شنبه 13 تیر 1394

خاطرات 50 ساله نمایش در همدان

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :موسیقی ،هنر ،روزنامه همشهری ،

خاطرات 50 ساله نمایش در همدان

نویسنده: حسین زندی همدان- خبرنگار همشهری
خاطرات 50 ساله نمایش در همدان
نمایش در همدان بیش از یك قرن سابقه دارد و هر یك از فعالان این عرصه خاطرات و صحبت‌های جذابی از دوره‌های مختلف نمایش در همدان دارند....
1394/04/10
نمایش در همدان بیش از یك قرن سابقه دارد و هر یك از فعالان این عرصه خاطرات و صحبت‌های جذابی از دوره‌های مختلف نمایش در همدان دارند. «علی‌اكبر طاهری» نیز یكی از بازیگرانی است كه نیم قرن پیش در سینما و تئاتر به‌صورت حرفه‌ای كار می‌كرد. وی در این گفت‌و‌گو خاطرات 50 ساله خود را بازگو می‌كند.
  • از كودكی خود بگویید. در كدام محله به دنیا آمدید، رشد كردید و به مدرسه رفتید؟
من متولد 14 شهریور 1317 در همدان، خیابان عباس‌آباد محله ورمزیار هستم. در 7 سالگی مادرم مرا به مدرسه زنگنه در كوچه استر برد و ثبت‌نام كرد. اما 3 یا 4 ماه بعد یك بیماری گرفتم كه این بیماری 2 سال طول كشید. آن زمان همدان در این زمینه 2 پزشك بیشتر نداشت و درمان آنها اثر نكرد ؛ پس از 2 سال و نیم با داروهای سنتی درمان شدم.
  • دوباره به مدرسه زنگنه برگشتید؟
بعد از بیماری مشكل این بود كه سن من به 10 سالگی رسیده بود و هیچ مدرسه دولتی مرا ثبت‌نام نمی‌كرد. آشنایی داشتیم كه باعث شد من بروم سواد یاد بگیرم و مرا به مدرسه شرافت در محله بین‌النهرین برد و ثبت‌نام كرد كه به مدیریت آقای محمودی و معاونشان آقای رهبر اداره می‌شد، یاد هر دو گرامی باد. اول و دوم را آنجا خواندم و سوم دبستان را تا ششم در دبستان رازی كه در خیابان بوعلی محل فعلی كوچه كنار پاساژ هما بود، ادامه دادم.
  • ورودتان به عرصه تئاتر از كجا شروع شد؟
از كودكی علاقه زیادی به هنر و نمایش داشتم و با بچه‌های همسن و سال خود كارهایی را انجام می‌دادیم. در دبیرستان ابن‌سینا با كمك همكلاسی‌ها انجمنی هنری تشكیل دادیم و شروع كردیم به كار تئاتر. ورود من به تئاتر از اینجا بود.
  • آن زمان چه كسانی با شما كار می‌كردند؟
كار در دبیرستان در سطح مقدماتی بود. از دبیران آقای گلشن كردستانی كه دبیر ادبیات ما بود خیلی همكاری می‌كرد و گاهی متن‌هایی را می‌نوشت که و من اجرا می‌كردم.
  • اجراهای عمومی شما از چه زمانی شروع شد؟
این مراحل طی شد و در همین سال‌ها یك روز فردی آمد و مرا به دبیرستان دعوت كرد. وقتی رفتم آقای محمدی- همین كسی كه مرا دعوت كرده بود- گفت قرار است ما یك نمایشنامه به نام عاطفه اجرا و شخصیت‌ها و كاراكتر‌ها را انتخاب ‌كنیم. از من هم تست گرفت و نقش اول نمایش عاطفه را به من محول كرد. پس از مدتی تمرین این كار روی صحنه رفت كه خیلی از آن استقبال شد.
  • علت استقبال چه بود؟
چون یك مشكل اجتماعی را بیان می‌كرد،از آن استقبال شد. آن زمان به دلیل مسائل بهداشتی و كمبود دارو، بیماری سل در ایران رواج داشت. این نمایش به زندگی 2 برادر می‌پرداخت كه یكی از آنها به بیماری سل مبتلا بود و پدر خانواده هم توانایی پرداختن هزینه درمان او را نداشت.
من در این نمایش برای تأمین هزینه‌های درمان دست به سرقت می‌زدم. در نهایت برادر مسلول فوت و پلیس مرا دستگیر می‌كرد. یكی از صحنه‌های جذاب و تأثیرگذار این نمایش لحظه دستگیری من بود كه مشكلات جامعه را با لحن تندی به پلیس بازگو می‌كردم.
  • نویسنده نمایشنامه كه بود؟
سروان محمدی بود كه اسم كوچكش را به خاطر ندارم. سروان ارتش بود كه هم كارگردان و هم نویسنده بود.
  • شما دبیرستانی بودید كه فعالیت حرفه‌ای را شروع كردید. پس از پایان درس فعالیتتان را ادامه دادید؟
بله . پس از دبیرستان زمانی كه وارد بازار كار شدم هم فعالیت را ادامه دادم.
  • شما در دبیرستان ابن‌سینا چه روزهایی برنامه داشتید؟
آن زمان سالن عمومی در شهر چندان نبود و بیشتر نمایش‌ها در دبیرستان‌ها برای مردم اجرا می‌شد. دبیرستان كه می‌رفتیم 3 ساعت صبح و 2 ساعت بعد از ظهر باید سر كلاس می‌نشستیم. بعداز ظهرهای پنجشنبه تعطیل بود و بیشتر مواقع این ساعت اجرا داشتیم و گاهی هم جمعه‌ها اجرا می‌كردیم.
  • علاوه بر نمایش چه فعالیت‌های هنری در دبیرستان‌ها بود؟
موسیقی هم بود؛ مثلاً حد فاصل 2 پرده برای اینكه تماشاگران سرگرم شوند، پیش‌پرده می‌خواندند.
  • بعد از دبیرستان كار نمایش را ادامه دادید؟
سرپرست و نماینده روزنامه اطلاعات در همدان به‌عنوان اسپانسر نمایش‌های ما برنامه‌هایی را برگزار می‌كرد و آقایان منزه، پرویز شكری، چاوشی و من نمایش اجرا می‌كردیم. برادر من علی‌اصغر طاهری با استاد كورش ابراهیمی اجرای موسیقی این برنامه‌ها را در گروه بر عهده داشتند. كوروش ابراهیمی آكاردئون خوبی می‌نواخت. نماینده روزنامه اطلاعات برنامه‌هایی را در شهرهای دیگر از جمله كرمانشاه  سنقر و بیجار در نظر گرفته بود كه ما رفتیم و اجرا كردیم، اما از نظر درآمد چندان قابل توجه نبود. در بیجار پس از اجرا فرماندار ما را به شام دعوت كرد و اجرا را هم تمدید كردیم.
  • در آموزش تئاتر از چه اصولی پیروی می‌كردید؟
آن زمان ما سواد تئاتری نداشتیم. نه مكاتب تئاتر را می‌شناختیم و نه با نمایشنامه‌نویسان جهان آشنا بودیم. گاهی كتابی را پیدا می‌كردیم و می‌خواندیم، حتی میكروفون نداشتیم و مدام باید با صدای بلند حرف می‌زدیم. ‌
  • به جز نمایش عاطفه چه كارهایی را روی صحنه بردید؟
با آقای محمود نیك‌انجام یكی از پیشكسوتان تئاتر همدان كه در تئاتر بوعلی به‌صورت حرفه‌ای فعالیت می‌كرد، كار كردم. در نمایش «از فرنگ‌برگشته» من به‌عنوان پسر ایشان اجرا می‌رفتم. در این نمایش پدری هزینه کرد تا پسرش به خارج رفت،اما پسر به جای درس‌خواندن ولگردی می‌کرد. پدر وقتی می‌فهمد با پسر درگیر می‌شود و مسائلی پیش می‌آید. با بیشترگروه‌های نمایشی همدان ارتباط داشتم. البته آن زمان هم یك‌سری از دوستان نمایش روحوضی اجرا می‌كردند كه من علاقه‌ای به آن نداشتم.
  • شما در تئاتر بوعلی كار نكردید؟
خیر؛ اما با زنده‌یاد رضا همراه مدیر تئاتر بوعلی دوست بودم و تا همین اواخر ارتباط خوبی داشتیم. او درمانگاهی ایجاد كرده بود و داروی گیاهی عرضه می‌كرد.
  • دوست داشتید چه نمایشی را بازی كنید كه اتفاق نیفتاده است؟
من سوژه‌هایی را دارم و نوشته‌ام اما اجرا نشده است. بیشتر كارهای من طنز انتقادی است.
  • در نمایش‌ها چقدر از موسیقی استفاده می‌كردید؟
ما موسیقی متن نداشتیم. در فاصله برنامه‌ها كورش ابراهیمی و برادرم علی‌ا‌صغر طاهری كارهایی را به فارسی و تركی اجرا می‌كردند. به گویش همدانی هم نمایشی اجرا نكردیم.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D8%AE%D8%A7%D8%B7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-50-%D8%B3%D8%A7%D9%84%D9%87-%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%AF%D8%B1-%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86?magazineid=


برچسب ها: همشهری همدان ، علی اکبر طاهری ، تئاتر همدان ، هنر همدان ،

سه شنبه 16 دی 1393

وقت نمایش نقاشی‌های بی‌رنگ

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،هنر ،گفتگو ،


همدان

وقت نمایش نقاشی‌های بی‌رنگ

نویسنده: حسین زندی همدان- خبرنگار همشهری
وقت نمایش نقاشی‌های بی‌رنگ
کمبود گالری‌ها، نمایشگاه و فضای آموزشی از موارد مورد انتقاد هنرمندان در همدان است
1393/10/16
«نینا جوادی‌قانع» متولد 1366در همدان است و با اینکه از ده سالگی نقاشی و طراحی را شروع کرده اما اولین بار است که آثارش را در معرض نمایش عموم قرار داده است. آثاری که در خلق آن تکنیک خاصی به کار رفته و تنها از دو رنگ سیاه و سفید استفاده شده است. به نظر می‌رسد این نمایشگاه در فصل زمستان با استقبال خوبی روبه‌رو شود این نمایشگاه تا 18 دی‌ماه در گالری زنگنه مجتمع فرهنگی هنری شهید آوینی برقرار است. نینا جوادی در این گفت و گو از چگونگی ورودش به عرصه هنر می‌گوید.
  • چه عاملی باعث شد به نقاشی علاقه پیدا کنی؟
حدود ده، یازده سالگی وقتی مجله‌هایی که پدرم می‌خرید را ورق می‌زدم از طرح‌ها و کاریکاتورهای سیاه و سفید  این نشریات لذت می بردم از همان زمان شروع کردم به طراحی و کاریکاتور، البته با مضمون‌های کودکانه.
  • آموختن این هنر را از چه زمانی آغاز کردی؟
بعد از اینکه وارد هنرستان شدم رشته گرافیک را انتخاب کردم و در زمینه تصویرسازی، عکاسی و نقاشی کار کردم انتخاب رشته گرافیک به علت بیان صریح و شیوه و تکنیک‌های خاص و جذاب بود ودر دانشگاه نیز این رشته را ادامه دادم، اما بعد از دوران تحصیل اوقات بیشتری را به نقاشی اختصاص دادم و این هنر شکل آگاهانه‌تری برایم پیدا کرد.
  • منظور از این شکل آگاهانه چیست؟
بیشتر به بازنمایی ضمیر ناخودآگاه و آن چه در رویاها بازخوانی می‌شود و دستیابی به ناخودآگاه خود از طریق هنر را مد نظر قرار دادم و به سمت معنا، لذت بردن و دستیابی به درون خود از طریق نقاشی رفتم.
  • از این‌که تصمیم گرفتی کارهای خود را در نمایشگاه به معرض دید و تماشا بگذاری بیشتر بگو. در واقع چه چیزی باعث شد که نمایشگاه برگزار کنی؟
البته پیش از این‌ها دوست داشتم این اتفاق بیفتد و حدود چهار سال هم پیگیر بودم اما متاسفانه در گذشته مدیران ارشاد همکاری نمی‌کردند. نمایشگاه آثار هنری ایستگاهی است که هنرمند می‌تواند مسیر رفته و نرفته را در آن رصد کند من هم به این دلیل مجموعه کارهایم را به نمایش می‌گذارم تا نظرات و نقد استادان، صاحبنظران و دوستان را دریافت کنم و از این طریق نگاه درست‌تری به هنر داشته باشم.
  • چه تعداد از کارهای شما در این نمایشگاه آمده است؟
تعداد آثاری که در این نمایشگاه ارایه شده 57 اثر است. این آثار به شیوه خودنویس روی مقوا به صورت سیاه قلم کار شده است.
چرا این شیوه را انتخاب کردی و از روش‌های دیگر که طیف رنگی بیشتری در آنها به کار می‌رود استفاده نمی‌کنی؟
به دلیل علاقه شخصی با این شیوه کار می‌کنم. البته پیش‌تر رنگ روغن و مداد رنگ هم کار کرده‌ام طیف رنگ مشخص در نقاشی اغواگر است و من برای بیان احساسات و اندیشه‌های خود این شیوه را انتخاب کردم که به صورت سبک اکسپرسیونیسم و سورئالیسم خود را نشان می‌دهد و هدف ازنمایش آثار نشان دادن ایده پردازی نو دراین مجموعه و اهمیت بازخورد آن است.
  • یعنی کمتر به واقع‌گرایی توجه می‌کنی؟
من در آثارم از سبک نمادگرایی هم به نحوی استفاده می‌کنم و از واسطه های ناهماهنگ بصورت عمدی استفاده می‌کنم. هدف این است که افکار و عواطف را با اشاره غیرمستقیم نمایش دهم و کمتر از بیان صریح بهره ببرم. عقیده‌ام این است که هر اثر هنری برای اینکه جذاب باشد باید تفاوت‌هایی را به نمایش بگذارد تا بر میزان اهمیت و تاثیر‌گذاری تاکید کند.
  • در آثار شما زن نقش بسیار پررنگی دارد. علت این کار چیست؟
درست است، البته من در آثارم علاوه بر نقش زن در بیشتر کارها طبیعتاً تصویری از خود و ذهنیتم را دارم و از نمادهایی مانند ماهی، کلاغ، پروانه و گنجشک استفاده می‌کنم.
کمبود گالری‌ها، نمایشگاه و فضای آموزشی از جمله مواردی مشخص و مورد انتقاد هنرمندان در همدان است.
  • محیط‌های آموزشی در همدان بخصوص فضای آموزش که تجربه حضور در آن را داشتی را چگونه می‌بینی؟
فضای دانشگاهی که متوسط است و چندان تعریفی ندارد و در آموزشگاه‌های خصوصی هم به جز چند نفر اگر کسی حرفی برای گفتن دارد بعد از چند وقت از همدان می‌رود.
  • وضعیت نقاشی در همدان را چگونه ارزیابی می‌کنی؟
در همدان فضای آزاد و موقعیت مناسبی برای تبادل ایده‌ها، نظرها و به طور کلی نقد هنر وجود ندارد. پیشنهادم این است که محافل و اماکنی شکل بگیرد تا فضایی برای گفت و گو پدید آید. انجمن‌های غیر‌دولتی می‌توانند در این زمینه کمک کنند. امیدوارم هنرمندان همدان پیشقدم شوند تا چنین انجمن‌ها و تشکل‌هایی شکل بگیرد. نکته مهم‌تر این است که در نبود چنین فضایی هنرمندان همدانی مجبور به مهاجرت می‌شوند همدان نقاشان بزرگی داشته اما با یک نگاه اجمالی متوجه می‌شویم که یا به خارج از استان و یا خارج از کشور رفته‌اند. باید برای جلوگیری از چنین پدیده‌ای چاره‌ای اندیشید.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/%D9%88%D9%82%D8%AA-%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D9%86%D9%82%D8%A7%D8%B4%DB%8C%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D9%86%DA%AF?magazineid=


برچسب ها: هنر همدان ، نقاشی همدان ، همشهری همدان ،

دوشنبه 15 دی 1393

30 سال زندگی با دوات

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :روزنامه همشهری ،گفتگو ،

30 سال زندگی با دوات

30 سال زندگی با دوات
سید علا سرمدی:هنر خوشنویسی اكتسابی است واگر کسی به دنبال آن نرود این هنر را یاد نمی‌گیرد .
1393/10/09
خوشنویسی همدان پیشینه درخشانی دارد، در صدسال اخیر بزرگانی چون ریاض همدانی و حسن دانشفر چراغ این هنر را برافروختند و جانشینان خلف آنان این رشته را همچنان ادامه می‌دهند. سیدعلا سرمدی یكی از خوشنویسان با سابقه همدان است كه بیش از 30 سال به تربیت هنرجویان این رشته پرداخته است. او متولد 1328 در همدان است كه پس از پایان تحصیلات در سال 1362 اولین آموزشگاه خصوصی در همدان را دایر كرد. سرمدی دارای درجه فوق ممتاز از انجمن خوشنویسان ایران است و در این گفت‌و‌گو خوشنویسی همدان را مورد بررسی قرار می‌دهد.
  • ابتدا از چگونگی ورودخود به عرصه خوشنویسی بگویید؟
بخشی از تحصیلاتم را در همدان گذراندم و پس از مهاجرت به تهران در آن شهر ادامه تحصیل دادم، همزمان آموختن خوشنویسی را هم پیگیری كردم و دوره‌هایی را نزد استاد عبدالله فرادی گذراندم، خط نستعلیق را نزد ایشان و خط شكسته نستعلیق را پیش استاد یداللهی كابلی آموختم.
  • آموزش دادن به هنرجوها را چه زمانی شروع كردید؟
پس از بازگشت به همدان متوجه شدم كلاس و آموزشگاه خصوصی در همدان وجود ندارد و چند نفر از استادان قدیمی این رشته از جمله استاد حسن دانشفردر منزل خود شاگردان را آموزش می‌داد، با توجه به علاقه‌ای كه به خوشنویسی داشتم در سال 1362 اولین كلاس و یا آموزشگاه خوشنویسی را در همدان راه‌اندازی كردم و تا امروز ادامه داده‌ام.
  • آن زمان انجمن خوشنویسان فعال نبود؟
تا سال 67 كه انجمن خوشنویسان در همدان تأسیس شد هیچ نهادی در زمینه آموزش خوشنویسی وجود نداشت.
  • تفاوت نگرش و حتی آموزش در هه 60 با توجه به ورود فناوری‌هایی مانند كامپیوتر با امروز در چه چیزی است؟
آن دوره مردم علاقه زیادی به خوشنویسی داشتند و كامپیوتر و موبایل وجود نداشت با ورود این ابزار جوانان و نوجوانان از خوشنویسی فاصله گرفتند، اما پس از سال‌ها هم خانواده‌ها و هم آموزش پرورش متوجه اهمیت خوشنویسی شدند به همین علت دوباره در حال رونق گرفتن است.
  • آزمون‌های پایان دوره توسط چه نهادی انجام می‌شود؟
آزمون‌ها توسط انجمن خوشنویسان همدان برگزار می‌شود بدین صورت كه امتحانی زیر نظر اداره ارشاد برگزار می‌شود اوراق به تهران فرستاده می‌شود مدارك هم توسط انجمن خوشنویسان در تهران صادر می‌شود.
  • از زنده‌یاد استاد عبدالله فرادی یاد كردید، دوره‌ای كه او درهمدان بود شما هم در كلاس‌ها شركت می‌كردید؟
استاد فرادی به‌صورت مقطعی و گاهی هرسال یك یا دو ماه به استان‌های مختلف می‌رفتند و دوره‌های آموزشی برگزار می‌كردند، استقبال خوبی هم می‌شد اما وقتی به همدان آمدند من در اینجا نبودم.
  • به جز استاد فرادی و كابلی نزد چه كسانی آموزش دیدید؟
پس از زنده‌یاد فرادی ارتباط خوبی با استاد حسین امیرخانی برقرار كردم.
  • شیوه آموزش و خوشنویسی كدام یك از استادان را می‌پسندید؟
هردو خوب است، آن زمان من و دیگر شاگردان سعی می‌كردیم نهایت استفاده را از آنان ببریم مثلاً وقتی خدمت استاد فرادی بودم بعد از پایان كلاس تا منزل ایشان را همراهی می‌كردیم و سؤال‌ها را می‌پرسیدیم چون هفته‌ای یك بار به تهران مراجعه می‌كردیم.
  • در همدان با كدام یك از خوشنویسان ارتباط داشتید؟
در این شهر خوشنویسان زیادی بودند كه رابطه دوستی با هم داشتیم البته بیشترخوشنویسان همدان بعد از انقلاب از شاگردان فرادی بودند اما از قدیمی‌های همدان بیشتر با جواد رحیمی و حسن دانشفر دوست بودم و این دوستی با آقایان قهرمانی و فتوت همچنان ادامه دارد.
  • وضعیت خوشنویسی همدان در مقایسه با قزوین كه به قولی پایتخت خوشنویسی است چگونه است؟
در گذشته استان‌هایی مثل قزوین فعال‌تر بودنداما امروز تقریباً بیشتر نقاط كشور وضعیت همسانی دارد و برای بهتر شدن شرایط باید دولت و مدرسان توان بیشتری را صرف كنند و جوانان و نوجوانان را جذب كنند.
  • در همدان كدام نوع خوشنویسی برجسته‌تر است؟
من فكر می‌كنم نستعلیق و شكسته رونق بیشتری نسبت به ثلث و نسخ داردالبته شكسته ثلث و نسخ در آزمون جزء خط دوم محسوب می‌شود و خط اصلی نستعلیق است. انتخاب خط دوم از دوره عالی شروع می‌شود در این دوره كتابت و نستعلیق اجباری است و خط دوم اختیاری است در این دوره بیشتر هنرجویان همدانی به خط شكسته گرایش دارند.
  • نقش مدرسان در فراگیری بهتر چگونه است؟
باید توجه داشت اگر در محلی آموزشی صورت می‌گیرد اگر تخصصی برخورد نشود موفق نخواهد شد یك فرد نمی‌تواند همه انواع خوشنویسی را تعلیم دهد و هر مدرس باید یك رشته را تعلیم دهد به همین دلیل من تنها نستعلیق آموزش می‌دهم و شكسته، ثلث و نسخ توسط مدرسان دیگر آموزش داده می‌شود.
  • در خانواده شما دوبرادرتان هم خوشنویس هستند تحت تأثیر شما به این رشته روی آورده‌اند یا یك استعداد ذاتی و ارثی در خانواده شماست؟
به نظر من هنر خوشنویسی اكتسابی است و اگر كسی به دنبال آن نرود این هنر را یاد نمی‌گیرد.
  • یعنی اگر كسی خط بدی داشته باشد با آموزش می‌تواند خوشنویس درجه یك بشود؟
بله، صد‌درصد چنین اعتقادی دارم، انسان موجود بسیار توانایی است و اگر بخواهد می‌تواند.
رشته‌های مرتبط با خوشنویسی مانند تذهیب در همدان چه وضعیتی دارد؟
تذهیب حرفه‌ای در همدان كمتر دیده می‌شود برخلاف خوشنویسی كه به‌صورت حرفه‌ای دنبال می‌كنند.
http://ostani.hamshahrilinks.org/Ostan/Iran/Hamedan/Contents/30-%D8%B3%D8%A7%D9%84-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D8%AF%D9%88%D8%A7%D8%AA?magazineid=


برچسب ها: خوشنویسی همدان ، هنر همدان ، علا سرمدی ، همشهری همدان ،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات