شنبه 25 اردیبهشت 1395

جای خالی تئا‌تر در مدارس

   نوشته شده توسط: حسین زندی    نوع مطلب :هنر ،روزنامه همشهری ،

جای خالی تئا‌تر در مدارس

نویسنده: حسین زندی خبرنگار همشهری -همدان
جای خالی تئا‌تر در مدارس
ضرورت بردن نمایش به مدارس از اصلی‌ترین دغدغه‌های مزدک مهیمنی، کارگردان خوش‌ذوق تئا‌تر در همدان است. «چرکولک» نام آخرین نمایش او است که سال گذشته پیش از جشنواره بین‌المللی تئا‌تر کودک و نوجوان در همدان روی صحنه رفت و امسال نیز از اول تا ۱۰ اردیبهشت در ۲ نوبت صبح و عصر برای تماشاگران از جمله در مدارس اجرا شد...
1395/02/25
ضرورت بردن نمایش به مدارس از اصلی‌ترین دغدغه‌های مزدک مهیمنی، کارگردان خوش‌ذوق تئا‌تر در همدان است. «چرکولک» نام آخرین نمایش او است که سال گذشته پیش از جشنواره بین‌المللی تئا‌تر کودک و نوجوان در همدان روی صحنه رفت و امسال نیز از اول تا ۱۰ اردیبهشت در ۲ نوبت صبح و عصر برای تماشاگران از جمله در مدارس اجرا شد. برای بررسی وضعیت تئا‌تر همدان و اجرای نمایش برای دانش‌آموزان با مزدک مهیمنی به گفت‌و‌گو نشسته‌ایم.
  • ایده نماش چرکولک چگونه شکل گرفت؟
مدت‌ها بود دغدغه مسأله زباله را داشتم. گاهی می‌دیدم فردی با خودرو آخرین سیستم از کنارم می‌گذرد و پاکت بیسکوئیتش را به بیرون پرتاب می‌کند؛ شما وقتی چنین چیزی را مشاهده می‌کنید متوجه می‌شوید وضعیت اقتصادی چندان نقشی در این رفتار غیراخلاقی ندارد. به دلیل اینکه کار من بیشتر در حوزه کودکان است و مستقیم‌گویی را به هیچ وجه بر نمی‌تابم دنبال این موضوع بودم که به صورت کاملا غیرمستقیم این موضوع را با کودکان مطرح کنم.
  • درباره شخصیت اصلی نمایش توضیح می‌دهید؟
شخصیتی بدون اسم خلق کردم تا معضل زباله را در خلال داستان مطرح کنم. این شخصیت دست ندارد و برای رشد باید زباله را جلوی دهانش بریزند تا به یک غول ویرانگر تبدیل شود. حدود ۲ سال به صورت متوا‌تر و غیرپیوسته کار کردم. در ‌‌نهایت قصه اواخر تابستان ۱۳۹۳ تکمیل شد و نوشتن نمایشنامه بهار ۱۳۹۴ پایان یافت. تلاش می‌کردم هرچه بیشتر داستان غیرمستقیم باشد و دیوار و بعد چهارم را در نوشتن مدنظر داشتم.
  • فکر می‌کنید در زمان اجرا به آن هدف رسیدید یا اینکه پیام در جاهایی به صورت مستقیم به مخاطب ارائه می‌شود؟
تا حدی که می‌شد غیرمستقیم است اما چند دیالوگ را بازیگران رودررو با تماشاگر صحبت می‌کنند. این برای تأثیر و ارتباط بیشتر با تماشاگر است اما مشارکتی از تماشاگر نمی‌گیریم. کار تعلیم و تربیت مرز باریکی با شعارزدگی دارد. اگر بلغزید اثر کار پایان می‌پذیرد.
  • معمولا کودکان نمایش را در کنار والدینشان تماشا می‌کنند. مخاطبان بزرگسال چه برخوردی با این نمایش داشتند؟
من معتقدم به ‌طور کلی مخاطبان بزرگسال ما از دست خارج شده و شخصیت آن‌ها شکل گرفته است؛ پس نمی‌توان کار چندانی در زمینه تغییر رفتار آنان انجام داد مگر از طریق کودکان. چند نفر از کسانی که نمایش را دیده بودند در شب‌های بعدی با ما تماس گرفتند و گفتند از آن شبی که نمایش را با فرزند خود تماشا کردیم کودک ما شروع کرده به تفکیک زباله و هر کجا زباله می‌بیند در سطل آشغال می‌اندازد و مواردی را به ما گوشزد می‌کند. در روزهایی که ما برای مدارس اجرا داشتیم حداقل زباله را در سالن دیدیم و این موضوع مرا شگفت‌زده می‌‌کرد.
  • در کار شما علاوه بر زبان، موضوع حرکت و بازی پررنگ بود. آیا عمدی در کار بود؟
تئا‌تر هنر دیداری است اما من مطلقا به حذف کلام از جمله تئا‌تر فیزیکال، لال‌بازی، پرفرمنس آرت و تمام گونه‌هایی که کلام را نادیده می‌گیرند، معتقد نیستم. به دیالوگ خیلی اهمیت می‌دهم چون با حرکت نمی‌توانیم شخصیت‌پردازی کنیم. ممکن است فقط بتوانیم یک وضعیت خلق کنیم اما بر وجه دیداری و کنش خیلی تأکید دارم و مرتب به دنبال حرکتی هستم که خاصیت کلام را تقویت کند.
  • در گذشته تئا‌تر همدان در مدارس پررنگ‌تر بود. حال ورود چنین اثری که جنبه آموزشی دارد به مدارس چه تأثیری می‌تواند در مخاطب‌پذیری داشته باشد؟
حضور تئا‌تر در مدارس و ضرورت بردن نمایش به مدارس از اصلی‌ترین دغدغه‌های من است اما همیشه این امکان وجود ندارد و مدارسی که دانش‌آموزان را برای تماشای تئا‌تر به سالن می‌آورند گاهی آن را با جنگ شادی و شو اشتباه می‌گیرند و به دنبال یک شادی گذرا هستند. طیف وسیعی از کارهایی که در همدان اجرا می‌شود سطح پایینی دارد و برای پول انجام می‌شود. ما در کار‌ها باید حدی را در نظر بگیریم که مخاطب کار را پس نزند.

چه پیشنهادی برای برطرف شدن این مشکل دارید؟
یک پیشنهاد کلی دارم و آن اینکه تئا‌تر را به عنوان یک واحد درسی در مدرسه‌ها تدریس کنند. تئا‌تر زندگی را می‌آموزد و تمام مفاهیم قابلیت کودکانه‌شدن را دارد؛ چنانکه ما در کارهای دیزنی می‌بینیم. پیچیده‌ترین مفاهیم انسانی می‌تواند به زبان کودکانه در قالب تئا‌تر برای کودکان اجرا شود و راه زندگی را برای آن‌ها مشخص کند تا انتخاب کنند.
  • وضعیت کار تئا‌تر کودک را در استان چگونه می‌بینید؟
من یک انتقاد از شرایط فعلی نمایش در استان، مجموعه تئا‌تر و متولیان آن دارم. تئا‌تر هنری است که مظلوم واقع شده. در تئا‌تر باز است، هر کسی می‌تواند بدون هیچ‌گونه سواد، تخصص، دید هنری و دانش به راحتی وارد کار اجرا ‌شود. متأسفانه این‌گونه جا افتاده که تئا‌تر کودک حتما باید موزیک شش و هشت داشته باشد تا تماشاگر راضی باشد و اسباب کیسه دوختن و سوء استفاده برخی از افراد فراهم شده است.
  • چه کسی مقصر است؟
من بیشتر از هرکس متولیان تئا‌تر را مقصر می‌دانم. کار‌شناس تئا‌تر در استان یک تنه می‌‌جنگد اما سیستم و چارچوب مشکل دارد. احساس می‌کنم به طور عمد کیفیت تئا‌تر و ذائقه مخاطب پایین آمده است. امروز تئا‌تر از لحاظ سطحی بودن با شبکه‌های ماهواره‌ای برابری می‌کند.
  • دلیل اجرای دوباره نمایش چرکولک در سال جاری چه بود؟
اگر عوامل گرد هم بیایند و شرایط مهیا شود ۱۰ بار دیگر هم می‌توانم کار را به روی صحنه ببرم. فکر می‌کنم کار بی‌زمانی است و زباله معضل جهانی است. اردیبهشت‌ماه امسال صبح‌ها برای مدارس اجرا می‌کردیم و شب‌ها هم اجرای عمومی داشتیم.
  • در کار شما برجسته‌بودن موسیقی و هماهنگی آن با کلام برای مخاطبان ملموس بود. شما موسیقی کار را چگونه انتخاب می‌کنید؟
گروه ما حرفه‌ای هستند و این را می‌توان در بازخورد مخاطبان دید. یکی از کسانی که در کارهای قبلی هم با ما همکاری می‌کرد یاسر ساکی‌مهر، آهنگ‌ساز خوش‌ذوق و تواناست. او هم نگاه متفاوتی دارد و هم دانش و پنجه قوی دارد و از نوازنده‌های برجسته ایران است. سطح توقع خودش از کارش بسیار بالاست و وسواس او باعث تولیدشدن چنین اثری می‌شود؛ البته بازیگران و عوامل همه توانا هستند. مشاور همیشگی من مازیار مهیمنی و بازیگران خوب نمایش بهداد بلیغ‌فر، پیمان زند، شهرزاد نظرپور، امیر باباشهابی، احسان نعمتی، نفیسه صالحی و دوستان دیگر تمام تلاش خود را کردند تا این کار دوباره روی صحنه رفت.


برچسب ها: همشهری همدان ، تئاتر همدان ، چرکولک ، مزدک مهیمنی ،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic