خوانده‌اید، در روزهای جایگزینی دولت جدید و تعویض استانداران، خانه‌باغ قاجاری دکتر بدیع‌الحکمای همدانی، با مساحت 60000 متر مربع، از آخرین ساختمان‌های دوره قاجار همدان و ساختمان و باغ ذوالریاستین در همدان، در حال تفکیک و تخریب است، بولدوزرها برای تخریب این باغ بدیع‌الحکما که ارزشی تاریخی، فرهنگی و زیست محیطی دارد، به کار افتاده‌اند و بخش دولتی هم بدون واکنش شاهد این ویرانی است. دکتر بدیع‌الحکما از پزشکان خوشنام و خادم به مردم همدان بوده، رابیندرانات تاگور در سال 1311 در مسیر سفر خود به ایران در این باغ اقامت کرده، عارف قزوینی شاعر بزرگ مشروطیت دوره‌ای از تبعید خود را در باغ بدیع‌الحکما زندگی کرده است و بزرگانی چون شهید کلنل محمدتقی پسیان، آیت ا...شیخ‌محمدباقر بهاری روحانی مشروطه خواه، میرزاده عشقی، صفاءالحق همدانی شاعر، فریدالدوله گلگون روزنامه‌نگار، شهیدزاده دادرس قاضی دادگستری، آزادهمدانی شاعر، غمام همدانی شاعر، شیخ موسی نثری نویسنده، حاج وکیل‌الرعایا اولین نماینده مردم همدان در مجلس شورای ملی و بسیاری از بزرگان شهر در اوایل قرن کنونی از معاشران دکتر بدیع‌الحکما بوده‌اند. در حال حاضر علاوه بر این باغ، بخش بزرگی از باغ‌های سبز حاشیه شهر که حکم ریه‌های شهر همدان را دارند و همچنین از جاذبه‌های گردشگری شهرند، توسط انبوه سازان مسکن نابود شده‌اند و باغ بدیع و باغ ذوالریاستین از آخرین این باغ‌ها هستند. لازم به توضیح است که براساس توافقنامه‌های موسوم به کمیسیون ماده 5 بخش زیادی از باغ‌های شهر همدان تغییر کاربری داده و بدون کمترین مانعی قنات‌ها، نهرها و چاههای آب‌رسان باغ‌ها خشک شده و درختان سرسبزی که برای تصفیه هوای شهر بسیار کارآمد بودند، قطع شده‌اند. در این روزها که فعالیتهای اجرایی دولت جدید آغاز شده است، از وزارت کشور، سازمان حفاظت از محیط زیست و سازمان میراث فرهنگی تقاضای رسیدگی فوری در جهت جلوگیری از تفکیک و قطع درختان باغ و تخریب ساختمان ارزشمند آن را داریم. امید آنکه با همیاری مسوولان استان، مجموعه فضای سبز و ساختمان باغ بدیع‌الحکما بتواند به عنوان موزه تاریخ پزشکی و فرهنگسرایی برای جوانان همدان مورد استفاده قرار گیرد.

با سپاس

ششم شهریورماه 1392»

امضا کنندگان این نامه عبارتند از:

دکتر پرویز اذکایی (مورخ)، مصطفی آزادی مقتدر (مهندس عمران)، محمد آژنگ (مهندس کشاورزی)، ساعد . ا . احمدی (نویسنده)، حمید اسلامی (متخصص مرمت آثار باستانی)، وحید الوندی (کارگردان)، حمیدرضا اکبری (پرورش دهنده ماهی زینتی)، کامیار ابلقی (نوازنده)، پرستو اخوان (دبیر زبان)، منیژه اذکایی (مترجم)، عزت الله الوندی (شاعر)، دکتر منیژه اقبالی (استاد بخش جراحی، مرکز پزشکی دانشگاه راچستر امریکا)، جمشید اقبالی (متخصص سیستمهای اطلاعتی جغرافیایی، پنسیلوانیا، امریکا)، همایون امامی (مستند ساز)، مرضیه احمدی (کاردان گرافیک)، هادی احمدی (کارشناس باستانشناسی)، عبدالله باکیده (کارگردان)، مجید برزگر (کارگردان)، شیوا بلوریان (بازیگر)، پویان بیگلر (نوازنده و آهنگساز)، مهدی به‌خیال (نویسنده)، امیر بختیاریان (روزنامه نگار)، رضوان بختیاریان (نویسنده، فعال مدنی)، دکتر یاسین بنی‌طرفی (پزشک)، سعید براتی مصلح (دانشجو)، مریم بهرامی (مهندس معمار)، پروین بهمنی (پژوهشگر شعر و موسیقی)، حسین بختیاری (بازنشسته)، علی باب الحوائجی (مربی)، علی بختیاری‌فر (شغل آزاد)، جواد بخشش (خواننده و کارشناس موسیقی)، پرویز پرستویی (بازیگر)، محمد پرویزی (نویسنده و کارگردان)، اصغر پورهاجریان (مدیر جلوه های ویژه و تهیه کننده)، سارا پوینده (عضو هیات علمی دانشگاه پیام نور)، علی پوینده (مهندس معمار و شهرساز)، رضا پاکیزه‌خو (مهندس کامپیوتر)، مرتضی پرورش (دبیر ادبیات نویسنده)، قباد پوینده (دبیر بازنشسته)، مهدی پورصدری (مدیر مالی)، علی پاشایی (دبیر آموزش و پرورش)، هادی پور حسینی (دبیر آموزش و پرورش)، کیوان پهلوان (دانشجوی دکترای ادبیات)، نیکان پهلوان (دانشجو، مترجم)، دکترمازیار پیدا (مهندسی محیط زیست، هیات علمی دانشگاه)، هانیه توسلی (بازیگر)، سید فواد توحیدی (پژوهشگر موسیقی نواحی ایران)، منوچهر تتری (مدرس عکاسی، فعال فرهنگی)، بهرام توکلی (کارگردان)، دکتر محمد ترابی (متخصص بیهوشی)، معصومه تیراژه (فعال فرهنگی)، اردشیر ثریایی (فعال محیط زیست)، اکبر تمسکی (بازنشسته دانشگاه علوم پزشکی)، احسان ثقه ای (عضو هیات علمی دانشگاه آزاد)، اشکان جنابی (بازیگر و کارگردان تاتر)، محمد جامه بزرگ (وکیل دادگستری)، جعفر جامه بزرگ (وکیل دادگستری)، امین جعفری (مدیر فیلمبرداری)، طوفان جعفری (مهندس معمار و شهرساز)، هوشنگ جمشیدآبادی (نقاش)، رضا جمشیدیان (آهنگساز)، سعید جلالیان (نوازنده)، شیرین جاوید (نقاش)، حسن جواندل (شغل آزاد)، چکامه چمن ماه (بازیگر سینما)، دکترمحمدحسین حلیمی (استاد دانشگاه تهران)، امین حامی خواه (مدرس دانشگاه هنر)، محمد صادق حسینی (مدیریت ماشین سازی دنا)، فخرالدین حیدریان (دندان پزشک)، فریبا حیرانی (پرستار)، فخرالدین حیدری (دندانپزشک)، وحید حاجیلویی (فیلمساز)، مهرداد حمزه (خبرنگار)، زهرا حامی (دانشجوی تاتر)، سید وحید حسینی (مستندساز)، رویا حسناتی (دانشجوی مهندسی معماری)، زهرا حسناتی (حسابدار)، جلال حجتی فهیم (پژوهشگر ودبیر آموزش پرورش)، محمد مهدی خداکرمی (کارگردان انیمیشن)، محمد علی خاکباز (شغل آزاد)، مریم خندان (فعال فرهنگی)، حمید خاورزمینی (مدرس جامعه شناسی)، علی خطیبی (فیلمساز)، حمید خزایی (خواننده و عضو هیات مدیره ارکستر آکادمیک تهران)، حسین خیریان (راهنمای گردشگری)، مجتبی خوش صفت (نویسنده و کارگردان)، احمدرضا درویش (کارگردان)، شهرزاد دادگر (مهندس شهرساز، فیلمساز)، علیرضا دشت آرای (دانشجوی سینما)، رویا دعوتی (بازیگر)، جواد دانش آرا (مترجم)، نرگس دارایی (مهندس معمار)، مهرداد دفتری (عکاس، کارگردان)، دکتر علیرضا ذکاوتی قراگزلو (نویسنده)، امیرشهاب رضویان (کارگردان)، مصطفی رحماندوست (شاعر و نویسنده)، امین رهبر (تهیه کننده رادیو)، محمود رجبی (آزاد)،  
محمدرضا رهبر (رییس اتحادیه محصولات فرهنگی همدان)، سید سعید رضویان (تهیه کننده سینما)، سید وحید رضویان (صدابردار)، فروغ رستگار (فعال فرهنگی)، زهره رحیمی (کارشناس ارشد روانشناسی)، بهاره رضویان (مهندس مکانیک)، زهره رحیمی (مدرس روانشناسی)، محمد رفیعی (دبیرتاریخ)، علی رنگچیان (کارشناس ارشد مرمت و احیاء بناها و بافتهای تاریخی)، کامور رضویان (مهندس ساختمان)، محسن روحی (مدیر تولید تلویزیون)، شهاب الدین رضایی (کارشناس مرمت بناهای تاریخی)، سید امید رضویان (کارشناس آب و فاضلاب)، افشین رضاپور (مترجم)، مینا رستگار (کارشناس ارشد باستان شناسی)، حسین زندی (فعال فرهنگی وخبرنگار)، حسین زارعی (گرافیست) سلمان زند )پژوهشگر وروزنامه نگار)، حیدر زندی (عکاس)، امیرمحمد رضا زهاب (داستان نویس، کارگردان انیمیشن)، ساسان ساعی (شغل آزاد)، فرزاد سپهر (مهندس معمار)، محمد سیدی نژاد (فعال فرهنگی)، سرابی (کارشاس ارشد شیمی)، رضا سماواتی (داروساز)، نسیبه سقاییان (کارمند)، قباد شیوا (گرافیست)، پرویز شکری (طراح گریم)، گیتا شکری (گریمور)، شمسی شوشتری (خانه دار)، امیر حسین شیرانیان (بازرگان)، حسن شیوا (گرافیست، مدرس دانشگاه)، مهدی شادمانی روشن (شاعر)، علی شایسته (نقاش)، ناصر شکریان (کارشناس مالی)، حسین شکریان (کارشناس حسابداری)، سرور صابریون (کارشناس حسابداری)، زهرا صحبتی (پژوهشگر)، راحله صمدی (خبرنگار، مهندس نرم افزار)، دکتر مهدی صمدی (متخصص اعصاب و روان)، مریم صفایی شیرازی (طراح داخلی)، دکتر صفی اله صفی (مدرس دانشگاه پیام نور)، مهدی طهوری (شاعر)، رامین طالبی قانع (کارمند دانشگاه پیام نور)، مهدی طاهری (نویسنده و روزنامه‌نگار)، نفیسه ظفرپور (کارمند آموزش و پرورش)، ایرج عاشوری (مدیر تصویربرداری)، دکتر حمید عبادی (متخصص مغز و اعصاب)، عباس عربزاده (عکاس)، حسین عظیمی (دانشجوی فلسفه هنر)، شراره عطاری، محمد عشقی (کارشناس علوم نظامی)، هاشم علیایی مقدم (فیلمساز)، فرشاد عسگری‌کیا (عضوهیات علمی دانشگاه سوره)، حسین عبدالهی (کارمند، کوهنورد)، دکترحمیدرضا غفارزاده (استاد دانشگاه و مشاورسازمان ملل در محیط زیست)، شبنم غرایی (دانشجوی کارشناسی ارشد صنایع دستی)، احسان فکا (کارگردان تاتر)، افشین فرهانچی (پزشک)، دکتر علی فرزانه ( متخصص سنجش ازدور، مدرس دانشگاه)، سینا فرامرزی (کارشناس ارشد معماری دانشگاه تربیت مدرس)، هنگامه فرازمند (منشی صحنه سینما)، حمید فامیل اسلامی (متخصص ترمیم و مرمت آثار باستانی)، کتایون فراهانی (بازیگر)، محمد حسن فرامرزی (دبیر بازنشسته، فعال فرهنگی)، محمد فرهمند (طراح تاسیسات و شبکه، کارشناس خوشنویس)، محمود فارسی (خبرنگار)، مینا فرودگاهی (معمار داخلی)، دکتر قاسم فروزانی (هیات علمی دانشگاه بوعلی)، محسن قراگزلو (مهندس استخراج معدن)، حمید قاسمی (کارمند)، ملینا قندعلی (کارشناس صنایع دستی)، مجید قیاسوند (فعال فرهنگی)، حمید قویمی دلشاد (مهنس معمار)، حامد قویمی دلشاد (مهندس معمار)، دكترعلیرضاقدیمی (داروساز)، عبدالله کوثری (نویسنده و مترجم)، بهروز کارخانه ای (پزشک)، محمد کلافچی (بازنشسته آموزش و پرورش)، بیژن کاردوست (دبیر و پژوهشگر مسائل اجتماعی)، ساسان کلافچی (مدرس دانشگاه)، دکتر رضا کریمپور (دندانپزشک آلمان)، حسن گوهرپور (شاعر و روزنامه نگار)، شهرام گلپریان (گرافیست و آهنگساز)، شهره گلپریان (پخش کننده فیلم)، جواد گرجی (کشاورز)، فرهادگیتی جمال (فعال محیط زیست)، احمد رضا گنجه ای (فیلم ساز)، مهدی گرجی (دبیر آموزش و پرورش)، فرشید گل محمدی (خبرنگار)، مهران گومه (مهندس معمار و عضوهیات علمی دانشگاه آزاد)، امیر لطفیان (فیلمبردار و مدیر مسئول و صاحب امتیاز نشریه فیلم کوتاه)، کمال لطفی نسب (کارشناس ارشد باستان شناسی)، جواد محقق (شاعر، نویسنده و روزنامه نگار)، مهدی مبتقا (خواننده)، مجید مرادی (عکاس و نویسنده)، دکتر بابک معین (مدرس دانشگاه)، دکتر امیر ملک محمدی (دندانپزشک)، دکتر شهرام معین (مهندسی برق)، امیرحسین مفتون (دبیر انجمن فرهنگی همدانیهای مقیم مرکز)، دکتر مهرداد مدرکیان (دندانپزشک)، بهرنگ مجیدی (مهندس معمار، آهنگساز)، دکتر مرجانه مسچی (دندانپزشک)، بابک مغازه‌ای (خبرنگار و فعال مدنی)، کوروش مومنی (مهندس عمران)، محمدباقرمومنی (کارشناس مخابرات)، عبدالرضا مرآتی (کارمند آموزش و پرورش ناحیه )، فرانک ملکی (رییس حسابداری)، اکرم ملکی (بازنشسته آموزش و پرورش)، مروارید مهیمنی (خبرنگار)، حسین ملایمی (کارگردان انیمیشن( مازیار محمدی نیک (نوازنده، دانشجو)، احمد مطلوبیه (فیزیکدان ارشد، بخش پرتو درمانی، مرکز پزشکی دانشگاه راچستر نیویورک)، عباس محمدی (تکنیسین سخت افزار کامپیوتر)، پویا مظفریان (فیلمساز)، میترا مهتریان (عکاس سردبیر نشریه فیلم کوتاه)، حسین مجیدی (کارشناس مدیریت)، خسرو محمدی (کارشناس ارشد باستان شناسی)، سیدعلیرضا میرعلی نقی (پژوهشگر و مورخ موسیقی شهری)، دكتر امیرحسین مقصود (مدرس دانشگاه)، نگار میدانچی (کارشناس ارشد معماری، عضو هیات علمی دانشگاه سراسری)، جهانبخش نورایی (وکیل دادگستری)، یاشارنورایی (نویسنده و منتقد سینمایی)، سهراب نیکفرجاد (کارگردان و بازیگر تاتر)، آیت‌ا نجفی (دبیر ادبیات و تاریخ)، محبوبه نجف شعار (کارشناس ارشد پژوهش هنر)، محمود نظری (کاریکاتوریست)، محمد نوری (دبیر آموزش و پرورش)، محمد نصرتی (کارشناس ارشد آهنگسازی)، دکتر حمید نباتی (مهندس ارشد سیستمهای قدرت، سوئد)، رضا نظری (کارشناس ارشد باستان شناسی، عضو هیات علمی دانشگاه آزاد)، دکتر محمد علی نظری (مهندسی پزشكی)، آرمین مهدوی (کارشناس گرافیک)، بهمن محمدی (کارشناس ارشد نقاشی)، محمد نجاریان (کارگردان تاتر، آلمان)، رسول ورشوچی (عکاس)، دکتر وحید وکیلیان (دندانپزشک)، جلال وفایی (فیلمساز)، عباس همدانی اصلی (کارشناس ارشد برق)، لیلی هراجی (عکاس)، هادی هراجی (عکاس)، مجید همتی متین (نویسنده)، بابک هادی‌پور (تهیه کننده تلویزیون)، ندا همتی (هنرجوی موسیقی)، میترا هوشیار (مترجم)، آذر هوشیار (گریمور)، علی هژبری (کارشناس ارشد باستان شناسی)، عزیزالله یارمطاقلو (مدرس دانشگاه)، محمد حسین یزدانی راد (پژوهشگر تاریخ).

 

http://www.yjc.ir/fa/news/4532187/تغییر-کاربری-خانه‌باغ-بدیع‌الحکما-و-ذوالریاستین-را-متوقف-کنید


برچسب ها: باغ بدیع الحکما ، باغ ذوالریاستین ، نامه هنرمندان ، ریاست سازمان میراث فرهنگی ، همدان ،

 
 
 
همدان دیگر نفس نمی کشد

 

http://www.chn.ir/NSite/FullStory/News/?Id=106201&Serv=3&SGr=22

خطر بیخ گوش عمارت ذوالریاستین + اسناد و عکس

درختان باغ 12 هزارمتری ذوالریاستین در انتهای منطقه پردیس که روزی باغ سرسبزی بود، هفته پیش با مجوز شهرداری تفکیک و سپس درختان کهنسالش قلع وقم شد. اما مسئله به همین جا ختم نشد و عمارت دویست ساله این باغ همچنان در آستانه تخریب است. خریداران باغ تا روز سه شنبه به مستاجر مهلت داده اند تا عمارت را تخلیه کند.

دانلود فایل مرتبط با خبر:
خبرگزاری میراث فرهنگی –گروه میراث فرهنگی- هفته گذشته همزمان با حمله بلدوزور ها به باغ بدیع الحکما، درختان باغ 12 هزارمتری ذوالریاستین در انتهای منطقه پردیس که روزی باغ سرسبزی بود، هفته پیش با مجوز شهرداری تفکیک و سپس درختان کهنسالش قلع وقم شد. اما مسئله به همین جا ختم نشد و عمارت دویست ساله این باغ همچنان در آستانه تخریب است. خریداران باغ تا روز سه شنبه به مستاجر مهلت داده اند تا عمارت را تخلیه کند.
 

 درختان همدان سرسبز یکی یکی قطع می‌شوند

 این درحالی است که جمعی از هنرمندان سینمایی، پزشکان و فرهنگ‌دوستان همدانی به قطع درختان و آغازتخریب ورودی خانه «باغ بدیع الحکما» و «باغ ذوالریاستین» واقع در شهر همدان اعتراض کردند و نامه ای خطاب به مسئولان نوشته اند تا از تخریب ها جلوگیری شود.
 
 میرزا ابوالقاسم ذوالریاستین از عالمان همدان بود که در زمان صدارت قائم مقام فراهانی نماینده او در همدان بود و شاگردان زیادی از جمله ریاض همدانی در مکتب او به درجه دیوانی رسیدند. عمارتی که در این باغ ساخته بود درآستانه تخریب است . این عمارت تنها بنای باقی مانده از خانه‌های همدان است که دارای در سنگی بودند. ( در همدان به دلایل امنیت و سرما درگذشته در خانه ها سنگ یک تکه بود ومحله ای به نام درسنگی وجود داشت که ساکنانش نام خانوادگی در سنگی را برای خود برگزیدند.)
 
 اگر این روند ادامه پیدا کند، کارشناسان می گویند دیگر باید با باغ های همدان خداحافظی کرد
مهدی خاکیان، مستاجر این باغ که با همکاری پدرش مرحوم شکرا..خاکیان از سال 1328 در این باغ ساکن بودند می گوید: بخشی از عمارت به دلیل قدمت زیاد ومرمت نشدن از بین رفت اما آنچه باقی ماند توسط پدرم باز سازی شد . مجبور شدیم سقف قدیمی را برداریم و تیرآهن جایگزین آن کنیم.اما به در سنگی باغ و پایه ستون های عمارت و حوض های سنگی دست نزدیم .
 
خاکیان از خاطرات کودکیش در این باغ می گوید و مدارکی را نشان می دهد که از سال 1332 به مالک آن اجاره سالیانه پرداخت کرده اند .او می گوید نه فروشنده و نه خریدار توجهی به حق و حقوق ما نکرد و حقوقی که از عرصه واعیان داشتیم نادیده گرفته اند .درحالی که مزایده را به نام خانواده خاکیان منتشر کردند ،مامجبور شدیم از مراجع قانونی کمک بگیریم اما متاسفانه باغ نابود شد و خاطرات ما نیز با آن نابود شد .
 
سرانجام باغی که به مزایده گذاشته شد؛ هرچند این پرونده نیاز به اطلاعات بیشتری است
خاکیان به خبرگزاری chnمی گوید: ما باغ را ازدکتر فرج الله ارفع اجاره کرده بودیم و پس از مرگ او باغ مصادره شد . اما امسال در کمال نا باوری مشاهده کردیم که باغ را یک شرکت خصوصی به نام انصار به شهرداری واگذار کرده و پس از آن هم به مزایده گذاشته شد. او ادامه می دهد چشمه هفتصد ساله باغ را با لودر کور کردند تا درختان خشک شود اما منتظر خشک شدن هم نماندند ودرختان را جلو چشم ما بریدند.
 
این اظهارات هنوز از سوی مقامات و مسئولان تائید نشده‌است.
 
خاکیان می گوید :همدان همیشه از خنک ترین شهرهای کشور بوده، حالا سوال من این است چه اتفاقی افتاده ؟ کوه ها جابه جا شده؟ غیر از این است که پس از بریدن درختان و نابودی باغ ها این بلا سر شهر آمده!.
 
 سرایدار باغ ذوالریاستین این اسناد را در اختیار خبرگزاری می گذارند. هنوز مسئولان در این زمینه اظهار نظر نکرده اند
 
قرن ها پیش هرودت  در مورد همدان چنین می نویسد «سرزمین واقع در شمال هگمتانه کوهستانی و پوشیده از جنگل است» بیش از بیست قرن پس از این مورخ شاعری غربی به نام" کلینتن سکالرد" بازهم می نویسد:«برگرد دیوارهای همدان - باغ های پرشکوفه دامن کشیده­اند» گویی پس از دوهزار سال طبیعت این شهر زیبا همچنان دست نخورده باقی مانده بود.ویلیام جکسن ،سیاح و ایران شناس امریکایی وقتی در سال 1903 وارد همدان می شود از بیشه زارها و باغ هایی می نویسد که به شعاع 25 کیلومتر به سمت غرب امتداد دارد .
 
آیا باید برای همیشه از باغ ها و درختان همدان تنها یادی بماند؟
 
دیگر مستشرفین و سیاحتنامه نویسان نیز از این شهر با عنوان شهر باغ ها و درختان یاد می کنند و می نویسند «همدان شهری است که آن را درختان احاطه کرده اند» اما امروز نه تنها از آن درختان وبیشه ها خبری نیست بلکه اغلب باغ های منتهی به کوه الوند نیز نابود شده و برج ها و آپارتمان های نا موزون جایگزین آن شده است و چشم انداز طبیعی شهر را نابود کرده است. از کیلومترها جنگل تنها چند نمونه باغ باقی مانده وخودخواهی انسان همه را بلعیده است.این روزها همان نمونه های کوچک هم درحال نابودی است.
 
نابودی باغ ذوالریاستین زمانی اتفاق می افتد که هفته گذشته بلدوزور ها در حال تخریب باغ بدیع الحکما حکیم وپزشک نامدار همدانی بودند . و عکاس و روزنامه نگاری که درحال عکاسی از تخریب باغ بود به شدت مورد ضرب وشتم قرار گرفت . با نابودی این باغ ها آخرین شاهراه تنفسی همدان نیز نابود می شود ودیگر درختی باقی نخواهد ماند تا هوای شهر را تصفیه کند و با ریزگردها مبارزه کند.
 
 
حسین زندی


برچسب ها: باغ ذوالریاستین ، محیط زیست ، همدان ،

تعداد کل صفحات: 2 1 2
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic